2018 நவராத்திரி – 6

கண்கள் நிலவின் தாய்மடியாம்
கரங்களில் சுரங்கள் கனிந்திடுமாம்
பண்கள் பெருகும் யாழ்மீட்டி
பாரதி சந்நிதி துலங்கிடுமாம்
எண்கள் எழுத்தின் வர்க்கங்கள்
எல்லாம் எல்லாம் அவளேயாம்
புண்ணியள் எங்கள் கலைமகளின்
பூம்பதம் போற்றிப் பாடிடுவோம்!

ஏடுகள் எழுதுகோலுடனே
இயங்கும் கைகளில் ருத்ராக்ஷம்
ஆடல் பாடல் சிற்பமெனும்
ஆய கலைகள் அவள்ரூபம்
தேடித் தொழுவார் நாவினிலே
தேனாய் கவிகள் தருபவளைப்
பாடிப்பாடி வினைதீர்வோம்
பங்கய ஆசனி வாழியவே!

கூர்த்த மதியில் அவளிருப்பாள்
கோலங்கள் வரைகையில் அவளிருப்பாள்
பார்த்த அழகுகள் அனைத்தையுமே
பாரதி சரஸ்வதி ஆண்டிருப்பாள்
கோர்த்த மணிகளின் கலகலப்பாய்
கோவில் தீபத்தின் சுடரொளியாய்
ஆர்த்தெழும் தேவியை சரண்புகுவோம்
அபயம் தருவாள்; அருள்புரிவாள்!

2018 நவராத்திரி 5

மயில்சாயல் கொண்டவளா மங்கை – அந்த
மயிலுக்கு சாயல்தந்த அன்னை
கயலுக்கு சாயல்தரும் கண்ணால் -இந்த
ககனத்தைத் தான்படைத்தாள் முன்னை
புயல்சாயல் கொண்டதவள் வேகம்-அந்தப்
பொன்வண்ணன் விழிபடரும் மோகம்
முயல்கின்ற தவத்தோடே ஒளிர்வாள் – அவள்
முன்புவர மாட்டாமல் ஒளிவாள்

பிறையொன்று சிரங்கொண்ட பிச்சி -கதிர்
பொன்திலக மாகவொளிர் உச்சி
முறையெல்லாம் அவள்தானே படைத்தாள்-அதை
முந்திவரும் பக்தருக்காய் உடைத்தாள்
கறைக்கண்டன் செய்தவத்தின் வரமாய்-அந்தக்
காங்கேயன் கைவேலின் உரமாய்
தந்திமுகன் தாய்தானே திகழ்வாள் – இங்கு
தினந்தோறும் விடியலென நிகழ்வாள்

ஒன்பதுநாள் கொலுப்பொம்மை கண்டு-அந்த
ஓங்காரி நகைசெய்வ துண்டு
தன்மயமாய் ஆனமுனிவோரின் – நுதல்
தோன்றும்விழிதிறந்திடுவாள் வந்து
பொன்மயமாய் அபயகரம்நீட்டி – அருள்
பாலமுதம் கருணையுடன் ஊட்டி
மின்மயமாய் சக்திவந்து மறைவாள் -பின்
மூடுகின்ற கண்களுக்குள் நிறைவாள்

2018 நவராத்திரி 4

குளிரக் குளிர குங்குமம் கொட்டி
மலர மலர மாலைகள் கட்டி
ஒளிர ஒளிர தீபம் ஏற்றினோம்-

தளரத் தளர பொங்கலும் வைத்து
தழையத் தழையப் பட்டையும் கட்டி
தகிட தகிட தாளம் தட்டினோம்

குழையக்குழைய சந்தனம் இட்டு
கனியக் கனிய கனிகளும் வைத்து
உருக உருக கைகள் கூப்பினோம்

வருக வருக வாலை நீயே
தருக தருக ஞானம் தாயே
சுடர சுடர சூடம் ஏற்றினோம்

கருகும் கருகும் வினைகள் எல்லாம்
பெருகும் பெருகும் நலன்கள் எல்லாம்
பரிந்து பரிந்து பாதம் போற்றினோம்

மலரும் மலரும் உனது கண்கள்
நிலவும் நிலவும் உனது வதனம்
கனவின் கனவில் கண்டு பாடினோம்

நனையும் நனையும் விழிகளோடு
நினையும் நினையும் மனதினோடு
தேவ தேவி உன்னைத் தேடினோம்

இருளில் இருளில் ஒன்பதுநாள்
அருளில் அருளில் நனைய வந்தே
அன்னை அன்னை உன்னை நாடினோம்

2018 நவராத்திரி-3

சிறகுலர்த்தும் ஒருபறவை அலகு – அதன்
சிற்றலகின் நெல்லில் அதன் உலகு
திறந்திருக்கும் வான்வழியே பயணம்- பின்
தருவொன்றில் தன்கூட்டில் சயனம்
மறப்பதில்லை தன்னுடைய பாதை-அது
மொழிபேசத் தெரியாத மேதை
அறிவுக்கும் அறியாத யுக்தி-அதை
அறிந்தாலோ அதன்பெயரே சக்தி

பாறைக்கு நடுவினிலே முளைக்கும்- அந்த
பறவைதின்ற கனியிருந்த விதையும்
சூறைக்கு நடுவினிலும் துளிர்க்கும்-அது
செடியாகி மெல்லமெல்ல நிமிரும்
வேறொருநாள் வருமந்தப் பறவை-புது
விருட்சத்தின் கிளைதேடி அமரும்
மாறுமிந்த காட்சிகளின் யுக்தி-அதன்
மூலம்தான் அன்னைபரா சக்தி

அண்டத்தில் சிறுதுகளின் அசைவும்- அவள்
ஆணையினைப் பெற்றதனால் நிகழும்
விண்டதொரு பாறையின்நீர்க் கசிவும்-அந்த
வித்தகியாள் விழிபட்டு வழியும்
பிண்டத்துள் நின்றவுயிர் ஒளியும்- அவள்
பேரருளால் ஒருநாள்போய் ஒளியும்
கொண்டிடுக அவள்பதத்தில் பக்தி- மழை
கொண்டலென அருள்பொழிவாள் சக்தி

2018 நவராத்திரி-2

வீணைநாதம் கேட்குதம்மா வெட்ட வெளியிலே
வெள்ளிச் சலங்கை குலுங்குதம்மா வானவெளியிலே
காணக் காண லஹரியம்மா உனது சந்நிதி
காதில்சேதி சொல்லுதம்மா கொஞ்சும் பைங்கிளி

ஆரவாரம் செய்யத்தானே அழகுராத்திரி
அன்னைமுன்னே ஒன்பதுநாள் ஆடும்ராத்திரி
பாரமெல்லாம் தீரத்தானே சக்தி சந்நிதி
பாதத்திலே போய்விழுந்தால் பெரிய நிம்மதி

வேப்பிலையும் இனிக்குதடி வேதநாயகி
வேண்டும்வரம் நீகொடுப்பாய் லிங்கபைரவி
காப்பதற்கு நீயிருக்க கவலை ஏதடி
காலகாலன் ஆசைவைக்கும் காதல்நாயகி

ஆதியோகி மேனியிலே பாதியானவள்
ஆலமுண்ட கண்டனுக்கு அமுதமானவள்
நீதியாகி ஜோதியாகிநிமிர்ந்து நின்றவள்
நீளும்வினை மாளும்படி சூலம்கொண்டவள்

2018 நவராத்திரி 1

பூடகப் புன்னகை என்னமொழி- அவள்
பூரண அருளுக்கு என்ன வழி?
ஆடகத் தாமரைப் பதங்களிலே- சுகம்
ஆயிரம் உண்டென்று சொல்லும் கிளி
வேடங்கள் தரிப்பதில் என்னபயன் – இனி
வேட்கைகள் வளர்ப்பதில் நீளும்பழி
நாடகம் யாவையும் நடத்துகிறாள் -ஒளி
நகைதரும் அம்பிகை நுதலின்விழி

எத்தனை பீடங்கள் ஆளுகிறாள்-அவள்
என்னென்ன ரூபங்கள் காட்டுகிறாள்
புத்தம் புதிய விடியலிலே -அவள்
புல்லிடைப் பனியென மின்னுகிறாள்
வித்தகி இவளெனத் தொடக்குனிந்தால் – அவள்
வெய்யில் வெளிச்சமாய் ஓங்குகிறாள்
நித்தம் கவிகிற காரிருளில்-அவள்
நட்சத் திரச்சுடர் ஏற்றுகிறாள்

பிச்சி மலர்கிற காவினிலே -எழில்
பொன்னிற சண்பகச் சோலையிலே
பச்சை நிறங்கொண்ட வாலையவள்-நல்ல
பட்டுத் துகில் கொண்டு சுற்றுகிறாள்
அச்சம் தருகிற பைரவியாய் – உயர்
அன்பைப் பொழிகிற மாதங்கியாய்
உச்சித் திலகம் ஒளிவீச -இங்கே
உள்ளவை யாவையும் ஆளுகிறாள்

நின்று நிமிர்கிற சிவகாமி- இவள்
நேசக் கனல்தரும் அபிராமி
கன்றின் குரல்கொண்டு பாரதியும் -அன்று
கண்டு உருகிய கல்யாணி
சின்னஞ் சிறுமி சீமாட்டி -இவள்
சங்கரன் வணங்கும் காமாட்சி
கொன்றையந் தார்தரும் வாசத்திலே- தினம்
கண்கள் கிறங்கும் விசாலாட்சி

சாரதை சியாமளை கமலாம்பா-இவள்
சகல கலாமயில் கற்பகத்தாள்
நாரணி நாயகி வடிவாம்பா-இவள்
நெல்லையை ஆளும் காந்திமதி
பூரணி புவனா லலிதாம்பா- நகை
பூத்திடும் உண்ணா முலையம்மை
காரணி காருண்யை கொப்புடையாள்-வினை
களைந்திடும் தையல் நாயகியாள்

மந்திரக் கலசத்தின் தீர்த்தத்தில்- அருள்
மூலக் கருவறை மூர்த்தத்தில்
எந்திர வடிவில் எழுந்தருள்க – சுடர்
ஏற்றிய விளக்கினில் எழுந்தருள்க
வந்தனை செய்தோம் மகமாயி- மிக
வாஞ்சை தருகிற திரிசூலி
சந்தங்கள் கொஞ்ச சதிராடு-எங்கள்
சிந்தையில் நிறைந்து நடைபோடு

அபிராமி அந்தாதி – 15


எளிதில் காணலாம் அவளை…

ஒரு பெரிய மனிதர் இருக்கிறாரென்றால் அவரைக்காண வெவ்வேறு நோக்கங்களுடன் வெவ்வேறு விதமான ஆட்கள் வருவார்கள். அந்தப் பெரிய மனிருக்கு சொந்தமாக சில ஆலைகள் இருக்கலாம். கடைகள் இருக்கலாம். அவர் தன் பெற்றோர் நினைவாக ஓர் அனாதை இல்லமும் நடத்திக் கொண்டிருக்கலாம்.

அவருடைய தொழிற்சாலைகளில் வணிக வாய்ப்பு தேடி சிலர் சந்திக்க வருவார்கள். அவருடைய நிறுவனத்தை நடத்தும் நிர்வாகிகள் சில முடிவுகள் எடுக்கப்பட வேண்டுமென்று வருவார்கள். அவரோ நாளின் பெரும்பகுதியை அனாதைக் குழந்தைகளுக்கான விடுதியில்தான் கழிப்பது வழக்கம். அங்கே செலவுதான். மற்ற இடங்கள் வருமானம் தருகிற இடங்கள் அவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இங்கே இருக்கிறார்.

அம்பிகையும் இதைத்தான் செய்கிறாள் என்கிறார் அபிராமிபட்டர். “வந்திப்பவர் உன்னை வானவர் தானவர் ஆனவர்கள்.” அமரரென்றும் அசுரரென்றும் தனியாக யாருமில்லை. வரங்கள் வாங்கி அமரநிலை அடைந்தவர்களும் சாபங்கள் வாங்கி அசுரநிலை அடைந்தவர்களும் அம்பிகையை வணங்குவதற்காக வருவார்கள். வானவர் என்றால் அமரர்கள். தானவர் என்றால் அசுரர்கள்.

“சிந்திப்பவர் நல்திசைமுகர் நாரணர்” ஒருவரின் சார்பாக நிர்வாகத்தைக் கவனிப்பதற்கு இரண்டாம்நிலை நிர்வாகம் என்று பெயர். அந்த நிலையில் இருப்பவர்கள், தங்கள் மேலதிகாரிகளின் எண்ண ஓட்டம் என்னவாக இருக்குமென்று சிந்தித்து அதன்படி செயல்படுவார்கள்.

“சிந்தையுள்ளே பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர்” மனதுக்குள் சதாசர்வ காலமும் அம்பிகையையே நினைத்து அந்த பந்தத்தாலேயே பேரின்பம் காண்பவர் சிவபெருமான். உலக வாழ்வின் பந்தங்கள்தான் துன்பத்தைத் தரும். “சொந்தம் ஒரு கைவிலங்கு நீ போட்டது. அதில் பந்தம் ஒரு கால்விலங்கு நான்போட்டது” என்றார் கண்ணதாசன். உமையம்மை மீது சிவபெருமானுக்கு இருக்கும் பந்தமோ அழிவில்லாத பரமானந்தத்தைத் தருகிறது.

தேவர்களும் அசுரர்களும் வணங்குவதற்காகத் தேடிவர, நான் முகனும் நாரணமும் அம்பிகைக்கு பதில் சொல்ல வேண்டுமே என்று சிந்தித்திருக்க, சிவபெருமானோ, சிவபெருமானோ அம்பிகையின் நினைவிலேயே பரமானந்தத்தில் திளைக்க உலக மக்களின் காட்சிக்கு மட்டும் அம்பிகை எளிதில் கிடைப்பதோடு தன் குளிர்ந்த அருளையும் வலிய வந்து தருகிறாளாம்.

“வந்திப்பவர் உன்னை வானவர் ஆனவர் தானவர்கள்
சிந்திப்பவர் நல்திசை முகர் நாரணர் சிந்தையுள்ளே
பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர் பாரில் உன்னைச்
சந்திப்பவர்க்கு எளிதாம் எம்பிராட்டிநின் தண்ணளியே”

அபிராமி அந்தாதி – 14

மூத்தவளா? ஏத்தவளா?

தென்காசியில் ரசிகமணி டி.கே.சி விழா. அவருடைய இல்லமாகிய பஞ்சவடியில் அவர்தம் பெயரர்கள் திரு.தீப.நடராஜன், திரு.தீப.குற்றால லிங்கம் ஆகிய பெருமக்களின் அன்பு விருந்தோம்பலில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தோம். ராஜாஜி, ஜஸ்டிஸ் மஹராஜன், தொ.மு.பாஸ்கரத் தொண்டைமான், வித்வான் ல.சண்முகசுந்தரம் போன்ற பெரியவர்கள் அமர்ந்து கலை இலக்கியங்களை அனுபவித்த சந்நிதானம் அது.

கலை இலக்கிய ரசனையில் டி.கே.சி என் ஆதர்சம். கம்பனில் பல மிகைப்பாடல்களை அடையாளம் கண்டதுடன் சில திருத்தங்களையும் செய்திருக்கிறார். அதனால் வாழுங்காலத்திலும் சரி, அதன்பின்பும் சரி, சில விமர்சனங்களுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார். கம்பனில் மட்டுமின்றி பல இலக்கியங்களிலும் அவருடைய கைவண்ணம் உண்டு.

இடைச்சொருகல், பாடபேதம் போன்ற சாபங்களால் கல்லாய்ப்போன பல கவிதை அகலிகைள் அவருடைய கைவண்ணத்தால் உயிர்பெற்றதுண்டு. அவரை ரஸஞ்ஞானி என்பது மிகப்பொருத்தம்.

அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவருடன் நெருங்கிப் பழகியவர்களில் ஒருவரான தீட்சிதருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். “ரசிகமணி அபிராமி அந்தாதியிலும் ஒரு திருத்தம் செய்திருக்கிறார் தெரியுமா?” என்றார். எனக்குத் தூக்கிவாரிப்போட்டது. முதலாவது அந்தாதியில் பாடபேதத்துக்கோ இடைச் செருகலுக்கோ இடமில்லாத வகையில் யாப்புச்செப்பம் மிகச்சரியாக உள்ளது. கட்டளைக் கலித்துறையாக மட்டுமின்றி அந்தாதி முறையிலும் அமைந்துள்ளதால் தவறுகளுக்கு வாய்ப்பில்லை.

“என்ன திருத்தம்” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டேன். “பூத்தவளே! புவனம் பதினான்கையும் பூத்தவண்ணம் காத்தவளே!’ என்ற பாடல் இருக்கிறதல்லவா! அதில் ‘கறைக்கண்டனுக்கு மூத்தவளே’ என்று வருகிறது. கணவனைவிட மனைவி மூத்தவள் என்று சொல்வது பொருத்தமாக தோன்றவில்லை. எனவே ‘கறைக்கண்டனுக்கு மூத்தவளே’ என்பதை ‘கறைக்கண்டனுக்கு ஏத்தவளே’ என்று டி.கே.சி சொல்வார்” என்றார்.

நான் சிரித்துக் கொண்டே, “இந்தத் திருத்தம் நயமாக இருக்கிறதே தவிர நியாயமாக இல்லை. சக்தி தத்துவத்திலிருந்து சிவ தத்துவம் தோன்றியது என்ற கோட்பாட்டின்படி கறைக்கண்டனக்கு மூத்தவளே என்பதுதான் சரி” என்றேன். தீட்சிதர் சிரித்துக்கொண்டே, “அவாளுக்கு தத்துவ ஆராய்ச்சி யெல்லாம் முக்கியமில்லை” என்றார்.

இந்த உலகம் எப்படித் தோன்றியது?

“நீலமேனி வாலிழை பாகத்து
ஒருவன் இருதாள் நிழற்கீழ்
மூவகை உலகம் முகிழ்த்தன முறையே”

என்று படித்திருக்கிறோம். மூவுலகங்களை மட்டுமல்ல. பதினான்கு உலகங்களையும் பூத்திடச் செய்தவள் பராசக்தி. சிலர் தங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லையென்பார்கள். ஆனால் ஏதோவொரு சக்தி இருக்கிறதென்றும் சொல்வார்கள். பிரபஞ்சத்தைப் பார்க்கையில் அப்படியொரு சக்தி இருப்பதை உணர முடிகிறது.

பராசக்தி பதினான்கு உலகங்களையும் பூத்திடச் செய்தவள் மட்டுல்ல. அந்தப் பதினான்கு உலகங்களாகவும் அவளே பூத்து நிற்கிறாள். பூத்ததுடன் நில்லாமல், சின்னஞ்சிறிய புல்பூண்டுகளில் இருந்து பெரிய பெரிய கோள்கள் வரை அவை எந்த நோக்கத்துக்காக உருவாயினவோ அந்த நோக்கம் குன்றாமல் இயங்கவும் அவளே அருள்கிறாள். உரிய காலத்தில் அனைத்தையும் மறைத்திடும் அருளாகவும் அவளே திகழ்கிறாள்.

“பூத்தவளே! புவனம் பதினான்கையும் பூத்தவண்ணம்
காத்தவளே! பின் கரந்தவளே!”

என்கிறார் அபிராமி பட்டர்.

சிவஞானசித்தியார், “சக்திதான் சிவத்தையீனும்” என்கிறது. சிவத்தின் அருளே சக்திதான் என்றொரு கோட்பாடும் உண்டு. அருளும் தன்மைதான் இறைவனின் மூல இயல்பே தவிர இறைவனென்று ஆனபின் அருள்தன்மை தோன்றவில்லை. அருட்தன்மையே இறைத்தன்மையின் ஆதாரம். எனவே
“கறைகண்டனுக்கு மூத்தவளே” என்கிறவர், அதே கையோடு “மூவா முகுந்தற்கு இளையவளே!” என்கிறார். முதுமையே காணாத திருமாலின் தங்கையும் அவளே! கறைக்கண்டனுக்கு மூத்தவளும் அவளே!!

சிவத்தினை அடைய தவத்தினை மேற்கொண்டவர்களில் தலையாயவள் அம்பிகைதான். இமயமலையில் கடுந்தவம் ஆற்றியதிலிருந்து குமரி முனையில் அஞ்சு கனல் நடுவே நிகழ்த்திய நெடுந்தவம் உட்பட எத்தனையோ விதங்களில் அத்தனை நினைத்துத் தவமியற்றியவள் அன்னை. எனவே “மாத்தவளே! உனையன்றி மற்றோர் தெய்வம் வந்திப்பதே!” என்கிறார். அபிராமி எவ்விதம் சிவனுக்கு மூத்தவள் என்பதற்கும் அவளையன்றி வேறு தெய்வங்களை ஏன் வணங்கத் தேவையில்லை என்பதற்கும் இனிவரும் பாடல்களிலும் நிறைய விளக்கங்களை நாம் பார்க்கப் போகிறோம்.

அபிராமி அந்தாதி – 13

எது புண்ணியம்?

ஒரு மனிதனின் வாழ்வில் எது புண்ணியம் என்ற கேள்விக்கு அபிராமிபட்டர் வழங்கும் பதில் இந்த இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில்தான் எத்தனை பொருத்தம்.

ஒரு மனிதன். தான் விரும்பியதை வாழ்வில் செய்வதும், அதே மன அதிர்வலையில் இருப்பவர்களுடன் உறவில் இருப்பதும்தான் அவன் மிகுந்த புண்ணியம் செய்தவன் என்பதற்கான அடையாளம்.

இன்று பலருக்கும் நினைத்த நினைப்புக்கும் படித்த படிப்புக்கும் சம்பந்தமில்லை. இன்னும் பலருக்கோ படித்த படிப்புக்கும் கிடைத்த பிழைப்புக்கும் சம்பந்தமில்லை. நினைப்புக்கும் நிதர்சனத்துக்கும் பாலம் கட்ட முடியாத பரிதவிப்பிலேயே பலருக்கும் வாழ்க்கை முடிந்துவிடுகிறது.

அபிராமிபட்டரின் நன்றியுணர்வுக்கு என்ன காரணம் தெரியுமா? அவர் கருதுவதெல்லாம் அம்பிகையின் புகழ். கற்பதெல்லாம் அம்பிகையின் திருநாமங்களின் மகிமை. பக்தி செய்வதோ அவளுடைய பாத மலர்களில், இரவும் பகலும் இணைந்திருப்பதோ அம்பிகையின் அடியார் கூட்டத்துடன்! இந்தப் பேறு கிடைக்கும்படியாக நான செய்த புண்ணியம் என்ன என்று சிலிர்க்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

“கண்ணியது உன்புகழ் கற்பதுன் நாமம் கசிந்துபத்தி
பண்ணியது உன்னிரு பாதாம்புயத்தில் – பகல் இரவா
நுண்ணியது உன்னை நயந்தோர் அவையத்து – நான்முன்செய்த
புண்ணியம் ஏதுஎன் அம்மே புவி ஏழையும் பூத்தவளே!”

மனமெங்கும் அம்பிகையின் மாண்புகளே நிறைந்திருக்க அவளது திருநாமங்களே அவரால் அன்றாடம் பயிலப்படுகிறது. அம்பிகையின் திருநாமங்கள் அவருக்கு ஏற்கெனவே அறிமுகமானவைதான். ஆனால் ஆன்மீக அனுபவம் ஆழப்பட, அறிந்த திருநாமங்களின் அறியாத சூட்சுமங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிது புதிதாய்ப் புலப்படுகின்றன. ஒரு நல்ல புத்தகமே பயிலப் பயில புதிய பொருள்நயங்களைத் தருமென்றால் அருளின் அட்சய பாத்திரமான அம்பிகையின் திருநாமங்கள் எவ்வளவு புதுமைகளைப் புலப்படுத்தும்!

கருதுவது கற்பது ஆகியவற்றின் விளைவாக மனம் கசிந்து பாய்கிற பக்திப்பெருக்கும் அம்பிகையின் திருவடிகளையே சென்று சேர்கின்றன. இத்தனை இருந்தும் அதன் அருமையை உணர்ந்து அதே அலைவரிசையில் இருப்பவர்களின் சத்சங்கம் வாய்ப்பது அருமையிலும் அருமை. அபிராமிபட்டருக்கு என்ன வியப்பென்றால் ஏழுலகங்களையும் படைப்பதில் செலுத்துகிற அதேகவனத்தை ஓர் ஆத்மசாதகனின் வாழ்க்கைச் சூழலில் இத்தனை ஒழுங்குகளையும் கொண்டுவர அம்பிகை இவ்வளவு கவனம் செலுத்துகிறாளே! இதற்கு நான் எவ்வளவு புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும் என்று நன்றியுணர்வில் நெகிழ்கிறார் அபிராமிபட்டர்.