போனவர்கள் வந்தால்……? கவியரங்கக் கவிதை

19.07.2009 ல் ஈரோடு சி.கே.கே.அறக்கட்டளை ஏற்பாட்டில கவியரங்கம். “போனவர்கள் வந்தால்?” என்பது பொதுத்தலைப்பு.
எனக்கான தலைப்பு :நேருபிரான். கவியரங்கத்தலைமை : “நாவுக்கரசர்” நெல்லை கண்ணன் அவர்கள்.

மண்ணைவிட்டுப் போய்விட்ட தலைவர் தம்மை
மகத்துவத்தால் புகழ்படைத்த அறிஞர் தம்மை
விண்ணைவிட்டு மறுபடியும் வரச்சொல்கின்ற
வித்தையினை நிகழ்த்தத்தான் இங்கே வந்தோம்;
பண்ணைவிட்டுப் பாட்டிசைக்கும் கலைஞன் போல
தும்பைவிட்டு வால்பிடிக்கும் உழவன்போல
கண்ணைவிற்றுச் சித்திரங்கள் வாங்குகின்ற
காரியத்தில் நமக்கிணையாய் யாரும் உண்டா?

அற்புதங்கள் நிகழ்த்தத்தான் அவனி வந்தார்
அரசியலில் புதுவெளிச்சம் அள்ளித் தந்தார்
ஒப்பிடவே முடியாத உயரம் நின்று
உலகமெலாம் போற்றிடவே வாழ்ந்திருந்தார்
பற்பலவாய் காட்சிகளும் மாறிப்போக
பதவிப்போர் தனில்நாடு பகடையாக
அற்பரெலாம் கூத்தாடும் அரங்கினுக்கு
அமுதத்தின் கலசத்தை அழைக்கலாமா?

கற்பித்த பாடங்கள் மறந்து போனார்
கண்ணியத்தை இங்குள்ளோர் இழந்து போனார்
தப்பாகத் தவறாக வாழ்வதொன்றே
தமதுவழி என்றிவர்கள் வாழலானார்
இப்படியாய் குறைமனிதர் வாழும் நாளில்
என்றைக்கோ தன்கடமை முடித்துக் கொண்டு
தப்பித்துப் போனவரை மீண்டும் இந்தத்
தரைக்கிழுத்து வருவதென்ன தர்மம் அய்யா?

நேருபிரான் மறுபடியும் தோன்றும் வண்ணம்
நாமெல்லாம் அருகதையைப் பெற்றுள்ளோமா?
பாரிலுயர் தேசமென்று பெயர்சொன்னாரே
பாரதத்தை அவ்வாறு காத்துள்ளோமா?
வேரினிலே அமிலத்தைப் பாய்ச்சிவிட்டு
வெண்பூக்கள் மலருமென்று பேசலாமா?
நேர்மையினைப் புதைத்துவிட்ட நாடே-மீண்டும்
நேருவர வேண்டுமென ஏங்கலாமா?

இன்றைக்கு நேருபிரான் திரும்ப வந்தால்
இடைத்தேர்தல் எதிலேனும் நிற்கச் சொல்வார்
மன்மோகன் சிங்குக்குக் குறைவராமல்
மத்தியிலே துணைப்பிரதமர் ஆக்கிக் கொள்வார்
அன்னைக்கு ஆதரவாய் இயங்கச் சொல்வார்
அறிக்கைகள் தினம்தினமும் வழங்கச் சொல்வார்
சென்னைக்குப் பலதடவை செல்லச் சொல்வார்
சத்யமூர்த்தி பவனைமட்டும் பூட்டிக் கொள்வார்

இமயம்போல் இதயமுள்ள நேருவுக்கு
இன்றையநாள் அரசியலே புரிபடாது
சமயம்போல் சொன்னசொல்லை மாற்றுதற்கு
சத்தியமாய் அவர்மனது இடம்தராது
குமுறிவரும் நதிகளையும் இணைக்கக் கூடும்
கோஷ்டிகளை இணைப்பதற்கு வழிதோன்றாது
அமைதியென்றால் ஞாபகத்தில் இருக்கக் கூடும்
அன்றாட நடப்புகளில் அது தோன்றாது

சீனாவின் துரோகங்கள் தாங்கொணாமல்
சிரித்தமுகம் வாடிவிட்ட நேருவுக்கு
தாய்நாட்டார் துரோகங்கள் எங்கே தாங்கும்
தளிர்போன்ற திருவுள்ளம் எங்கே தூங்கும்
வாழ்நாட்கள் அர்ப்பணித்து வாங்கி வந்த
வீரமிக்க சுதந்திரத்தை ஏலம்போட
ஓநாய்கள் திரண்டிருக்கும் காட்சி கண்டால்
ஒப்பரிய நேருபிரான் தாங்குவாரா?

தர்மங்கள் மறந்த கூட்டம் தன்படை வெட்டிச் சாகும்
மர்மங்கள் நிறைந்த கோட்டை மனிதரை ஏலம் போடும்
சரிவுகள் தோன்றித் தோன்றி சரித்திரம் மறையலாகும்
நெறிகளை மறந்த நாட்டில் நேருவந் தென்ன ஆகும்

ஓட்டுக்காய் எதையும் செய்யும் உணர்விலே வேட்பாளர்கள்
நோட்டுக்காய் தமையே விற்கும் நினைவிலே வாக்காளர்கள்
வீட்டுக்காய் நாட்டை விற்கும் வெறியிலே தலைவர் கூட்டம்
நாட்டுக்கே தன்னைத் தந்த நேருவந் தென்ன ஆகும்?

பகடைகள் உருட்டுகின்ற படுகளம் பங்குச் சந்தை
அகப்பட்டால் உறிஞ்சிக் கொள்ளும் ஐ.டி.யில் மனித மந்தை
தகுதிகள் விலைகள் பேசி  தள்ளாடுகின்ற விந்தை
சகலமும் குழம்பும் நாளில் ஜவஹர்வந் தென்ன ஆகும்?

ஜாதியின் துணையை வாங்கி சலுகைகள் மிரட்டி வாங்கி
நீதியை விலைக்கு வாங்கி நியாயங்கள் விற்பார் எல்லாம்
பாதியைக் கணக்கில் காட்டி பாக்கியைப் பதுக்கும்போது
ஜோதியை அழைத்து வந்தால்-சொல்லுங்கள் என்ன ஆகும்?

அஞ்சிடப் போர்மேகங்கள் அமைதியே இல்லா வானம்
கொஞ்சிடும் மழலை கண்ணில் கலக்கத்தின் சுவடு,சோகம்
எஞ்சிய தமிழர் வாழ்வும் இலங்கையில் இருண்டு போகும்
நஞ்சினும் கொடிய நாளில் நேருவந் தென்ன ஆகும்?

தக்கதோர் சூழல்தானே தகவுளோர் தோன்றத் தேவை
இக்கணம் பொருத்தமில்லை இதுதானே இறைவன் லீலை
நக்கிடும் நாய்கள் முன்னே நாயகன் தோன்றிவிட்டால்
செக்கென அறிவாரா-நல் சிவலிங்கம் எனக் கொள்வாரா?

வாழ்விக்க வந்தோர் எல்லாம் வரலாறாய் மாறிப் போனார்
தாழ்வுக்கே வித்திட்டோரும் தறிகெட்டு ஆடலானார்
சூழலை சீர்குலைத்து சிங்கத்தை வரவழைத்தால்
பாழ்நிலை நீங்கிடாது பாரதம் மாறிடாது

ஆற்றிலே காலை வைத்தா; அடுத்த விநாடி ஓடும்
காற்றினைப் பார்த்து நின்றால் கணத்திலே கடந்து போகும்
நேற்றைக்கு வாழ்ந்த நேரு நலம்செய்து மறைந்து போனார்
ஊற்றுக்கண் அடைத்துவிட்டோம்;உத்தமர் வரவே மாட்டார்;

பேசாதவை பேசினால் – சூடாமணி

கோலாலம்பூரில் கண்ணதாசன் அறவாரியம் நிகழ்த்திய கம்பன் விழாவில் , “பேசாதன பேசினால்”என்ற தலைப்பில்,கவிஞர் இளந்தேவன் தலைமையில் கவியரங்கம் நடந்தது.”சூடாமணி பேசினால்” என்பது எனக்களிக்கப்பட்ட
கிளைத்தலைப்பு. அந்தத் தலைப்பில் நான் வாசித்த கவிதை இது:

சூடாமணி பேசுகிறேன்;கொஞ்சம் சூடாகப் பேசுகிறேன்;

மெச்சி நீங்கள் கொண்டாடும் மெல்லியலாள் சீதையெனை
உச்சிமேல் வைத்துக் கொண்டாடியதை உணர்வீரா?
மற்ற அணிகலன்களுக்கு மேலாக வீற்றிருக்கும்
கொற்றத்தை எனக்களித்த கம்பனைநான் வணங்குகிறேன்;

தீக்குளித்தாள் சீதையென்று தமிழ்க்கம்பன் பாடிவைத்த
பாக்களிலே கண்டு பதைபதைக்கும் பெரியோரே;
உண்மை தெரியுமா உங்களுக்கு? ஒளிநெருப்பில்
பொன்மகளாம் சீதை புகுந்ததெல்லாம் ஒருமுறைதான்;
என்னிலைமை என்னவென்று யாரேனும் அறிவீரா?
தேன்கவிதை வரிகளிலே தேடிப்பாருங்கள் -நான்
மூன்றுமுறை தீக்குளித்த மகத்துவத்தை உணர்வீர்கள்.

வாடி அசோகவன வெஞ்சிறையில் இருக்கையிலே
ஆடையிலே எனைப்பொதித்து அன்னை வைத்தாள்-அவள்
மேனி நெருப்பென்னும் முழுநெருப்பில் குளித்தெழுந்தேன்;
மாருதி எனைவாங்கி மடியினிலே பொதித்து வைத்து
வால்நெருப்பைஇலங்கையெங்கும் வைத்தலைந்து கொண்டிருந்தான்;
வீரன் அவனுடலில் வெகுண்டு சுழன்றடித்த
கோப நெருப்பில்நான் கொதியாய்க் கொதித்திருந்தேன்;
வேகமுடன் திரும்பிவந்த மாருதியோ விநயமுடன்
ராகவனைன் தாள்பணிந்தான்;ரத்தினமாம் எனைக்கொடுத்தான்;
மாதவனின் உள்ளங்கை மணித்தலத்தில் விழுந்தவனின்
காதல் நெருப்பில் குளித்தெழுந்து வந்துவிட்டேன்;

அள்ளியெனை ராகவனும் அங்கையில் வைக்கையிலே-சீதை
உள்ளங்கை தொட்டதுபோல் உள்ளம் சிலிர்த்தானாம்;
வெள்ளம்போல் எனக்குள் விளைந்த வெப்பத்திலவள்
உள்ளங்கைச் சூட்டை உத்தமனும் உணர்ந்திட்டான்;

வானவரும் கைகூப்பும் வியன்கற்புச் செல்வியவள்
மேனி நெருப்பு முதல்நெருப்பு- மாருதியின்
கோப நெருப்பு,நான்குளித்தெழுந்த மறுநெருப்பு;
காத்திருந்த காகுத்தன் காதல் மனத்திடையே
பூத்திருந்த மோகம்,எனைப் புடம்போட்ட பெருநெருப்பு:

மூன்றுவகை நெருப்பினிலே மூழ்கி எழுந்தபின்னும்
ஏன்கருக வில்லையென யாரேனும் அறிவீரா?

காந்தள் விரல்களிலே காதலுடன் எனையெடுத்து
கூந்தலின்மேல் சீதை குளிரும்படி வைத்தாளே,
அந்தக் குளிர்முன்பே ஆட்கொண்ட காரணத்தால்
எந்த நெருப்பும் எனையொன்றும் செய்யவில்லை;

கோலமகள் கூந்தலிலே கண்டுவந்த குளுமையினை-இன்று
கோலாலம்பூரில் கண்டவுடன் சிலிர்த்துவிட்டேன்;
எங்கிருந்து வந்தேன்நான் என்கின்ற செய்தியும்
உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்:என்றாலும் சொல்லுகிறேன்..

நாடுவிட்டு மரவுரியில் கிளம்பும்போது
நகையெதுவுன் ஜானகியாள் அணியவில்லை;
காடுவந்த காகுத்தன்,முனிவர் தம்மைக்
காணவந்தாநத்ரியெனும் தவசீலன்தன்
வீடுவந்த நேரத்தில்,முனிவர் இல்லாள்
வளம்நிறைந்த அனுசூயை-ஜானகிக்கு
ஈடில்லா அணிசூடி அழகு பார்த்தாள்
இப்படித்தான் சீதை யெனக்கழகு சேர்த்தாள்

கம்பனிதைக் காவியத்தில் பாடிவைத்தான்
கதைமரபில் இச்செய்தி முன்பே உண்டு
செம்பொன்னில் மணிபதித்த பாங்கே போல
சீதைக்குப் பலநகைகள் சூட்டி வைத்தார்
வம்பாக ராவணனும் கவர்ந்தபோதும்
வழியெங்கும் பலநகைகள் விழுந்தபோதும்
நம்பியவன் தூதனுமே வருவானென்று
நம்பியதால் சீதையெனைப் பாதுகாத்தாள்

மிதிலைமன்னன் போடாத நகைகள் இல்லை
மாமியர்கள் வழங்காத அணிகள் இல்லை
குதலைமென் கிளிமொழியாள் தோற்றந்தன்னைக்
காட்டுகையில் அணிகலன்கள் பலவும் அங்கே
விதம்விதமாய் தமிழ்க்கம்பன் விரித்துரைத்தான்
வீடணனும் இறுதியிலே நகைகள் போட்டான்
சதமென்று நான்மட்டும் படலம் பெற்றேன்
சிறப்புமிக்க அணிகலனாய்ப் பாடல் பெற்றேன்

பாடுவதைப் பாடலெனப் பேரிசைத்தார்;
பண்ணோடு பாட்டெழுதிப் பாடும்நேரம்
ஆடுவதை ஆடலென்று பேர்குறித்தார்
அவ்வகையில் பெண்டிரெனைச் சூடலாலே
சூடும்மணி எனத்தானே சொல்ல வேண்டும்?
சூடாமணி என்றெனக்கேன் பெயர் குறித்தார்?
நாடுவிட்டு நான்வந்ததெல்லாம் அந்த
நயமான காரணத்தைச் சொல்லத் தானே!

தேடாத இடங்களெல்லாம் தேடிவந்த
தூதுவனாம் அனுமனிடம் தோகைநல்லாள்
சூடாமணியாம் என்னைத் தந்ததேனோ?
சூட்சுமத்தை உணர்வீரா?சீர்குலைக்கும்
கூடாத காமத்தால் அரக்கன் தூக்கிக்
கடுஞ்சிறையில் அடைத்தாலும் கவர்ந்த தீயோன்
சூடாத மணியாய்த்தான் கற்புத்தீயாய்
சுடருவதைக் குறிக்கத்தான் என்னைத் தந்தாள்

அன்னையவள் திருமுடியை அலங்கரித்தேன்
அண்ணலவன் கைகளிலே முகம் பதித்தேன்
முன்னையநாள் பெருமைகளை நினைத்துக் கொண்டே
மூலையிலே எப்போதோ முடங்கிவிட்டேன்
என்னையிங்கே மறுபடியும் அழைத்துவந்தார்
எண்ணங்கள் பகிர்வதர்கு வாய்ப்புத் தந்தார்
பொன்னெனவே மிளிரட்டும் கோலாலம்பூர்!
புகழ்பொங்கி மலரட்டும்;வணக்கம் ;வாழ்க;

ஓசை கொடுத்த நாயகி

ஆசை கெடுப்பவளாம்-அவள்
ஆட்டிப் படைப்பவளாம்
பேசிச் சிரிப்பவளாம்-நல்ல
பேரைக் கொடுப்பவளாம்
ஈசனின் பாகத்திலே-அவள்
என்றும் இருப்பவளாம்
ஓசை கொடுப்பவளாம்-நெஞ்சின்
உள்ளில் சிரிப்பவளாம்

பாலைக் குடித்த பிள்ளை-வந்து
பாடித் தொழுகையிலே
ஆலங் குடித்தவனே-தங்கத்
தாளங் கொடுத்தானாம்
நீல நிறத்தழகி-அங்கே
நேரில் சிரித்தாளாம்
தாளம் பிறந்திடவே-நல்ல
ஓசை கொடுத்தாளாம்

காலக் கணக்குகளும்-அவள்
கைவசம் உள்ளதடா
மூலக் கருவறையில்-அவள்
மோகம் சுடருதடா
வேலைக் கொடுத்தவளே-நல்ல
வார்த்தை கொடுப்பவளாம்
கோலக்கா கோயிலிலே-நல்ல
காட்சி கொடுப்பவளாம்

மின்னல் எழுந்ததுபோல்-நம்
முன்னவள் தோன்றிடுவாள்
ஜன்னல் திறந்ததுபோல்-பல
சூட்சுமம் காட்டிடுவாள்
தென்றல் வடிவினிலே-வந்து
தொட்டுச் சிரித்திடுவாள்
அன்னையின் கோயில்வந்தால்-நாவில்
அட்சரம் தோன்றுதடா

அட்டிகை மின்ன மின்ன -எங்கள்
அம்பிகை நிற்பதென்ன
சிட்டிகை நேரத்திலே-வினைச்
சீற்றம் தணிப்பதென்ன
பட்டு விசிறுதல்போல்-முகம்
பார்த்துச் சிரிப்பதென்ன
எட்டுக்கண் விட்டெரிக்க-அவள்
ஏதேதோ சொல்வதென்ன

நாயகி ஆளுகிறாள்

திருக்கடவூர் எனக்குத் தாய்வழிப்பாட்டனாரின் ஊர் . எங்கே இருந்தாலும்
கனவிலும் நனவிலும் அந்த ஊரோ வீடோ மின்னிக் கொண்டிருக்கும் வைத்தீசுவரன் கோயிலில் 16 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஏடெடுத்துப் பார்த்த போது கடந்த பிறவியில் திருக்கடவூரில் நான் பிறந்ததாக
வந்தது. இந்த முறை திருக்கடவூருக்குப் போய்க் கொண்டிருந்த போது அந்த
சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தது)

எத்தனை திசைகள் போனால் என்ன
இதுதான் என்வீடு
வித்தகி ஆள்கிற கடவூர் என்தலம்
என்றது பனையேடு
நித்தமும் நித்தமும் நினைவினில் மின்னும்
நாயகி அவள்தோடு
எத்தனை உயரங்கள்!எத்தனை துயரங்கள்!
எல்லாம் அவளோடு!
பால்கொண்ட மழலைப் பருவத்திலிருந்தே
பார்த்தது அவள்முகம்தான்
நூல்கொண்ட அறிவில் நூபுர ஒலியுடன்
நுழைந்தது அவள்பதம்தான்
வேல்கொண்டு வினைகள் சாடிய பொழுதும்
விழுந்தது அவளிடம்தான்
கால்கொண்டு நடக்கும் காரியம் அவளது
கருணையில் நிகழ்வதுதான்
நேர்வழி நடக்கையில் வீசிடும் தென்றலில்
நிச்சயம் இருக்கின்றாள்
யாரறிவாரென இழிசெயல் புரிகையில்
இடறியும் விடுகின்றாள்
தேர்வடம் பற்றிய பிஞ்சு விரல்களைத்
தாய்மனம் மறந்திடுமோ
கார்முகில் நிறத்துக் காருண்ய வடிவம்
கனவிலும் நிறைந்திடுமோ
கோபுர பொம்மையை வேடிக்கை காட்டிக்
கோயிலில் நுழைய வைத்தாள்
தீபத்தின் சுடரில் திருமுகம் காட்டி
தவிப்புகள் அடங்கவைத்தாள்
ஆபத்தென்றுள்ளம் அழும்பொழுதெல்லாம்
அவள்வழி காட்டுகிறாள்
நாபியி லிருந்து எழுகிற குரலை
நாயகி ஆளுகிறாள்

பாலைக்காற்று

கோலாலம்பூர் கம்பன் விழா மேடையில் இருந்த போது கிடைத்த செய்தி கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் அவர்களின் மனைவியார் மரணமடைந்த செய்தி. விழாவில் முதல்நாள் பங்கேற்று அடுத்த சில மணிநேரங்களில் விமானம் ஏற இருந்த கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர்களை மேடையில் இருந்த வண்ணமே தொடர்பு கொண்டேன். அவருக்கு ஏற்கெனவே செய்தி தெரிந்திருந்தது. கவிஞர் சவுந்தரா கைலாசம் மறைந்த செய்தியையும் அவர் தெரிவித்தார். இருவருக்கும்  கோலாலம்பூர் கம்பன் விழாத் திரள் அஞ்சலி செலுத்தியது.

சென்னை வந்த பிறகு திருவான்மியூர் வான்மீகி சாலையில் இருக்கும் கவிக்கோ இல்லத்துக்கு பர்வீன் சுல்தானாவும் நானும் சென்றோம். கவிஞர் வீட்டில் இல்லை. அவருடைய மகள் இருந்தார். அப்பாவின் உடலமைப்பும், அசைவுகளும் அச்சு அசலாய் அவரிடம்… அம்மாவை வருத்தி வந்த ஆஸ்துமா நோய் பற்றியும், தூசி ஒத்துக் கொள்ளாத நிலையிலும் வீட்டிலுள்ள புத்தகக் குவியலை அகற்ற அப்பா ஒத்துக் கொள்ளாததால், புத்தகங்களுக்கு மாடியில் தனியறை கட்டி முடித்த கதையையும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

அவரும் பர்வீனும் உருது மொழியில் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு
உருது தெரியாது என்பது கவிஞர் மகளுக்குத் தெரிந்த பின் உரையாடல்
தமிழுக்குத் தாவியது. இசுலாமிய இல்லங்களுக்கே உரிய அருமையான தேனீர்
கொடுத்தார்கள்.

பர்வீன் உருது பேசுவதில் அளப்பரிய விருப்பம் கொண்டவர். கவிஞர் மகள்
தமிழில் பேசினாலும், தன்னை மறந்து அவ்வப்போது உருதுவுக்குத் தாவிக் கொண்டிருந்தார் பர்வீன். ஓரிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால்,சென்னை கம்பன் விழா பட்டி மண்டபத்தில் கூட உருது மொழிக் கவிதை ஒன்றை சொன்னாராம். எதிரணியில் இருந்த பேராசிரியர் இராமச்சந்திரன் “நான் ஒரு ஜப்பானியக் கவிதை சொல்கிறேன்”என்று,மூன்று நிமிஷங்கள்
மூக்கால் பேசினாராம்.

சிறிது நேரத்தில் கவிஞர் வந்தார். வக்பு வாரியத் தலைவர் ஆனதிலிருந்து
சுழல் விளக்கு கொண்ட கார் கொடுத்திருக்கிறார்கள். மனக்கவலை மறக்கவோ, கடமைகள் கருதியோ ஆலோசனைக் கூட்டங்கள், குழு அமர்வுகள்
என்று வரிசையாகக் கலந்து கொண்டு வருகிறார். அன்றுகூட மதியமே வீட்டை விட்டுப் புறப்பட்டவர் முன்னிரவில்தான் திரும்பினார். வீட்டு வாசலிலேயே உதவியாளரிடம் மறுநாள் நிகழ்ச்சி நிரலை சொல்லத் தொடங்கி விட்டார்.

கம்பீரமான நடையில் சிறு தளர்ச்சி. முகத்தில் சோர்வு. பேசத் தொடங்கிய சில விநாடிகளுக்குள்ளாகவே வந்து விழுந்த வார்த்தைகள் இவை; “நான் அடிக்கடி சொல்ற விஷயம்தான். பொது வாழ்க்கையிலே இருக்கறவங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கறது பெரிய அயோக்கியத்தனம். ஒரு பொண்ணு வாழ்க்கையை அனாவசியமா கெடுக்கற வேலை “.அவர் சொல்லச் சொல்ல அவர்
பொதுவாழ்வில் கடந்து வந்திருக்கக் கூடிய நெடுந்தொலைவின்
வரைபடத்தை மனம் வரைந்து பார்க்கத் தொடங்கியது.

தன்னிடம் ஒருமுறை கூட சண்டை போடாத மனைவியை, தான்
இதுவரை அவருக்கு ஏதொன்றும் வாங்கித் தந்திராததை, நினைவுகூர்ந்த கவிஞர் சொன்னார்,”என் பெருமைகளை அவள் புரிந்து கொண்டாள் என்று நான்
கருதவில்லை.ஆனால் என்னை மிகச்சரியாகப் புரிந்து கொண்டவள்
அவள். அவளைப் பற்றி ஆனந்த விகடனில் ஒரு கட்டுரை கேட்டார்கள். அதில் கூட சொல்லியிருக்கிறேன் -பாலைவனத்துக்கென்றே திட்டமிட்டுப் படைக்கப்பட்ட ஒட்டகம் போல் என் வாழ்க்கைக்கென்றே திட்டமிட்டுப் படைக்கப்பட்டவள் அவள்”.

மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு சிகிச்சைக்கு அப்பாற்பட்ட
நிலைநோக்கி அவர் செல்வதை உணர்ந்த மருத்துவர்கள், அதை
வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை. வீட்டிலேயேஆக்ஸிஜன் சிலிண்டர் இருப்பதால் வீட்டுக்குப் போகலாம் என்று சொல்லிவிட்டார்களாம். மருத்துவமனையிலிருந்து வருகிற போது கண்திறந்து பார்த்த அம்மையார் கவிஞரிடம் எங்காவது வெளியூர் கூட்டங்களுக்குப் போக வேண்டியிருக்கிறதா
என்று கேட்க, கவிஞர் தன் நிகழ்ச்சிகளை சொல்லியிருக்கிறார். கண்மூடியபடி
சோர்வோடு அம்மையார் சொன்ன வார்த்தை, “உங்களுக்குப் பொறுப்பே கிடையாது”.மணவாழ்வில் முதன்முதலாய்  சலிப்பான வார்த்தை அவரிடமிருந்து வந்ததுமே கவிஞர் ஓரளவு விஷயத்தை யூகித்துக் கொண்டாராம்.

சிக்கல்களும் மோதல்களும் நிறைந்த இன்றைய மணவாழ்வு பற்றி
பேச்சு திரும்பியது. கவிக்கோ சொன்னார், “எல்லோருக்கும் அறிவு இருக்கு. சுய
சிந்தனை, உரிமை எல்லாம் இருக்கு. ஆனா கல்யாணம்ங்கிறது,உரிமைகளை
நிலைநாட்டறதுக்கில்லை. அவரவர் உரிமைகளை தியாகம் செய்யறதுக்கு”. மனம் நிறைந்த மணவாழ்வின் செய்தியாகவே அந்த வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன.

விடைபெறும்போது கைகளைப் பற்றிய விநாடிகளில் அதுவரை சொல்லாத செய்திகளையும் கவிக்கோ சொன்னதாகவே எனக்குப் பட்டது. எங்களை வழியனுப்பிவிட்டு சோர்வுடன் நாற்காலியில் சாய்ந்தார். கதவை முழுவதுமாய் மூடாமல் சற்றே திறந்து வைத்து விட்டு வெளியேறினேன். வெளியே வீசிய காற்று அவருக்குத் தேவைப்பட்டிருக்கும்தானே.

சாபல்யம் அவள்பதமே

அவள்தான் அவள்தான் அடைக்கலம்
அருளே அவளின் படைக்கலம்
கவலை முழுதும் எரித்திடும்
கருணை அவளின் சூத்திரம்

சாகச மனம்செய்யும் சேட்டைகளில் அவள்
சாட்சி மாத்திரமே
சாட்டை அடிகளும் வாட்டி வதைக்கையில்
சாபல்யம் அவள்பதமே
ஆகாயம் அவள் ஆடுகளம் அதில்
அல்லென ஆடுகிறாள்
ஆயிரம் ஆயிரம் விண்மீன் நடுவே
நிலவென்று தோன்றுகிறாள்

கோணல் மனங்களின் கோடுகளை அவள்
கோலங்கள் செய்வாளோ
கோடி வினைகளும் மூள்கையிலே ஒரு
பார்வையில் எரிப்பாளோ
கேணியில் அமுதம் ஊறிடச் செய்பவள்
கடவூர் ஆளுகிறாள்
கேடுகள் எதுவும் சூழவிடாமலே
கனலாய்த் தோன்றுகிறாள்

இருள்கிற வானிடை எழுநிலவாய் அவள்
எறிந்தனள் தாடங்கமே
இருண்டஎன் நெஞ்சினில் எழுந்திடுவாளோ
இதுதான் ஆதங்கமே
உருள்கிற காலங்கள் உருட்டிடும் தாயெனை
ஒருமுறை பார்ப்பாளோ
உள்ளொளி காட்டவும் தன்னிழல் சேர்க்கவும்
உத்தமி நினைப்பாளோ

தனியாய்க் காணுவதோ

நேற்றொரு பாதையில் நடக்கவிட்டாள்-இன்று
நான்செல வேறொரு திசையமைத்தாள்
காற்றினில் இலைபோல் மிதக்கவிட்டாள்-இளங்
காட்டுப்புறாவின் சிறகளித்தாள்
ஆற்றின் வெள்ளங்கள் கடக்கவிட்டா ள்-அவள்
அமிலக் கொதிப்புகள்  குளிரவிட் டாள்
ஊற்றெழும் வினைப்பயன் தூரவைத்தாள்-அந்த
உத்தமி தன்னிழல் சேரவைத்தாள்

சூரியன் போகிற வழிபார்த்தே -ஒரு
சூரிய காந்தி திரும்புதல் போல்
காரியம் பலப்பல பார்த்தபடி-அவள்
காருண்ய முகத்தினைப் பார்க்கச் சொன்னாள்
சூரியன் போவதோ ஒருவழிதான் -எங்கள்
சூலினி எங்கணும் பரந்துபட்டாள்
நேர்வரும் எதனிலும் நிற்பவளை-அட
நானெங்கு தனியாய்க் காணுவதோ

வீணையின் நாதத்தில் சிரிப்பவளை-அந்த
வெய்யிற் சூட்டில் தெறிப்பவளை
பூநிழல் வழியெங்கும் விரிப்பவளை-மனப்
புண்களில் இருந்து வலிப்பவளை
கோணல்கள் சரிசெய்து கொடுப்பவளை- வருங்
கோபத்தில் ஓங்கி அடிப்பவளை
ஆணவச் சேற்றினைத் துடைப்பவளை- எங்கள்
அம்பிகை தாள்களை சரண்புகுந்தேன்

என்னென்ன நான்செய்ய முற்படினும்-அவள்
எண்ணம் ஏதெனக் கேட்டுக்கொள்வேன்
கன்னி யவள்பதில் சொல்வதுண்டு-ஒரு
கள்ள மவுனமும் கொள்வதுண்டு
என்னையும் பொருட்டென எண்ணுகிறாள்-அட
இதைவிடப் புண்ணியம் என்னவுண்டு
பொன்னையும் சருகையும் பொருட்படுத்தும்-ஒரு
பேதமை தாய்க்கன்றி யாருக்குண்டு

அம்பிகை வந்ததென்ன

 வானங் கறுத்தது வானங் கறுத்தது

வஞ்சி முகம் போலே-இடி
கானமிசைத்தது கானமிசைத்தது
காளிகுரல் போலே
தேனுமினித்தது தேனுமினித்தது
தேவியவள்போலே  -இனி
நானுந் தொலைந்திட நீயுந் தொலைந்திடு
நங்கையருளாலே

தேகத்தின் இச்சைகள் தூண்டி விடுவது
தாயவள் மாயையன்றோ-உள்ளே
நாகத்தின் வேகத்தில் ஓடிடும் சக்தியும்
நாயகி சாயையன்றோ
தோகையின் வண்ணத்தில் தோன்றிடும்பேரெழில்
மாதங்கி ரூபமன்றோ-இடப்
பாகத்தைத் தந்தவன் தேகத்தை ஆள்வதும்
பைரவி லீலையன்றோ

மூர்க்கம் வளர்த்திடும் மோதல் பலகண்டு
மூக்கறு பட்டதென்ன-அவள்
தீர்க்க விழிநெஞ்சில் தோன்றிய பின்னரென்
வாக்கெடு பட்டதென்ன
ஆக்கும் எதனையும் காக்கும் துணையென
அம்பிகை வந்ததென்ன
போக்கு வரவுகள் ஆக்கவும் சேர்க்கவும்
பேரருள் செய்வதென்ன

ஆலத்தை உண்டவன் நீலத் திருக்கண்டம்
அம்பிகை கைவண்ணமோ-முழு
மூலத்தை ஆக்கிடும்  சீலத்தை செய்வதும்
மோகினி கண்வண்ணமோ
சூலத்தை ஏந்திடும் கோலத்தைக் காட்டிடும்
சிந்துரப் பொன்வண்ணமோ-முக்
காலத்தைப் பந்தெனக் காலில் உதைப்பவள்
காருண்யம் என்வண்ணமோ?

யாரிவளோ

மாத்திரைப் போதவள் முகந்தெரியும்-ஒரு
மின்னற் பொழுதினில் மறைந்துவிடும்
ஊர்த்துவம் ஆடிடும் சலங்கையொலி-மிக
உற்றுக் கவனிக்கக் காதில்விழும்
தீர்த்தக் கரைகள் எங்கணுமே -எங்கள்
தேவியின் காலடி பதிந்திருக்கும்
வார்த்தைகள் தேடிடும் வேளையிலே-அவள்
வண்ணப்பொன் அதரங்கள் முணுமுணுக்கும்

சந்நிதி சேர்கிற வேளையினில்-நெஞ்சின்
சஞ்சலம் கண்களில் பொங்குகையில்
என்கதி என்னென்று ஏங்குகையில்-அவள்
இன்பக் குறுநகை கண்ணில் படும்
சின்னக் குழந்தையின் சொல்வழியே-அவள்
சொல்ல நினைத்தது சொல்லப்படும்
என்னை அழுத்திடும் பாரமெல்லாம்-அவள்
எண்ணும் பொழுதினில் வெல்லப்படும்

தூண்டில் முனையினில் மண்புழுவாய்-பின்
தூண்டிலில் சிக்கிய செங்கயலாய்
நீண்டிடும் எந்தன் தவிதவிப்பை-வந்து
நிர்மலை மாற்றிடும் நேரமிது
தீண்டும் நெருப்பினில் சுட்டெடுத்துப்-பசுந்
தங்கமென் றாக்கிட எண்ணம்கொண்டாள்
தாண்டவ நாயகன் பக்கம்நின்றும்-நம்மை
தாய்மை ததும்பிடப் பார்த்திருப்பாள்

யாதுமென்றாயினள் யாரிவளோ -அண்டம்
எங்கும் நிறைந்திடும் பேரொளியோ
மாதுமை தாளன்றி யார்நிழலோ-என்
மாசுகள் நீக்கிடும் பேய்த்தழலோ
ஓதிடும் வார்த்தைகள் யாவிலுமே-அவள்
உட்பொருள் ஆனபின் அச்சமில்லை
பாதங்கள் பற்றிடும் ஞானம்வந்தால்-பின்னர்
பற்றுக்கள் ஏதொன்றும் மிச்சமில்லை