பேச்சுப் பேச்சென்ன….பெரும்பூனை வந்தக்கால்….

குயிலிசை கேட்கக் கூடிய கூட்டம்
வெய்யிலில் மழையில் வளர்ந்தது கண்டு
கூண்டுக்குள்ளே கிடந்த கிளியோ
குய்யோ முறையோ எனக் கத்திற்று
மனனம் செய்தது மறந்து தொலைக்க
கவனம் சிதறிக் கிளி அலறிற்று;
மனப்பா டக்கிளி மறதி தொடர்ந்தால்
தினப்பா டுக்கே திண்டாட்டம் என்பதால்
தளர்ச்சியை மறைக்கத் திட்டம் பிறந்தது
‘புரட்சிக் கிளி’யென பட்டம் கொடுத்தனர்
புரட்டுக் கிளியைப் புலவர் என்றனர்
குயில்போல் சுயமாய் கீதம் வராததால்
குயிலைப் பழிக்க கிளிகிளம்பியது ;
தூக்கி விடச்சில காக்கைகள் கிடைத்தன
கிளிகூடமைத்து கத்திய மரங்களில்
கிளையுதிர் காலம் ;அய்யோ பாவம்;
கச்சை கட்டிக் கிளம்பிய காக்கைகள்
இச்-சகம் முழுக்க கிளியின் இடமென
இச்சகம் பேசியே ஏற்றி விட்டன;

மெச்சி எல்லோரும் மதித்திடவேண்டி

கட்சி கட்டிக் கிளம்பினர் பலரும்;

பச்சைச் சிறகின் இறகொன்றைப் பிடுங்கி

காது குடைந்தால் வேதஞானம்

வளரும் என்றோர் அண்டங் காக்கை

உளறி வைத்ததில் ஊரே திரண்டது

ஏச்சுப் பேச்சில் எந்நேரமும் முழு

மூச்சாய் இருந்த கிளியின் சிறகை

ஊர்ச்சிறு வர்களும் பிடுங்கத் தொடங்க

கீச்கீச் என்று கதறிற்று கிளியே!

பனிபோல் இறங்கும் கவிதைகள்-கனிமொழி.ஜி.யின் மழை நடந்தோடிய நெகிழ்நிலம்

அகழும் பொழுதும் நெகிழும் இயல்பு கொண்டது நிலம். அதுவும் மழையேந்திய நிலமென்றால் கேட்கவே  வேண்டாம்.

மழைக்கும் நிலத்துக்குமான உறவு நுட்பமானது.மழை வரும் முன்பே மலர்ந்து, வாசனை பரப்பி, விழும் மழைத்துளியில் திடநிலை கரைந்து நிலம் குழைகிறபோது ‘சார்ந்ததன் வண்ணமாதல்” நிலத்தின் இயல்பா நீரின் இயல்பா என்கிற கேள்வி எழும்.

வாழ்வின் நுண்கணங்களுக்கு தன்னை ஒப்புக் கொடுக்கிற மனம்,அத்தகைய நிலம்தான். கனிமொழி.ஜி.யின் கவிதை நூலாகிய “மழை நடந்தோடிய நெகிழ்நிலம்”அத்தகைய நுண்கணங்களில் மலர்ந்து விகசிக்கும் கவிதைகளைக் கொண்டது.

காரைக்கால் அம்மை சிவனைக் கண்டு,’நீ சுடலையிலாடப் போவதெல்லாம் சரி.ஆனால் உமையை உன் இடப்பகுதியில் வைத்தபடி போகாதே.சிறு பெண். பயந்துவிடப் போகிறாள்”என்று தாய்மை ததும்பப் பாடியதை தமிழ் தன் பெட்டகத்தில் வைத்திருக்க, கனிமொழி ஜி,காட்டுகிற சிவன்

ஒரு புதிய பரிமாணத்தில் அசைகிறான்.

“எரிந்தடங்கி சற்றும் கணப்பற்ற சாம்பலின் மீது

மெல்ல நளிநடம் ஆடுகிறான் எம் சிவன்”

இது களிநடம் அல்ல. ஊர்த்துவ நடமும் அல்ல.நளி நடம்.அதுவும் எரிந்தடங்கி சற்றும் கணப்பற்ற சாம்பலின் மீது தொடங்குகிற நடனத்தின் தொடக்க நிலை.

ஆன்மீக அடிப்படையில் சொல்வதென்றால் ஊழி முடிந்து மற்றொரு பிரபஞ்சம் தொடங்கும் நிலையிலான நடம். கனிமொழி.ஜி. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எத்தகைய மனிதர்களை குடியமர்த்த விரும்புகிறார் என்பது நான் மேற்கோள் காட்டிய வரிகளுக்கு முந்தைய வரிகளில் பதிவாகியிருக்கிறது.

” நகங்களும் சுரண்டலும் தமக்கில்லாதவரை

கீழ்த்தாடை தட்டி விரல்களை முத்தமிட்டுக் கொள்கிறேன்”.

அதற்கு முந்தைய வரிகளில் காட்டப்படுகிற மனிதர்கள் அழிந்து போன பிரபஞ்சத்தின் சுரண்டல் மனிதர்கள். பிறர் பொருள் பறித்து கடவுளுடன் பங்கிடுபவர்கள்.பூக்களின் சூலில் வாள் பாய்ச்சுபவர்கள்.போதைக்குத்
துணையாய் பிறர் உழைப்பின் உதிரத்தைத் தொட்டு விரல் சூப்புபவர்கள்.
இவர்கள் எரிந்தடங்கியபிரபஞ்சத்தின் கணப்பற்ற சாம்பலில் உயிர்த்தெழும் மனிதர்களுக்கு நகங்களில்லை.அவர்கள் மனங்களில் சுரண்டலில்லை. அங்கிருந்து தன் புதிய சிருஷ்டி நடனத்தைத் தொடங்குகிறான் சிவன் என்பதாக இந்தத் தொகுப்பின் முதல் கவிதையிலிருந்து புரிந்து கொள்கிறேன்.
மழையோடிய நெகிழ்நிலம் போன்ற மனம் வாய்க்கப் பெறுமேல் அந்த மனதில் மரண பயம் இருக்காது. பொதுவாக மூத்து முதிர்ந்து வாழ்வின் விளிம்பில் மரணத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும் போதுதான் அந்தப் பக்குவம் இருக்கும் .
கொலை தற்கொலை போன்ற காரணங்களால் நிகழும் மரணத்தில் பதட்டம் இருக்கும் அச்சம் இருக்கும். நோயால்  துன்புற்று நேரும் மரணத்திற்கும் அதே நிலைதான்.”அம்புக்கும் தீக்கும் விடத்துக்கும் நோவுக்கும் அச்சமில்லாதபடி” என்கிறான் மகாகவி பாரதி.
ஆனால் கனிமொழி காட்டும் ஒரு மரணம் ,கொலை. ஒரே உயிரைக் கொல்வதற்கான இரண்டு எத்தனங்கள் வழி நிகழும்  கொலை. சாக்ரடீசுக்கு தந்தது போல் கையில் குவளை நிறைய நஞ்சைத் தந்து அதை கைகளில் வைத்திருக்கும் போதே முதுகில் குறுவாள் பாய்ச்சுகிற கொலை.
ஆனால் ஆன்மீகம் தொடர்ந்து வலியுறுத்தும் ”ஏற்கும் நிலை”
கனிந்ததால் இங்கே இந்த உயிர் உடனே புறப்படத் தயாராகிறது.அந்த தயார்நிலையை எழுதுகிறார் கனிமொழி.
“வஞ்சம் பின் முதுகில்வாளைச் செலுத்திய போது
கைகளில் வருடிக் கொண்டிருந்த வெண்புறாவை
பறக்க விடுகிறேன்
இருகைகளாலும் நஞ்சுக் கோப்பையை
முதல்நிமிட சிசுவென கவனமாய் ஏந்துகிறேன்”
இது பெயக்கண்டும் நஞ்சுண்ணும்  நாகரீகம். நஞ்சுண்டு அமைய முடியாதென அறிந்தும் அருந்தும் அதிநாகரீகம்.அதன்பின் ஏற்படுவது மரணமல்ல.சமாதி. முழு விழிப்புடன் தன்னையே மரணத்திற்கு ஒப்புத் தந்து,அதன் வழியே தீர்ந்து போதல். ஆங்கிலத்தில்  No more என்று சொல்வதன் உண்மையான பொருளில் இல்லாது போதல்.
“மெல்லக் கண்களை மூடிக் கொண்ட போது
கொஞ்சமிருந்த வெளிச்சமும் போய்
வழுவழுப்பான இருள் விழிகளுக்குள் உருளுகிறது…
புருவமத்தி சுடர் அகன்று முன் நகர்கிறது…
எழுந்து தொடரும் நான்…”
கனிமொழி.ஜி.அவர்களை நான் ஒருமுறை  மட்டுமே சந்தித்திருக்கிறேன்.அவருடைய ஆன்மீகப் பின்புலத்தை நான் அறியேன்.ஆனால் இது ஆக்ஞை வழியே உடலை விட்டு உயிர் புறப்படும் தன்மையைச் சொல்கிறது. இது ஆன்மீகத்தில் மிகவும் உயர்ந்த நிலை.
அடுத்த வரியில்தான் இல்லாது போதலை மிகவும் கவித்துவமாக வெளிப்படுத்துகிறார் கனிமொழி.ஜி
“எழுந்து தொடரும் நான்….
புயற்காற்றை எதிர்கொள்ளும் மணற்சிற்பமென
வழியெங்கும் கரைந்து கொண்டே போகிறேன்…
மரணத்தின் பாதை அதற்குள் முடிவுற்றிருந்தது…
இப்பெருவெளி குறித்து
என்னிடம் திகைப்பேதுமில்லை…
இப்போது ஏதுமற்ற வெற்றிடத்தில்
ஏதுமற்று கலக்கிறேன்.
ஏதுமற்ற நான்.” (ப;4-5)
கீழைத்தேய ஞானமரபின் கீற்றாக இக்கவிதையை காண்கிறேன். மறு பிறப்பற்ற நிலையிலேயே மரணத்தின் பாதை முடிவுறும்.பிறவிப் பெருங்கடல் கடக்கும் அனுபவம் கவிதையாய் மலர்ந்திருப்பது அவ்வளவு ஆசுவாசமாய் இருக்கிறது.
மனநலம் பிறழ்ந்தவன் பற்றி எத்தனையோ உவமைகளும் உருவகங்களும் தமிழிலக்கியப் பரப்பில் கவிதைகளிலும் பிற புனைவுகளும் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அந்த வரிசையில் புதிதாய் ஒன்றை சேர்க்கிறார் கனிமொழி.ஜி.
” சாயலில் நம் ஆதிமனிதனைக் கொண்ட அவன்
   சாமான்ய வாழ்விலிருந்து வழிதவறிய நீரோடை”
சொல்லிச் சொல்லிப் பார்க்கிறேன்.வியப்பு தீரவில்லை.
நல்ல கவிதைகளின் உச்ச வரிகளை கவிதைக்குத் தலைப்பாக்கிவிடும் விபத்து கனிமொழி.ஜி.க்கும் நேர்ந்திருக்கிறது.
”காய்ந்த சருகை சுமந்து செல்கிறது காலநதி”,” உதிரத்தில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் சிலுவைகள்” போன்றவை அதற்கான உதாரணங்கள்.
கூடிப் பிரியும் அகவாழ்வின் அற்புதச் சித்திரம்,”நெய்தல் மெல்ல பாலையாகிறது”. கூடலின் நுட்பமான அம்சங்கள் மென்மையாகவும் மேன்மையாகவும் இந்தக் கவிதையில் பேசப்பட்டுள்ளன.
“அந்தியின் மீது இறங்கிக் கவிந்த இரவைப்போல்
அவளறியாது கலந்திருந்தான்.
சுவைத்தும் தீராத இனிப்பை ஊட்டி
உறைவாளென உறுதியானான்”
“வயிறுணர்ந்து மனமுணர்ந்து புலனுணர்ந்த நிறைவில்
சூடிக் கொண்டிருந்த மலர்ச்சரம் போலன்றி
மெல்லக் கசங்கல் நீங்கி இயல்பானாள்”
ஆகிய இடங்கள் குறிப்பிடத் தக்கவை.(ப-10)
தூங்கிக் கொண் டிருக்கும் ஓவியனை “கசங்கிய படுக்கை மேல் சரிந்த வானவில் “என்கிறார்.
காலம் மனிதர்களை பிரித்துப் போட்டாலும் மனம் பிடித்து இருத்திக் கொள்ள எத்தனிக்கிறது. ஓவியனின் அறையை விட்டு வெளியேற நினைக்கையில் என்ன நடக்கிறது?
“தாழ்பெயர்ந்த கதவுக்கு உட்புறம் குறுக்கே
  சட்டமிட்ட தாழுடன் பூட்டும் வரைந்திருக்கிறான்
…………………………………………………………………………….
…………………………………………………………………………….
இருட்டில் கைதுழாவி தூரிகையைத் தேடியவள்
சாவி வரையப் பழகுகிறாள்”
என்கிறார் கனிமொழி.ஜி.
இத்தொகுப்பில் அர்த்த அடர்த்தி மிக்க ஏராளமான
 குறுங்கவிதைகளும் உள்ளன.மார்கழிப் பனிபோல் மெல்லென இறங்கும் இந்தக் கவிதைகளைத் தந்திருக்கும்
கனிமொழி.ஜி. பாராட்டப்பட வேண்டியவர்
மிகச்சிறந்த வாசிப்பனுபவத்தை வழங்கும் “மழை நடந்தோடிய நெகிழ்நிலம்” கனிமொழி.ஜி.யின் முதல் தொகுப்பு என்பதும் வியப்புக்குரிய விஷயம்தான்.
ஏற்கெனவே கவியுலகில் ஒரு கனிமொழி இருப்பதால் முன்னெழுத்தைப் பின்னெழுத்தாக்கி கனிமொழி.ஜி. என அறியப்படுகிறார் போலும்!!
ஆனால் அந்த கனிமொழியையும் டெல்லி வட்டாரங்களில் கனிமொழிஜி என்றுதான் அழைப்பார்களாம்!!

வந்தாள் ஒருநாள் தானாக



இந்தச் சிறுமியை துணைக்கழைத்தால்-வினை

ஏதும் செய்திட முடிவதில்லை
சொந்தப் புத்தியும் இயங்கவில்லை-இவள்
செய்கைகள் எதுவும் விளங்கவில்லை
வந்தாள் ஒருநாள் தானாக -என்னை
வாட்டி வதைக்கிற தேனாக
அந்த நாள்முதல் நானுமில்லை-அட
அதன்பின் எனதென ஏதுமில்லை
 
ஒப்பிட  முடியாக் குறும்பியென-மெல்ல
உள்ளே தள்ளிக் கதவடைத்தேன்
அப்பொழுதும் அவள் அயரவில்லை-தனியே
ஆடிக் களிக்கும் குரல் கேட்டேன் 
எப்படி சாத்தியம் என்றறிய -நான்
எட்டிப் பார்த்தேன் மனமழிந்தேன்
சொப்புச் சாமான் வரிசையிலே -அவள்
சுற்றும் கோள்களை வைத்திருந்தாள்
 
 
நட்சத்திரங்களை சோழியென்றாள்-அவள்
நாளையும் நேற்றும் தோழியென்றாள்
உச்சிப் பொழுதினில் நள்ளிரவில்-அவள்
ஊரினைச் சுற்றி ஓடுகிறாள்
பச்சை நிறமா புதுசிகப்பா-அவள்
பேரெழில் நிறமும் புரியவில்லை
பிச்சியைப் போல்சில பொழுதுகளில்-இந்தப்
பேரெழில் கண்மணி ஆட்டுவிப்பாள்
 
ஏற்றிய தீபம் போலிருப்பாள்-அவள்
எரிமலை போலவும் சீறிடுவாள்
காற்றினில் தென்றல் இவளென்பேன் -ஒரு
கணத்தினில் புயலென்று காட்டிடுவாள்
ஈற்றோ முதலோ இல்லாமல் -அந்த
ஈசனின் இதயத்தில் வாழ்பவள் முன்
தோற்றே ஜெயித்தேன் நானவளை-அவள்
தோல்விகள் வெற்றிகள் தாண்டி நிற்பாள்
 
 
ஆயுள் பிச்சை அவள்கொடுப்பாள் -பல
ஆயிரம் இச்சைகள் வளர்த்திடுவாள்
தாயென்றும் சேயென்றும் உருமாறி-பல
தகிடு தத்தங்கள் செய்திடுவாள்
கோயில்கள் தோறும் சிலையாவாள் -அந்தக்
கோலங்கள் கடந்த நிலையாவாள்
மாயைக்கும் மாயை ஆனவளை- பாழ்
மனதினில் வைத்தே ஒளியடைந்தேன்
 

ஏதும் குறையில்லை யே

சூல்கொண்டு நீலம் சுடரும் முகிலதுவும்

பால்கொண்ட பிச்சி பெருமுலையோ-மால்கொண்ட

நெஞ்சின் கனமோ நகருகிற வானமோ

நஞ்சுண்ட கண்டம்தா னோ

சாவா திருக்க சுடுங்கவலை யாலிங்கு

மூவா  திருக்க மருந்துண்டு-ஏவாத

அம்பால் புரமெரித்து ஆனை உரிபோர்த்த

நம்பன் தருகின்ற நீறு

பூதங்கள் ஐந்தின் பொறியகற்றும் போர்க்களத்தே

நாதன்தாள் தானே நமதரணாம்-சீதங்கொள்

வேலையெழும் நஞ்சை விருந்தாகக் கொண்டவனின்

சூலமே நீயே சுடு.

நீறோடு நீறாய் நெடுமேனி ஆகும்முன்

ஆறோடே ஆறாய் அழியும்முன் -ஏறேறும்

நாதன் கழலே நினையாயென் நெஞ்சமே

ஏதும் குறையில்லை யே


தந்தோன் அவனே தருதல் மறுப்பானோ
செந்தமிழ் வல்லநம் சொக்கேசன் -சிந்தையில்
சொல்லாய் பொருளாய் சுடர்விடும் கற்பனையாய்
எல்லாமாய் உள்ள அவன்

எல்லையொன் றில்லாத ஏகன் அநேகனவன்
வில்லை வளைக்கையில் ஏன்சிரித்தான் இல்லையென
சொல்வார் வினைகளையும் சேர்த்தே எரிக்கின்ற
நல்லான் நகைபூத்தான் நன்று

கிழக்கு பார்த்த வீடு

கிழக்குப் பார்த்த வீட்டில் நுழைந்தால்

கீற்று வெளிச்சம் முதலில் தெரியும்.

அரக்குப் பட்டின் அதீத வாசனை;

அதன்மேல் பிச்சி செண்பக நறுமணம்;

கனக்கும் வெளிச்சம் கனலும் சுடர்கள்;

‘கலகல’ வென்று வெண்கலச் சிரிப்பு;

ஒளிக்கும் ஒளிதரும் ஒய்யாரக் கருமை;

ஒவ்வோர் உயிரையும் உலுக்கும் தாய்மை;

துளித் துளியாக துலங்கும் அழகு;

தொடர்ந்தும் தொட்டிட முடியாக் கனவு;

பளிங்குக் கண்களில் படரும் குறும்பு;

பக்கத் தொலிக்கும் பண்தமிழ்,பழமறை;

மேலைத் திசையில் மணிவிழி பதித்து

வாலையைப் பார்ப்பான் அமுத கடேசன்;

கோலத் திருவிழி கிழக்கே பதிய

நாதனைக் காண்பாள் நம் அபிராமி;

நுதல்விழி கொண்ட நூதன இணைகள்

முதல்விழி மூடி மோனத்திருக்க

இதம்தரும் நான்கு இணைவிழி கலந்து

விதம்விதமான சரசத்தில் லயிக்க

நிரந்தரமான நிலைபேறழகி

அருள்தரும் கடவூர் அணுகுக மனமே !

மாநகர் வாழ்க்கை

சொந்தம் கொள்ள ஒருநதி இல்லை

சொல்லிக் கொள்ள ஒருமலை இல்லை

    பந்தம் கொள்ள ஒரு வனமில்லை
    பாதுகாப்பாய் மாநகர் வாழ்க்கை..
     பார்த்துச் சிரிக்க உறவுகள் இல்லை
     பார்க்கத் தோன்றி வருபவர் இல்லை
     வேர்த்து நடக்க வயல்வெளி இல்லை
     வேக வேகமாய் மாநகர் வாழ்க்கை
    வழியில் பார்த்து வினவுதல் இல்லை
    வணக்கம் சொல்லும் வழக்கமும் இல்லை
    பழமொழி தெறிக்கும் பேச்சுகள் இல்லை
   பரபரப்பாக மாநகர் வாழ்க்கை
அந்நியர் பார்த்தால் புன்னகை இல்லை
அச்சம் தொலைத்த கண்களும் இல்லை
முன்னோர் கதைகள்  மொழிவதுமில்லை
மூச்சு முட்டிட மாநகர் வாழ்க்கை

எஸ்.எஸ்.ஆருடன் இரண்டுமணி நேரங்கள்


பாரதியார் பல்கலைக்கழகத்தின் செனட் உறுப்பினராக இருந்த நேரம்.பல்கலைக்கழகம் சார்பில் அண்ணா நூற்றாண்டு விழாவிற்கான பதிப்புக் குழுவில் முக்கியப் பொறுப்பில் இருந்தேன்.

அண்ணாவுடன் பழகியவர்கள்  சிலரை நேரில் சந்தித்து அவர்கள் நினைவலைகளைப் பகிரச் செய்யும் நோக்கில் நான் சந்தித்த சிலரில் முக்கியமானவர் இலட்சிய நடிகர் எஸ்.எஸ்.ஆர்.
தொலைபேசியில் இரண்டுமுறை தொடர்பு கொண்டபோது “எழுதியனுப்புகிறேன் தம்பி”என்றார்.நினைவூட்டலுக்காக மீண்டும் அழைத்த போது அவர் துணைவியார்,”அவரு எங்கேங்க எழுதி அனுப்பப் போறாரு?நீங்க நேரில வந்து வாங்கீட்டுப் போயிடுங்க” என்றார்..
வீட்டின் பெயரே அண்ணா இல்லம் .மாடியில் எஸ்.எஸ்.ஆர். பட்டுச் சட்டையும் லுங்கியுமாக இருந்தார். லுங்கி தெரியாமல் சட்டை மட்டும் தெரியும் விதமாய் அவரை  ஏதோ தொலைக்காட்சியினர் பேட்டி எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.
கே.பி.எஸ். பற்றிய பேட்டி.”நான் சின்னப்பையனா இருந்தப்ப நாடகத்தில நடிப்பேன்.பக்கத்துல அம்மா வீடு இருக்கும். என்னை மாதிரி பொடியனை எல்லாம் கூப்பிட்டு, “நாடகக் கொட்டகை சூடு அதிகம்” னு சொல்லி எண்ணெய் தேய்ச்சு விடுவாங்க” என்று தொடங்கி அம்மையார் பற்றிய நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார்.
பேட்டியை முடித்தவர்கள் புறப்பட்டுப் போக,அவருடைய துணைவியார் என்னை அறிமுகம் செய்தார். நீண்ட நேரம் என்னை படப்பிடிப்புக் குழுவில் ஒருவனாகவே கருதி பேசிக் கொண்டிருந்தவர் ,பல்கலைக்கழகம்.அண்ணா நூற்றாண்டு என்று துண்டு துண்டாய் நினைவுபடுத்த, “இப்போ டயர்டா இருக்கேனே தம்பி! எழுதி அனுப்பீடவா?”என்று கேட்க அவர் துணைவியார் “இப்ப விட்டால் எப்பவுமில்லை” என்பது போல் சைகை செய்தார்.
நான் கிளம்புவதாகச் சொல்லி எழுந்து கொண்டே,”அய்யா! ஒரே ஒரு கேள்வி ” என்றேன்.”என்ன” என்பதுபோல் தலையசைத்தார்.
“கலையுலகத்தில் எவ்வளவோ பேர் திராவிட இயக்கத்துல இருந்தாலும் ஒங்க அளவுக்கு அண்ணாவை நேசிச்சவங்க யாருமில்லைன்னு சொல்றாங்க! அது எதனால?” என்றேன்.
சில விநாடிகள் உற்றுப் பார்த்தவர்,”ஒக்காருங்க” என்றார். அவ்வளவுதான் .அந்த சின்னத் தூண்டிலில் திமிங்கிலம் மாட்டிக் கொண்டது.அந்த உணர்ச்சியமயமான,உண்மையான தொண்டன் தன்  தலைவன் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிய அற்புதமான தருணம் அது.
“அண்ணாவை என் காரிலே கூட்டிகிட்டு வெளியூர் நிகழ்ச்சிகளுக்குப் போவேன். நள்ளிரவில எங்காவது நாடகம் நடக்கும்.என்னை காரிலேயே இருக்க சொல்லீட்டு அண்ணா முண்டாசு கட்டிகிட்டு நாடகம் பார்க்கப் போயிடுவார். சில இடங்களிலே அடையாளம் கண்டு பிடிச்சு மேடையேத்திடுவாங்க”என்று தொடங்கி பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.
அண்ணாவின் 50 ஆவது  பிறந்த நாளுக்கு எஸ்.எஸ்.ஆர். 50 பவுன் தங்கம் தந்தது பற்றி பேச்சு திரும்பியது. கவியரசு கண்ணதாசன் அப்போது திமுகவில் இருந்தார்.
“செம்பொன் மணியாரத்தொடு
          செல்வம் பல தரலாம்
  தம்பிப் படை யாவும் பல
          தங்கத் திரள் தரலாம்
 நம்பித் தமிழ் முறைபாடிடும்
         நலமே நிறை அண்ணன்
தெம்புக்கது குறைவே-அவர்
         திறனுக்கது சிறிதே”
என்று அந்த சம்பவத்தைப் பாடியிருந்தார் கவிஞர்.அதைப் பற்றிக் கேட்டேன். ”அதைவிட எனக்கு மறக்க முடியாதது அண்ணாவோட 51ஆவது பிறந்த நாள்தான்.
விழாவில அண்ணாவுக்கு 51 பொருட்கள் வழங்கறதா அறிவிச்சிருந்தேன்.பேராசிரியர்தான் தலைமை தாங்கினார்.
வேட்டி சட்டை துண்டு மேசை நாற்காலி கண்ணாடி, வெள்ளியில மூக்குப்பொடி டப்பான்னு ஒவ்வொரு பொருளா மேடைக்குக் கொண்டு வரச் செய்தேன். பேராசிரியர் எண்ணிப் பார்த்துட்டு”என்ன இராஜேந்திரன்! 50 பொருட்கள் தான் இருக்கு,51 இல்லையே”ன்னு கேட்டார். உடனே என் சட்டைப்பையில் இருந்து ஒரு சீட்டை எடுத்துக் கொடுத்தேன்.
அதில 51ன்னு நம்பர் போட்டு “என் உயிர்” னு எழுதியிருந்தேன்.அண்ணா “ஓ”ன்னு அழுதுட்டார். ஏற்புரை கூட பேச முடியாம தழுதழுத்தார்.”என்றார்.
சிறிது நேர மவுனத்திற்குப் பிறகு,”அண்ணா மரணம் என்னை ரொம்ப பாதிச்சுடுச்சு.இறுதி ஊர்வலத்தில மயங்கி விழுந்துட்டேன். அதுக்கப்புறமும் தினம் அந்த வருத்தத்துல குடிச்சுட்டு அண்ணா சமாதியில போய் விழுந்து கிடப்பேன். உடம்பு சரியில்லாமல் போய் மருத்துவமனையில சேர்த்துட்டாங்க. வயசான ஒருத்தர் என்னைப் பார்க்க வந்தார்.
வந்தவர்,’ராஜேந்திரன்! ஒங்க வயசென்ன என் வயசென்ன? நான் மருத்துவமனையில இருக்கறப்ப நீங்க வந்து பார்க்கணும்.இப்போ நான் வந்து ஒங்களைப் பார்க்கிறேன்.இது சரியா”ன்னு கேட்டார். அவர்தான் தந்தை பெரியார் ” என்றார் எஸ்.எஸ்.ஆர்.
கனத்தஃபிரேமுக்குள் கனிந்திருந்த அந்தக் கண்களில் ஓராயிரம் உணர்ச்சி மின்னல்கள்.தேநீர் பருகிக் கொண்டே எம்.ஜி.ஆர்.,சிவாஜி பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தோம்
“நான் 62 லே தேர்தலில நிக்கறதா அறிவிப்பு வந்தபோது பல நடிகர்கள் பாராட்ட வீட்டுக்கு வந்தாங்க. சிவாஜியும் வந்தார் . எல்லாரும் போனதுக்கப்புறம் தனியா அறைக்குள்ளே கூட்டீட்டு போய் “ஏன்யா! ஒனக்கு அறிவிருக்கா’ன்னு கேட்டார். ஏன் அண்ணே” னு கேட்டேன். “இப்போதான் ஒனக்கு நிறைய படம் வருது.நம்ம காம்பினேஷனும் ரொம்ப நல்லா இருக்கு.இப்போ நீ எம் எல் ஏ ஆகலைன்னு யார் அழுதா? தொழிலைப் பார்ப்பியா..அத வுட்டுட்டு”ன்னு சத்தம் போட்டார்.
எம்.ஜி.ஆருக்கு என் மேல ரொம்ப பிரியம்”ராஜு!ராஜு!”ன்னு உரிமையாப் பழகுவார்.ஒருமுறை அவர் முதலமைச்சரா இருக்கறப்போ ஒரு கூட்டத்துல அமைச்சர் ராஜாராம், “இலட்சிய நடிகர் எஸ்.எஸ்.ஆர் எப்பவும் இளமையா இருக்காரே!அந்த ரகசியம் என்ன”ன்னு கேட்டார்.எம்.ஜி.ஆர். “அதை நான் பேசறப்ப சொல்றேன்.நீங்க உட்காருங்க”ன்னு சொல்லீட்டார்.
அப்புறம் பேசும்போது சொன்னார்.”தம்பி ராஜுக்கு ரொம்ப திறந்த மனசு.எதையும் மனசுல வைச்சுக்கத் தெரியாது. நீங்க ராத்திரி ஒரு மணிக்கு அவரை ஃபோன்லே கூப்பிட்டு ஒரு தகவலை சொல்லி,”தம்பீ! இது ரொம்ப ரகசியம்”னு சொல்லுங்க..அந்த நேரத்திலேயும் நாலு பேரையாவது எழுப்பி  சொல்லீட்டுதான் தூங்குவார்னாரு பாருங்க!ஒரே அப்ளாஸ்” என்று குழந்தை போல் எஸ்.எஸ்.ஆர் குதூகலித்தது நேற்று நிகழ்ந்ததுபோல் நெஞ்சில் நிற்கிறது.
அந்த நேர்காணல்,பாரதியார் பல்கலைக்கழகம் வெளியிட்ட “அறிஞர் அண்ணா நினைவலைகள் நூலில் உள்ளது.
சென்னை செல்லும்போதெல்லாம் அவரை மீண்டும் பார்த்து வரத் தோன்றும்.ஏதேதோ காரணங்களால் தட்டிப் போய் விட்டது.இலட்சிய நடிகர் எஸ்.எஸ்.ஆர்.அவர்களுக்கு என் இதயம் நெகிழ்ந்த அஞ்சலி

யாரோ தேய்த்த எடைக்கல்

சின்னச் சின்ன தோல்விகளை

சொல்லித் திரிவேன் நானாக

“என்ன?எப்போ?”என்றபடி

எதிரிகள் எல்லாம் கதை கேட்பார்

இன்னும் கொஞ்சம் சுவைசேர்த்து

இட்டுக் கட்டிப் பரப்பிடுவேன்

தன்னை மறந்த மகிழ்ச்சியிலே

தாமும் கதைசொல்லப் புறப்படுவார்

“சேதி தெரியுமா” என்றவரும்

சேர்த்துப் பரப்பிய கதையெல்லாம்

காதில் வந்து விழும்முன்னே

களத்தில் இறங்கி நடந்திருப்பேன்

மீதி வெற்றிகள் எதையும்நான்

மறந்தும் வெளியே சொல்வதில்லை

நீதி இதிலே உண்டென நான்

நீட்டி முழக்கவும் போவதில்லை

நம்மைப் பற்றிப் பேசுபவர்

நாக்குச் சுகத்தில் நின்றிடுவார்

இம்மி அளவும் அடுத்த அடி

எடுத்து வைக்கவும் போவதில்லை

கும்மி அடிப்பவர் அடிக்கட்டுமே

குறிக்கோள் நோக்கி நாம் நடப்போம்

சும்மா அவலைக் கொடுத்துவிட்டு

சுவைமிகும் வெற்றியில்நாம்திளைப்போம்

மற்றவர் முதுகை முகர்பவர்கள்

மலரா மனதுடன் உழல்பவர்கள்

வெற்றுப் பேச்சில் லயிப்பவர்கள்

வளரப் போவதும் கிடையாது

குற்றம் சொல்லி அவர்களைநாம்

குத்திக் காட்டி என்னபயன்?

வெற்றியை நோக்கி நம்பயணம்;

வேடிக்கை மனிதர்கள் எதிர்ப்படலாம்

யாரோ தேய்த்த எடைக்கல்லா
இமய மலையை எடைபோடும்?

யாரோ சொல்லும் பழிச்சொல்லா
இங்குன் பாதையில் தடைபோடும்?
ஊரோடு ஒத்துப் போகாதார்
உலகே தனதென சொல்லட்டுமே
வீரா துணிந்து நடைபோடு
வரலாறு உன்பேர் எழுதட்டுமே