ஒருவகை ஞானம்

ஒதுங்கிய கூரை ஒழுகலாச்சு
ஓலைகளின் மேல் தங்கப் பூச்சு
பதுங்கிய பூனை வெளிவந்தாச்சு
புழுக்களிடத்தில் புலிக்கென்ன பேச்சு

தூண்டில் முனையில் தூங்கும் முதலை
நீண்ட நதிமிசை நெருப்புச் சுடலை
தீண்டிய கிளர்ச்சியில் தவிக்கும் விடலை
தாண்ட வேண்டும் தன்னலக் கடலை

கைப்பிடி அவலில் குசேலனின் அன்பு
பொய்யாய் இருந்தால் பெறுவனோ பங்கு
எய்தவன் கைகளில் எத்தனை அம்பு
எல்லாம் தெரியும் ; எதற்கு வம்பு

நிலைக்கண்ணாடி நீட்டுது காலம்
நினைப்பும் மிதப்பும் நபும்சகக் கோலம்
விலைக்குக் கிடைக்குது விளம்பர ஜாலம்
விக்குது தொண்டையில் விழுங்கியஆலம்

போட்ட பந்தல் பிரிக்கவும் இல்லை
போலி அழுகை முடிக்கவும் இல்லை
கேட்டது கிடைத்தபின் வேறென்ன தொல்லை
கீழவர் ஆசைக்குக் கடலா எல்லை

பொய்வலி தருமோ பிள்ளைப் பேறு
பொட்டில் அடித்துச் சொல்பவர் யாரு
அய்யா உமக்கு ஆயுசு நூறு
அதுகிடக் கட்டும் ஆவதைப் பாரு

சொல்லித்தான் பார்க்கிறேன்

கத்திகள் கேடயங்கள்
கதைபேசும் களத்தினிலே
புத்தர்கள் நடத்துவதோ
புத்தகக் கண்காட்சி
*
பார்வைக்கு சுகமாக
பொய்நிலவு விற்கையிலே
சூரியன் கடை போட்டால்
சீந்துபவர் யாருமில்லை
*
செயற்கைப் பூக்களுக்கு
சாவில்லை என்பதனால்
சுயமறிந்தோர் கொடுப்பாரோ
சிரஞ்சீவி பட்டம்?
*
நூலிருக்கும் பட்டத்தை
நில்லென்று கைகாட்டும்
வாலில்லாக் குரங்குமனம்
வாலறிவு பெற்றிடுமோ?

*
ஓலா கார் ஊபர் காரில்
ஓயாமல் வழிசொல்லும்
கோலாகலப் பெண்ணே
கண்முன்னே வாராயோ…

*
தன்னா சனந்தன்னை
தான்செய்ய வாய்ப்பு வந்தால்
பொன்னா சனமாய்
படைத்து முடித்துவிடு
*
வீட்டுக்கு வீடு
வாசலுண்டு என்பவர்கள்
வீட்டுக்கு வீடிருக்கும்
வாஸ்துவை தான் சொன்னாரோ
*

ஜெயமோகன் கீதை உரை-நிறைவு- இறகின் நிறங்கள்

கீதை தொடர் உரைகளின் நிறைவு நாளில் முந்தைய மூன்று நாட்களின் உரைகளை முதலில் தொகுத்துச் சொன்ன ஜெயமோகன் கீதையை வாசிக்கும்முறை பற்றி விரிவாகச் சொன்னார்.மனனம் ஸ்வாத்யாயம்,தியானம்என்னும் படிநிலைகளுக்கு உட்படுத்தி,ஒரு பிரதியை அணுகும்போது வாசிப்பனுபவம் முழுமை பெறுவதை விளக்கினார்.

அப்போது எனக்கொன்று தோன்றியது. தியன சுலோகங்கள்,அல்லது நம் முயற்சியின்றி நமக்குள் ஒலிக்கத் தொ0டங்கும் மூத்தோர் வரிகள்,தனி கவனத்திற்குரியவை.எப்போதோ அவை எழுதப்பட்டு விட்டாலும் நமக்கென்று முதிர்கணமொன்றில் அருளப்படுபவை.

ஆயிரமாயிரம் வரிகளைக் கடந்து வருகையில் நம் சூழலுக்கொப்பவோ நம் தகுதிக்கொப்பவோ சில சூழல்களுக்கொப்பவோ அன்றைய பொழுதுக்கான வரிகள் சில நாட்களில் நம்மைத் தேர்ந்து தேடி வரும்.நம்முடன் இருக்கும்.

குறிப்பிட்ட காலமொன்றில் நான் யோகப் பயிற்சிகளையோ உடற்பயிற்சிகளையோ சரிவர மேற்கொள்ளாமல் விடுத்த காலங்களில்,நீரிழிவு நோய் தீவிரப்பட்டு இன்சுலின் ஊசி செலுத்திக் கொள்ள வேண்டி வந்தது. சில மாதங்களுக்குப் பிறகு,மருந்தினை நிரப்பி ஊசியை உட்செலுத்தும் நொடியில் ஒரு தன்னிரக்கம் தோன்றுவதை உணர்ந்தேன்.அந்தத் தன்னிரக்கத்தை வெல்ல வேண்டியவனானேன்.ஈஷாவில் எனக்கு உணர்த்தப்பட்ட ஏற்கும் தன்மை ஓர் உந்துதலாக இருந்தது.

என் கவனக்குறைவாலோ கர்மவினைகளாலோ வந்ததே இந்நோய் என்பது ஒரு புரிதலாகவும் உணர்தலாகவும், என்னுள்டஆழப்பட்டது.அப்போது மூன்று சொற்கள் எனக்குள் தீவிரமாகப் பதிந்தன. “நோயெல்லாம் நோய்செய்தார் மேலவாம்”.அந்தச் சொற்களை இறுகப் பற்றிய வண்ணமே அந்த கூர்முனைப் பொழுதுகளை நான் கடந்து வருகிறேன்.

வழுக்குகிற நிலத்தில் ஊன்றுகோல் போல ,நம்மை சான்றோரின் சொற்கள் தாங்கிப் பிடிக்கும் என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

“இழுக்கல் உடையுழி ஊற்றுக்கோல் அற்றே
ஒழுக்க முடையார்வாய்ச் சொல்”.

அந்த வரிகள் நினைவின் அடுக்குகளிலிருந்து வருபவையல்ல..ஆகாயத்தின் அடுக்குகளிலிருந்து அனுப்பப்படுபவை.அதே போல நம்மைக் கண்டடையும் வரிகள் ,ஆசிரியர்கள், நூல்கள் குறித்தெல்லாம் இன்றைய உரையில் விரிவாகப் பேசினார் ஜெயமோகன்.நிலா நிரம்பிய நள்ளிரவொன்றில்,பாலைவனமொன்றைப் பார்க்க நேர்கையில் சர்வமும் ஜகம் மீதான மோகத்தில் இருக்கிறது என்னும் வரி தன்னுள் சுழன்றதைச் சொன்னார். தன் குருவுடன் நீண்ட நடைக்கான வாய்ப்பு கிடைக்கையில் கீழே கிடந்தஒற்றை இறகை அவர் கையிலேந்தி அதிலிருந்த மூன்று நிறங்கள் முக்குணங்களின் அடையாளமாய் இருப்பதை சுட்டி,பறக்க விரும்பும் பறவையின் தீவிரம் அந்தச் சிறகில் சுடர்வதாய் சொல்ல, தான் பிரமீளின் கவிதையைச் சொன்னதையும் காட்சிப்படுத்தினார்.

கீதையின் அமைப்பு யோகம் என்னும் சொல் போன்றவை குறித்துப் பேசிய ஜெயமோகன், முந்தைய நாள் உரைக்குப் பின்னர் நண்பர்களுடன் பேசும்போது ஒருவர் சாங்கிய யோகத்திலிருந்து கர்ம யோகியாகி பின்னர் ஞானயோகத்துக்கு நகர்வதுபோல அது பின்னோக்கி நகர வாய்ப்பிருக்கிறதா என்னும் கேள்வி எழுந்ததை சுட்டி ஞானத்திலும் காலத்திலும் முன்னோக்கிய நகர்வே சாத்தியம் என்றார்.

திருநீறு பூசினால் சளி பிடிக்காது என்பது போன்ற அசட்டு அறிவியல் விளக்கங்களை தான் ஏற்றுக் கொண்டதில்லை என்ற ஜெயமோகன் ஒருபடி மேலே போய் ” இந்த அடையாளங்கள் அனைத்துமே குறியீடுகள்தான். அறிவியல்தன்மை இல்லை என்றார். அசட்டு அறிவியல் விளக்கங்கள் நமக்கும் தேவையில்லைதான். ஆனால் யோக அறிவியல் இதனை வேறு விதமாகப் பார்க்கிறது. சூட்சும நிலையில்,மனித உடலில் உள்ள சக்கரங்களில் திருநீறு இடும்போது ஏற்கும் தன்மை அதிகமாகிறது.சக்திமிக்க தலங்களின் அதிர்வைப் பெற முடிகிறது.வழிபாட்டில் பயன்படுத்தப்படும் ஒவ்வொன்றும் கருவிகளாகவே கருதப்படுகின்றன.” பூதி சாதனம்” என்றொரு சொல் உண்டு.

கீதையின் வாசகங்களுக்கான பொருள் சூழல்சார்ந்தவையே தவிர நேர்ப்பொருள் கொள்ளலாகாது என்றார்.Terxt ஐ விடContext தான் முக்கியம்.அவிர்ப்பாகத்தை உண்ணுபவன் அதிக பலனடைவான் என்பதை நேரடியாகப் பொருள் கொண்டால் வேள்வியில்கிடைக்கும் உணவை மூன்று வேளையும் சாப்பிடுவது என்றாகிவிடும். பிறருக்கு நலன் தருவதை நினைந்து செய்யும் எதுவும் வேள்வி. உலகம் வாழ வாழ்வோர் உலகம் நலன் பெற தான் உழைக்கும் நல்லோர் என்பதே பொருள் என்றார்.அவர் அப்படி சொல்கையில்
“ஊருக்கு உழைத்திடல் யோகம்-நலன்
உற்றிடுமாறு வருந்துதல் யாகம்” என்ற மகாகவி பாரதியின் வரிகள் நினைவுக்கு வந்தன.

அதேபோல,மூவகைக் காமங்களுக்கான உவமைகள் பற்றிச் சொன்னார்.நெருப்பிலிருந்து எழும் புகை போன்ற காமம்,கண்ணாடியை மறைக்கும் மாசு போன்ற காமம், கருவை மூடும் கருப்பை போன்ற காமம். இதில் மூன்றாவது வகை காமம் பத்திரமானது என்றார். இறை ப்பிரேமையை இவ்வகைக் காமமாக உருவகிப்பது வழக்கம்.”மற்றை நம்
காமங்கள் மாற்று” என்னும் ஆண்டாளின் வரியில் காமம் என்னும் சொல் உலகப் பற்றுகள் அனைத்தையும் குறித்தால் கூட மூவகைக் காமங்களையும் அந்த வரியில் பொருத்திப் பார்க்க முடியும்.

கீதையில் கண்ணன் “நான்” என்று சொல்லும் இடங்கள் சில இடங்களில் கண்ணன் என்னும் ஆளுமையின் குரலாகவும் சில இடங்களில் பிரம்மத்தின் குரலாகவும் இருப்பதை சுட்டினார்.கீதையை அணுகுவதற்கான திறப்புகளை இந்த உரைத் தொடர்கள் வந்தன. கண்ணனே கீதைக்கு சிறந்த பாஷ்யம் என்றார் சுவாமி சித்பவானந்தர். ஜெயமோகனின் உரைகள் கண்ணனை மையமிடாமல் ஞானப்பெருவழியின் உன்னதப் பாதையாக கீதையை அணுகியது இதன் தனிசிறப்பு.

கீதை குறித்து ஜெயமோகனின் உரை-3- ஒளி ஊடுருவும் தருணம்

ஜெயமோகனின் மூன்றாம் நாள் கீதை உரையினை வலையேற்றத்தில் கேட்டேன்.முரண்பாடுகளுக்கும் முரணியக்கத்துக்கும் நடுவிலான வேறுபாடுகளை விரித்துரைக்கும் இந்த அமர்வு நிறைய விவாதங்களை முன்னெடுக்கும் தளமாக அமைந்ததில் மகிழ்ச்சி. விவாதத்திற்கு முன்னதாக இந்த உரையின் முக்கியமான பகுதிகள் என்று நான் கருதும் சிலவற்றைப் பதிவு செய்கிறேன்.

தன் வாழ்வில் தொடராக நிகழ்ந்த சோக நிகழ்வுகளால் உயிராகிய காண்டீபத்தை தண்டவாளத்தில் கிடத்தமுற்பட்டு
புறப்பட்டுப் போன புலர்காலைப் பொழுதில் ஒரு புல்லினில் வெய்யில் ஊடுருவிய காட்சி “கீதை முகூர்த்தம்” நிகழ்ந்ததைக் குறிப்பிடும் இடமும் அதன்வழி தன் நிலைமாற்றத்தையும் உரையின் மத்தியில் விவரிக்கிறார்.

உள்ளபடியே ஒரு ஞானாசிரியன் ஓர் உயிரை ஆட்கொள்ள ஸ்தூலமாகவோ ஒலியாகவோ வேறொரு வடிவிலோ வெளிப்படுவது வாழ்வின் உச்ச விளிம்பின் கணங்களில்தான்.அதையே நடராஜ குரு பின்னர் ஜெயமோகனிடம்சொல்கிறார்.எந்தவொரு நூலையும் உயிர்த்துணையாய் கொள்ள அத்தகைய தருணங்களே திறப்புகள்.

தன்னை மதியாதவருக்கு இதனை சொல்லலாகாது என்று கண்ணன் சொன்னதும், கீதையைப் படிக்க வேண்டாம் நோயில்லாதவன் மருந்து சாப்பிட்டால் மருந்தே நோய் என்று ஜெயமோகனுக்கு அவருடைய பெரியப்பா சொன்னதும் ஒரே தொனியில்தான்.

பீஷ்மர் ஒரு கர்மயோகியானது எப்படி என்பதையும் அவருடன் காந்தியை ஒப்பிட்டு இருவருமே முள்படுக்கையில் இருந்தவர்கள் ஏதொன்றையும் எதிர்பாராமல் இருந்தவர்கள் என்றும் ஜெயமோகன் சொல்கிற இடம் சுவாரசியமானது. காந்தி கூட ஆகஸ்ட் 15 க்குப் பிறகு அவ்வப்போது முள் படுக்கையிலிருந்து எழுந்ததுண்டு. ஆள்பவர்கள் தன் சொற்கள் சிலவற்றைக் கேட்க வேண்டும் என்னும் எதிர்பார்ப்பு இருந்ததுண்டு என்பது வேறு விஷயம்.

அதேபோல நிகழப் போவதை அறிந்திருந்தாலும் அதில் தான் மாற்றவோ ஆற்றவோ ஒன்றுமில்லை என்று விலகி நின்ற விதுரனுடன் அரவிந்தரை ஒப்பிடுவதும் மிகப் பொருத்தம்.

ஜெயமோகனின் இரண்டாம் நாள் உரை பற்றிய என் பதிவில் “யோசித்துப்பார்” என்ற கண்ணன் சரணடையச் சொன்னதை சுட்டியிருந்தேன். அது எனக்கு வந்த ஒரு கேள்வி என்று (பெயர் குறிப்பிடாமல்) சொன்னதுடன் இரண்டும் வெவ்வேறு யோகங்கள் என்று பதிலுரைத்திருக்கிறார் ஜெயமோகன்.

முதலாவதாக அது என் கேள்வியல்ல.சுட்டுதல். இரண்டும் வெவ்வேறு யோகங்கள் என்பதை நான் அறியாதவனல்ல என்பதையும் ஜெயமோகன் அறியாதவரல்ல. கண்ணனின் இயல்பு விவாதிப்பதல்ல. விவாதம் என்பது எதிர்தரப்பின் கருத்தைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்வதாக இருக்கும். ஆனால் ‘நீ யோசித்துப் பார்’என்று கண்ணன் அர்ச்சுனனிடம் சொல்வது,அவனை உரையாடலில் ஈடுபடுத்தும் நோக்கில்தானே தவிர அர்ச்சுனனின் சுய சிந்தனைகளைக் கேட்கும் பொருட்டல்ல.

அர்ச்சுனனையும் கண்ணனையும் நர நாராயணர் என்று சொன்னாலும்,கண்ணனின் பூரணத்துவம் பற்றி பிரக்ஞையற்றவனாகவே அர்ச்சுனன் இருக்கிறான்.ஓர் உண்மையை தான் சூரியனுக்குச் சொன்னதாகவும் சூரியன் இஷ்வாகுவுக்குச் சொன்னதாகவும் கண்ணன் சொல்லும்போது “நீ எப்படி சொல்லியிருக்க முடியும்” என்று கேட்கிறான் அர்ச்சுனன். அதன்பிறகு தான் கடவுள் என்று சுய அறிமுகம் செய்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

அதனால்தான் சுவாமி சித்பவானந்தர்,கீதை உரையின் முன்னுரையில்”அர்ச்சுனன் விலங்குத் தன்மையைக் கடந்து வந்துள்ளான்.ஆனால் தெய்வத்தன்மையில் இன்னும் அவன் நிலைபெறவில்லை” என்கிறார். கண்ணனுடன் கலந்துரையாடும் தகுதி பாண்டவர்களில் சகாதேவனுக்கே உண்டு. கண்ணனின் பூரணத்துவத்தை அறிந்தவன் அவனே. தான் தூது போகலாமா வேண்டாமா என்ற கேள்வியை பாண்டவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் கண்ணன் ஒரு பகடையைப் போல் உருட்டுகிறான். ஒவ்வொருவரும் தன்னிடம் கண்ணன் கருத்துக் கேட்பதாய் எண்ணிக் கொண்டு ஒவ்வொரு விதமாய் பதில் சொல்கிறார்கள். ஆனால் கண்ணன் ஏற்கெனவே எல்லாம் முடிவு செய்துவிட்டுத்தான் வந்திருக்கிறான் என்பதை சகாதேவன் ஒருவனே அறிந்திருக்கிறான்.”குறித்த செய்கை அந்தத்தில் முடியும் வகை அடியேற்குத் தெரியுமோ ஆதி மூர்த்தி” என்கிறான்.அவனைத் தனியே அழைத்துப் போய் விவாதிக்கிறான் கண்ணன்.

அர்ச்சுனனுக்கோ விசுவரூப தரிசனம் கிட்டும் வரையில் நாரணனாகிய பூரணனே கண்ணன் என்பதே தெரியாது.அதனால்தான் “தனித்திருந்த போதோ பிறர் மத்தியிலோ உங்களை அவமதித்ததெற்கெல்லாம் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்” என்கிறான்.(விசுவரூப தரிசன யோகம் -41,42 சுலோகங்கள்)மைந்தனுக்குத் தந்தை போலவும் காதலிக்குக் காதலன் போலவும் தோழனுக்குத் தோழன் போலவும் பொறுத்தருளக் கடவது” என்கிறான்( வி.த.யோகம்-44வது சுலோகம்).இவனை சுயபுத்தி கொண்டு யோசித்துப் பார் என்று கண்ணன் உண்மையான பொருளில் சுட்டியிருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதையே முந்தைய பதிவில் சுட்டியிருந்தேன்.

முரணியக்கம் என்பதன் மேலைச்சிந்தனையைச் சொல்லி அதன் இந்தியமரபாக யோக மீமாம்சை பற்றி
மூன்றாம் நாள் உரையில் சொல்கிறார். யோகம் என்னும் சொல் மூன்று விதங்களில் புரிந்து கொள்ளப்படுவதை சுட்டுகிறார்.ஆந்த சொல்லுக்கு மூன்று பொருள்கள் உண்டு என்கிறார். 1)யோகப் பயிற்சிகள் 2)சாங்கிய தரிசனத்தின் துணை தரிசனம்(பிரபஞ்சமாகிய பருப்பொருளில் முக்குணங்கள் பொருந்தியிருக்க உயிர்கள் தன் மூலமாகிய பரம்பொருளில் ஒன்றாதல் 3) கீதையில் சுட்டப்படும் ஒன்றாதல்

சொல்லப்போனால் மூன்று இடங்களிலுமே யோகா என்னும் சொல் ஒரே பொருளில்தான் வழங்கி வருகிறது. வெகுமக்கள் புரிதல் என்பது வேறு. யோக மரபில் யோகாசனத்தைக் குறிப்பதல்ல யோகா. அது படைப்பின் மூலத்துடன் உயிர் பொருந்துகிற இலக்கைக் கொண்டு மேற்கொள்ளும் சாதனைகளைக் குறிக்கும்.

ஈஷா வகுப்புகளில் ஒருவர் “சத்குரு! யோகா செய்தால் உடல்நலம் மனநலம்,ஆனந்தம் ஆகியன கிடைக்குமாமே” என்றபோது “ஆமாம்!அவையெல்லாம் யோகாவின் பக்க விளைவுகள். விடுதலையே யோகாவின் நோக்கம்” என்றார்.யோகாவின் முதல்படி ஆசனத்துடன் பொருந்துவது.’ஸ்திரம்,சுகம்,ஆசனம்.”ஊச்சம் படைப்பின் மூலத்துடன் பொருந்துவது.

ஜெயமோகனே விளக்கும் இரண்டாம் இடமும் அதையே சொல்கிறது.பிரபஞ்சமும் நாமும் வேறல்ல’ஏன்பது. அர்ஜுன விஷாத யோகம் என்பதே அர்ச்சுனனுக்கு வருகிற பதட்டம்கூட தன் மூல இயல்புடன் பொருந்துவதற்குத் தயாராக ஒரு வாய்ப்பு என்பதையே புலப்படுத்துகிறது. எனவே வெகுமக்கள் வேறு விதமாய் விளங்கிக் கொண்டாலும் யோக மரபிலும் தத்துவ மரபிலும் யோகம் என்னும் சொல் பொருந்துதல்-ஒருமை என்ற விதங்களிலேயே புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது.

முரணியக்கம் என்பது ஏற்கும் தன்மையிலேயே நிலை கொள்கிறது .காயிலே புளிப்பவனும் கனியிலே இனிப்பவனும் நோயிலே படுப்பவனும் நோன்பிலே உயிர்ப்பவனும் அவனே என்னும் ஏற்கும் தன்மையே தெளிவு,சரணடைதல் விலகியிருந்து காணுதல் எல்லாவற்றையும் நிகழ்த்துகிறது

ஜெயமோகனின் கீதை உரை:-பொன்படகும் பொன்பட்டு நூலும்

கீதையின் இடம் எது என்னும் கேள்வியில் தொடங்கி,கீதையின் இடம் இது என்னும் சுட்டுதலில் நிறைவுற்றது ஜெயமோகனின் இன்றைய உரை.மிக மெல்லிய தாள்களில் தங்க டாலருக்குள் பொதியப்பட்ட கீதையை, ஜோதிடர் சொல்கேட்டு கழுத்தில் அணிந்திருந்த ஒருவரைப் பற்றிய சித்திரத்துடன் தொடங்கியது உரை. உரையின் போக்கில்,மெய்யியலின் ஆகப்பெரிய பிரம்மாண்டமான இந்து தர்மம்,ஜோதிடனின் வழிகாட்டுதலில் ஆலயங்களைத் தேடிப் போகும் கூட்டத்தை உருவாக்கியிருக்கும் சூழலில் இந்நிலைக்கொரு மாற்றாய் கீதை திகழும் என்னும் முரணழகு மிளிரும் தன் நம்பிக்கையையும் அவர் முன் வைத்தார்.

கீதைக்கு இந்த முக்கியத்துவம் வந்தது, ஐரோப்பியர்கள் அதனை மொழிபெயர்த்து கொண்டாடியதுதான் என்றார் ஜெயமோகன். இருக்கலாம். நம் பாட்டன் காலத்தில் வீட்டுக்கு வீடு கீதை இருந்தது.ஆனால் கீதையை வாசிக்கும் முறையில் வாசிக்கப்படவில்லை.மறைஞான நூலொன்று பிரபலமாக்கப்படுவதால் நேரக்கூடிய பிழைகள் அனைத்துமே கீதைக்கு நேர்ந்தன என்றார்.கீதைக்கு நேர்ந்த ஆகப் பெரிய நன்மை,அதை வாசிக்க முற்பட்ட வெகுமக்களில் பலரும் சாங்கிய யோகத்தைத் தாண்டாததுதான் என்றார்.கீதையிலிருந்து சில உபதேச மேற்கோள்கள் உருவாக்கப்பட்டதையும்,அந்த வரிகள் மூலமாக கீதையைப் புரிந்து கொள்ள முற்படுவதையும் குறிப்பிட்ட ஜெயமோகன்,அது “ஒரு சிற்பத்தை நக்கிப் பார்த்துப் புரிந்து கொள்ள முற்படுவது போல” என்றார்.

ஒரு நூலை குருமுகமாகக் கேட்க வேண்டும் என்னும் மரபு இந்து தர்மத்தில் நெடுங்காலமாக வலியுறுத்தப்படுவது நாம் அறிந்த ஒன்று.
மனனம் செய்த நூலை குருமுகமாய் உணர்ந்து மேலெடுத்து அதனை தியானிக்கும் பழங்கால முறையே கீதையை வாசிக்கும் முறை என்றார்

கீதை இந்து தர்மத்தின் மூலநூல் அல்ல, என்றவர் மூலநூலின் இலக்கணங்களையும் விரிவாகப் பேசினார். ஒரு நெறியின் மூலநூலானது தன்னை மறுப்பதற்கான வாய்ப்புகளை முற்றாக அடைக்கும்.ஆனால் கண்ணன் தன் சொற்களை அர்ச்சுனன் அப்படியே ஏற்க வேண்டுமென எதிர்பார்க்கவில்லை. “இந்தக் கருத்துகள் உனக்கு உகந்தவையா என யோசி என்கிறான்.கண்ணன் இடையனே தவிர நல்ல மேய்ப்பனல்ல.மனிதர்களை மந்தை போல் நடத்த அவன் முற்படவில்லை” என்றார்..

ஆனால் கண்ணன் கீதையின் பிற்பகுதிகளில் “என்னை சரணடை” என்று அர்ச்சுனனிடம் சொல்வதை இங்கு சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டும்.தன்னுடன் சீடனின் இருப்பினை நீட்டிக்கும் போது விவாதத்தை ஒரு குரு நீட்டிக்கிறார்.சரணடைவதற்கான சூழலை சூட்சுமமாக உருவாக்குகிறார்.சீடன் அதற்குத் தயாராக இல்லாத போது தன் பூரணத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் போலும் என்னும் எண்ணம் எனக்குள் ஓடியது.

இந்து மதத்தின் மூலநூலாக வேதங்கள் கருதப்பட்டாலும் சைவம் சாக்தம் போன்றவற்றின் சில பிரிவுகளுக்கு வேதம் மூலநூல் அல்ல என்றவர், இந்து தர்மத்தின் மூன்று முக்கிய நூல்கள் உபநிடதங்கள், பிரம்ம சூத்திரம், பகவத் கீதை என்ற இடத்தில் ஜெயமோகனின் உரைப்போக்கு அவரையும் மீறிய தன்னெழுச்சி கொள்ளத் தொடங்கியது.

“கீதையை எத்தனை பேர் கைக்கொண்டனர்! சங்கரரும் மத்வரும் ராமானுஜரும் உரைகள் எழுதினர். பக்தி மார்க்கத்தில் நிம்பர்கர்,வல்லபர்,சைதன்யர் ஆகியோர் உரைகள் கண்டனர். பின்னர் திலகர் கீதா ரஹஸ்யம் எழுதினார். அன்னிபெசன்ட் எழுதினார்..டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் எழுதினார். வினோபா காந்தி பாரதி ஜெயகாந்தன் என எல்லோர் கைகளிலும் கீதை இருந்தது.கீதை எப்போதும் யுகசந்தியாகவே இருந்து வந்துள்ளது. இத்தனை அலைகளிலும் மிதந்து வந்த பொன்படகாக கீதை நம்மிடம் வந்து சேர்ந்திருகிறது”என்னும் இடத்தில் ஜெயமோகன் உணர்ச்சி வசப்பட்டிருந்தார்.

நவகாளி யாத்திரையின் போது காந்தி தன் பதின்ம வயது பெயர்த்திகளோடு வந்து சேர்ந்த போது அத்தனை சீர்குலைவுக்கும் அவரே காரணம் என்னும் குற்றச்சாட்டு எல்லாத் திசைகளிலும் எழுந்த போது இரண்டு மணிநேர உறக்கத்திற்குப் பின் எழுந்த காந்தி கீதையை வாசித்தார்..தன் நிலைப்பாட்டில் உறுதி கொண்டவராய் கூப்பிய கைகளுடன் இசுலாமியர் வசிக்கும் இடத்திற்குச் சென்றார்.அவரால் அமைதியை நிலைநாட்ட முடிந்தது.”ஆகவே கொலைபுரிக”என அறிவுறுத்தியதாய் சொல்லப்பட்ட கீதை காந்தியின் கைகளில் அகிம்சைக்கான ஆயுதமாய் இருந்தது” என்றார்.

வேதத்தின் உயிர்ப்பு மிக்க கவிதையாகிய சுருதி கீதம் பகுதியின் தன் மொழியாக்கத்தை அவர் வாசித்த போது ஃஅவையினரும் வேறொரு தாத்தில் சஞ்சரித்தனர்.அதன் சாரத்தை சிவவக்கியரின் பாடலுடன் ஒப்புநோக்கி இத்தகைய பெரும் தத்துவங்களையும் கோட்பாடுகளையும் இணைக்கும் பொன்பட்டு நூலாக கீதை திகழ்வதைக் கூறினார்.

கீதையில் பலரும் எழுதிச் சேர்த்துள்ளனர் என்னும் பொருள்பட கீதையை மாபெரும் இலக்கியத் திருட்டு என்று மார்க்சீய ஆய்வாளர் கோசாம்பி கூறியதை சுட்டிய ஜெயமோகன் “மகத்தான நூல்கள் தன் வடிவம் மாறாமல் இருப்பவையல்ல.ஒரு கற்சிலை போல் நிற்பவை அல்ல” என்றார்.அதற்கு அரண் சேர்க்கும் விதமாக கீதைக்கு எழுதப்பட உரைகளை சுட்டினார்.உரைகள் வழி விவாதத்தை வளர்ப்பது வேறு. ஒரு பிரதியில் பலரும் எழுதிச் சேர்க்கும் இடைச்செருகல் என்பது வேறு. இடைச்செருகல்கள் பெரும்பாலும் மூலப்பிரதியின் அடர்த்தியை நீர்த்துப் போகச் செய்பவை.

இலக்கணமும் வடிவத் துல்லியமும் பிரதியின் செம்மையைக் காவல் காத்து நிற்க, உரைகள் அந்தக் கருவூலத்தின் விலைமதிப்பில்லாத செல்வங்களை அள்ளி வந்து காட்டுகின்றன.

திருக்குறளின் ஓரெழுத்தைக்கூட யாரும் மாற்றி எழுத இயலாது. ஆனால் அந்தக் குறட்பாக்கள் நவில்தொறும் நயம்புதிதாய்க் காட்டுவன.

எனவே கீதையில் பலர் எழுதிச் சேர்த்துள்ளனர் என்னும் கோசாம்பியின் குற்றச்சாட்டை எதிர்கொள்ள ஒரு சிறந்த நூலுக்கு அதுவே அடையாளம் என்னும் ஜெயமோகனின் வாதம் ஏற்கும்படியாய் இல்லை.

மற்றபடி ஜெயமோகனின் ஆலாபனையில் புதிய சஞ்சாரங்கள் கொண்டு திகழ்ந்தது இன்றைய அமர்வு

Thiru Jayamohan

ஜெயமோகனின் கீதை உரை தொடர்பாக

Thiru Jayamohanகோவையில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணா ஸ்வீட்ஸ் ஒருங்கிணைப்பில் ஜெயமோகன் கீதை குறித்து நிகழ்த்தும் மூன்று நாட்கள் தொடர் நிகழ்ச்சியின் முதல் நாள் உரையை வலையேற்றத்தில்தான் கேட்க முடிந்தது.

கீதையை அணுகுவதற்கான மாற்று மனநிலையை இந்த உரையில் ஜெயமோகன் முன்வைக்கிறார். கீதை சொல்லும் நால்வருணம் சாதி சார்ந்ததல்ல கருங்கல்லில் தொடங்கி,விலங்குகள் மனிதர்கள் என அனைத்துமே நால்வகைகளாக அன்று பிரிக்கப்பட்டன என்கிறார்.

கீதையை வாசிக்காதவர்களுக்கும் வாயில் வருகிற சொல் கர்மயோகம். அது செயலைக் குறிப்பதல்லசெயல் தொடர்பு முடிவிலி என்கிறார்.

முடிவிலாச் செயல் தொடர்பை கத்தரிக்கும் விதமாகவே ஆன்மீகம் கர்ம வினைக் கோட்பாட்டை அணுகுவதை இங்கு நினைவுபடுத்திக் கொள்கிறேன்

இந்த உரையின் முக்கியமான இரண்டு அம்சங்கள்,மகாபாரத காலம் எது? கீதை எப்போது எழுதப்பட்டது? ஆகிய இரண்டு கேள்விகளையும் ஜெயமோகன் அணுகுகிற முறை.

4000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட பிரதியாகவே வியாச பாரதம் இருக்கக்கூடும் என்கிறார்.அதாவது கி.மு.இரண்டாயிரம்

இதற்கு காத்திரமான காரணங்களையும் எடுத்து வைக்கிறார்.உலோக கால அடிப்படையில் பார்த்தால் பாரதத்தில் இரும்பு பேசப்படுவதை ஓர் உதாரணமாகச் சொல்கிறார். பௌத்த மத தாக்க்கத்தால் நியாய சாத்திரம் வலுப்பெற்ற காலத்தில் இந்நூல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் அவர் நூலின் அமைப்புமுறை வைத்துச் சுட்டும் மற்றொரு காரணம்.

வியாசரின் எழுத்துகளை விடவும் பத்து மடங்கு இடைச்செருகல் அதில் உள்ளதையும் சுட்டுகிறார்.

இரண்டாவதாக கீதை மகாபாரதத்தின் இடைச்செருகலென்று சொல்லப்படும் வாதத்தை தான் ஏற்பதாகவும் சொல்கிறார்.

பாரதத்தின் மொழிநடைக்கும் கீதையின் மொழிநடைக்கும் இருக்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாட்டை அறிஞர்கள் சுட்டுவதை உணர்த்தும் ஜெயமோகன், “சங்க இலக்கியத்தின் நடுவே பாரதியார் கவிதைகளை வைத்தது போல வியாச பாரதத்தின் நடுவே பகவத் கீதை இருக்கிறது” என்கிறார்.

கிருஷ்ணனால் முன்னரே எழுதப்பட்டு விரிவாக்கப்பட்டு,பாரதத்தில் துல்லியமான இடத்தில் கீதை பொருத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதும் அவருடைய பார்வை.

ஜெயமோகன் வரிகளிலேயே சொல்வதெனில் “கிருஷ்ணன் தெய்வமா என்றால், தெய்வம் என்று சொல்வதில் எவ்விதத் தவறும் இல்லை.அவன் ஒரு தலைவன் -தத்துவஞானி-மேதை.”வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வானுறையும் தெய்வத்துள் வைக்கப்படும்”
“தெய்வம் மனுஷ்ய ரூபேண” என்னும் சொற்றொடர்கள் கொண்டு
கண்ணனை முன்வைக்கிறார்.

கிருஷ்ணன் ஓர் அதிமனிதனாக காணப்படும் பார்வையும் முன்னரே உள்ளதுதான். Krishna-The Man and his Philosophy என்னும் நூலில் ஓஷோவும் இந்தப் பார்வையை முன்னெடுக்கிறார்.

பாரத காலம் தொடங்கி பாகவத காலத்துக்குள் கண்ணன் பெருந்தெய்வமாக வடிவம் பெறுகிறான்.இந்தப் புரிதல்களுடன் கீதையைத் தனது பார்வையில் முன்வைக்கப்போவதாக ஜெயமோகன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மகாபாரத காலம் ,குறித்து சர்ச்சை நெடுங்காலமாகவே உள்ளது. சேரனும் பாண்டியனும் தொடர்புடைய பகுதிகள் இந்தக் கால முரணுக்கொரு சான்று.கபாடபுரத்திலிருந்து சில பாண்டியர்களும் பாண்டி நாட்டிலிருந்து சில பாண்டியர்களும் ஒரே நேரத்தில் ஆட்சி புரிந்துள்ளனர். ஒருவன் பாண்டவர்களுக்கு ஆதரவாகவும் இன்னொருவன் பாண்டவர்களுக்கெதிராகவும் போரிட்டிருக்கக் கூடும்.

அதேபோல புறநானூற்றிலும் சிலம்பிலும் சுட்டப்படுகிற சேர மன்னன். இரு படையினருக்கும் உணவளித்தவன்.சங்க காலத்து செம்மீன் சங்கம்!! (செஞ்சிலுவை சங்கம் போல) . இவர்களுடைய காலம் பற்றிய கேள்விகளும் ஊடாடுகின்றன.

இந்தப் பின்புலங்களை வைத்துப் பார்க்கையில் ஜெயமோகனின் பார்வையை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது,அவரது புரிதலும் புரிதலை சொல்லத் துணிதலும் வியப்புக்குரியவை..

இனி மகாபாரத காலம் என்று அவர் வரையறுக்கும் காலம் மகாபாரதம் நிகழ்ந்த காலமா அல்லது வியாச பாரதம் எனும் பிரதி உருவான காலமா என்கிற கேள்வி முன்னிற்கிறது.

இரண்டாவதாக கீதை களத்தில் சொல்லப்படவில்லை என்னும்போது ,அதில் வருகிற விசுவரூபம் உள்ளிட்ட அம்சங்களும் கேள்விக்குள்ளாகும். ஜெயமோகனின் அடுத்தடுத்த உரைகள் இவற்றைத் தெளிவுபடுத்தக் கூடும்.

ஜெயமோகனின் உரையை வலையேற்றம் செய்துள்ள கீதா அவர்களுக்கு நன்றி.
https://soundcloud.com/j-speech/geetha-history

udhayamurthy

எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தி-சில நினைவுகள்

udhayamurthyதமிழ்நாடு உணவகத்தின் கூட்ட அரங்கில் ஏராளமானவர்கள் கூடியிருந்தார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் கோவையையும் அதன் சுற்றுப்பகுதிகளையும் சேர்ந்த கல்லூரி மாணவர்கள்.அனைவரும் அடிக்கடி வாயிலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். வகுப்பறைக்குள் நுழையும் பேராசிரியர் போல் கால்சட்டைக்குள்உள்ளிடப்பட்ட மேல்சட்டையுடன் சிரித்த முகமாய் நுழைந்தார் எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தி.சுற்றிலும் வெள்ளைச்சட்டையில் ஏராளமான பிரமுகர்கள்.மேடையின் பின்புலத்திலிருந்த எளிய பதாகையில் “மக்கள் சக்திஇயக்கம்”என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

அப்போதே பிரபலமாயிருந்த கல்லூரி மாணவப் பேச்சாளர் ஜெயஸ்ரீ பத்ரிநாத் மேடைக்கு வந்து அறிவிக்க மற்ற பொறுப்பாளர்களுடன் மேடையேறினார் எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தி. அவர் பேசுவதற்காக
ஒலிபெருக்கி முன்னர் வந்தபோது ஆர்வமும் எதிர்பார்ப்பும் நிரம்பிய நிசப்தம். தனிமனிதர்கள்
முன்னேற்றம் என்ற புள்ளியில் தொடங்கி சமூக முன்னேற்றம் என்ற பார்வையில் விரிந்து அரசியல்வாதிகள் மனமாற்றம் அல்லது அரசியல் மாற்றம் நோக்கிச் செல்ல வேண்டிய தேவை குறித்துப்
பேசினார்.செறிவான பேச்சு. பாசாங்கில்லாத உடல்மொழி.அவர் முன்வைத்த அரசியல் மாற்ற ஆலோசனைகள் பொறுக்காத ஓர் அரசியல் தலைவர்,எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தியை “உள்ளம் போலவே
குள்ளம்”என்று சாடியிருந்தார்.

அந்த சொற்றொடரை எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தி குழந்தைபோல் சிரித்துக் கொண்டே மேற்கோள் காட்டி,”என்
கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லலையே”என்றபோது அவை ஆரவாரம் செய்து ஆதரித்தது.
கொங்குமண்ணில் இருந்த ஏராளமான தொழிலதிபர்கள் தங்கள் சமூகப் பிரக்ஞையின் வார்ப்பாகவே
மக்கள் சக்தி இயக்கத்தைக் கருதினர்.அப்போது கல்லூரி மாணவனாக இருந்த நான் எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தியின் ஆளுமையால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டேன். இயக்கத்தில் ஈடுபடவில்லையே
தவிர அதன் கூட்டங்களில் தொடர்ந்து பங்கேற்றேன்.மக்கள் சக்தி இயக்கத்தின் முக்கிய விழா ஒன்றில்
கவியரங்கில் கலந்து கொள்ள அழைக்கப்பட்டேன். கோவை மாநகராட்சிக் கலையரங்கில் நடந்தது.அநேகமாக 1987ஆம் ஆண்டென்று ஞாபகம்.

“அச்சத்தின் பிடியிலே இன்றைக்கு வாலிபன்
வாழ்க்கையைத் தேடுகின்றான்
படமாடும் இருட்டுக்குள் பலியாகித் தானுமே
நடமாடும் இருட்டாகிறான்”

என்ற என் வரிகளை உதயமூர்த்தி வெகுவாகப் பாராட்டினார். கவியரங்க மரபுப்படி எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தி
பற்றி நான் பாடிய எண்சீர் விருத்தமொன்றை அவருடைய தீவிர ரசிகர்கள் சிலர் எழுதி வாங்கிப் போனார்கள்.

“ரத்தத்தைச் சுண்டுகிற எழுத்து-தேவ
ரகசியத்தை மொண்டுதரும் கண்கள்-தர்ம
யுத்தத்தை நடத்துகிற வேட்கை-வெற்றி
யுக்திகளைக் காட்டுகிற வாழ்க்கை-அன்பை
சித்தத்தில் நிறைத்திருக்கும் தோற்றம்-பொங்கிச்
சீறுகையில் சிங்கத்தின் சீற்றம்-ஆமாம்
மொத்தத்தில் காணுகையில் உதயமூர்த்தி
மானுடத்தை உயர்த்தவந்த மனித ஏணி”

என்பவை அந்த வரிகள். சிலநாட்களிலேயே ஓர் அஞ்சலட்டையில் கடிதம் எழுதியிருந்தார் உதயமூர்த்தி.
பாராட்டும் அறிவுரைகளுமாய் இருந்தது அந்தக் கடிதம்.

கீழை நாட்டில் காலங்காலமாய் மனித சக்தி
குறித்து சொல்லப்பட்ட சித்தாந்தங்களை மேற்கின் மேற்கோள்களுடன் நிறுவியது அவர் செய்த மிக முக்கியப் பங்களிப்பு.”எண்ணங்கள்” என்னும் புகழ்பெற்ற அவருடைய புத்தகம் அந்த அணுகுமுறையின் துல்லியமான அடையாளம்.நதிநீர் இணைப்பு,அரசியல் சீரமைப்பு ஊழல் ஒழிப்பு போன்றவற்றுக்காக
எண்பதுகளில் தொடங்கப்பட்ட முக்கிய இயக்கம்,மக்கள் சக்தி இயக்கம்.அவர் காலத்திலேயே அந்த
இயக்கம் பெரும் பின்னடைவை சந்திக்கக் காரணம்,தேர்தலில் நின்றதுதான் என்றொரு விமர்சனம்
பரவலாக எழுந்தது.

“நீதான் தம்பி முதலமைச்சர்”,”நம்பு தம்பி! நம்மால் முடியும்” போன்ற பல நூல்கள் வெளிவந்த வேகத்திலேயே விற்றுத் தீர்ந்தன. அப்துர்-ரகீம் போன்ற சுயமுன்னேற்றச் சிந்தனையாளர்கள் அவருக்கு
முன்னர் நம்பிக்கை நூல்கள் எழுதியிருந்தாலும் சுயமுன்னேற்றத் துறை விசையுறு பந்தென வேகம் பெற்றது,எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தியின் வருகைக்குப் பிறகுதான்.

பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சென்னை நீலாங்கரையில் அவருடைய இல்லத்தில் சந்தித்தேன்.
நீண்ட உரையாடலின்போது மக்கள் சக்தி இயக்கம் பற்றிக் கேட்டேன்.”இப்பவும் செயல்படறோம்.
முன்னமாதிரி பரபரப்பா இல்லை.அப்போ எல்லாம் பத்திரிகைகளுக்கு அறிக்கை கொடுக்கறதுலேயே
ரொம்ப கவனம் செலுத்துவோம் .இப்ப அதையெல்லாம் செய்யறதில்லை” என்றார்.அவருடைய மனைவி
இறந்திருந்த நேரமது. என்னிடம் பேசிக்கொண்டே தொலைபேசி அழைப்பு ஒன்றினுக்கு பதில் சொன்னவர்,ரிசீவரை நெடுநேரம் கீழேயே வைத்திருந்தார். யாரோ லைனில் இருக்கிறார்கள் போலுமெனஎண்ணிக் கொண்டேன். நீண்டநேரம்கழித்து சுட்டிக் காட்டியபின்”அடேடே” என்று எடுத்து வைத்தார்.

1996 தேர்தல் முடிவுகளுக்குப் பின்னர் தன் பணிகளை மெல்ல மெல்ல சுருக்கிக் கொண்டது மக்கள் சக்தி
இயக்கம். சிலர் அமைப்பிலிருந்து பிரிந்து தனி இயக்கம் கண்டனர். “உன்னால் முடியும் தம்பி”யில் வருகிற
உதயமூர்த்தி,எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தி கனவுகண்ட இலட்சிய இளைஞனாகக் கூட இருக்கலாம்.அவர் கனவு
கண்ட இலட்சிய சமூகத்தை நோக்கி சமகால இளைஞர்களைப் பொறுப்புடன் வழிநடத்தியவர் என்ற சாதனை அவரின் புகழை நிலைபெறச் செய்யும்.

தோள்கள் தொட்டுப் பேசவா-6

வாழ்வில் மிகப்பெரிய இடங்களை எட்டிய பிறகும் சின்னச் சின்ன மனத்தடைகளால் சிலர் தேங்கி விடுகிறார்கள்.ஐ.டி.துறையில் பெரிய பொறுப்பில் இருந்த இளம்பெண் இந்தத் தொந்தரவால் தன் இலக்குகளைஎட்ட முடியாமல் தவித்தார்.மனிதவள மேம்பாட்டு அலுவலரின் பரிந்துரைகாரணமாக மனநல நிபுணர் ஒருவரை சந்தித்தார்.
அந்தப் பெண்ணின் குழந்தைப் பருவத்தில் அவருடைய பெற்றோர்,”நீ ஒண்ணுத்துக்கும்ஆகமாட்டே” என்று ஆசீர்வதித்ததும்,
ஆசிரியர் ஒருவர்,”நீ வீடு கூட்டிதான் பொழைக்கப் போறே”என்று வாழ்த்தியதும் ஆழ்மனதில் தங்கிவிட்டதை அறிய
முடிந்தது.அந்த விமர்சனங்களே வளர்ந்த பிறகும் வேகத்தடைகளாய்
வந்து வந்து வளர்ச்சிக்குத் தடைபோடுகின்றன.
நேற்றைய சுமைகளைவிட இன்றைய வெற்றிகளே நம் இப்போதைய
நிலையின் அடையாளம்.தன்னுடைய தகுதி தனக்கே தெரியாத அளவுக்குதடுமாற்றம் வரும்போது,நம் மனதுக்கு நாமே சொல்லிக் கொள்ள வேண்டிய
விஷயம்தான்,”தயக்கம் துடை”.
தரையில் தெரியாமல் எதையாவது கொட்டிவிட்டால் உடனே துடைக்கத் தெரிகிற நமக்கு மனதில் ஒட்டிக் கொள்ளும் தயக்கத்தைத் துடைக்க ஏன்தாமதமாகிறது?
கேட்க வேண்டியதை,கேட்கக் கூடியவர்களிடம் கேட்பதில் தயக்கம்.
செய்ய வேண்டியதை செய்வதில் தயக்கம்,தடுக்க வேண்டியதைத்
தடுப்பதில் தயக்கம்…..இவைதான் வெற்றியை நெருங்க விடாமல் நெட்டித்தள்ளுபவை.தீர யோசித்து,பின் தயங்காமல் இறங்குவதே வெற்றிக்கு வழி.

 

செய்யத் தூண்டும் செயல்கள் எல்லாம்

செய்து முடிக்கத்தான்

வையம் போற்றும் விதமாய் நீயும்

வாழ்ந்து காட்டத்தான்

கையில் உள்ள திறமைகள் உந்தன்

கணக்கில் வாராதோ

பொய்யாய் தோன்றும் தயக்கம் துடைத்தால்

பெருமை சேராதோ?

என்றோ யாரோ சென்னதை நீயேன்

இன்னும் சுமக்கின்றாய்

நன்றோ தீதோ முயன்று பார்க்க

நீயேன் மறுக்கின்றாய்

இன்றே உந்தன் கையில் உண்டு

எதற்குத் தவிக்கின்றாய்

முன்னேறத்தான் மண்ணில் வந்தோம்

முயன்றால் ஜெயிக்கின்றாய்