அபிராமி அந்தாதி – 15


எளிதில் காணலாம் அவளை…

ஒரு பெரிய மனிதர் இருக்கிறாரென்றால் அவரைக்காண வெவ்வேறு நோக்கங்களுடன் வெவ்வேறு விதமான ஆட்கள் வருவார்கள். அந்தப் பெரிய மனிருக்கு சொந்தமாக சில ஆலைகள் இருக்கலாம். கடைகள் இருக்கலாம். அவர் தன் பெற்றோர் நினைவாக ஓர் அனாதை இல்லமும் நடத்திக் கொண்டிருக்கலாம்.

அவருடைய தொழிற்சாலைகளில் வணிக வாய்ப்பு தேடி சிலர் சந்திக்க வருவார்கள். அவருடைய நிறுவனத்தை நடத்தும் நிர்வாகிகள் சில முடிவுகள் எடுக்கப்பட வேண்டுமென்று வருவார்கள். அவரோ நாளின் பெரும்பகுதியை அனாதைக் குழந்தைகளுக்கான விடுதியில்தான் கழிப்பது வழக்கம். அங்கே செலவுதான். மற்ற இடங்கள் வருமானம் தருகிற இடங்கள் அவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இங்கே இருக்கிறார்.

அம்பிகையும் இதைத்தான் செய்கிறாள் என்கிறார் அபிராமிபட்டர். “வந்திப்பவர் உன்னை வானவர் தானவர் ஆனவர்கள்.” அமரரென்றும் அசுரரென்றும் தனியாக யாருமில்லை. வரங்கள் வாங்கி அமரநிலை அடைந்தவர்களும் சாபங்கள் வாங்கி அசுரநிலை அடைந்தவர்களும் அம்பிகையை வணங்குவதற்காக வருவார்கள். வானவர் என்றால் அமரர்கள். தானவர் என்றால் அசுரர்கள்.

“சிந்திப்பவர் நல்திசைமுகர் நாரணர்” ஒருவரின் சார்பாக நிர்வாகத்தைக் கவனிப்பதற்கு இரண்டாம்நிலை நிர்வாகம் என்று பெயர். அந்த நிலையில் இருப்பவர்கள், தங்கள் மேலதிகாரிகளின் எண்ண ஓட்டம் என்னவாக இருக்குமென்று சிந்தித்து அதன்படி செயல்படுவார்கள்.

“சிந்தையுள்ளே பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர்” மனதுக்குள் சதாசர்வ காலமும் அம்பிகையையே நினைத்து அந்த பந்தத்தாலேயே பேரின்பம் காண்பவர் சிவபெருமான். உலக வாழ்வின் பந்தங்கள்தான் துன்பத்தைத் தரும். “சொந்தம் ஒரு கைவிலங்கு நீ போட்டது. அதில் பந்தம் ஒரு கால்விலங்கு நான்போட்டது” என்றார் கண்ணதாசன். உமையம்மை மீது சிவபெருமானுக்கு இருக்கும் பந்தமோ அழிவில்லாத பரமானந்தத்தைத் தருகிறது.

தேவர்களும் அசுரர்களும் வணங்குவதற்காகத் தேடிவர, நான் முகனும் நாரணமும் அம்பிகைக்கு பதில் சொல்ல வேண்டுமே என்று சிந்தித்திருக்க, சிவபெருமானோ, சிவபெருமானோ அம்பிகையின் நினைவிலேயே பரமானந்தத்தில் திளைக்க உலக மக்களின் காட்சிக்கு மட்டும் அம்பிகை எளிதில் கிடைப்பதோடு தன் குளிர்ந்த அருளையும் வலிய வந்து தருகிறாளாம்.

“வந்திப்பவர் உன்னை வானவர் ஆனவர் தானவர்கள்
சிந்திப்பவர் நல்திசை முகர் நாரணர் சிந்தையுள்ளே
பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர் பாரில் உன்னைச்
சந்திப்பவர்க்கு எளிதாம் எம்பிராட்டிநின் தண்ணளியே”

அபிராமி அந்தாதி – 13

எது புண்ணியம்?

ஒரு மனிதனின் வாழ்வில் எது புண்ணியம் என்ற கேள்விக்கு அபிராமிபட்டர் வழங்கும் பதில் இந்த இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில்தான் எத்தனை பொருத்தம்.

ஒரு மனிதன். தான் விரும்பியதை வாழ்வில் செய்வதும், அதே மன அதிர்வலையில் இருப்பவர்களுடன் உறவில் இருப்பதும்தான் அவன் மிகுந்த புண்ணியம் செய்தவன் என்பதற்கான அடையாளம்.

இன்று பலருக்கும் நினைத்த நினைப்புக்கும் படித்த படிப்புக்கும் சம்பந்தமில்லை. இன்னும் பலருக்கோ படித்த படிப்புக்கும் கிடைத்த பிழைப்புக்கும் சம்பந்தமில்லை. நினைப்புக்கும் நிதர்சனத்துக்கும் பாலம் கட்ட முடியாத பரிதவிப்பிலேயே பலருக்கும் வாழ்க்கை முடிந்துவிடுகிறது.

அபிராமிபட்டரின் நன்றியுணர்வுக்கு என்ன காரணம் தெரியுமா? அவர் கருதுவதெல்லாம் அம்பிகையின் புகழ். கற்பதெல்லாம் அம்பிகையின் திருநாமங்களின் மகிமை. பக்தி செய்வதோ அவளுடைய பாத மலர்களில், இரவும் பகலும் இணைந்திருப்பதோ அம்பிகையின் அடியார் கூட்டத்துடன்! இந்தப் பேறு கிடைக்கும்படியாக நான செய்த புண்ணியம் என்ன என்று சிலிர்க்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

“கண்ணியது உன்புகழ் கற்பதுன் நாமம் கசிந்துபத்தி
பண்ணியது உன்னிரு பாதாம்புயத்தில் – பகல் இரவா
நுண்ணியது உன்னை நயந்தோர் அவையத்து – நான்முன்செய்த
புண்ணியம் ஏதுஎன் அம்மே புவி ஏழையும் பூத்தவளே!”

மனமெங்கும் அம்பிகையின் மாண்புகளே நிறைந்திருக்க அவளது திருநாமங்களே அவரால் அன்றாடம் பயிலப்படுகிறது. அம்பிகையின் திருநாமங்கள் அவருக்கு ஏற்கெனவே அறிமுகமானவைதான். ஆனால் ஆன்மீக அனுபவம் ஆழப்பட, அறிந்த திருநாமங்களின் அறியாத சூட்சுமங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிது புதிதாய்ப் புலப்படுகின்றன. ஒரு நல்ல புத்தகமே பயிலப் பயில புதிய பொருள்நயங்களைத் தருமென்றால் அருளின் அட்சய பாத்திரமான அம்பிகையின் திருநாமங்கள் எவ்வளவு புதுமைகளைப் புலப்படுத்தும்!

கருதுவது கற்பது ஆகியவற்றின் விளைவாக மனம் கசிந்து பாய்கிற பக்திப்பெருக்கும் அம்பிகையின் திருவடிகளையே சென்று சேர்கின்றன. இத்தனை இருந்தும் அதன் அருமையை உணர்ந்து அதே அலைவரிசையில் இருப்பவர்களின் சத்சங்கம் வாய்ப்பது அருமையிலும் அருமை. அபிராமிபட்டருக்கு என்ன வியப்பென்றால் ஏழுலகங்களையும் படைப்பதில் செலுத்துகிற அதேகவனத்தை ஓர் ஆத்மசாதகனின் வாழ்க்கைச் சூழலில் இத்தனை ஒழுங்குகளையும் கொண்டுவர அம்பிகை இவ்வளவு கவனம் செலுத்துகிறாளே! இதற்கு நான் எவ்வளவு புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும் என்று நன்றியுணர்வில் நெகிழ்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

அபிராமி அந்தாதி – 11

ஒருவர் செய்து கொண்டிருக்கிற செயலுக்கும், அவர் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நினைவுக்கும் சம்பந்தமிருக்க வேண்டும் என்றில்லை. பழக்கப்பட்ட பாதையில் வண்டிமாடு பயணம் செய்யும் போது வண்டிக்காரர் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பார். தான் பயணம் செய்கிறோம் என்றுகூட அவருக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவர் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருப்பதாகத் தான் எல்லோரும் சொல்வார்கள்.

அதே போல சதாசர்வ காலமும் அம்பிகையின் திருவுருவை தியானம் செய்யும் ஒரே வேலையைத்தான் செய்கிறார் அபிராமிபட்டர். அவருடைய உடம்பு தான் நிற்கிறது, படுக்கிறது, அமர்கிறது, நடக்கிறது. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் அவர் நிற்பது போல் தெரியும். ஆனால் அவர் அம்பிகை தியானத்தில் இருக்கிறார். மற்றவர்களுக்குத்தான் அவர் படுத்து உறங்குவதுபோல் இருக்கும். ஆனால் உண்மையில் அவர் அம்பிகை தியானத்தில் இருக்கிறார்.

“நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் நினைப்பது உன்னை”

அபிராமி சந்நிதிக்கும் வீட்டிற்குமாகப் போய்வரும் பாதையில் எதிர்படும் பெண்களையும் ஆண்களையும் பார்க்கிறார் அபிராமிபட்டர். அனைவரும் அம்பிகையின் திருவடி நிழலில் சஞ்சரிக்கிறார்கள் என்று புரிகிறது. அத்தனை உயிர்களுக்கும் அடைக்கலாமாய்த் திகழும் அம்பிகையின் திருவடிகளை வணங்குகிறார்.

எதிர்படுபவர்களோ , அவர் தம்மை வணங்குவதாக நினைத்து பதில் வணக்கம் சொல்கிறார்கள். “என்றும் வணங்குவது உன்மலர்த்தாள்.”

வழிவழியாக எழுதாக்கிளவியாக வேதம் பயின்ற பரம்பரையில் வந்தவராகிய அபிராமிபட்டருக்கு வேதங்களின் முடிபாகக் காணப்படும் விழுப்பொருளே, சந்நிதியில் அபிராமிவல்லியாய் அருள் புரிவதை மிக நன்றாக உணர முடிகிறது.

வேதங்கள் முயன்று காணும் மேம்பட்ட உண்மையை தன் அன்னையாய் அருள்பாவிக்கும்போது வேறெதையும் சிந்திக்க வேண்டிய அவசியம் அவருக்கில்லை. வேதங்களின் விழுப்பொருளே அம்பிகை என்று அபிராமிபட்டருக்கு உணர்த்தியது எது? அதுவும் அன்னையின் அருள்தானே .

எந்த அன்னை உமையென்னும் திருநாமத்துடன் இமயத்தில் பிறந்தாளோ அவளே யாதுமாகி நிற்கிறாள். நிலைபேறான ஆனந்தத்தை தரும் முக்தி ரூபமாகவும் அவளே திகழ்கிறாள். இந்தத் தெளிவை உள்நிலையில் உணர்ந்த பிறகு அபிராமிபட்டரின் ஒவ்வோர் அசைவும்கூட அபிராமி தியானமாகவே இருப்பதில் வியப்பேதும் உண்டோ?
“நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் நினைப்பதுன்னை
என்றும் வணங்குவது உன்மலர்த்தாள் – எழுதாமறையின்
ஒன்றும் அரும்பொருளே! அருளே! உமையே! இமயத்து
அன்றும் பிறந்தவளே! அழியாமுத்தி ஆனந்தமே!”

அபிராமி அந்தாதி – 6

கடலைக் கடைந்ததே வேண்டாத வேலை!

திரிபுரங்களை ஆள்பவள் திரிபுரசுந்தரி. மனிதனின் உடல் மனம் உயிர் ஆகிய முப்புரங்களையும் அவளே ஆள்கிறாள். இந்த முப்புரங்களிலும் உள்ளும் புறமுமாய்ப் பொருந்துகிற அபிராம வல்லியின் திருமுலைகள் செப்புக் கலசங்களைப் போன்றவை. தனபாரங்களால் அம்பிகையின் இடைகள் வருந்துகின்றன.

சைவ சித்தாந்தத்தில் அம்பிகைக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் மிக முக்கியமான திருநாமம் மனோன்மணி. நெற்றிப் புருவங்கள் நடுவிலான பீடம் அவளுடையது. மனவுறுதிக்கும் மேம்பட்ட ஆத்மசாதனைக்கும் அவளே அதிபதி. கடலின் அலைகள் சலசலக்கின்றன; நடுக்கடல் சலனமில்லாமல் இருக்கிறது. சலனம் கடந்த மனவுறுதியை தியானத்தினாலோ ஞானத்தினாலோ அருள்பவள், மனோன்மணி. அவள் ஆற்றிய காரியம் ஒன்று இருக்கிறது.

தேவர்களும், அசுரர்களும் கடலைக் கடைந்தபோது ஆலகால விஷம் எழுந்தது. அதனை சிவபெருமான் அருந்தினார். அம்பிகை தன் திருக்கரத்தை பெருமானின் கண்டத்தில் வைக்க நஞ்சு அங்கேயே தங்கியது. அது நீல கண்டமானது. இப்படித்தான் இதுவரை கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

ஆனால் அபிராமிபட்டர் சொல்வது கொஞ்சம் புதுமையாய் இருக்கிறது. சிவபெருமான் அருந்திய நஞ்சு, அம்பிகை கைபட்டு அமுதமாகிவிட்டதாம். இத்தனைக்கும் அந்த நஞ்சைக்கூட அவள் நேரடியாய்த் தொடவில்லை. பெருமான் நஞ்சை அருந்தியபின் வெளியே கழுத்தில்தான் அவள் கைபட்டது. அதற்கே நஞ்சு அமுதமாகிவிட்டது. அதாவது அமுதம் வேண்டுமென்று தேவர்களும், அசுரர்களும் கடலைக் கடைந்ததே வேண்டாத வேலை என்கிறார் அபிராமிபட்டர். ஒரு குடம் நஞ்சைக் கொண்டுவந்து அம்பிகையின் திருமுன்னர் வைத்திருந்தால் அவள் அதனைத் தொட்டு அடுத்த விநாடியே அமுதமாக்கித் தந்திருப்பாள்.

தாமரை மலர்மேல் அழகுற வீற்றிருக்கும் அம்பிகை என்னும் பொருளில் “அம்புயமேல் திருந்திய சுந்தரி” என்கிறார். தாமரையில் வீற்றிருப்பவர்கள் கலைமகளும் அலைமகளும்தான். ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட சஹஸ்ர ஹாரத்தின் உச்சியில் வீற்றிருக்கும் பராசக்தி என்பது இங்கே கொள்ள வேண்டிய பொருள். அவர் சுந்தரி மட்டுமல்ல; அந்தரியும்கூட! ஆன்மாவின் அந்தரங்கமாய் நிற்கக்கூடியவள். ஆகாயமாகிய அந்தரமெங்கும் நிறைந்திருக்கக்கூடியவள். அவளுடைய திருப்பாதங்கள் தன் சென்னியின் மேல் பதிந்திருப்பதை பிரத்யட்சமாக உணர்கிறார் அபிராமி பட்டர்.

“பொருந்திய முப்புரை செப்புரை செய்யும் புணர்முலையால்
வருந்திய வஞ்சி மருங்குல் மனோன்மணி வார்சடையோன்
அருந்திய நஞ்சு அமுதாக்கிய அம்பிகை அம்புயமேல்
திருந்திய சுந்தரி அந்தரி பாதம்என் சென்னியதே.”

மரபின்மைந்தன் பதில்கள்

ஆன்மீகம் எல்லாவற்றையும் அதன் இயல்புப்படியே ஏற்கச் சொல்கிறது. உலகியல் வாழ்க்கையோ எல்லாப் போராட்டங்களிலும் வெல்லச் சொல்கிறது. இவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பாடாக இல்லையா?
– உமா, கோவை.

ஆன்மீகத்தில் ஈடுபாடுள்ளவர்களைப் பொறுத்தவரை உலகியலென்பதும் ஆன்மீகம் என்பதும் வெவ்வேறில்லை. உலகியலின் ஒவ்வோர் அம்சத்தையும் ஆன்மீகத் தன்மையுடன் செய்கையில் இந்த இடைவெளி அழிந்துவிடும்.
ஒரு போராட்டமான சூழல் ஏற்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்தப் போராட்டமான சூழலை எதிர்கொள்ள வேண்டுமே தவிர எதிர்ப்புணர்வு தேவையில்லை.
தனக்கு வந்துள்ளது போராட்டமான சூழல் என்பதை முதலில் ஏற்றுக் கொண்டால்தான் அந்தப் போராட்டத்தை வெல்லும் சூழலை உருவாக்க முடியும். அதேநேரம் ஆன்மீகம் இன்னொன்றையும் செய்கிறது.
ஒரு போராட்டத்தில் வெல்வதற்கான முழு ஏற்பாடுகள் எவையோ அவற்றை முழுமையாகச் செய்யும் போதே அந்தச் செயலுடன் தன்னை அடையாளப் படுத்திக் கொள்ளாத பக்குவத்தை ஆன்மீகம் தருகிறது.
அவரவர் வயிற்றுப் பாட்டுக்கான ஆதாரச் செயல்களை செய்யும் போதும் அதிலிருந்து தள்ளிநின்று செய்யவும் முழுமையான திறமை வெளிப்படும் விதமாய் செயல்படவும் வேண்டிய வல்லமையை ஆன்மீகம் அளிக்கிறது.
உலகியல் முழுமைக்கான தேடல்.
ஆன்மீகம் முழுமைக்கான தீர்வு.

வாழ்க்கை மனதின் எல்லை!

ஒருவர் வரைந்தால் கோடு
ஒருவர் வரைந்தால் கோலம்;
ஒருவர் குரலோ பாடல்
ஒருவர் குரலோ புலம்பல்;
ஒருவர் தலைமை தாங்க
ஒருவர் உழைத்தே ஏங்க;
வரைவது விதியா? இல்லை
வாழ்க்கை மனதின் எல்லை!

எண்ணம் கூனிக் கிடந்தால்
எதற்கும் அச்சம் தோன்றும்;
மண்ணைப் பார்த்தே நடந்தால்
மனதில் சோர்வும் வாழும்;
கண்கள் மலர்த்தி உலகைக்
கண்டால் மாற்றம் தோன்றும்;
விண்ணைப் பார்க்கும் மலர்கள்
வெளிச்சம் குடித்தே ஒளிரும்!

தன்னை மதிப்பவர் தமக்கே
துணையாய் நிற்கும் உலகம்;
பொன்னை நிகர்த்த மனதில்
புதிதாய் சிந்தனை பொலியும்;
இன்னும் உயரும் எண்ணம்
இருந்தால் வெற்றிகள் தோன்றும்;
மின்னல் போன்றது வாழ்க்கை
மழையாய்ப் பொழியவும் வேண்டும்!