அபிராமி அந்தாதி – 15


எளிதில் காணலாம் அவளை…

ஒரு பெரிய மனிதர் இருக்கிறாரென்றால் அவரைக்காண வெவ்வேறு நோக்கங்களுடன் வெவ்வேறு விதமான ஆட்கள் வருவார்கள். அந்தப் பெரிய மனிருக்கு சொந்தமாக சில ஆலைகள் இருக்கலாம். கடைகள் இருக்கலாம். அவர் தன் பெற்றோர் நினைவாக ஓர் அனாதை இல்லமும் நடத்திக் கொண்டிருக்கலாம்.

அவருடைய தொழிற்சாலைகளில் வணிக வாய்ப்பு தேடி சிலர் சந்திக்க வருவார்கள். அவருடைய நிறுவனத்தை நடத்தும் நிர்வாகிகள் சில முடிவுகள் எடுக்கப்பட வேண்டுமென்று வருவார்கள். அவரோ நாளின் பெரும்பகுதியை அனாதைக் குழந்தைகளுக்கான விடுதியில்தான் கழிப்பது வழக்கம். அங்கே செலவுதான். மற்ற இடங்கள் வருமானம் தருகிற இடங்கள் அவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இங்கே இருக்கிறார்.

அம்பிகையும் இதைத்தான் செய்கிறாள் என்கிறார் அபிராமிபட்டர். “வந்திப்பவர் உன்னை வானவர் தானவர் ஆனவர்கள்.” அமரரென்றும் அசுரரென்றும் தனியாக யாருமில்லை. வரங்கள் வாங்கி அமரநிலை அடைந்தவர்களும் சாபங்கள் வாங்கி அசுரநிலை அடைந்தவர்களும் அம்பிகையை வணங்குவதற்காக வருவார்கள். வானவர் என்றால் அமரர்கள். தானவர் என்றால் அசுரர்கள்.

“சிந்திப்பவர் நல்திசைமுகர் நாரணர்” ஒருவரின் சார்பாக நிர்வாகத்தைக் கவனிப்பதற்கு இரண்டாம்நிலை நிர்வாகம் என்று பெயர். அந்த நிலையில் இருப்பவர்கள், தங்கள் மேலதிகாரிகளின் எண்ண ஓட்டம் என்னவாக இருக்குமென்று சிந்தித்து அதன்படி செயல்படுவார்கள்.

“சிந்தையுள்ளே பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர்” மனதுக்குள் சதாசர்வ காலமும் அம்பிகையையே நினைத்து அந்த பந்தத்தாலேயே பேரின்பம் காண்பவர் சிவபெருமான். உலக வாழ்வின் பந்தங்கள்தான் துன்பத்தைத் தரும். “சொந்தம் ஒரு கைவிலங்கு நீ போட்டது. அதில் பந்தம் ஒரு கால்விலங்கு நான்போட்டது” என்றார் கண்ணதாசன். உமையம்மை மீது சிவபெருமானுக்கு இருக்கும் பந்தமோ அழிவில்லாத பரமானந்தத்தைத் தருகிறது.

தேவர்களும் அசுரர்களும் வணங்குவதற்காகத் தேடிவர, நான் முகனும் நாரணமும் அம்பிகைக்கு பதில் சொல்ல வேண்டுமே என்று சிந்தித்திருக்க, சிவபெருமானோ, சிவபெருமானோ அம்பிகையின் நினைவிலேயே பரமானந்தத்தில் திளைக்க உலக மக்களின் காட்சிக்கு மட்டும் அம்பிகை எளிதில் கிடைப்பதோடு தன் குளிர்ந்த அருளையும் வலிய வந்து தருகிறாளாம்.

“வந்திப்பவர் உன்னை வானவர் ஆனவர் தானவர்கள்
சிந்திப்பவர் நல்திசை முகர் நாரணர் சிந்தையுள்ளே
பந்திப்பவர் அழியாப் பரமானந்தர் பாரில் உன்னைச்
சந்திப்பவர்க்கு எளிதாம் எம்பிராட்டிநின் தண்ணளியே”

அபிராமி அந்தாதி – 14

மூத்தவளா? ஏத்தவளா?

தென்காசியில் ரசிகமணி டி.கே.சி விழா. அவருடைய இல்லமாகிய பஞ்சவடியில் அவர்தம் பெயரர்கள் திரு.தீப.நடராஜன், திரு.தீப.குற்றால லிங்கம் ஆகிய பெருமக்களின் அன்பு விருந்தோம்பலில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தோம். ராஜாஜி, ஜஸ்டிஸ் மஹராஜன், தொ.மு.பாஸ்கரத் தொண்டைமான், வித்வான் ல.சண்முகசுந்தரம் போன்ற பெரியவர்கள் அமர்ந்து கலை இலக்கியங்களை அனுபவித்த சந்நிதானம் அது.

கலை இலக்கிய ரசனையில் டி.கே.சி என் ஆதர்சம். கம்பனில் பல மிகைப்பாடல்களை அடையாளம் கண்டதுடன் சில திருத்தங்களையும் செய்திருக்கிறார். அதனால் வாழுங்காலத்திலும் சரி, அதன்பின்பும் சரி, சில விமர்சனங்களுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார். கம்பனில் மட்டுமின்றி பல இலக்கியங்களிலும் அவருடைய கைவண்ணம் உண்டு.

இடைச்சொருகல், பாடபேதம் போன்ற சாபங்களால் கல்லாய்ப்போன பல கவிதை அகலிகைள் அவருடைய கைவண்ணத்தால் உயிர்பெற்றதுண்டு. அவரை ரஸஞ்ஞானி என்பது மிகப்பொருத்தம்.

அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவருடன் நெருங்கிப் பழகியவர்களில் ஒருவரான தீட்சிதருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். “ரசிகமணி அபிராமி அந்தாதியிலும் ஒரு திருத்தம் செய்திருக்கிறார் தெரியுமா?” என்றார். எனக்குத் தூக்கிவாரிப்போட்டது. முதலாவது அந்தாதியில் பாடபேதத்துக்கோ இடைச் செருகலுக்கோ இடமில்லாத வகையில் யாப்புச்செப்பம் மிகச்சரியாக உள்ளது. கட்டளைக் கலித்துறையாக மட்டுமின்றி அந்தாதி முறையிலும் அமைந்துள்ளதால் தவறுகளுக்கு வாய்ப்பில்லை.

“என்ன திருத்தம்” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டேன். “பூத்தவளே! புவனம் பதினான்கையும் பூத்தவண்ணம் காத்தவளே!’ என்ற பாடல் இருக்கிறதல்லவா! அதில் ‘கறைக்கண்டனுக்கு மூத்தவளே’ என்று வருகிறது. கணவனைவிட மனைவி மூத்தவள் என்று சொல்வது பொருத்தமாக தோன்றவில்லை. எனவே ‘கறைக்கண்டனுக்கு மூத்தவளே’ என்பதை ‘கறைக்கண்டனுக்கு ஏத்தவளே’ என்று டி.கே.சி சொல்வார்” என்றார்.

நான் சிரித்துக் கொண்டே, “இந்தத் திருத்தம் நயமாக இருக்கிறதே தவிர நியாயமாக இல்லை. சக்தி தத்துவத்திலிருந்து சிவ தத்துவம் தோன்றியது என்ற கோட்பாட்டின்படி கறைக்கண்டனக்கு மூத்தவளே என்பதுதான் சரி” என்றேன். தீட்சிதர் சிரித்துக்கொண்டே, “அவாளுக்கு தத்துவ ஆராய்ச்சி யெல்லாம் முக்கியமில்லை” என்றார்.

இந்த உலகம் எப்படித் தோன்றியது?

“நீலமேனி வாலிழை பாகத்து
ஒருவன் இருதாள் நிழற்கீழ்
மூவகை உலகம் முகிழ்த்தன முறையே”

என்று படித்திருக்கிறோம். மூவுலகங்களை மட்டுமல்ல. பதினான்கு உலகங்களையும் பூத்திடச் செய்தவள் பராசக்தி. சிலர் தங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லையென்பார்கள். ஆனால் ஏதோவொரு சக்தி இருக்கிறதென்றும் சொல்வார்கள். பிரபஞ்சத்தைப் பார்க்கையில் அப்படியொரு சக்தி இருப்பதை உணர முடிகிறது.

பராசக்தி பதினான்கு உலகங்களையும் பூத்திடச் செய்தவள் மட்டுல்ல. அந்தப் பதினான்கு உலகங்களாகவும் அவளே பூத்து நிற்கிறாள். பூத்ததுடன் நில்லாமல், சின்னஞ்சிறிய புல்பூண்டுகளில் இருந்து பெரிய பெரிய கோள்கள் வரை அவை எந்த நோக்கத்துக்காக உருவாயினவோ அந்த நோக்கம் குன்றாமல் இயங்கவும் அவளே அருள்கிறாள். உரிய காலத்தில் அனைத்தையும் மறைத்திடும் அருளாகவும் அவளே திகழ்கிறாள்.

“பூத்தவளே! புவனம் பதினான்கையும் பூத்தவண்ணம்
காத்தவளே! பின் கரந்தவளே!”

என்கிறார் அபிராமி பட்டர்.

சிவஞானசித்தியார், “சக்திதான் சிவத்தையீனும்” என்கிறது. சிவத்தின் அருளே சக்திதான் என்றொரு கோட்பாடும் உண்டு. அருளும் தன்மைதான் இறைவனின் மூல இயல்பே தவிர இறைவனென்று ஆனபின் அருள்தன்மை தோன்றவில்லை. அருட்தன்மையே இறைத்தன்மையின் ஆதாரம். எனவே
“கறைகண்டனுக்கு மூத்தவளே” என்கிறவர், அதே கையோடு “மூவா முகுந்தற்கு இளையவளே!” என்கிறார். முதுமையே காணாத திருமாலின் தங்கையும் அவளே! கறைக்கண்டனுக்கு மூத்தவளும் அவளே!!

சிவத்தினை அடைய தவத்தினை மேற்கொண்டவர்களில் தலையாயவள் அம்பிகைதான். இமயமலையில் கடுந்தவம் ஆற்றியதிலிருந்து குமரி முனையில் அஞ்சு கனல் நடுவே நிகழ்த்திய நெடுந்தவம் உட்பட எத்தனையோ விதங்களில் அத்தனை நினைத்துத் தவமியற்றியவள் அன்னை. எனவே “மாத்தவளே! உனையன்றி மற்றோர் தெய்வம் வந்திப்பதே!” என்கிறார். அபிராமி எவ்விதம் சிவனுக்கு மூத்தவள் என்பதற்கும் அவளையன்றி வேறு தெய்வங்களை ஏன் வணங்கத் தேவையில்லை என்பதற்கும் இனிவரும் பாடல்களிலும் நிறைய விளக்கங்களை நாம் பார்க்கப் போகிறோம்.

அபிராமி அந்தாதி – 13

எது புண்ணியம்?

ஒரு மனிதனின் வாழ்வில் எது புண்ணியம் என்ற கேள்விக்கு அபிராமிபட்டர் வழங்கும் பதில் இந்த இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில்தான் எத்தனை பொருத்தம்.

ஒரு மனிதன். தான் விரும்பியதை வாழ்வில் செய்வதும், அதே மன அதிர்வலையில் இருப்பவர்களுடன் உறவில் இருப்பதும்தான் அவன் மிகுந்த புண்ணியம் செய்தவன் என்பதற்கான அடையாளம்.

இன்று பலருக்கும் நினைத்த நினைப்புக்கும் படித்த படிப்புக்கும் சம்பந்தமில்லை. இன்னும் பலருக்கோ படித்த படிப்புக்கும் கிடைத்த பிழைப்புக்கும் சம்பந்தமில்லை. நினைப்புக்கும் நிதர்சனத்துக்கும் பாலம் கட்ட முடியாத பரிதவிப்பிலேயே பலருக்கும் வாழ்க்கை முடிந்துவிடுகிறது.

அபிராமிபட்டரின் நன்றியுணர்வுக்கு என்ன காரணம் தெரியுமா? அவர் கருதுவதெல்லாம் அம்பிகையின் புகழ். கற்பதெல்லாம் அம்பிகையின் திருநாமங்களின் மகிமை. பக்தி செய்வதோ அவளுடைய பாத மலர்களில், இரவும் பகலும் இணைந்திருப்பதோ அம்பிகையின் அடியார் கூட்டத்துடன்! இந்தப் பேறு கிடைக்கும்படியாக நான செய்த புண்ணியம் என்ன என்று சிலிர்க்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

“கண்ணியது உன்புகழ் கற்பதுன் நாமம் கசிந்துபத்தி
பண்ணியது உன்னிரு பாதாம்புயத்தில் – பகல் இரவா
நுண்ணியது உன்னை நயந்தோர் அவையத்து – நான்முன்செய்த
புண்ணியம் ஏதுஎன் அம்மே புவி ஏழையும் பூத்தவளே!”

மனமெங்கும் அம்பிகையின் மாண்புகளே நிறைந்திருக்க அவளது திருநாமங்களே அவரால் அன்றாடம் பயிலப்படுகிறது. அம்பிகையின் திருநாமங்கள் அவருக்கு ஏற்கெனவே அறிமுகமானவைதான். ஆனால் ஆன்மீக அனுபவம் ஆழப்பட, அறிந்த திருநாமங்களின் அறியாத சூட்சுமங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிது புதிதாய்ப் புலப்படுகின்றன. ஒரு நல்ல புத்தகமே பயிலப் பயில புதிய பொருள்நயங்களைத் தருமென்றால் அருளின் அட்சய பாத்திரமான அம்பிகையின் திருநாமங்கள் எவ்வளவு புதுமைகளைப் புலப்படுத்தும்!

கருதுவது கற்பது ஆகியவற்றின் விளைவாக மனம் கசிந்து பாய்கிற பக்திப்பெருக்கும் அம்பிகையின் திருவடிகளையே சென்று சேர்கின்றன. இத்தனை இருந்தும் அதன் அருமையை உணர்ந்து அதே அலைவரிசையில் இருப்பவர்களின் சத்சங்கம் வாய்ப்பது அருமையிலும் அருமை. அபிராமிபட்டருக்கு என்ன வியப்பென்றால் ஏழுலகங்களையும் படைப்பதில் செலுத்துகிற அதேகவனத்தை ஓர் ஆத்மசாதகனின் வாழ்க்கைச் சூழலில் இத்தனை ஒழுங்குகளையும் கொண்டுவர அம்பிகை இவ்வளவு கவனம் செலுத்துகிறாளே! இதற்கு நான் எவ்வளவு புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும் என்று நன்றியுணர்வில் நெகிழ்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

அபிராமி அந்தாதி – 12

எங்கே அவளின் திருவடிகள்…

சின்னஞ்சிறிய சம்பவம் ஆயினும், பொன்னம் பெரிய அற்புதம் ஆயினும், அது யாருக்கு என்ன அனுபவத்தை தருகிறதோ அதன் அடிப்படையில்தான் அது வகைப்படுத்தப்படும்.

அந்த அனுபவம் வெறும் உணர்ச்சியின் எல்லையில் நின்றால் போதாது. அறிவும் அதனை அங்கீகரிக்க வேண்டும். ஓர் இனிப்பை சாப்பிடுகையில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சி, நிலையானதா? இல்லை. நீரிழிவு நோய் வர வாய்ப்புண்டு என்ற எச்சரிக்கையை அறிவு பிறப்பிக்கிறது.

ஒன்றை உயர்ந்த அனுபவமென உணர்வும் அறிவும் ஒருங்கே ஒப்புக் கொள்கிறபோதுதான் அதன் நம்பகத்தன்மை உறுதியாகிறது. அம்பிகை வழிபாடு அபிராமிபட்டருக்கு தந்த அனுபவம் என்ன? வெறுமனே உணர்ச்சி வயப்பட்டநிலையில் அதனை ஆனந்தம் என்று அபிராமிபட்டர் அறிவிக்கவில்லை. அதுவே ஆனந்தம் என்று அறிவும் சான்றளித்திருக்கிறது. அம்பிகை தியானத்தில் நாடி நரம்பெங்கும் எங்கும் பெருக்கெடுக்கும் அமுதவாரி , அந்த அனுபவம் உண்மையே என்று மேலும் உறுதி செய்கிறது.

உணர்வுநிலை, அறிவு நிலை., சக்தி நிலை ஆகிய மூன்றுமே அம்பிகை தியானம் தான் ஆனந்த்ம் என்று தெளிவுபடுத்துகிறது.

“ஆனந்தமாய், என் அறிவாய், நிறைந்த அமுதமுமாய்’’ என்கிறார் அபராமிபட்டர். பிரபஞ்சத்தின் பேராற்றல் எத்தகையது என்று தன்னுள் ஒருவர் உணர்ந்துவிட்டால், அவர் தனக்குள் பிரபஞ்சத்தையே உணரும் பரிபக்குவத்தை அடைகிறார். இதைத்தான் ஞானோதயம் என்கிறார்கள்.

ஆனந்தம் என்னும் அனுபவமாய் அம்பிகையை அறிவு நிலையிலும் சக்தி நிலையிலும் உணர்ந்தபிறகு, பிரபஞ்சமெங்கும் அம்பிகையே வியாபித்திருப்பதையும் அபிராமி பட்டரால் உணரமுடிகிறது.

“வானந்தமான வடிவுடையாள்” என்கிறார்.

எங்கும் வியாபித்து நிற்கும் அம்பிகையைத் தேடுகின்றன வேதங்கள். வேதங்களின் தேடல்கள், கேள்விகள், தர்க்கங்கள் எல்லாமே எங்கே முடிவடைகின்றன? அம்பிகையின் திருவடிகளில்தான் முடிவடைகின்றன.

அதுசரி. அப்படியானால் வேதங்களுக்கு முடிவாக இருக்கும் அம்பிகையின் திருவடிகள் எங்கே இருக்கின்றன என்றொரு கேள்வி எழுமல்லவா?

வெண்ணிறக் காடாம் திருவெண்காடாகிய மயானத்தில் நடமாடும் சிவபெருமானின் சிரசில் ஒளிரும் மலர்களாக அம்பிகையின் திருவடிகள் இருக்கின்றன என்கிறார்.

“ஆனந்தமாய், என் அறிவாய், நிறைந்த அமுதமாய்
வானந்தமான வடிவுடையாள் மறை நான்கினுக்கும்
தானந்தமான சரணா விந்தம் தவள நிறக்
கானந்தம் ஆடரங்காம் எம்பிரான் முடிக் கண்ணியதே”

கட்டப்பட்ட மலர்களுக்கும் கண்ணி என்று பெயர். இலக்கியத்தில் இரண்டடிகளால் ஆன கவிதைக்கும் கண்ணி என்று பெயர். அம்பிகையின் கவிதைத் திருவடிகள் கொன்றை மலர்ச்சரமாய் சிவபெருமானின் திருமுடி மேல் நின்றொளிர்கின்றன.

அபிராமி அந்தாதி – 11

ஒருவர் செய்து கொண்டிருக்கிற செயலுக்கும், அவர் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நினைவுக்கும் சம்பந்தமிருக்க வேண்டும் என்றில்லை. பழக்கப்பட்ட பாதையில் வண்டிமாடு பயணம் செய்யும் போது வண்டிக்காரர் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பார். தான் பயணம் செய்கிறோம் என்றுகூட அவருக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவர் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருப்பதாகத் தான் எல்லோரும் சொல்வார்கள்.

அதே போல சதாசர்வ காலமும் அம்பிகையின் திருவுருவை தியானம் செய்யும் ஒரே வேலையைத்தான் செய்கிறார் அபிராமிபட்டர். அவருடைய உடம்பு தான் நிற்கிறது, படுக்கிறது, அமர்கிறது, நடக்கிறது. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் அவர் நிற்பது போல் தெரியும். ஆனால் அவர் அம்பிகை தியானத்தில் இருக்கிறார். மற்றவர்களுக்குத்தான் அவர் படுத்து உறங்குவதுபோல் இருக்கும். ஆனால் உண்மையில் அவர் அம்பிகை தியானத்தில் இருக்கிறார்.

“நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் நினைப்பது உன்னை”

அபிராமி சந்நிதிக்கும் வீட்டிற்குமாகப் போய்வரும் பாதையில் எதிர்படும் பெண்களையும் ஆண்களையும் பார்க்கிறார் அபிராமிபட்டர். அனைவரும் அம்பிகையின் திருவடி நிழலில் சஞ்சரிக்கிறார்கள் என்று புரிகிறது. அத்தனை உயிர்களுக்கும் அடைக்கலாமாய்த் திகழும் அம்பிகையின் திருவடிகளை வணங்குகிறார்.

எதிர்படுபவர்களோ , அவர் தம்மை வணங்குவதாக நினைத்து பதில் வணக்கம் சொல்கிறார்கள். “என்றும் வணங்குவது உன்மலர்த்தாள்.”

வழிவழியாக எழுதாக்கிளவியாக வேதம் பயின்ற பரம்பரையில் வந்தவராகிய அபிராமிபட்டருக்கு வேதங்களின் முடிபாகக் காணப்படும் விழுப்பொருளே, சந்நிதியில் அபிராமிவல்லியாய் அருள் புரிவதை மிக நன்றாக உணர முடிகிறது.

வேதங்கள் முயன்று காணும் மேம்பட்ட உண்மையை தன் அன்னையாய் அருள்பாவிக்கும்போது வேறெதையும் சிந்திக்க வேண்டிய அவசியம் அவருக்கில்லை. வேதங்களின் விழுப்பொருளே அம்பிகை என்று அபிராமிபட்டருக்கு உணர்த்தியது எது? அதுவும் அன்னையின் அருள்தானே .

எந்த அன்னை உமையென்னும் திருநாமத்துடன் இமயத்தில் பிறந்தாளோ அவளே யாதுமாகி நிற்கிறாள். நிலைபேறான ஆனந்தத்தை தரும் முக்தி ரூபமாகவும் அவளே திகழ்கிறாள். இந்தத் தெளிவை உள்நிலையில் உணர்ந்த பிறகு அபிராமிபட்டரின் ஒவ்வோர் அசைவும்கூட அபிராமி தியானமாகவே இருப்பதில் வியப்பேதும் உண்டோ?
“நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும் நடந்தும் நினைப்பதுன்னை
என்றும் வணங்குவது உன்மலர்த்தாள் – எழுதாமறையின்
ஒன்றும் அரும்பொருளே! அருளே! உமையே! இமயத்து
அன்றும் பிறந்தவளே! அழியாமுத்தி ஆனந்தமே!”

அபிராமி அந்தாதி – 10

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=ys7U27Xn_EA

 

அந்தாதியில்  அம்பிகையின் திருமுலைகள் பற்றிய குறிப்புகள் ஏராளமான  இடங்களில் தென்படுகின்றன. அவை பிரபஞ்சத்  தாய்மையின் பெருஞ் சின்னங்கள். பரஞானம் அபரஞானம் ஆகியவற்றின் அடையாளங்கள். அம்பிகையின் அளப்பரிய கருணைப் பெருக்கத்தின் குறியீடுகள். அதன் பேரருட்தன்மையைத் தாங்கும் திறன் யாருக்கும் இல்லாததால் அவள் உண்ணாமுலையம்மை என்று குறிக்கப்படுகிறாள்.

 

அன்னையின் திருமுலைப்பாலை அவளே குழைத்து ஊட்டி ஞானக் குழந்தைகளை உய்விக்கிறாள். அன்னையின் திருமுலைகள் கருத்திருக்கின்றன. சிவபெருமானின் திருவிழிகள் ஒத்திருக்கின்றன. இங்கொரு கேள்வி எழலாம். சிவபெருமானுக்கு மூன்று திருவிழிகளாயிற்றே! அதிலும் ஒரு பொருத்தம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

 

மதுரையில், பாண்டியனின் திருமகளாய் தடாதகைப்பிராட்டி என்னும் திருநாமத்துடன் அம்பிகை தோன்றியபோது அவளுக்கு மூன்று திருமுலைகள். சோமசுந்தரக் கடவுளை நேருக்கு நேராக பார்த்ததில் மூன்றாம் திருமுலை மறைந்தது.

 

குறும்புக்காராகிய காளமேகம் இந்தக் கதையைச் சொல்ல வரும்போது தென்னம்பிள்ளைக்கு ஒருகுலை மூன்று குரும்பி என்கிறார். தென்னவனின் பிள்ளையாகிய தோன்றிய அம்பிகை என்று பொருள். சிவபெருமான் திருநோக்கில் ஒருமுலை குறைந்தது என்று சொன்னால் அவர் காளமேகம் அல்லவே.

 

கொள்ளிக் கண்ணன் திருட்டியினால்  ஒன்று குறைந்ததுவே என்கிறார்.

 

“கருத்தனஎந்தை தம் கண்ணைவண்ணக் கனகவெற்பில்

பெருத்தனபால், அழும்பிள்ளைக்கு நல்கின

 

அழுகிற பிள்ளைக்கு அளவான, அறிவான, ஞானப்பாலை நல்கும் பரிவும் பக்குவமும் அம்பிக்கைக்குத்தான் உண்டு. உடமன்பு என்ற குழந்தை பாலுக்கழுதபோது சிவபெருமான் ஒரு பாற்கடலையே கொடுத்துவிட்டார். பாலுக்கழுத பிள்ளைக்குப் பாற்கடல் ஈந்தபிரான் என்று இதில் பெருமை வேறு!! திருமுலைப்பாலில் திருஞானத்தையும் குழைத்துத் தருபவள் அம்பிகைதான். சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் கயிலாயத்தைவிடவும் பெருமை மிக்கதாகிய அம்பிகையின் திருமுலைகள், அவள் சூடியிருந்த முத்தாரம், மயில்தோகையின் குருத்துபோல் வரிசையான அவளது பற்கள் ஒளிர்கின்ற புன்னகை இவற்றை மனதில் நினைத்து தியானிக்கிறபோது, அம்பிகையே நேரிலும் வரவேண்டும் என்று விண்ணப்பிக்கிறார் அபிராமி பட்டர்.

 

கருத்தனஎந்தை தன் கண்ணைவண்ணக் கனகவெற்பில்

பெருத்தனபால் அழும்பிள்ளைக்கு நல்கினபேரருள் கூர்

திருத்தன பாரமும் ஆரமும் செங்கைச் சிலையும் அம்பும்

முருந்தன மூரலும் அம்மே நீயும் வந்து என்முன்னிற்கவே!

 

நண்பர் ஒருவரைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் வாயில்மணி ஒலிக்கிறது. கதவைத் திறந்தால் அதே நண்பர் நிற்கிறார். உங்களைப் பற்றிதான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். நீங்களே வந்துவிட்டீர்கள் என்று வியப்போடு வரவேற்கிறோம். விழிப்புணர்வில்லாத நிலையிலும் அவரின் வருகையை உள்ளுணர்வு முந்திக்கொண்டு முன்மொழிகிறது.

 

ஆனால் சதாசர்வ காலமும் தங்கள் இஷ்ட தெய்வத்தின் தியானத்திலேயே இருப்பவர்கள் அந்த அபூர்வ தரிசனத்திற்காக எப்போதும் தயாராகத்தான் காத்திருப்பார்கள்.

 

நீலச்சிகண்டியில் ஏறும் பிரான் எந்த நேரத்திலும்

கோலக் குறத்தியுடன் வருவான் என்பார் அருணகிரிநாதர்.

 

உன்திருத் தோற்றத்தை மனதில் நிறுத்தி நான் தியானிக்கும் போதே அம்மா நீயும் வந்து நில்  என்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

அபிராமி அந்தாதி – 9

வாழ்க்கை என்பதே வினைநீக்கும் ஏற்பாடுதான். அது எவ்விதம் நிகழ்கிறது என்பதில்தான் எல்லாம் நிகழ்கிறது. தன்னுடைய உயிரின் வினைகள் நீங்கப்பெற வேண்டும் என்னும் விருப்புணர்வோ இல்லாமலும்கூட எத்தனையோ பிறவிகளாய் பாசமாம் பற்றை வளர்த்து வருகிறோம். செவ்வண்ணப் பேரழகியாம் அபிராமி எவ்வண்ணம் அந்த வினைகளை அகற்றுகிறாள் என்பதை சுவைபடச் சொல்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

அவளைப் பேரழகி என்ற கையோடு “எந்தை துணைவி” என்றும் அழுத்தம் தருகிறார். சிவபெருமான் பேரழகனாகவும் இருக்கிறான். அகோர மூர்த்தியாகவும் இருக்கிறான். அவருக்கேற்ற பேரழகி என்றும் சொல்லலாம். அவரைவிட பேரழகி என்று கொள்ளலாம்.

அழகின் சிறப்பில் மட்டுமா அம்பிகை தனித்து நிற்கிறாள்? வினைகளை அகற்றும் விதத்திலும் அவளுக்கு நிகர் அவள்தான். சிவபெருமான் பற்றுகளை அறுக்கும் பரமன். வலிக்க வலிக்க அகற்றுவார். “பாசமாம் பற்றறுத்துப் பாரிக்கும் ஆரியனின் காரியம்” அப்படி.

அம்பிகையோ, “என் பாசத்தொடரையெல்லாம் வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தினாள்” என்கிறாள். குழந்தை உறங்கும் நேரத்தில் அதன் துயிலைக் கலைக்காமல் அது முகத்தைக்கூட சுளிக்காமல் மெதுவாய் மிக மெதுவாய் நகங்களைக் களையும் அன்னைபோல் வினைகளைக் களைகிறாளாம் அபிராமி.

“சுந்தரி எந்தை துணைவி என் பாசத் தொடரையெல்லாம்
வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தினாள்”

மனமென்னும் அந்தரங்கத்தில் நிறைபவளாய், ஆகாயமென்னும் அந்தரத்தை ஆள்பவளாய் இருக்கும் அபிராமி. மகிடனின் தலைமேல் திருவடி பதித்து அவனுடைய அகந்தைக்கு மட்டுமின்றி அறியாமைக்கும் அந்தமாய் நிற்கிறாள்.

சியாமள வண்ணத்தினளாகிய நீலியும் அவள். கன்னிமை அழியாத அன்னையும் அவள். நான்முகனின் அகந்தை அழியுமாறு அவனுடைய சிரசினை சிவபெருமான் கொய்தார். அந்த பிரம்ம கபாலத்தை அம்பிகை தன்னுடைய கைகளில் கொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய திருவடிகளை நான் என் மனதில் கொண்டிருக்கிறேன் என்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

“சுந்தரி எந்தை துணைவி என் பாசத் தொடரையெல்லாம்
வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தினாள் மகிடன் தலைமேல்
அந்தரி நீலி அழியாத கன்னிகை ஆரணத்தோன்
கந்தரி கைத்தலத்தாள் மலர்த்தாள் என் கருத்தனவே”

அபிராமி அந்தாதி – 8

கடையும் மத்தும் கடையூர்க்காரியும்

பால் போன்றதுதான் உயிர். அதில் விழும் வினைத்துளிகளில் உயிர் உறைந்து போகிறபோது வந்து கடைகிறது மரணத்தின் மத்து. மரணம் மட்டுமல்ல, மரணத்துக்கு நிகரான எந்த வேதனையும் உயிரை மத்துப்போல்தான் கடையும். சீதையைப் பிரிந்து இராமன் உற்ற துயரை அனுமன் சீதைக்குச் சொல்லும்போது,

“மத்துறு தயிரென வந்து சென்றிடைத்
தத்துறும் உயிரொடு புலன்கள் தள்ளுற
பித்து நின் பிரிவினிற் பிறந்த வேதனை” என்கிறான்.

குளிர்ந்த தயிரை மத்தால் கடைந்தால் துனி பறக்கும். ஆனால் உயிராகிய தயிர் கடையப்படுகிறபோது புலன்களில் நெருப்புப் பொறியே பறக்கிறது என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.

“மத்துறு தண்தயிரின்புலன் தீக்கதுவக் கலங்கி” என்கிறார்.

அப்படித் தள்ளாடும் உயிர் தளராத வண்ணம் கதிதரக்கூடிய காருண்யை அபிராமவல்லி ஏனெனில் பிறத்தல் இருத்தல் இறத்தல் ஆகியவற்றுக்கு அதிபதிகளான மூவரும் வந்து அவளுடைய திருவடிகளைத்தான் பணிகிறார்கள்.

“ததியுறு மத்தில் சுழலுமென் ஆவி தளர்விலதோர்
கதியுறு வண்ணம் கருதுகண்டாய் கமலாலயனும்
மதியுறு வேணி மகிழ்நனும் மாலும் வந்து சென்னி
துதியுறு சேவடியாய் சிந்துரானன சுந்தரியே.”

மூவரில் மிக்க மகிழ்வுடன் துதிப்பவர் சிவபெருமாந்தானாம். தன் மனைவியின்மீது முழு உரிமை இருப்பினும் அவள் பெருமையறிந்து மனதார வாஅங்குவதில் மலர்கிற மகிழ்ச்சி அது. எனவே “மதியுறு வேணி மகிழ்நன்” என்கிறார் பட்டர். திலகந்தீட்டிய திருநுதலாள் அபிராமி கலகம் நிகழும் நொடியில் உயிரின் கலக்கம் நீக்கி கதியளிப்பாள் என்கிறது இந்தப்பாடல்.

அபிராமி அந்தாதி – 7

ஓர் உணர்வு நமக்குள் பிரத்யட்சமாக உருவாகிவிட்டால் அதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதுதான் நம் இயல்பு. காய்ச்சல் கண்டவர்கூட, ‘குளிருதே! குளிருதே!’ என்றே ஓயாமல் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார். தன்னுடைய சிரசின் மேல் அம்பிகையின் பாதங்கள் பதிந்த அனுபவம் அபிராமிபட்டரின் உச்ச அனுபவம். அதையே மகிழ்ந்து மகிழ்ந்து சொல்கிறார். தன் சிரசின் மீது அம்பிகையின் மலரனைய திருவடிகள் பதிந்திருப்பதையும் அது பொன்போல் ஒளிர்வதையும் சதாசர்வ காலம் மனக்கண்ணால் காணும் பேறு பெற்றவரல்லவா அவர்.

“சென்னியது உன்பொன் திருவடித்தாமரை”
என்கிறார். திருவடி தீட்சையே கிடைத்தபிறகு மந்திரதீட்சை தானாகவே அமையுமல்லவா!

“சிந்தையுள்ளே மன்னியது உன்திருமந்திரம்” என்கிறார்.

திருவடி தீட்சையும் மந்திர தீட்சையும் எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் அடியார்களுடனான சத்சங்கம். அதுவும் மூத்த அடியவர்கள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். “பழ அடியீர்! புத்தடியோம்! புன்மை தீர்ந்து ஆட்கொண்டால் பொல்லாதோ” என்ற மணிவாசகரை அடியொற்றி அபிராமிபட்டரும் அபிராமியம்மை பதிகத்தில், “முன்னி உன் ஆலயத்தின் முன்போதுவார் தங்கள் பின்போதே நினைக்கிலேன் மோசமே போய் உழன்றேன்” என்று பாடுவார்.

இங்கே, அவர்களுடன் கூடி அம்பிகையின் பெருமைகளைப் பேசும்விதமாய் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பர ஆகம பத்ததிகளை பலமுறை பாடிப்பரவும் பேறு கிடைத்ததில் அபிராமிபட்டர் ஆனந்திக்கிறார். “பன்னுதல்” என்றால் பலமுறை சொல்லுதல் என்று பொருள். வசிட்டர் பரதனுக்குப் பெயர் வைக்கும்போது அந்தப் பெயரை பலமுறை சொல்லி சொல்லிப் பார்த்து பிறகு வைத்தாராம், “பரதன் எனும்பெயர் பன்னினன்” என்பார் கம்பர்.

“முறை முறையே” என்ற சொல் இன்னும் அழகு. ஒரு வழிபாட்டு நெறியில் நீண்ட காலமாய் இருப்பவர்களின் வழிகாட்டுதல் நமக்குக் கிடைக்கும்போது அவர்கள் பின்பற்றும் முறையே முறை எனும் தெளிவும் துணிவும் ஏற்பட்டு விடுகிறது. முன்னோர் சொல்லைப் பொன்னேபோல் போற்றுதல் என்பார்கள். முறையை அறிந்தவர்களின் முறையையே பின்பற்றி அம்பிகை வணக்கத்திற்கான ஒழுகலாறுகளில் ஈடுபட அதேநேரம் சிரசின் உச்சியில் அவள் திருவடிகளும் மனதுக்குள் அம்பிகையின் திருமந்திரங்களும் நிலைபெற்று நிற்குமென்றால் இன்னும் வேறென்ன வேண்டும்!!

“சென்னியது உன்பொன் திருவடித்தாமரை சிந்தையுள்ளே
மன்னியது உன்திருமந்திரம் சிந்துர வண்ணப் பெண்ணே
முன்னிய நின்னடியாருடன் கூறி முறைமுறையே
பன்னியது என்றும் உன் றன்பர ஆகம பத்ததியே.”