அபிராமி அந்தாதி – 10

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=ys7U27Xn_EA

 

அந்தாதியில்  அம்பிகையின் திருமுலைகள் பற்றிய குறிப்புகள் ஏராளமான  இடங்களில் தென்படுகின்றன. அவை பிரபஞ்சத்  தாய்மையின் பெருஞ் சின்னங்கள். பரஞானம் அபரஞானம் ஆகியவற்றின் அடையாளங்கள். அம்பிகையின் அளப்பரிய கருணைப் பெருக்கத்தின் குறியீடுகள். அதன் பேரருட்தன்மையைத் தாங்கும் திறன் யாருக்கும் இல்லாததால் அவள் உண்ணாமுலையம்மை என்று குறிக்கப்படுகிறாள்.

 

அன்னையின் திருமுலைப்பாலை அவளே குழைத்து ஊட்டி ஞானக் குழந்தைகளை உய்விக்கிறாள். அன்னையின் திருமுலைகள் கருத்திருக்கின்றன. சிவபெருமானின் திருவிழிகள் ஒத்திருக்கின்றன. இங்கொரு கேள்வி எழலாம். சிவபெருமானுக்கு மூன்று திருவிழிகளாயிற்றே! அதிலும் ஒரு பொருத்தம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

 

மதுரையில், பாண்டியனின் திருமகளாய் தடாதகைப்பிராட்டி என்னும் திருநாமத்துடன் அம்பிகை தோன்றியபோது அவளுக்கு மூன்று திருமுலைகள். சோமசுந்தரக் கடவுளை நேருக்கு நேராக பார்த்ததில் மூன்றாம் திருமுலை மறைந்தது.

 

குறும்புக்காராகிய காளமேகம் இந்தக் கதையைச் சொல்ல வரும்போது தென்னம்பிள்ளைக்கு ஒருகுலை மூன்று குரும்பி என்கிறார். தென்னவனின் பிள்ளையாகிய தோன்றிய அம்பிகை என்று பொருள். சிவபெருமான் திருநோக்கில் ஒருமுலை குறைந்தது என்று சொன்னால் அவர் காளமேகம் அல்லவே.

 

கொள்ளிக் கண்ணன் திருட்டியினால்  ஒன்று குறைந்ததுவே என்கிறார்.

 

“கருத்தனஎந்தை தம் கண்ணைவண்ணக் கனகவெற்பில்

பெருத்தனபால், அழும்பிள்ளைக்கு நல்கின

 

அழுகிற பிள்ளைக்கு அளவான, அறிவான, ஞானப்பாலை நல்கும் பரிவும் பக்குவமும் அம்பிக்கைக்குத்தான் உண்டு. உடமன்பு என்ற குழந்தை பாலுக்கழுதபோது சிவபெருமான் ஒரு பாற்கடலையே கொடுத்துவிட்டார். பாலுக்கழுத பிள்ளைக்குப் பாற்கடல் ஈந்தபிரான் என்று இதில் பெருமை வேறு!! திருமுலைப்பாலில் திருஞானத்தையும் குழைத்துத் தருபவள் அம்பிகைதான். சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் கயிலாயத்தைவிடவும் பெருமை மிக்கதாகிய அம்பிகையின் திருமுலைகள், அவள் சூடியிருந்த முத்தாரம், மயில்தோகையின் குருத்துபோல் வரிசையான அவளது பற்கள் ஒளிர்கின்ற புன்னகை இவற்றை மனதில் நினைத்து தியானிக்கிறபோது, அம்பிகையே நேரிலும் வரவேண்டும் என்று விண்ணப்பிக்கிறார் அபிராமி பட்டர்.

 

கருத்தனஎந்தை தன் கண்ணைவண்ணக் கனகவெற்பில்

பெருத்தனபால் அழும்பிள்ளைக்கு நல்கினபேரருள் கூர்

திருத்தன பாரமும் ஆரமும் செங்கைச் சிலையும் அம்பும்

முருந்தன மூரலும் அம்மே நீயும் வந்து என்முன்னிற்கவே!

 

நண்பர் ஒருவரைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் வாயில்மணி ஒலிக்கிறது. கதவைத் திறந்தால் அதே நண்பர் நிற்கிறார். உங்களைப் பற்றிதான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். நீங்களே வந்துவிட்டீர்கள் என்று வியப்போடு வரவேற்கிறோம். விழிப்புணர்வில்லாத நிலையிலும் அவரின் வருகையை உள்ளுணர்வு முந்திக்கொண்டு முன்மொழிகிறது.

 

ஆனால் சதாசர்வ காலமும் தங்கள் இஷ்ட தெய்வத்தின் தியானத்திலேயே இருப்பவர்கள் அந்த அபூர்வ தரிசனத்திற்காக எப்போதும் தயாராகத்தான் காத்திருப்பார்கள்.

 

நீலச்சிகண்டியில் ஏறும் பிரான் எந்த நேரத்திலும்

கோலக் குறத்தியுடன் வருவான் என்பார் அருணகிரிநாதர்.

 

உன்திருத் தோற்றத்தை மனதில் நிறுத்தி நான் தியானிக்கும் போதே அம்மா நீயும் வந்து நில்  என்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

அபிராமி அந்தாதி – 9

வாழ்க்கை என்பதே வினைநீக்கும் ஏற்பாடுதான். அது எவ்விதம் நிகழ்கிறது என்பதில்தான் எல்லாம் நிகழ்கிறது. தன்னுடைய உயிரின் வினைகள் நீங்கப்பெற வேண்டும் என்னும் விருப்புணர்வோ இல்லாமலும்கூட எத்தனையோ பிறவிகளாய் பாசமாம் பற்றை வளர்த்து வருகிறோம். செவ்வண்ணப் பேரழகியாம் அபிராமி எவ்வண்ணம் அந்த வினைகளை அகற்றுகிறாள் என்பதை சுவைபடச் சொல்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

அவளைப் பேரழகி என்ற கையோடு “எந்தை துணைவி” என்றும் அழுத்தம் தருகிறார். சிவபெருமான் பேரழகனாகவும் இருக்கிறான். அகோர மூர்த்தியாகவும் இருக்கிறான். அவருக்கேற்ற பேரழகி என்றும் சொல்லலாம். அவரைவிட பேரழகி என்று கொள்ளலாம்.

அழகின் சிறப்பில் மட்டுமா அம்பிகை தனித்து நிற்கிறாள்? வினைகளை அகற்றும் விதத்திலும் அவளுக்கு நிகர் அவள்தான். சிவபெருமான் பற்றுகளை அறுக்கும் பரமன். வலிக்க வலிக்க அகற்றுவார். “பாசமாம் பற்றறுத்துப் பாரிக்கும் ஆரியனின் காரியம்” அப்படி.

அம்பிகையோ, “என் பாசத்தொடரையெல்லாம் வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தினாள்” என்கிறாள். குழந்தை உறங்கும் நேரத்தில் அதன் துயிலைக் கலைக்காமல் அது முகத்தைக்கூட சுளிக்காமல் மெதுவாய் மிக மெதுவாய் நகங்களைக் களையும் அன்னைபோல் வினைகளைக் களைகிறாளாம் அபிராமி.

“சுந்தரி எந்தை துணைவி என் பாசத் தொடரையெல்லாம்
வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தினாள்”

மனமென்னும் அந்தரங்கத்தில் நிறைபவளாய், ஆகாயமென்னும் அந்தரத்தை ஆள்பவளாய் இருக்கும் அபிராமி. மகிடனின் தலைமேல் திருவடி பதித்து அவனுடைய அகந்தைக்கு மட்டுமின்றி அறியாமைக்கும் அந்தமாய் நிற்கிறாள்.

சியாமள வண்ணத்தினளாகிய நீலியும் அவள். கன்னிமை அழியாத அன்னையும் அவள். நான்முகனின் அகந்தை அழியுமாறு அவனுடைய சிரசினை சிவபெருமான் கொய்தார். அந்த பிரம்ம கபாலத்தை அம்பிகை தன்னுடைய கைகளில் கொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய திருவடிகளை நான் என் மனதில் கொண்டிருக்கிறேன் என்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

“சுந்தரி எந்தை துணைவி என் பாசத் தொடரையெல்லாம்
வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தினாள் மகிடன் தலைமேல்
அந்தரி நீலி அழியாத கன்னிகை ஆரணத்தோன்
கந்தரி கைத்தலத்தாள் மலர்த்தாள் என் கருத்தனவே”

அபிராமி அந்தாதி – 8

கடையும் மத்தும் கடையூர்க்காரியும்

பால் போன்றதுதான் உயிர். அதில் விழும் வினைத்துளிகளில் உயிர் உறைந்து போகிறபோது வந்து கடைகிறது மரணத்தின் மத்து. மரணம் மட்டுமல்ல, மரணத்துக்கு நிகரான எந்த வேதனையும் உயிரை மத்துப்போல்தான் கடையும். சீதையைப் பிரிந்து இராமன் உற்ற துயரை அனுமன் சீதைக்குச் சொல்லும்போது,

“மத்துறு தயிரென வந்து சென்றிடைத்
தத்துறும் உயிரொடு புலன்கள் தள்ளுற
பித்து நின் பிரிவினிற் பிறந்த வேதனை” என்கிறான்.

குளிர்ந்த தயிரை மத்தால் கடைந்தால் துனி பறக்கும். ஆனால் உயிராகிய தயிர் கடையப்படுகிறபோது புலன்களில் நெருப்புப் பொறியே பறக்கிறது என்கிறார் மாணிக்கவாசகர்.

“மத்துறு தண்தயிரின்புலன் தீக்கதுவக் கலங்கி” என்கிறார்.

அப்படித் தள்ளாடும் உயிர் தளராத வண்ணம் கதிதரக்கூடிய காருண்யை அபிராமவல்லி ஏனெனில் பிறத்தல் இருத்தல் இறத்தல் ஆகியவற்றுக்கு அதிபதிகளான மூவரும் வந்து அவளுடைய திருவடிகளைத்தான் பணிகிறார்கள்.

“ததியுறு மத்தில் சுழலுமென் ஆவி தளர்விலதோர்
கதியுறு வண்ணம் கருதுகண்டாய் கமலாலயனும்
மதியுறு வேணி மகிழ்நனும் மாலும் வந்து சென்னி
துதியுறு சேவடியாய் சிந்துரானன சுந்தரியே.”

மூவரில் மிக்க மகிழ்வுடன் துதிப்பவர் சிவபெருமாந்தானாம். தன் மனைவியின்மீது முழு உரிமை இருப்பினும் அவள் பெருமையறிந்து மனதார வாஅங்குவதில் மலர்கிற மகிழ்ச்சி அது. எனவே “மதியுறு வேணி மகிழ்நன்” என்கிறார் பட்டர். திலகந்தீட்டிய திருநுதலாள் அபிராமி கலகம் நிகழும் நொடியில் உயிரின் கலக்கம் நீக்கி கதியளிப்பாள் என்கிறது இந்தப்பாடல்.

அபிராமி அந்தாதி – 7

ஓர் உணர்வு நமக்குள் பிரத்யட்சமாக உருவாகிவிட்டால் அதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதுதான் நம் இயல்பு. காய்ச்சல் கண்டவர்கூட, ‘குளிருதே! குளிருதே!’ என்றே ஓயாமல் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார். தன்னுடைய சிரசின் மேல் அம்பிகையின் பாதங்கள் பதிந்த அனுபவம் அபிராமிபட்டரின் உச்ச அனுபவம். அதையே மகிழ்ந்து மகிழ்ந்து சொல்கிறார். தன் சிரசின் மீது அம்பிகையின் மலரனைய திருவடிகள் பதிந்திருப்பதையும் அது பொன்போல் ஒளிர்வதையும் சதாசர்வ காலம் மனக்கண்ணால் காணும் பேறு பெற்றவரல்லவா அவர்.

“சென்னியது உன்பொன் திருவடித்தாமரை”
என்கிறார். திருவடி தீட்சையே கிடைத்தபிறகு மந்திரதீட்சை தானாகவே அமையுமல்லவா!

“சிந்தையுள்ளே மன்னியது உன்திருமந்திரம்” என்கிறார்.

திருவடி தீட்சையும் மந்திர தீட்சையும் எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் அடியார்களுடனான சத்சங்கம். அதுவும் மூத்த அடியவர்கள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். “பழ அடியீர்! புத்தடியோம்! புன்மை தீர்ந்து ஆட்கொண்டால் பொல்லாதோ” என்ற மணிவாசகரை அடியொற்றி அபிராமிபட்டரும் அபிராமியம்மை பதிகத்தில், “முன்னி உன் ஆலயத்தின் முன்போதுவார் தங்கள் பின்போதே நினைக்கிலேன் மோசமே போய் உழன்றேன்” என்று பாடுவார்.

இங்கே, அவர்களுடன் கூடி அம்பிகையின் பெருமைகளைப் பேசும்விதமாய் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பர ஆகம பத்ததிகளை பலமுறை பாடிப்பரவும் பேறு கிடைத்ததில் அபிராமிபட்டர் ஆனந்திக்கிறார். “பன்னுதல்” என்றால் பலமுறை சொல்லுதல் என்று பொருள். வசிட்டர் பரதனுக்குப் பெயர் வைக்கும்போது அந்தப் பெயரை பலமுறை சொல்லி சொல்லிப் பார்த்து பிறகு வைத்தாராம், “பரதன் எனும்பெயர் பன்னினன்” என்பார் கம்பர்.

“முறை முறையே” என்ற சொல் இன்னும் அழகு. ஒரு வழிபாட்டு நெறியில் நீண்ட காலமாய் இருப்பவர்களின் வழிகாட்டுதல் நமக்குக் கிடைக்கும்போது அவர்கள் பின்பற்றும் முறையே முறை எனும் தெளிவும் துணிவும் ஏற்பட்டு விடுகிறது. முன்னோர் சொல்லைப் பொன்னேபோல் போற்றுதல் என்பார்கள். முறையை அறிந்தவர்களின் முறையையே பின்பற்றி அம்பிகை வணக்கத்திற்கான ஒழுகலாறுகளில் ஈடுபட அதேநேரம் சிரசின் உச்சியில் அவள் திருவடிகளும் மனதுக்குள் அம்பிகையின் திருமந்திரங்களும் நிலைபெற்று நிற்குமென்றால் இன்னும் வேறென்ன வேண்டும்!!

“சென்னியது உன்பொன் திருவடித்தாமரை சிந்தையுள்ளே
மன்னியது உன்திருமந்திரம் சிந்துர வண்ணப் பெண்ணே
முன்னிய நின்னடியாருடன் கூறி முறைமுறையே
பன்னியது என்றும் உன் றன்பர ஆகம பத்ததியே.”

அபிராமி அந்தாதி – 6

கடலைக் கடைந்ததே வேண்டாத வேலை!

திரிபுரங்களை ஆள்பவள் திரிபுரசுந்தரி. மனிதனின் உடல் மனம் உயிர் ஆகிய முப்புரங்களையும் அவளே ஆள்கிறாள். இந்த முப்புரங்களிலும் உள்ளும் புறமுமாய்ப் பொருந்துகிற அபிராம வல்லியின் திருமுலைகள் செப்புக் கலசங்களைப் போன்றவை. தனபாரங்களால் அம்பிகையின் இடைகள் வருந்துகின்றன.

சைவ சித்தாந்தத்தில் அம்பிகைக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் மிக முக்கியமான திருநாமம் மனோன்மணி. நெற்றிப் புருவங்கள் நடுவிலான பீடம் அவளுடையது. மனவுறுதிக்கும் மேம்பட்ட ஆத்மசாதனைக்கும் அவளே அதிபதி. கடலின் அலைகள் சலசலக்கின்றன; நடுக்கடல் சலனமில்லாமல் இருக்கிறது. சலனம் கடந்த மனவுறுதியை தியானத்தினாலோ ஞானத்தினாலோ அருள்பவள், மனோன்மணி. அவள் ஆற்றிய காரியம் ஒன்று இருக்கிறது.

தேவர்களும், அசுரர்களும் கடலைக் கடைந்தபோது ஆலகால விஷம் எழுந்தது. அதனை சிவபெருமான் அருந்தினார். அம்பிகை தன் திருக்கரத்தை பெருமானின் கண்டத்தில் வைக்க நஞ்சு அங்கேயே தங்கியது. அது நீல கண்டமானது. இப்படித்தான் இதுவரை கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

ஆனால் அபிராமிபட்டர் சொல்வது கொஞ்சம் புதுமையாய் இருக்கிறது. சிவபெருமான் அருந்திய நஞ்சு, அம்பிகை கைபட்டு அமுதமாகிவிட்டதாம். இத்தனைக்கும் அந்த நஞ்சைக்கூட அவள் நேரடியாய்த் தொடவில்லை. பெருமான் நஞ்சை அருந்தியபின் வெளியே கழுத்தில்தான் அவள் கைபட்டது. அதற்கே நஞ்சு அமுதமாகிவிட்டது. அதாவது அமுதம் வேண்டுமென்று தேவர்களும், அசுரர்களும் கடலைக் கடைந்ததே வேண்டாத வேலை என்கிறார் அபிராமிபட்டர். ஒரு குடம் நஞ்சைக் கொண்டுவந்து அம்பிகையின் திருமுன்னர் வைத்திருந்தால் அவள் அதனைத் தொட்டு அடுத்த விநாடியே அமுதமாக்கித் தந்திருப்பாள்.

தாமரை மலர்மேல் அழகுற வீற்றிருக்கும் அம்பிகை என்னும் பொருளில் “அம்புயமேல் திருந்திய சுந்தரி” என்கிறார். தாமரையில் வீற்றிருப்பவர்கள் கலைமகளும் அலைமகளும்தான். ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட சஹஸ்ர ஹாரத்தின் உச்சியில் வீற்றிருக்கும் பராசக்தி என்பது இங்கே கொள்ள வேண்டிய பொருள். அவர் சுந்தரி மட்டுமல்ல; அந்தரியும்கூட! ஆன்மாவின் அந்தரங்கமாய் நிற்கக்கூடியவள். ஆகாயமாகிய அந்தரமெங்கும் நிறைந்திருக்கக்கூடியவள். அவளுடைய திருப்பாதங்கள் தன் சென்னியின் மேல் பதிந்திருப்பதை பிரத்யட்சமாக உணர்கிறார் அபிராமி பட்டர்.

“பொருந்திய முப்புரை செப்புரை செய்யும் புணர்முலையால்
வருந்திய வஞ்சி மருங்குல் மனோன்மணி வார்சடையோன்
அருந்திய நஞ்சு அமுதாக்கிய அம்பிகை அம்புயமேல்
திருந்திய சுந்தரி அந்தரி பாதம்என் சென்னியதே.”

அபிராமி அந்தாதி – 5

அபிராமியின் அடிதொழும் அன்பர்களின் பட்டியலை வெளியிடுகிறார் அபிராமிபட்டர். இது முழுப்பட்டியல் அல்ல. முதல் பட்டியல். தேர்தல் காலத்தில் வேட்பாளர்களின் முதல் பட்டியல் ஒன்று வெளியாகுமல்லவா! அப்படித்தான் இதுவும்.

“மனிதரும் தேவரும் மாயாமுனிவரும் வந்து சென்னிக்
குனிதரும் சேவடிக்கே கோமளமே”

அம்பிகையை வழிபடுவதில் மனிதர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் மாயா முனிவர்களுக்கும் போட்டா போட்டிதான். இதில் மாயா முனிவர் என்பது நீண்டகாலம் சூட்சும வடிவில் வாழும் முனிவர்களைக் குறிக்கும் அதே நேரம் திருக்கடவூரில் மரணமில்லாத சிரஞ்சீவி நிலைபெற்ற மார்க்கண்டேயரையும் குறிக்கும்.

அம்பிகையை அன்றாடம் வணங்குபவர்கள் பட்டியலில் மார்க்கண்டேயர் இடம் பிடித்திருப்பதில் ஒரு சுவாரசியமான காரணம் உண்டு. எமதர்மனை காலசம்ஹாரமூர்த்தியாகிய சிவபெருமான் இடது திருவடியால் உதைத்தார். இடது பக்கம் அம்பிகைக்குரியது ஒரு தரப்பினருக்கு சார்பாக அரசாணை வருகிறதென்றால் அந்த அரசாணையை நிறைவேற்றுபவர் அரசாங்க உயர் அலுவலராக இருப்பார். ஆனால் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் முதலமைச்சரை சந்தித்து நன்றி தெரிவிப்பார்கள். முதலமைச்சர் சொல்லி அலுவலர் செய்தார் என்பதுதான் காரணம். அதுபோல் கூற்றுதைத்தவர் சிவபெருமான் என்றாலும் வாம்பாகம் அம்பிகைக்குரியது. எனவே மார்க்கண்டேயர் நன்றி தெரிவித்து வணங்குவதில் வியப்பென்ன?

அம்பிகையின் திருவடித் தாமரைகளை எத்தனையோ வணங்கினாலும் அது வாடுவதில்லை. “சேவடிக் கோமளமே” என்பதற்கு திருவடித்தாமரை என்றும் பொருள். அனைவராலும் வணங்கப்படும் திருவடிகளைக் கொண்ட தாமரையே என்றும் பொருள்.

கொன்றைத்தார் சூடிய தன் சடாபாரத்தில் குளிர்ந்த நிலவையும், நாகத்தையும் கங்கையையும் சூடியவராகிய சிவபெருமானும் அம்பிகையும் தன்னுள்ளத்தில் வந்து பொருந்தி நிற்க வேண்டுமென்று கேட்கிறார் அபிராமி பட்டர்.

“மனிதரும் தேவரும் மாயாமுனிவரும் வந்து சென்னிக்
குனிதரும் சேவடிக் கோமளமே கொன்றைவார் சடைமேல்
பனிதரும் திங்களும் பாம்பும் பகீரதியும் படைத்த
புனிதரும் நீயும் என்புத்தி எந்நாளும் பொருந்துகவே”

அம்பிகையின் திருவடிகளை சிவபெருமானே வணங்குகிறார் என்னும் செய்தியைப் பின்னர் காணப் போகிறோம். எனினும் தம்பதி சமேதராக வருகிறபோது உன் கணவரும் நீயும் என்று சொல்வதுதானே மரபு. தன் மகள் கணவனுடன் வருகிற போது தந்தையின் நாவில் வரும் முதல் வார்த்தை “வாங்க மாப்பிள்ளை” என்பதாகத்தான் இருக்கும். அதுபோல் பெருமானின் மேன்மைகளை முதலில் சொல்லி அவரும் நீயுமாய் என் புந்தியில் வந்து பொருந்துங்கள் என்று வேண்டுகிறார்.

ஒரு பீடம் அமைக்கப்படுகிறதென்றால் அதில் எழுந்தருளப் பெறவுள்ள மூர்த்திக்கு மிகச்சரியாக அந்த பீடம் அமைக்கப்படும். மூர்த்தியைக் கொணர்ந்து பீடத்தில் அமர்த்துகையில் அது மிகச்சரியாகப் பொருந்தும். தன்னுடைய புத்தியானது, அம்மையும் அப்பனும் வந்தமரும் விதமாய் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் விதமாய் “புந்தியில் வந்து பொருந்துகவே”என்கிறார் அபிராமிபட்டர்.

அபிராமி அந்தாதி 4

அவளைப் புரிந்தால் அனைத்தும் புரியும்!

ஞானிகளுக்கு கல்வி தேவையில்லை. நாம் வாசிக்கும் அளவு அவர்கள் வாசிக்கிறார்களா என்பதுகூட ஐயமே. ஆனால் நாம் நினைத்தும் பாராத பல நுட்பங்கள் அவர்களுக்குப் புரிபடுகின்றன். காணாதன காண்கிறார்கள். காட்டாதன காட்டுகிறார்கள். ஒரு நூலைப் புரட்டிய மாத்திரத்தில் அதன் உட்பொருள் இன்னதென உணர்த்துகிறார்கள்.

ஈஷா யோகா மைய நிறுவனர் சத்குரு அவர்கள் ஒருமுறை சொன்னார். “ஒரு புத்தகத்தைப் புரட்டிய மாத்திரத்தில் அதை எழுதியவரின் மனம் எத்தகையது என்று பிடிபடுகிறது. அந்த மனத்திலிருந்து என்ன வெளிவரும் என்று தெரியுமாதலால் அதை முழுவதும் படிக்காமலேயே அதில் என்ன இருக்கிறதென்று தெரிந்துவிடுகிறது” என்று.

எல்லோராலும் அறியப்படாத அளவு ரகசியமும் ஆழமும் கொண்டவை நான்மறைகள். நான்மறைகளாலும் அறியப்பட முடியாத அற்புதமாய் விளங்குபவள் அம்பிகை. ஆனால் அம்பிகையை துணையாய் தொழும் தெய்வமாய் பெற்ற தாயாயுணர்ந்துவிட்டால் வேறென்ன வேண்டும்? அம்பிகையையே நேரடியாக விளங்கிக் கொண்டபிறகு அம்பிகையை விளக்க முற்படும் வேதங்கள் விளங்காதா என்ன?

“அறிந்தேன் எவரும் அறியா மறையை” என்கிறார் அபிராமி பட்டர்.

யாராலும் அறியப்படாத மறையை அறிந்து கொண்டதன்மூலம் அபிராமிபட்டர் தெளிந்ததென்ன?

“அறிந்தேன் எவரும் அறியா மறையை – அறிந்துகொண்டு
செறிந்தேன் உனது திருவடிக்கே.”

ஏற்கெனவே அனுபவ ரீதியாக அபிராமியின் திருவடிகளே அனைத்தும் என உணர்ந்திருந்ந உண்மையை நால்வேதங்களையும் கற்றதன் மூலம் உறுதி செய்து கொள்கிறார் அபிராமிபட்டர். அம்பிகையின் திருவடிகளே சதம் என்பது எல்லா வகைகளிலும் உறுதிப்பட்ட பிறகு அதுவரை நம் உறவு வட்டத்தில் தென்பட்ட மனிதர்களில் சிலர் தாமாகவே விலகிவிடுவது இன்றும் கண்கூடாய் பலரும் காண்கிற ஒன்று. எந்தப் பயனையும் தராத வெற்றுத் தொடர்புகள் விலகுவது தாமாகவும் நிகழும். நாமாகவும் முயன்று விலக்குவோம்.

அப்படி விலகிச் செல்பவர்கள் யாராக இருப்பார்கள் என்றால் அம்பிகையின் அடியார்களுடைய பெருமைகளை எண்ணும் நற்பேறு வாய்க்காத அளவு தீய வினைகளில் கட்டுண்டு, நரகத்தில் தலைகீழாய் விழக்கூடியவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். அவர்கள் அருள்நெறி சாராதவர்களாக, தங்கள் குறுகிய விருப்பங்களன்றி வேறொன்றும் பாராதவர்களாக இருப்பார்கள்.

அம்பிகையை உணர்ந்தவர்களுக்கு வேதங்கள் கல்லாமலே கூடப் புலப்படும். ஆனால் அதுபோதாது. சராசரிக்கும் கீழான எண்ண ஓட்டங்கள் கொண்ட மனிதர்களைவிட்டு விலகுவதும் நிகழ வேண்டும். அதுதான் அருள்நெறிவிட்டு வழுவாத வாழ்க்கைப் பயணத்தை உறுதி செய்யும்.

“அறிந்தேன் எவரும் அறியா மறையை ; அறிந்து கொண்டு
செறிந்தேன் உனது திருவடிக்கே! திருவே வெருவிப்
பிறிந்தேன் நின் அன்பர் பெருமை எண்ணாத கரும நெஞ்சால்
மறிந்தேவிழும் நரகுக்கு உறவாய மனிதரையே.”

அபிராமி அந்தாதி 3

3. விரலருகாய்….. வெகு தொலைவாய்….

அம்பிகைமீது அன்புச் சதோதரர் இசைக்கவி ரமணன் எழுதிப்பாடும் பாடல்களில் ஒரு வரி…
“விரலருகாய் வெகுதொலைவாய்
இருக்கின்றாய்.. உன்னை
வென்றோம் என்றவர் நெஞ்சில் அமர்ந்து
விழுந்து விழுந்து சிரிக்கின்றாய்.”

சென்றடையாச் செல்வம் என்று நாயன்மார்கள் இறைவனைக் கொண்டாடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு அதே இறைவன் தொடரும் துணையாய் வந்து கொண்டேயிருக்கிறான். முந்தைய அந்தாதிப் பாடல் அம்பிகையை விழுத்துணை என்கிறது. வழித்துணை, இல்லறத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் வாழ்க்கைத்துணை, செய்யும் தொழிலில் உதவும் வணிகத்துணை, இவற்றில் பல வழியிலேயே போகும். சில வந்தவுடன் போகும். சிலவோ போகவென்றே வரும்.

ஆனால் அம்பிகை நிலையான துணையாய் நிரந்தரப் பற்றுக்கோடாய் பக்கத்திலேயே இருக்கிறாள். “துணையும்” என்கிறார் அபிராமிபட்டர். பெரும்பாலும் பக்கத்திலேயே இருக்கும் ஒன்றின் அருமை அநேகருக்குத் தெரியாது. அளப்பருங்கருணையால்தான் அம்பிகை அருகில் இருக்கிறாளே யன்றி அவள் பென்னம் பெரியவள் என்ற பிரக்ஞையும் நமக்கு வேண்டும். எனவே , “தொழும் தெய்வமும்” என்கிறார் பட்டர்.

தொழும் தெய்வமாக இருக்கும் அபிராமி பெற்ற தாயாகவும் பரிவு காட்டுகிறாள். ஒன்றின் பிரம்மாண்டம் நமக்குப் புரிந்தவுடனே அந்தப் பெருஞ் சக்திக்கு நாமெல்லாம் ஒரு பொருட்டா என்கிற கேள்வியும் கூட வரும்.

உலக வாழ்வில்கூட ஒருவரை எவ்வளவுதான் நெருக்கமாய் உணர்ந்தாலும் அவரது பெருமை புரியப் புரிய மனதுக்குள்ளொரு சிறு நெருடல், ஏக்கம், விலகல் ஏற்படும்.

மனிதர்களிடையிலேயே இப்படியென்றால் தெய்வத்துடனான உறவில் கேட்கவே வேண்டாம். ஆனால் அபிராமி துணையாகவும் தொழும் தெய்வமாகவும் மட்டுமின்றி பெற்ற தாயாகவும் இருக்கிறாள். மூவுலகங்களையும் ஆளும்போதே பிள்ளையின் அழுகுரல் கேட்டால் ஓடோடி வரும் பேரன்பு வடிவம் அவள்.

“பிரபஞ்சங்கள் கருப்பையில் பெற்றெடுத்து வளர்ப்பாள்
பிரியத்தில் ஒருமகனைப் பெற்றவள் போல் இருப்பாள்
நகரத்தில் நான்வீழத் தாங்காதவள் – இங்கு
நான்பிறந்த காரணத்தால் தூங்காதவள்”
என அம்பிகை பற்றி முன்னர் ஒருமுறை எழுதியிருந்தேன்.

தனிமனித நிலையில் துணையாய் தொழும் தெய்வமாய் பெற்ற தாயாய் இருக்கும் அபிராமி, வேதம் என்கிற விருட்சத்தின் நடுவாகவும் உச்சியாகவும் வேராகவும் இருக்கிறாள். இதில் வேர் என்பது பிரணவம். பணை என்பது நால்வேதங்கள். கொழுந்து, வேதத்தின் உச்சியில் விரியும் மலர்க்கொத்தான உபநிடதங்கள் அத்தனையுமே அம்பிகைதான்.

உணர்வின் தேடலில் உறவுகளின் உச்சமான அன்னையாய், தெய்வமாய், நிலையான துணையாய் இருக்கும் அம்பிகை, அறிவினை தேடலிலோ பிரணவமாய் பிரணவத்தின் விரிவான வேதமாய், வேதத்தின் சாரமாய் விளங்குகிறாள்.

பொதுவாக தெய்வங்கள் கைகளில் சிலவற்றை வைத்திருக்கும். அபிராமியின் கைகளில் இருப்பவையோ அவளைத் தாமாகத் தேடிவந்தவைதான். பனி படர்ந்த மலர்க்கணைகள் கரும்புவில் பாசம் அங்குசம்.
“பனிமலர்பூங்
கணையும் கருப்புச் சிலையும் மென்பாசாங்குசமும் கையில்
அணையும் திரிபுர சுந்தரியாவது அறிந்தனமே”

மலர்க்கணையும் கரும்புவில்லும் மன்மதனின் ஆயுதங்கள். உயிர்கள் பிறக்கக் காரணமானவை. பாசமும் அங்குசமும் எமனின் ஆயுதங்கள். உயிர்கள் இறக்கக் காரணமானவை.

தங்கள் வாழ்வில் தெய்வ சாநித்யம் மலரும் வாய்ப்பை மறுப்பவர்கள்தான் பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடைப்பட்ட சுழற்சியில் சிக்குகிறார்கள். அம்பிகையின் கருணை வளையத்துக்குள் தங்களை ஒப்புக் கொடுத்தவர்களோ இந்த வட்டத்திலிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.
எனவே அம்பிகையின் பக்தர்கள் தங்கள் அதிகார எல்லைக்குள் வரமாட்டார்கள் என்பதை உணர்த்தும் விதமாக தங்கள் அதிகார அடையாளங்களாகிய ஆயுதங்களை மன்மதனும் எமதர்மனும் அபிராமியின் திருக்கரங்களில் ஒப்படைத்துவிட்டனர். அவையும் அம்பிகையின் மலர்க்கரங்களை அபயமென அணைந்தன.

அம்பிகைக்கு ஆட்பட்டவர்கள் பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் அப்பாற்பட்டவர்கள் என்று சொல்வதன் தாத்பர்யம் அபிராமி அந்தாதியில் போகப்போக மிக நன்றாக புரியும். இப்போதைக்கு அம்பிகையின் கைகளை வந்தடைந்த ஆயுதங்களைப் பாருங்கள்.

பறிமுதல் செய்யப்பட்ட மலர்க்கணைகள் பழையவை அன்று. பனி படர்ந்திருக்கும் புத்தம் புதிய மலர்கள். அவள் ஏற்படுத்தும் உறவுகள் பந்தங்களையோ நிர்ப்பந்தங்களையோ ஏற்படுத்தாமல் வையத்துள் வாழ் வாங்கு வாழ்ந்து உய்கதிக்கு உதவுபவை.

எமனின் கரங்களில் கொடூரமான ஆயுதிமாகக் காணப்படும் பாசாங்குசமோ அபிராமவல்லியின் கரங்களில் மென்பாசாங்குசமாகக் திகழ்கின்றது. ஏனெனில் இங்கே அது மரணத்தின் ஆயுதமல்ல முக்தியின் ஆயுதம்.

பெரும்பேராற்றலால் எட்ட முடியாத தொலைவிலும் பெருங்கருணைப் பெருக்கால் உயிருக்கும் மிக அருகிலும் இருக்கும் அபிராமியை அறிந்து கொள்வதிலும் அறிவிப்பதிலும்தான் அபிராமிபட்டருக்கு எத்தனை ஆனந்தம்!!

துணையும் தொழுந்தெய்வ மும்பெற்ற தாயும் சுருதிகளின்
பணையும் கொழுந்தும் பதிகொண்ட வேரும் பனிமலர்ப்பூங்
கணையும் கருப்புச் சிலையும்மென் பாசாங்குசமும் கையில்
அணையும் திரிபுர சுந்தரியாவது அறிந்தனமே.

அபிராமி அந்தாதி 2

2. புதிரின் விடைபோலப் புலரும் இளங்காலை
பொதிகைத் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகிவரும் அபிராமி அந்தாதி விளக்கயுரையின் சுட்டி

2009 ஆம் ஆண்டு. அக்டோபர் மாதம் 15ஆம் நாள். விடிந்தும் விடியாத காலைப் பொழுதில் மயிலாடுதுறையிலிருந்து திருக்கடவூர் சென்று கொண்டிருந்தேன். என் நினைவுகள் இருபத்தோராண்டுகள் பின்னோக்கிப் பறந்தன. தொழிலதிபர் திரு.ஏ.சி. முத்தையா அவர்களின் துணைவியார் திருமதி தேவகி முத்தையா அவர்கள் அதிதீவிரமான அபிராமி பக்தை. அபிராமி அந்தாதி குறித்து அவர் மேற்கொண்டிருந்த ஆய்வுநூல் 1988ல் திருக்கடவூர் அபிராமியம்மை சந்நிதியில் வெளியிடுவதாகத் திட்டம். என் நினைவு சரியாக இருக்குமே யானால் தை அமாவாசையில் அநத விழா திட்டமிடப்பட்டிருந்தது.

அந்த மாவட்டங்களில் நிகழ்ந்த சிலவகை இனக்கலவரங்கள் காரணமாக விழா 15 நாட்கள் தள்ளிவைக்கப்பட்டது. நூலை வெளியிட்டவர் தருமபுரம் ஆதீனம் குருமகாசந்நிதானம். அவருடைய அருளுரையில் மிக இயல்பாய் ஒரு சிந்தனை வந்து விழுந்தது.

“15 நாட்கள் முன்னர் தை அமாவாசையில் இந்நூல் வெளியிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். விழா தள்ளிப்போனது. இன்று பவுர்ணமி. அபிராமிபட்டருக்காக தை அமாவாசையைப் பவுர்ணமியாக்கியவள் அல்லவா அபிராமி!அந்த வகையில் இந்நூல் இன்று வெளியாவதும் பொருத்தமே”என்றார் அவர். விழா ஏன் தள்ளிப்போனது என்று மனதில் ஏதேனும் கேள்விகள் இருந்திருப்பின் இந்த விளக்கமே பவுர்ணமி. அந்த நினைவுகளுடன் கிழக்கு வானைப் பார்த்தேன். இளங்காலைப் பொழுதின் செங்கதிர் அபிராமியின் அருள்ள்வடிவை நினைவுபடுத்தும் விதமாய் செந்நிலவு போல் ஒளிவீசிக் கொண்டிருந்தது.

“புதிரின் விடைபோலப் புலரும் இளங்காலைப்
பொழுதை நிலவாக்கினாள்
அதிரும் மனம் ஓய அருளும் அபிராமி
அகிலம் எனதாக்கினாள்”
என்றொரு கவிதை மனதில் எழுந்தது.

மனதில் எழுகிற ஆயிரம் கேள்விகளுக்கு விடைவருவதுபோல் இருண்ட வானத்தில் எழுகிறது செங்கதிர். அந்த வண்ணம் அம்பிகையின் திருவுருவை அபிராமி பட்டருக்கு நினைவூட்டுகிறது. உடனே அம்பிகையின் திருவுருவை நினைவு படுத்தும் பல விஷயங்கள் அவருக்கு நினைவு வருகின்றன.

“உதிக்கின்ற செங்கதிர், உச்சித் திலகம், உணர்வுடையோர்
மதிக்கின்ற மாணிக்கம், மாதுளம்போது”

அம்பிகையின் திருமேனி உதிக்கின்ற செங்கதிராய்த் தோன்றுகிறது. மாதர்கள் உச்சியில் தீட்டிக் கொள்கிற திலகம்போல் தகதகக்கிறாள் அவள். தம்முடைய சிரசின் மீது அம்பிகையின் பாதங்கள் பதிந்திருக்கும் பாவனை பெண்களுக்கிருந்தால் அவர்கள் தீட்டிக் கொள்ளும் உச்சித் திலகம், அவள் பாதங்களுக்குப் பூசும் செம்பஞ்சுக் குழம்பல்லவா!!

நல்லுணர்வு மிக்கவர்களால் மதிக்கப்படுகிற மாணிக்கமாகவும் அவளுடைய திருமேனி ஒளிர்கிறது. மாதுளம்போதுடன் ஒப்பிடத்தக்க கருஞ்செம்மை நிறம் அம்பிகையின் நிறம். மாதுளம் மலரை நேராக நிறுத்திப் பார்த்தால் நின்ற கோலத்தில் தவம் செய்யும் அம்பிகையின் திருத்தோற்றம் போலவே இருக்கும்.

அம்பிகையின் திருமேனி வண்ணத்தை நான்கு அம்சங்களுடன் அபிராமி பட்டர் ஒப்பிடுவதுபோல் இந்தப்பாடலின் ஒன்றரை அடிகள் தோன்றுகின்றன. இந்த வரிகளுக்கு விசேஷமாக வேறொரு நயமும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

குண்டலினி ஆற்றல் மேலெழும்ப,தங்களுக்குள் ஒளிவெள்ளம் நகர்ந்து சஹஸ்ரஹாரமாகிய உச்சிக்கு வரப்பெற்ற தவ உணர்வுடையோரால் மதிக்கப்படுகிற மாணிக்கம் போன்றவள் என்பதே அந்த விளக்கம்.

“உதிக்கின்ற செங்கதிர்,உச்சித்து இலகும் உணர்வுடையோர்” என்பார்கள். அத்தகைய தன்மையில் இருப்பவர்களால் மதிக்கப்படுகிற மாணிக்கம், அபிராமி. நாகம் குண்டலினி ஆற்றலின் குறியீடாக விளங்குகிறது. நாகத்தின் நஞ்சு பற்றிய நம்பிக்கை ஒன்றுண்டு. அந்த நஞ்சு கெட்டிப்பட்டு முதிர்ந்த நிலையே மாணிக்கம் என்பார்கள். இன்றைய அறிவியல் உலகம் இதற்கு ஆதாரம் இல்லையென்று கைவிரிக்கிறது. ஆனால் இந்த உருவகத்தை நாம் உள்வாங்கிக் கொள்ளலாம்.

தங்களுக்குள் இருக்கும் குண்டலினி ஆற்றல் முதிர்ந்த நிலையில் ஞானிகள்
மாணிக்கப் பேரொளியாய் அபிராமி தங்களுக்குள் உதிக்கக் காண்பார்கள்.

“உதிக்கின்ற செங்கதிர் உச்சித் திலகம் உணர்வுடையோர்
மதிக்கின்ற மாணிக்கம் மாதுளம்போது- மலர்க்கமலை
துதிக்கின்ற மின்கொடி”

மலர்க்கமலை என்ற சொல் கலைமகளுக்கும் அலைமகளுக்கும் பொதுவெனிலும் இங்கு விசேஷமாக அலைமகளாம் மகாலட்சுமியைக் குறிக்கிறது. ஒரு மின்னல் வெட்டி மறையும் சிறுபொழுதில் அம்பிகையின் தரிசனம் வாய்க்கப்பெற்ற மகாலட்சுமி அந்தத் தரிசனத்தை மீண்டும் பெற வேண்டித் துதிக்கிறாளாம்.

யோகநெறியில் அம்பிகையைத் துதிப்பவர்களுக்கு ஒரு மின்னல்கொடிபோல் அவள் காட்சி தோன்றி மறையுமாம். மனித உடலிலுள்ள சக்கரங்கள் ஒவ்வொன்றும் தாமரை என்று உருவகப்படுத்துவது வழக்கம். சக்ர தேவதைகளாகிய மலர்க்கமலைகள் துதிக்கின்ற மின்னல்கொடி போன்றவள் என்று சொல்வதும் எத்தனை பொருத்தமாய் இருக்கிறது!!

“உதிக்கின்ற செங்கதிர் உச்சித் திலகம் உணர்வுடையோர்
மதிக்கின்ற மாணிக்கம் மாதுளம்போது- மலர்க்கமலை
துதிக்கின்ற மின்கொடி”

அடுத்தவரி இன்னும் அழகு.

“மென்கடி குங்குமத் தோயமென்ன
விதிக்கின்ற மேனி அபிராமி எந்தன் விழுத்துணையே”

அம்பிகை தன்னிருப்பை உணர்த்த எத்தனையோ சூட்சுமமான வழிகளைக் கொண்டிருக்கிறாள். தியானத்தில் இருக்கையில் சலங்கை ஒலி, சிரிப்பொலி என்று பலவற்றைக் கேட்டு “அம்மா! வந்துவிட்டாயா!” என்று மெய்சிலிர்க்கும் சாதகர்கள் ஏராளம்.

அவளுடைய இருப்பை உணர்த்தும் அடையாளங்களில் குங்கும நறுமணமும்
ஒன்று. மிக மெல்லிதாய் வீசும் குங்கும வாசம் அபிராமியின் பிரசன்னப் பிரசாதம்.

ஏனெனில் குங்குமத்தில் குளித்தெழுந்த திருக்கோலம் அவள்கோலம். உதிக்கும் செங்கதிராய் உச்சித் திலகமாய் மாணிக்கமாய் மாதுளம் மலராய் குங்கும நறுமணம் வீசும் மின்னல் கொடிபோன்ற அபிராமவல்லியே நிலையான துணை என்பதை உணர்த்துகிறார் அபிராமி பட்டர்.