எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

தென்றல் வந்து தீ வீசும்.

கண்ணன், கால மாற்றங்களுக்கு ஈடுகொடுக்கும் ஜீவநதி. கண்ணனைப் பற்றிய கர்ண பரம்பரைக் கதைகளும், பாகவதமும், மகாபாரதமும் ஏற்படுத்தி ஆழ்வார்களின் அமுத மொழிகள்.

திருமாலே பரம்பொருள் என்ற தங்களின் நம்பிக்கையை அடித்தளமாகக் கொண்டு ஆழ்வார்களின் பாசுரங்கள் தோன்றின. திருமால் வழிபாட்டில் தங்களுக்கு நிகழ்ந்த இறையனுபவத்தின் பிழிவுகள் அந்தப் பனுவல்கள்.

பரநிலையிலும், வியூக நிலையிலும், திருமாலை உணர்ந்த ஆழ்வார்கள் ஆலயங்களில் எழுந்தருளியிருக்கும் அர்ச்சை நிலைகளையும், அவதார நிலைகளையும் சேர்த்தே சிந்தித்தனர்.

இவற்றில் பூர்ணாவதாரம் என்று பாராட்டப்படும் கிருஷ்ணாவதாரத்தை ஆழ்வார்கள் பெரிதும் அனுபவித்தனர்.

பெரிய திருமொழியில் மற்றைய எல்லா அவதாரங்களோடும் தொடர்புபடுத்தி திருமங்கை யாழ்வார், கண்ணனின் எளிமையைப் பெரிதும் அனுபவிக்கிறார். “எங்கானும் ஈதொப்பதோர் மாயமுண்டோ” என்று அதிசயிக்கிறார்.

கடவுளுக்குள்ளேயே காதலன், சேவகன், வீரன் என்று எல்லா அம்சங்களையும் கண்ட நிறைவு, கண்ணன் வழிபாடு வழியே அவர்களுக்குக் கிடைத்தது.

கண்ணனை குழந்தையாகவும், காதலனாகவும் பாவித்து ஆழ்வார்கள் பாடிய பாடல்களே கண்ணனின் உயிர்ப்புள்ள உற்சவத்தன்மையை நம் மனங்களில் உயிரோவியமாய் நிலைநிறுத்தின.

கடவுள்&பக்தன் இருவரிடையிலான மரபு சார்ந்த மன்றாடல்கள், உயர்வுகளை விதந்தோதும் உருக்கம் ஆகிய சராசரி அணுகுமுறைகளைக் கடந்து, இருவரிடையிலான மரபு சார்ந்த மன்றாடல்கள், அணுகுமுறைகளைக் கடந்து, கவித்துவம், நெருக்கம், விளையாட்டு அத்தனையும் கண்ணனைப் பாடும் போது பாட்டும், கூத்துமாய் பிரவாகமெடுக்கலாயின.

பெரியாழ்வார் கண்ணனுக்குத் தாயாகத் தன்னை வரித்துப் பாடுகிறார். பெறற்கரிய பிள்ளையைப் பெற்ற பெருமிதம், மற்ற பெண்களுக்கு தன் குழந்தைமேல் இருக்கிற மயக்கம் பற்றிய புரிதல், அத்தனையும் அந்த அணுகுமுறையில் கைகோர்க்கிறது.

கண்ணனைப் பாலருந்த அழைக்கும் அன்னையின் மனநிலையில் உருவாகிறது பாடல். “உன்னைப் போல் ஒரு பிள்ளையைப் பெற வேண்டும் என்ற ஆசையில்தான் எல்லாப் பெண்களும் வாழ்கிறார்கள். உன்னைப் பார்த்த மயக்கத்தில் அவர்கள் செய்தவறியாது திகைக்கிறார்கள். உன்னைத் தங்கள் வீட்டிற்குத் தூக்கிச்செல்ல அவர்கள் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள். அங்கே உன்னை முத்தம் தரச் சொல்லி கேட்கத்தான் எத்தனை போட்டாபோட்டி. நீ பாலருந்து” என்று பாடுகிற பாசுரத்தில் தாய்மையின் அற்புத தரிசனம் கிடைக்கிறது.

பெண்டிர் வாழ்வார் நின்னொப்பாரைப்
பெறுதும் என்னும் ஆசையாலே
கண்டவர்கள் போக்கொழிந்தார்
கண்ணிணையால் கலக்கநோக்கி
வண்டுலாம் பூங் குழலினார் உன்
வாயமுதம் உண்ண வேண்டிக்
கொண்டு போவான் வந்து நின்றார்
கோவிந்தா நீ முலையுணாயே.

இதே புதுமையும், உரிமையும் நாயகீ பாவப் பாடல்களிலும் பொங்கி வரக் காண்கிறோம்.
கண்ணனின் வீரத்தை நினைத்து ஏங்கும் நேரத்தில், வீசுகின்ற தென்றலும் தீயைத்தான் வீசுகிறது என்கிறார் திருமங்கையாழ்வார்.

குன்ற மொன்றெடுத் தேந்தி மாமழை
அன்று காத்தஅம் மான் அரக்கரை
வென்ற வில்லியார் வீர மேகொலோ?
தென்றல் வந்துதீ வீசும்? என்செய்கேன்?
என்று கவித்துவமும், காதலும் கனல்கிறது.

பொதுவாக தன்னைத் தாயாக வரித்துக் கொண்டோ, காதலியாகக் கருதிக்கொண்டோ, கடவுளைப் பாடும் போது, பாடுபொருள் பரம்பொருள்தான் என்கிற சுவடு எங்கேயாவது வரும். ஆனால் கண்ணனைப் பாடுகிற வேளையில் ஆழ்வார்கள் தாயாகவும், காதலியாகவும் மாறிவிடுகிறார்கள்.

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

டார்வினின் பரிணாமக் கொள்கையின்படி குரங்கிலிருந்து மனிதன் பிறந்தான் என்றால் அது உடலளவிலான பரிணாமத்தை மட்டுமே குறிக்குமென்றும், ஆன்மா என்று பார்க்கிற போது பசுவின் ஆன்மாவே அடுத்த பரிணாமத்தில் மனித ஆன்மாவாக மலர்கிறது என்றும், காரண காரியங்களோடு ஓஷோ இந்தப் புத்தகத்தில் விளக்குகிறார்.

இராமன் அவதாரம் நிகழும் முன்பே வான்மீகி இராமாயணத்தை எழுதி விட்டதாக ஒரு கருத்து சொல்லப்படுவதுண்டு. இது குறித்தும் மிக வித்தியாசமான கண்ணோட்டத்தில் ஓஷோ விளக்கம் சொல்கிறார்.

இராமன், மரபார்ந்த நெறிகளுக்குள் உட்பட்டு வாழ்ந்தவன். இந்த இந்தச் சூழலில் இப்படி இப்படித்தான் நடந்து கொள்வான் என்று எளிதாக அனுமானிக்க முடியும்.

ஆனால் கண்ணன் எந்த விநாடியில் எதைச் செய்வான் என்று யாராலும் கணிக்க முடியாது.

நெறிகளுக்கு உட்பட்டு கணித்துவிடக் கூடிய வாழ்க்கை இராமனுடைய வாழ்க்கை என்பதைத்தான் இராமவதாரம் நிகழும் முன்பே வான்மீகி இராமாயணம் எழுதினார் என்கிற கதை நமக்குச் சொல்கிறது என்கிறார் ஓஷோ.

எல்லா வகைகளிலும் வித்தியாசமாக விளங்கும் கருத்துகள் கொண்ட புத்தகம் இது. அர்ச்சுனனின் மனநிலையில் இருந்து பாரதி கண்ணன் பாட்டு எழுதினான் என்று சொல்வதைப் போலவே கண்ணனைக் கண்ணனின் நிலையிலிருந்து ஓஷோ உணர்ந்தார், உணர்த்தினார் என்று கருத இடமிருக்கிறது.

இதை ஓஷோவே ஓரிடத்தில் சொல்கிறார். ‘கண்ணனைப் பேசும் போது நீங்கள் கண்ணனாகவே மாறி விடுகிறீர்களா-?” என்கிற கேள்வி கேட்கப்படும் போது “நாம் ஒன்றாக இல்லையென்றால்தானே அதுவாக மாற வேண்டும்” என்று மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

தான் எல்லையின்மையை உணர்ந்திருப்பதற்கான பிரகடனமே இது.
இதைக் கடந்து, இன்னும் பல தளங்களில் பாரதியும் ஓஷோவும் ஒன்றுபட்டிருக்கக் கூடும். அவற்றைக் கண்டறியவும் காலம் நமக்குத் துணை செய்யும்.

“காட்டுவித்தால் யாரொருவர் காணாதாரே!
காண்பார்யார் கண்ணுதலாய் காட்டாக்காலே”

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

ஓஷோ உணர்த்தும் கண்ணன்-இன்னும் சில குறிப்புகள்

பாரதியும் ஓஷோவும் ஒத்துப் போகிற இடங்கள் என்கிற சிறிய பகுதி மட்டுமே இந்த நூலில் சிந்திக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதைக் கடந்து முற்றிலும் அபூர்வமான கண்ணோட்டத்தில் பல தகவல்கள் கொண்டு திகழ்கிறது. “Krishna-the man and his pholosophy”.

அதன் விஸ்தீரணம் பற்றி நாம் விளங்கிக் கொள்ளும் விதமாக சில தகவல்களைப் பார்க்கலாம்.

ராமன், கண்ணன் எல்லாம் விஷ்ணுவின் அவதாரம் என்பதை நீங்கள் ஒப்புக் கொள்கிறீர்களா என்ற கேள்வி ஓஷோவிடம் கேட்கப்படுகிறது.

ஓஷோவின் பதில் இதோ:

விஷ்ணு என்பது ஒரு சக்தி நிலை. நதி ஓடுகிறது என்றால் விஷ்ணு ஓடுவதாகப் பொருள். அந்த வகையில் பார்த்தால் அத்தனை உயிர்களுமே விஷ்ணுவின் அவதாரங்கள்தான்.

ராமன் கண்ணன் மட்டுமல்ல. ராவணன்கூட விஷ்ணுவின் அவதாரம்தான். ஆனால் திசை மாறிச் சென்ற அவதாரம் என்கிறார் ஓஷோ.Ravana was also Vishnu, but he is deviated vishnu என்பது அவருடைய விளக்கம்-.

காலங்களில் நான் வசந்தமாயிருக்கிறேன், யானைகளில் நான் ஐராவதமாயிருக்கிறேன் பசுக்களில் காமதேனுவாயிருக்கிறேன் என்றெல்லாம் பகவத் கீதையின் பத்தாவது அத்தியாயத்தில் கண்ணன் சொல்கிறான். அப்படியானால் தாழ்ந்தவை எதையும் தானென்று ஒப்புக் கொள்ளக் கண்ணன் தயாரில்லையா என்றொரு கேள்வி கேட்கப்படுகிறது.

ஓஷோ இதற்கும் விளக்கமளிக்கிறார். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும் போது இருப்பதிலேயே சிறப்புடையதெல்லாம்தான் என்று கண்ணன் சொல்வதாய்த் தோன்றும். ஆனால் இதில் ஒரு மகத்தான செய்தி அடங்கியிருக்கிறது.

‘யானைகளில் நான் ஐராவதம்’ என்று கண்ணன் சொல்கிறபோது ஒவ்வொரு யானையுமே ஐராவதமாக உயரும் தகுதிகளோடுதான் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் உயிர்கள் தங்களை உணராமல் சராசரி நிலையிலிருந்தே முடிந்துவிடுகின்றன. தான், படைப்பின் உச்சத்தைத் தொட்டிருப்பதையே கண்ணன் உணர்த்துகிறான் என்கிறார் ஓஷோ.

Krishna says only one thing. That he is the culmination. the perfection of nature in everything. Whoever and whatever attains to the subline reflects Godlines.

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

பொய்மை-பழி-போன்றவற்றினைச் சொல்வதால் ஏற்படும் குற்ற உணர்வோ கூச்சமோ கண்ணனுக்குக் கிடையாது. அது மட்டுமா?

“ஆளுக்கு இசைந்தபடி பேசி – தெருவில்
அத்தனை பெண்களையும் ஆகாது அடிப்பான்”

அத்வைதம்-துவைதம்-வசிஷ்டாத்வைதம் என்று ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்றை வலியுறுத்துவார்கள். அந்த அளவுகோல்களுக்குக் கண்ணன் அகப்படத்தான் செய்கிறான். உடனே “என் கடவுளே கடவுள்” என்று ஒருவருக்கொருவர் மோதிக் கொள்கிறார்கள். ஒருவருக்கொருவர் ஆகாமல் போய்விடுகிறது.

முற்றிலும் வேறொரு மனோநிலையிலிருந்து கண்ணனை பாரதி பார்த்திருப்பதைக் கண்ணன் பாட்டு நமக்குச் சொல்கிறது. ஆகவேதான் கண்ணன் பாட்டு முழுக்க “அர்ச்சுன மனோபவம்” என்று நம்மால் வகைப்படுத்த முடிகிறது.

ஒரு குருவின் பன்முகப் பேராற்றலை அணுக்கச் சீடர்தான் அறிந்து கொள்ளமுடியும். அப்படியரு சீடன் அர்ச்சுனன். கண்ணனின் கடவுட் தன்மையை நீண்ட காலம் அடையாளம் கண்டு கொள்ளாமல் இருந்துவிட்டோம் என்கிற ஆதங்கம், அர்ச்சுனனின் பக்தியை வலுப்படுத்துகிறது.

கண்ணனை எல்லையில்லாதவோர் அனுபவமாக பாரதி கண்டுணர்ந்த காரணத்தால் தான் கண்ணன் பாட்டு இத்தனை அவதாரங்களைக் கொண்டு நிற்கிறது. பல அற்புதங்களை உள்ளடக்கிய புதையலாய்த் திகழ்கிறது.

“வெள்ளைப்பாட்டு” என்று பாரதி பாடல்களை அந்தக் காலத்தில் சிலர் சொன்னதுண்டு. ஆனால், குயில் பாட்டு&கண்ணன்பாட்டு போன்றவை பாரதியின் தத்துவக் களஞ்சியங்கள்.

வேதங்களை ‘மறைபொருள்’ என்று சொன்னதன் காரணம், அதற்குள் மறைந்திருந்த மகத்தான செய்திகள். இலக்கியப்புலமை-பக்தி-மொழி ஆளுமை போன்ற அம்சங்களைத் துணைப் பொருளாக மட்டுமே கொண்டு ஒரு பிரம்மாண்டத்தைத் தரிசித்த சிலிர்ப்போடும் தெளிவோடும் பாரதியின் கண்ணன் பாட்டு உருவெடுத்திருக்கிறது.

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

“தேனொத்த பண்டங்கள் கொண்டு – என்ன
செய்தாலும் எட்டாத உயரத்தில் வைப்பான்;
மானொத்த பெண்ணடி என்பான் – சற்று
மனமகிழும் நேரத்திலே கிள்ளி விடுவான்!”

ஒன்று வேண்டும் வேண்டுமென்று மனம் ஏங்குகிறது. ஆனால் அது வேறொருவருக்கும் கிடைக்கிறது. இதை கண்ணனில் லீலையென்று பாரதி பாடுகிறான்.

அழகுள்ள மலர் கொண்டு வந்தே – என்னை
அழ அழச் செய்துபின் “கண்ணை மூடிக் கொள்
குழலிலே சூட்டுவேன்” என்பாள் – என்னைக்
குருடாக்கி மலரினைத் தோழிக்கு வைப்பான்”

இப்படி நீண்டு கொண்டே போகிறது. பாடல் அதில் மிக நுட்பமான ஆன்மீகச் செய்தியன்றை பாரதி அனாயசமாகப் பாடிவிடுகிறான்.

இந்த ஆன்மா, இறைவனின் சந்நிதியில் இருந்து உலகில் பிறக்கும்படி இறைவன் கட்டளையிடுகிறான். ஆன்மா மறுக்கிறது. ஆண்டவன் இழுக்கிறான். பூமிக்கு வந்த உலக விளையாட்டில் ஆன்மா மூழ்கிவிடுகிறது. ஆட்டத்திலிருந்து இறைவன் இடையிலேயே விலகிக் கொள்கிறான். இந்த ஆன்மா உலக இன்பங்களில் மூழ்கி விட்டது. மீண்டும் மீண்டும் பிறக்க வேண்டியதுதான் என்று தீர்ப்பெழுதுகிறான்.

ஒரு வீதியிலிருக்கும் வீட்டைப் பாடுவது போல மோட்சமாகிய “வீட்டை”ப் பாடுகிறான் பாரதி.

விளையாட “வா” என்றழைப்பான் – வீட்டில்
வேலையென்றால் அதைக் கேளாது இழுப்பான்
இளையாரோடு ஆடிக் குதிப்பான் – எம்மை
இடையிற் பிரிந்து போய் வீட்டிலே சொல்வான்.

இந்தக் கண்ணனை எப்படி இருக்கிறான்?

“கோளுக்கு மிகவும் சமர்த்தன்” அதாவது கோள் சொல்வதில் சமர்த்தன் என்பது வெளிப்படையான பொருள். கோள்களை நகர்த்துவதில் சமர்த்தன் என்பது மறைமுகப் பொருள்.

“கோளுக்கு மிகவும் சமர்த்தன் – பொய்மை
குத்திரம் பழி சொல்லக் கூசாச் சழக்கன்!”

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

“தீராத விளையாட்டுப்பிள்ளை” என்கிற பாடலும் அப்படித்தான். உலகைப் படைப்பது, காப்பது, அழிப்பது போன்றவை இறைவனின் அலகிலா விளையாட்டு என்கிறார் கம்பர்.

“உலகம் யாவையும் தாம் உள ஆக்கலும்
நிலைபெறுத்தலும், நீக்கலும், நீங்கலா
அலகிலா விளையாட்டுடையார், அவர்
தலைவர் அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே”
என்பது கம்பராமாயணப் பாடல்.

இந்தச் சிந்தனை பாரதியிடம் வரும் போது,

“தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை – கண்ணன்
தெருவிலே பெண்களுக்கு ஓயாத தொல்லை”
என்று வடிவம் கொள்கிறது.

படைத்தல்-காத்தல்-அழித்தல் போன்ற பணிகளை இடையறாமல் செய்யும் போது ஜீவான்மாக்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறந்து தொல்லைக்கு ஆளாக நேர்கிறது. இதுதான் “தெருவிலே பெண்களுக்கு ஓயாத தொல்லை”. இந்தப் பாடல், கண்ணனின் கோகுல லீலைகளைச் சொல்வது போலப் போய் பென்னம் பெரிய செய்திகளைச் சொல்லிவிடுகிறது.

“தின்னப் பழம் கொண்டு தருவான்”. இது, உலக வாழ்க்கையில் நாம் தேடிப் பெறுகிற விஷயங்கள், ஆதரம் கடித்த ஆப்பிள் போல! கல்வி – செல்வம் – மரியாதை – வெற்றி போன்றவை, கடவுளால் வந்தவை என்பதை மறந்து மனிதன் எல்லாம் தான் செய்தது என்று தருக்கடைகிற தருணங்கள் உண்டு. உடனே கண்ணன் அவற்றைப் பிடுங்கிக் கொள்கிறான்,

“தின்னப் பழம் கொண்டு தருவான் -பாதி
தின்கின்ற போதினில் தட்டிப் பறிப்பான்!”

உடனே சுதாரித்துக் கொள்கிற மனிதன், கெஞ்சிக் கூத்தாடி, கோயில் கோயிலாய் ஏறி இறங்கி, திரும்பக் கொடுக்குமாறு கேட்கிறான். இப்போது, அதனைத் தன்னுடைய பிரசாதம் என்கிற உணர்வோடு பயன்படுத்தும் அறிவையும் தந்து திரும்பத் தருகிறான் கண்ணன்.

“என்னப்பன் என் ஐயன் என்றால் – அதனை
எச்சில் படுத்திக் கடித்துக் கொடுப்பான்”

இழந்த ஒன்று, ஈசுவரப் பிரசாதமாகத் திரும்பி வருகிறது.

ஒரு மனிதனுக்கு வருகிற குழப்பமே கடவுள் எப்போது தன்னை ஆதரிக்கிறான், எப்போது சோதிக்கிறான் என்று தெரியாததுதான். என்ன சோதிக்கிறான் என்று தெரியாததுதான். எதையும் அடையவே முடியாத நிலை ஏற்படும். இது ஒன்று. திடீரென்று பாராட்டு வருகிறது. திடீரென்று எதிர்பாராத வலி வருகிறது. இதுவும் வாழ்வில் அடிக்கடி நிகழ்வதுதான். இவை கண்ணனின் விளையாட்டு என்கிறான் பாரதி.

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

கண்ணன் பாட்டு இன்னும் சில குறிப்புகள்

பாரதியின் கண்ணன் பாட்டு, அர்ச்சுனனின் மனநிலையிலிருந்து எழுதப்பட்டது. முதல் பாட்டின் போது மட்டும் இந்த அணுகுமுறையை பாரதி கைக்கொள்ளவில்லை. கண்ணன் மேல் அர்ச்சுனனுக்கு நட்பு நிலையில் அரும்பியிருந்த அன்பு, காதலாய், பக்தியாய், பரிவாய், உறவு கொண்டாடும் நேசமாய் முற்றி முதிர்ந்த பல்வேறு நிலைகளின் பதிவுகளே கண்ணன் பாட்டு என்பதை காண முடிகிறது.

‘கண்ணம்மா என் காதலி’ என்று பாரதி பாடுகிற இடமொன்றிலும் இந்தச் சிந்தனை உறுதி பெறுகிறது. ‘இந்த உறவு நெடுநாளாக நிலைக்கிற உறவு’ என்று சோதிடன் சொன்னதாகக் கண்ணம்மாவிடம் சொல்கிற காதலன், புத்தனான போது நீ யசோதரை ஆனாய் என்று சொல்கிறபோது, “நீ கண்ணனாகப் பிறந்த போது நான் அர்ச்சுனனாக வந்தேன்” என்பதாக பாரதி பாடுகிறான்.

காதலி என்ற உறவமைத்துப் பாடும்போது காதல் உறவொன்றை சொல்லிச் சித்தரித்துப் பாடியிருக்கலாம். ஆனால், நீ கண்ணன் என்றால் நான் அர்ச்சுனன் என்றுதான் பாரதி பாடுகிறான்.

“நேற்று முன்னாளில் வந்த உறவன்றடி – மிக
நெடும் பண்டைக் காலமுதல் நேர்ந்து வந்ததாம்.
போற்றும் இராமனென முன்புதித்தனை – அங்கு
பொன் மிதலைக்கரசன் பூ மடந்தை நான்;
ஊற்றமுது என்னவொரு வேய்ங்குழல் கொண்டோன் – கண்ணன்
உருவம் நினக்கு அமையப் பார்த்தன் அங்கு நான்”
என்பது அந்தப் பாடல்.

தன்னுடைய தனிப்பாடல்கள் சிலவற்றில் கண்ணனை பாரதி பார்த்த பார்வைக்கும், கண்ணன் பாட்டில் பாரதி பார்த்திருக்கும் பார்வைக்குமே கூட மகத்தான வித்தியாசம் உண்டு.

கண்ணன் என்னும் பேருண்மையைக் கண்டு கனிந்த மனநிலையில் எழுதப்பட்டது கண்ணன் பாட்டு என்பதை இதன் பாடல்கள் ஒவ்வொன்றும் பறை சாற்றுகின்றன. வாழ்க்கையை மிகப் பெரிய விளையாட்டாகக் கண்ணன் காண்பதைப் பாடுகிற பாரதிக்கு, கண்ணனைத் தன் தாய் எனறு பாடத் தோன்றுகிறது. அந்த நிலையில் இந்த உலகம், மலைகள், நதிகள், நதிகள் சென்று கலக்கும் கடல், எல்லாமே தனக்கென்று கண்ணனாகிய தாய் தந்திருக்கும் பொம்மைகள் என்கிறான் பாரதி. இன்பம்&துன்பம்&தோல்வி&வெற்றி எல்லாம் அந்த அன்னை சொல்கிற கதைகள்.

“மந்தை மந்தையாய் மேகம்-பல
வண்ணமுறும் பொம்மையது மழைபொழியும்
முந்த ஒரு சூரியனுண்டு – அதன்
முகத்தொளி கூறுதற்கோர் மொழியிலையே”

“நல்ல நல்ல நதிகளுண்டு – அவை
நாடெங்கும் ஓடி விளையாடி வருங்காண்’
மெல்ல மெல்லப் போய் அவைதாம் – விழும்
விரிகடல் பொம்மையது மிகப் பெரிதாம்”

இந்த அனுபவத்தைப் பெறுவது மிக அரிது. வெறும் கற்பனையில் பிறந்துவிடக் கூடியதல்ல இந்தக் கவிதை. எல்லையின்மையின் அரிதான அனுபவம் நிகழ்ந்திருந்தாலொழிய இவ்வளவு வலிமையாய் எழுதவியலாது.

அதனால்தான், கண்ணன் பாட்டில் பாரதி பொதுப்படையாக எழுதுகிற பாடல்களிலும் கூட அரிய தத்துவங்கள் மறைபொருளாகப் பொதிந்து நிற்கின்றன.

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

மாய்மாலக் கண்ணன்

கண்ணனின் குணங்களாக அறியப்பட்டவற்றில் முக்கியமானது, அவன் கைக்கொண்ட வழிமுறைகள். பாரத யுத்தத்தில் ஆயுதமெடுக்க மாட்டேனென்று சத்தியம் செய்தவன், ஒரு காலகட்டத்தில் சக்கரத்தை ஏந்துகிறான்.

நேரிய வழியில் கண்ணன் பகைவர்களை வென்றிருக்கலாமே என்கிற கேள்வியும் ஓஷோவிடம் கேட்கப்படுகிறது. ஆன்மீகத் தெளிவின் உச்சமாகிய கண்ணன், அரசியல் சூழ்ச்சிகளுக்குத் துணைபோனது குறித்து சீடர் எழுப்புகிற சந்தேகத்துக்கு ஓஷோ விடையளிக்கிறார்.

“ஆன்மீகம் வாழ்வின் அத்தனை அம்சங்களிலும் பிரதிபலிக்கக் கூடிய தன்மை. மதம் அப்படியல்ல. அரசியல், பொருளாதாரம் போல் அதுவும் ஒரு துறை மட்டும்தான். அரசியலில் பங்கெடுப்பது பற்றி ஒரு மதவாதிக்குத் தடையிருக்கலாம். ஓர் ஆன்மீகவாதி அது குறித்து அஞ்சுவதில்லை. வாழ்வை எந்த நிபந்தனையுமின்றி ஏற்கிறவனால் அரசியலை அதன் அத்தனை இயல்புகளோடும் ஏற்க முடியும்.

கண்ணன் கைக்கொண்ட சூழ்ச்சிகள் நியாயப்படுத்தப்படக் கூடியவை அல்ல. ஆனால் அவையெல்லாம் வாழ்வியல் யதார்த்தங்கள். நன்மைக்கும் தீமைக்கும் தேர்வு என்பது வெறும் சித்தாந்தம்தான். நடைமுறையிலோ அது பெரிய தீமைக்கும் சிறிய தீமைக்கும் நடுவிலான தேர்வுதான்.

கண்ணன் செய்தது சரியா தவறா என்பதல்ல வாதம். அவன் செய்ததை செய்யாமல் விட்டிருந்தால் நன்மை விளைந்திருக்குமா தீமை விளைந்திருக்குமா என்று பார்த்தாலே போதும். நிச்சயமாகத் தீமைதான் விளைந்திருக்கும்.

விநாடிக்கு விநாடி வாழ்கிற ஒருவன், முன்பு செய்து தந்த சத்தியத்தை எப்போதும் பற்றிக் கொண்டிருக்க முடியாதென்று உணர்கிறான். எனவே அவனைப் பொறுத்தவரை அது உறுதிமொழி மீறல் இல்லை. அதற்காக அவன் வருந்துவதில்லை. சொல்லப்போனால் ஒவ்வொரு விநாடிக்கும் அவன் உண்மையாக இருக்கிறான்” என்கிறார் ஓஷோ.

“Krishna does not apologise for the so called breach of promise, nor does he regret it. He is so true to the existing moment”

இதை பாரதியும் ஒப்புக் கொள்கிறான்.

“உண்மை தவறி நடப்பவர் தம்மை
உதைத்து நசுக்கிடுவான் – அருள்
வண்மையினால், அவன் மாத்திரம், பொய்கள்
மலை மலையாய் உரைப்பான்”.

இதில் கண்ணன் பொய்களுக்குக் காரணம், அவனுடைய அருள் வள்ளன்மை என்கிறான் பாரதி.

“பொய்யை உருவமெனக் கொண்டவன் என்றே – கிழப்
பொன்னி உரைத்ததுண்டு தங்கமே தங்கம் என்று பாடுகிற காதலி, கண்ணனை விடுதலறியர் விருப்பினளாகத்தான் இருக்கிறாள்.

கண்ணனின் இந்தப் பன்முகத்தன்மையைப் புரிந்து கொள்கிற போது, அந்தப் பொய்யும் போக்கும் உலகின் பகுதி என்பது புலனாகிறது. அது மட்டுமா? உலகில் நிகழும் அது போன்ற நிகழ்வுகள்கூட கண்ணன் என்கிற கடவுளின் உருவாக்கம்தான் என்கிறார் பாரதி.

கோத்த பொய் வேதங்களும் – மதக்
கொலைகளும், அரசர்தம் கூத்துக்களும்
மூத்தவர் பொய்ந்நடையும் – இள
மூடர்தம் கவலையும் அவள் புனைந்தாள்”
என்கிறான் பாரதி. (கண்ணன் என் தாய்)

கண்ணன் இத்தனை தீமைகளையும் இங்கே படைத்தது, பயன்படுத்துவதற்கா என்றால் இல்லை. “பார்த்துச் சிரிப்பதற்கு” என்கிறான் பாரதி.

“மீத்திடும் பொழுதினிலே – நான்
வேடிக்கை உறக்கண்டு நகைப்பதற்கே” என்று தெளிவுபடுத்துகிறான்.

வருகிற காலங்களில், எண்ணங்களுக்குத் திரைபோடுவதும், மன ஓட்டங்களைத் தடை செய்வதுமே வாழ்க்கை என்று கருதப்படுகிற சூழலில் கண்ணனின் இன்றியமையாமை பெரிதும் உணரப்படும் என்கிறார் ஓஷோ. கண்ணனை எதிர் காலத்துக்கான கடவுள் என்று இதனால்தான் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

பொதுவாக காதலன் காதலியரிடை சம்பிரதாயமாக சொல்லப்படும் காதல் மொழிகள் இந்த இருவருக்கும் தேவையில்லை என்பதையும் பாரதி தெளிவுபடுத்துகிறான். பாட்டும் சுதியும் ஒன்றாய்க் கலந்தால் ஒன்றையன்று பாராட்டுமா! நிலவு, விண்ணை தனியாகப் பார்த்துப் புகழ் மொழி சொல்லுமா? விறகில் நெருப்பு பற்றும் போது உபசார வார்த்தைகளை உச்சரிக்குமா? என்று கேள்விகளை அடுக்குகிறான் பாரதி.

நாட்டினில் பெண்களுக்கு நாயகர் சொல்லும் – சுவை
பாட்டும் சுதியும் ஒன்று கலந்திடுங்கால் – தம்முள்
பன்னி உபசரணை பேசுவதுண்டோ?
நீட்டும் கதிர்களடு நிலவி வந்தே – விண்ணை
நின்று புகழ்ந்துவிட்டுப் பின் மருவுமோ?
மூட்டும் விற்கினை அச் சோதி கவ்வுங்கால் – அவை
முன் உபசார வகை மொழிந்திடுமோ!

ஒன்றுடன் ஒன்றாகக் கலந்து நிற்கும் உன்னதக் காதல் உறவு பற்றி பாரதியும் ஓஷோவும் நமக்கு உணர்த்துகிற போதே, மனிதனுக்கும் கடவுளுக்கும் உள்ள உறவு பற்றிய தேவாரப்பாடல் ஒன்றும் நம் நினைவுக்கு வருகிறது.

விறகில் தீயினன்; பாலில் படு நெய்போல்
மறைய நின்றுளன் மாமணிச் சோதியான்;
உறவுகோல் நட்டு, உணர்வுகோல் கயிற்றினால்
முறுக வாங்கிக் கடைய முன் நிற்குமே!

கண்ணனுக்குள் மறைந்திருக்கிறாள் ராதை, ஓஷோவின் விளக்கமென்னும் உறவுகோல் நடுகிறோம். பாரதியின் பாடலென்னும் உணர்வுக் கயிற்றினால் முறுக வாங்கிக் கடைகிறோம். முறுவலோடு வெளிப்படுகிறாள் ராதை.

இந்த இடத்தில் ஓஷோ இன்னொன்றையும் தெளிவுபடுத்துகிறார். உளவியல் அடிப்படையில் ஓர் ஆணுக்குள் சில சதவிகிதங்களுக்குப் பெண்மை இருக்கிறது. அதே போல ஒரு பெண்ணுக்குள் சில சதவிகிதங்களுக்கு ஆண்மை இருக்கிறது.

அந்த அளவில் முழுமையான ஆண் என்று கண்ணன் பேசப்படுகிறான். அவனைப் புருஷோத்தமன் என்று சொல்வதும் இதனால்தான்.

“தன்னளவில் முழுமையான ஆண் முழுமை பெற வேண்டுமென்றால் தனக்குள் ஆண் தன்மை அறவே இல்லாத முழுமையான பெண்மையின் துணையோடுதான் அது சாத்தியமாகும்” என்கிறார் ஓஷோ.

“For a whole man like krishna, a whole woman like Radha is a must” என்கிறார் ஓஷோ. அவர் இன்னொன்றையும் சுட்டிக் காட்டுகிறார். தன்னையே முழுவதுமாகக் கண்ணனில் கரைத்துக் கொண்ட ராதா, கண்ணனுடைய பெயரின் முன்பாதியாகத் திகழ்கிறாள். தங்களை முழுவதுமாக ஒப்புக் கொடுத்தவர்கள், இறைவனை முழுமையாகப் பெறுகிறார்கள் என்கிறார் ஓஷோ.

மாணிக்கவாசகர் நம் நினைவுக்கு வருகிறார்.

“தந்தது உன்தன்னை, கொண்டது என்தன்னை, சங்கரா! யார் கொலோ! சதுரர்! என்ற வரியின் இன்னொரு பரிமாணத்தை இங்கே பார்க்கிறோம்.

இந்தக் கோணத்தில் பாரதியும் சிந்தித்திருப்பான் அல்லவா? ‘ராதா கிருஷ்ணன்’ என்ற பெயரில் முதல் இடம் ராதைக்கும் அடுத்த இடம் கண்ணனுக்கும் தரப்படுகிறது என்கிற சிந்தனையோடு, பாரதியின் கண்ணன் பாட்டைக் காணும் போது நமக்கு வியப்பு மேலிடுகிறது.

“பாயமொளி நீயெனக்கு – பார்க்கும்விழி நானுனக்கு
தோயும்மது நீயெனக்கு – தும்பியடி நானுனக்கு
வாயுரைக்க வருவதில்லை – வாழிநின்றன் மேன்மையெல்லாம்
தூயசுடர் வானொளியே – குறையமுதே கண்ணம்மா!”

இந்தப் பாடலின் நாயகி, பாரதியின் கண்ணம்மாவாகிய கண்ணன் அல்ல. கண்ணனின் கண்ணம்மாவாகிய ராதைதான்.

தனக்கென்றோர் உருவமில்லாமல் ராதை கண்ணனில் கலந்துவிட்டதாலேயே அவளைத் தனித்துக் காணமுடியவில்லை என்பதை ஓஷோவின் பார்வையில் உணர்ந்தோம். மலரின் மணத்திற்குத் தனி உருவம் கிடையாது. அது மலரோடு கலந்திருக்கிறது. பேசுகிற சொல்லின் அர்த்தத்திற்கு உருவம் கிடையாது. அது மொழியோடு கலந்திருக்கிறது.

“வீசுகமழ் நீயெனக்கு – விரியும் மலர் நானுனக்கு
பேசுபொருள் நீயெனக்கு – பேணும்மொழி நானுனக்கு

உயிருக்கு உருவமில்லை – அது நாடித்துடிப்பில் கலந்திருக்கிறது. “செல்வம்” என்பதற்குத் தனியாக உருவமில்லை. அது நிதியின் வடிவில் கலந்திருக்கிறது. இதை அப்படியே ராதைக்கும் கண்ணனுக்கும் பொருத்திப் பார்க்க வைக்கிறது பாரதியின் பாட்டு.

நல்லவுயிர் நீயெனக்கு – நாடியடி நான்உனக்கு
செல்வமடி நீயெனக்கு – சேமநிதி நான்உனக்கு
எல்லையற்ற பேரழகே – எங்கும் நிறை பொற்சுடரே!
முல்லைநிகர் புன்னகையாய் – மோதும் இன்பமே கண்ணம்மா!

கண்ணனின் காதல் உலகத்தில் மறைந்து கிடக்கும் மகத்தான ரகசியங்களை ஓஷோவும் பாரதியும் உணர்த்துகிறார்கள்.

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)