இசைபட வாழ்தல்

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

பிசகாத இசையின் பிரசவ அறைக்குள்
அலையும் காற்றுக்கு அனுமதியில்லை;
குழலில் இருந்து குதிக்கும் நதியை
வீணையிலிருந்து வெளிவரும் அருவியைக்
கைது செய்த கருவியின் கர்வங்கள்
விசையை அழுத்தும் விநாடி வரைதான்;
கிராம போன்களின் காலம் தொடங்கி
குறுந்தகடுகளின் காலம் வரையில்
மாயச் சுழலில் மையம் கொண்டுதான்
பூமியை அளக்கப் புறப்படும் இசை;

மெல்லிய முள்ளின் துல்லியக் கீறலில்
அபூர்வ கணங்கள் ஆரம்பமாகும்;
சுழலத் தொடங்கிய சிற்சில நொடிகளில்
சிறகு விரித்துக் காற்றில் பறக்கும்
அசுணமாக்களாய் அழகிய ராகங்கள்;
எதிலும் சிறைப்படாத இனிய சுதந்திரம்
இசையின் கசிவில் எழும் முதல் செய்தி;

வலம்வரும் பறவைகள் சிறகசைப்பினை
ஒலிப்பதிவு செய்தவர் உண்டா?
தனது குரல்வளைக் கூடு வசிக்கும்
பறவைகள் அறியான் பிறவிக் கலைஞன்;
பாடும் பொழுதிலோர் வேடந்தாங்கலாய்
இருப்பதில் அவனே திகைக்கவும் செய்யலாம்.

பிரபஞ்ச இயக்கம் அதிசய ராகம்
பிறப்பும் இறப்பும் பக்க மேளம்
காற்றின் சுருதியில் காலகாலமாய்
கடவுளின் அசுர சாதகம் வாழ்க்கை;

தன்னை மறந்த சஞ்சாரத்தில்
நின்று கலந்து நிரந்தரமான பின்
எது இறை? எது இசை?
அறியப்படாத அத்வைதம் அதுதான்!

புகார்கள் மற்றும் ஆலோசனைகள்

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

சுற்றுச் சூழலில் நடப்பது பற்றி
கொஞ்சம் கூடக் கவலையில்லாமல்
மதுக்கடை வாசலில் மல்லாந்திருக்கும்
குடிகாரனைப் போல் வாய்பிளந்திருக்கும்
பெட்டியின் வயிற்றில் கொட்டை எழுத்தில்
“புகார்கள் மற்றும் ஆலோசனைகள்.”
அருகிலோர் அலுவலர் அரைத்தூக்கத்தில்.
என்ன எதிர்பார்க்கிறீர்கள் எம்மிடம்-?
எந்தப் புகாரும் இல்லையென்றில்லை
எழுதும் தரமாய் இல்லையெம் புகார்கள்
உங்களுக்குள்ள ஒரு நூறு வேலையில்
எங்கள் புகார்கள் எட்டணா பெறுமா?
குடிநீர் வரவில்லை; குழாய் இணைப்புக்காய்
மடியைத் தோண்டிய மண்ணில் பள்ளம்;
வெய்யில் கொளுத்தும் வேளையிலெல்லாம்
மின்சாரத்தின் மர்ம மயக்கம்.
ரேஷன் கடையின் அரிசிமூட்டையே
புழு பூச்சிகளின் புகலிடமானது.
கோதுமைக்குள்ளே கொடிய நாற்றம்.
சர்க்கரையிலோ சரிபாதி கலப்படம்;
சில்லறை புகார்கள் உள்ளன இப்படி;
சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்தான்-
சலிப்பால் நீங்கள் சோம்பல் முறித்து
முகம் சுளிப்பீர்கள் என்பதால் நிறுத்தினேன்.
புகார்கள் சொல்லப் பிரியமில்லை.
ஆனால் நண்பரே, உம்மிடம் சொல்ல
ஆலோசனைகள் உள்ளன எம்மிடம்.
கண்துடைப்புக்காய் இங்கே இருக்கும்
இந்தப் பெட்டியை அகற்றலாமென்று…
இந்த வேலைக்கு இத்தனை லஞ்சம்
எழுதிக் கூட மாட்டலாமென்று…
மலையாய்க் குவிந்து கிடக்கும் மனுக்களின்
புழுதியையாவது தட்டலாமென்று…
அகவிலைப்படி இத்தியாதிகளில்
உறக்கப் படியும் சேர்க்கலாமென்று…
இப்படி வாழ்வை நடத்துவதை விடப்
பிச்சை எடுக்கப் போகலாமென்று…
உயர்திணை, அஃறிணை இரண்டுக்கும் நடுவே
புதிய உயிராய்ப் பெயர் கொள்ளலாமென்று…
இந்தக் கவிதை படித்ததும் வருகிற
வேகத்தை வேலையில் காட்டலாமென்று…

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

கூச்சல் நிரம்பிய காட்டில் எப்போதும்
மான்கள் மட்டும் மௌனமாயிருக்கும்;
மௌனமாயிருப்பதை அமைதியென்று
தவறாய்ப் புரிந்து கொள்பவர் அதிகம்;

முட்டி மோதும் மூர்க்க மார்க்கம்
புத்தியில் உறைக்கும் பொழுதில் எல்லாம்
அன்பின் வடிவாய் அமைந்த மான்கள்
கொம்பு சிலிர்த்துக் கிளம்புவதுண்டு;

சாந்தம் ததும்பும் சின்னக் கண்கள்
ஏந்தும் நெருப்பில் எரியும் காடு;

எல்லையில்லாத யுகங்களாய் இங்கு
அம்புமுனையும் குண்டும் பட்டுத்
துள்ளிச் செத்த துக்க நினைவில்தான்
புள்ளிகள் உடம்பில் பெற்றன மான்கள்;

அவற்றைக் கவிதைகள் அழகெனப் புகழ்ந்தால்
அவமானத்தில் மான்கள் குறுகும்;
மானின் தோலில் ஆசனம் அமைத்த
சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது;
சாபம் கொடுக்கிற சக்தியைத் தனக்கு
மான்கள் கொடுத்ததை மறைத்தனர் முனிவர்.

கவரிமான் புள்ளிமான் கஸ்தூரிமான் என
ஜாதி பிரிக்கும் மனிதர்கள் பார்த்துக்
காட்டில் மான்கள் காறி உமிழும்;

கோரைப்புற்கள் காய்ந்த அதிர்ச்சியில்
கோடைக்காலப் பொய்கை வறட்சியில்
பொங்கும் கோபம் வெளித்தெரியாமல்
அங்கும் இங்கும் மான்கள் அலையும்;

அறையும் புலியின் ஆவேசக் கண்களும்
காட்டுச் சிங்கத்தின் கோரப் பற்களும்
எந்த விநாடியும் தீண்டும் அளவு
பத்திரமற்றது மான்களின் வாழ்க்கை;

அசையாச் சொத்தாய்ப் பெரிய தொப்பையும்
ஆலைகள் பத்தும் உள்ளவர் மார்பில்
ஆறு பவுனில் புரளும் சங்கிலி
கோர்த்துக் கிடக்கும் புலிப்பல் கிழித்து
எத்தனை மான்கள் இறந்து போயிருக்கும்!

அவரின் வீட்டுச் சுவரின் மீது
அலங்காரப் பொருளாய் மான்கொம்பு பார்த்ததும்
கிளர்ந்தது எனக்குள் கோபம்-அந்த
மானாய் இருந்தது நானாய் இருக்குமோ?

சாயம் படிந்த வாழ்வு

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

சித்திரக்காரனின் தூரிகை முனையாய்க்
குழம்பி நனைந்து கிடக்குதென் இதயம்;
ஒப்ப முடியா நிறங்களிலெல்லாம்
தப்ப முடியாதென் தலையைத் திணித்துக்
கழுத்தை அழுத்தும் சித்திரக்காரனாய்க்
காலம் என்னை வேலை வாங்கும்;
நேற்றைய சாயம் நீங்கும் முன்னரே
மாற்றுச் சாயம் மூச்சை அழுத்தும்;
மையம் உலர்ந்தும், முனைகள் நனைந்தும்,
வறண்ட ஈரத்தில் வாழ்க்கை நடக்கும்.
கோலப் புள்ளிகள், கோடுகள், விளைவுகள்,
ஜாலம் காட்டும் சித்திர நேர்த்திகள்,
தவறி விழுந்த துளிகளைக் கூட
சுழித்துக் காட்டும் சமாளிப்புகளென
சாமர்த்தியத்தின் சூடு தாங்காமல்
வண்ணங்கள் நடுவிலென் வியர்வை வழியும்;
மயில் தோகையினும் மெல்லிய முனைகளில்
பிசுபிசுத்திருப்பது எனது கண்ணீர்;
ஆயிரங்களுக்கோ லட்சங்களுக்கோ
ஓவியம் வாங்க ஊரே கூடும்;
விவஸ்தையில்லாத நிறங்களின் கலப்பில்&என்
சுயத்தை விழுங்கிச் சூல்கொண்ட ஒவியம்
எக்கேடு கெட்டால் எனக்கென்ன போச்சு?

ரயில் பயணங்களில்…

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

பசித்த பயணிகள் நிரம்பிய ரயிலில்
எவர்சில்வர் தட்டு முகத்தை மறைக்க
“பூரி கிழங்கு மசால்வடை” என்று
கூவியபடியே, கூப்பிடும் முன்னர்
நேர்த்திக் கடன் போல் நடந்தார் கிழவர்;
அழைக்க நினைத்த பலரும் அவரின்
அலட்சியம் உணர்ந்து அமைதி ஆயினர்;
கட்டி வந்த பொட்டலங்களை
விற்க மறுக்கும் வீம்பும் கோபமும்
பூரிகள் சுட்ட மருமகள் மீதா?
பொட்டலம் கட்டிய பிள்ளையின் மீதா?
தடதடக்கின்ற ரயில் சத்தத்தில்
ஒருமணி நேரம் தூங்கிய திருப்தியில்
எழுந்து உட்கார்ந்த எதிர் சீட் பெண்ணுக்கு
இருபதுக்குள் தான் இருக்கும் வயது;
“சளசள” வென்ற குரல்கள் நடுவிலும்
சலனமில்லாமல் தூங்கி எழுந்து
மெதுவாய் மலர்த்திய சினேகக் கண்களில்
வயதுக்கேற்ற கனவுகளில்லை;
மிரட்சியோ, கலக்கமோ, அந்நியன் எதிரே
அயர்ந்து தூங்கிய கூச்சமோ இன்றி
கைப்பை திறந்தது, பொட்டலம் பிரித்தது,
எல்லாம் எல்லாம் இயல்பாயிருந்தது;
தொந்தரவில்லாத சகபயணிகளாய்த்
தந்திக் கம்பங்கள் தாண்டிக் கொண்டிருந்தோம்!
எதிரெதிர் இருக்கையில் எங்கள் பயணம்
அவரவருக்கு அவரவர் உலகம்.
தனியாய் போகும் மகளை ரயிலில்
ஏற்றிவிட வந்து, எதிர் சீட்டில் இருந்த
என்னை முறைத்த பெரியவருக்குத்தான்
இன்றைக்கிரவு தூக்கம் வராது!

 

பாத பூஜை

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

ஆலயம் ஒன்றின் குட முழுக்குக்குப்
போய் வருகின்ற பாதையில் தனது
பூர்வாசிரம வீடு தென்பட
காரை நிறுத்தக் கட்டளை பிறந்தது!
பீடாதிபதியாய்ப் பட்டம் தாங்கி
ஆண்டுகள் இரண்டே ஆகியிருந்த
இளம் சந்நியாசி, இல்ல வாசலில்
“எழுந்தருளியதும்” ஒரே பரபரப்பு;
“சித்தப்பா”! என சிலிர்த்த சிறுவனின்
வாய் பொத்திற்று வளைக்கரமொன்று
“வரணும் சாமி வரணும்” மெதுவாய்
முனகிய கிழவரை “அப்பா” என்று
அழைக்க நினைத்து அடங்கிய சாமியால்
அபயஹஸ்தம் உயர்த்த முடிந்தது;
பாத பூஜைக்கு ஆயத்தம் நடந்ததால்
வாசலிலேயே நின்றது சாமி;
விம்மல் அடக்கி வேகவேகமாய்
செம்புத் தண்ணீர் சுமந்து வந்து & தன்
முன்னாள் தம்பியின் பொன்னார் திருவடி
அலம்பித் துடைத்து சந்தனம் தடவி
விழுந்து கும்பிட்ட வேளையில், கண்ணீர்த்
துளிகளும் தெளித்த தமக்கைக்கு, சாமி
வேறென்ன கொடுக்கும் விபூதியைத் தவிர?

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-24

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

ஃபிலடெல்ஃபியாவிலிருந்து பாஸ்டன் திரும்ப விமானநிலையம் வந்தேன். பாஸ்டனில் இருந்துதான் இந்தியா திரும்புவதாகத் திட்டம். பாஸ்டன்ஃபிலெடல்ஃபியாவுக்கு ஏர்டிரான்ஸ் என்கிற உள்ளூர் விமானம், நம்மூர் ரயில்கள் போல் இரண்டு மணி நேரத் தாமதம்.

அதைவிட வேடிக்கை, வெவ்வேறு ஊர்களுக்காக அருகருகே நிற்கிற விமானங்களில், நம் கிராமத்துப் பேருந்துகளில் நடப்பது மாதிரி விமானம் மாறி ஏறுகிற கூத்துகளும் நடந்தன. விமானி பலமுறை அறிவித்தபிறகு “ஓ! காட்” என்று இறங்கி அடுத்த விமானத்தில் தொற்றிக் கொண்டவர்களும் உண்டு.

விமானம் கிளம்பப் போகிறது என்று நினைத்த போது “அடடா! மறந்தே போச்சு!” என்பது போல அவசரம் அவசரமாய் எரிபொருள் நிரப்பினார்கள்.

விமானி, விமானம் மாறி ஏறி, விமானத்தை வேறு பக்கம் ஓட்டிப் போய்விட்டால் என்னசெய்வது என்கிற கவலை கூட ஏற்பட்டது.

மறுநாள் மதியம் பாஸ்டனில் இருந்து புறப்பட்டு ஃபிராங்க்ஃபர்ட்டில் விமானம் மாறி இந்தியா நோக்கி இறக்கை கட்டிப் பறந்தது மனசு. இந்தியாவிலிருந்து அமெரிக்கா போகும்போது ஃபிராங்க்ஃபர்ட்டில் விமான நிலையத்தின் பாதுகாப்புக் கெடுபிடிகள் பற்றி முன்னர் குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆனால் இந்தியாவுக்கு வரும் போது ஃபிராங்க்ஃபர்ட் விமானநிலையத்தில் அவ்வளவாகக் கண்டுகொள்ளவில்லை. கைப்பை பரிசோதனைகள் கிடையாது. கி.ரா.பாணியில் சொன்னால், “ஏங்கொரங்கே” என்று கேட்கக் கூட யாருமில்லை.

‘சென்னை’ பெயர் மாற்றத்தகவலை ஃபிராங்ஃபர்ட்டுக்கு யாரும் இன்னும் சொல்லவில்லை போல “மெட்ராஸ் ஃப்ளைட்” என்றுதான் அறிவிப்புகள் காணப்படுகின்றன. நள்ளிரவில் சென்னை விமான நிலையத்தில் வந்து இறங்கியபிறகு, காதோரத்தில் ஒரு பாடல் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தது. “சொர்க்கமே என்றாலும் அது நம்மூரைப் போலாகுமா” என்பதுதான் அது.

இன்னும் என்னை உறுத்திக் கொண்டிருக்கிற கேள்வி ஒன்று. அமெரிக்காவிலிருந்து விமானம் கிளம்பும்போது, இயல்பாக இருந்த பக்கத்து இருக்கைப் பெண், ஃபிராங்க்ஃபர்ட் விமான நிலையத்தை விமானம் நெருங்க நெருங்கக் கண்கள் கலங்கி, விமானம் தரை தொட்டவுடன் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதாரே. அது ஏன்-?

அமெரிக்காவில் இருந்து திரும்பிய பின்பு ஒருநாள் படப்பிடிப்புக்காக ஊட்டிக்கு அழைத்திருந்தார்கள். அங்கு போனால் நான் அணிந்து கொள்வதற்கு கரடி உடை காத்திருந்தது. படத்தில் நான் அறிமுகமாகும் அந்த முதல் காட்சிதான் படப்பிடிப்பில் நான் நடித்த கடைசிக் காட்சி. முதற்கட்டப் படப்பிடிப்பின் போது ஜெயமோகனிடம் சொல்லி இருந்தேன், “சினிமாவில நடிக்கிறதெல்லாம் நமக்கு வேண்டாத வேலைன்னு நினைக்கிறேன்”. இதை அவர் லோகிததாஸிடம் சொல்லியிருக்கிறார். அதற்கு லோகிததாஸ் “அங்ஙன தோணும்! ஸ்கிரினில் முகங்கண்டால் வீட்டில் இரிக்க பொறுதி உண்டாவில்லா” (அப்படித் தோன்றும்! ஆனால் திரையில் தன் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டால் சும்மா இருக்க முடியாது) என்றாராம்.

லோகி எவ்வளவு பெரிய இயக்குநர். அவர் சொன்னால் சரியாகத்தானே இருக்கும்!

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-23

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

பிலடெல்ஃபியா, அமெரிக்காவின் இரும்பு மனிதர்கள் கூடி அரசியல் சட்டத்தை வடிவமைத்த இடம். என் பயணத்திட்டத்தின்படி அங்கே ஒருநாள் தான் செலவிட முடிந்தது. ஃபிலடெல்ஃபியாவில் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியராகப் பணிபுரியும் ஃபெரோஸ்பாபு, என்னை அழைத்துச் சென்ற இடம், பெஞ்சமின்ஃபிராங்க்ளின் ஆராய்ச்சி மையம். உள்ளே நுழைந்தவுடன் பிரம்மாண்டமான சிலையாய்ப் பிள்ளையார் போல உட்கார்ந்திருக்கிறார் பெஞ்சமின் ஃபிராங்க்ளின். உள்ளே காட்சிக்கென்று அபூர்வமான அறிவியல் அம்சங்கள், பெஞ்சமின்ஃபிராங்க்ளினின் பல்வேறு கண்டுபிடிப்புகள்.

அந்தக் கண்காட்சிக் கூடத்தில் மனித இதயத்தின் மாதிரி வடிவம் ஒன்று இடம் பெற்றிருக்கிறது. நாம் இதயத்திற்குள் நுழைந்து, சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வரலாம். ஆனால், ஒரு நிபந்தனை. உள்ளே நுழையும்போது நாம்தான் “இரத்தம்” என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதயத்திற்குள் ரத்தம் எப்படி நுழைகிறதோ அப்படித்தான் நுழைவாயில், அமைந்து இருக்கிறது. இதயத்திற்குள் இரத்தம் பாய்கிறபோது எந்த வழிகளில் பாயுமோ அப்படியே பாதை நீள்கிறது. குறிப்பாக ஓரிடத்தைக் கடந்து போகும் போதுதான் இரத்தத்தின் சிகப்பு அணுக்கள் மேலும் அடர்த்தி ஆகுமாம். அந்த இடத்தில் இருந்து சிகப்பு வண்ண வெளிச்சத்தைக் கூடுதலாகப் பாய்ச்சுகிறார்கள். நம் இருதயத்திற்குள் நாமே நுழைந்து பார்க்கிற நூதனமான அனுபவமாய் அமைந்தது அது.

அந்த ஆராய்ச்சி மையத்தின் இன்னொரு சிறப்பம்சம் ஐமாக்ஸ் திரையரங்கம். 270 டிகிரிக்குப் பரந்து விரிந்திருக்கிறது வெண்திரை. தலைக்கும்மேல் ஆகாயம்போல் கவிந்து கிடக்கிறது.

அந்த அரங்கில் நான் பார்த்த திரைப்படம் லயன்ஸ் ஆஃப் கிலஹரி (கிலஹரியின் சிங்கங்கள்). சிங்கங்களின் வாழ்க்கை ஒரு சிறுகதை போல் காட்டப்பட்டிருக்கிறது. புனையப்பட்ட கதையல்ல. நடந்த & நடந்து கொண்டிருக்கிற கதை.

“ஒரு ஊரில் ஒரு சிங்கமாம்” என்பது போலத் தான் கதை தொடங்குகிறது. அந்தச் சிங்கத்திற்கு இரண்டு “வீடு”கள். மூத்த பெண்சிங்கம் பொறுப்பான, சுறுசுறுப்பான குடும்பத்தலைவி. இளைய பெண் சிங்கம் சோம்பேறி. மூத்த பெண்சிங்கம் பிடித்துவரும் இரையைப் பிடுங்கிச் சாப்பிடுகிற பிறவிகள் இரண்டும், காலப்போக்கில் ஆண்சிங்கம் தளர்கிறது. இன்னொரு இளைய சிங்கம் காட்டுக்கு வெளியே முகாமிடுகிறது. நிலாக்கால இரவொன்றில் மூத்த ஆண் சிங்கத்தை அது போருக்கு அழைக்கிறது. மூத்த சிங்கம் கடும் காயங்களோடு காட்டுக்குத் திரும்புகிறது. பிறகொரு நாள், மூத்த சிங்கத்தைத் தன்னுடையதாக்கிக் கொள்கிறது அந்த அந்நிய ஆண் சிங்கம்.

காட்டில் பதுங்கியிருந்த காமராவின் கலை வண்ணம், அந்த பிரம்மாண்டமான திரையில் விரிந்த போது எழுந்த சிலிர்ப்பு, இப்போது நினைத்தாலும் ஏற்படத்தான் செய்கிறது. முகத்துக்கு மிக அருகே தெரியும் சிங்கங்கள். திரியும் யானைகள், பதுங்கல் நடையிட்டு இரையைப் பிடிக்கப் பாயும் சிங்கத்தின் தசைகளின் அசைவுகள் எல்லாம், இது பிம்பமல்ல, நிஜத்தின் பிரம்மாண்டம் என்று நினைக்கத் தூண்டுகின்றன.

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-22

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

படகு நிரம்பியதும் பயணம் தொடங்கியது. வெள்ளருவியின் மீது வானவில் கோலமொன்று தகதகத்தது. அருவியை நெருங்க நெருங்க குரல்கள் மங்கத் தொடங்கின. அருவியில் நனைகிற சந்தோஷச் சப்தங்களை விழுங்கியது, அருவி எழுப்பிய சந்தோஷச் சப்தம். கண்திறக்க முடியாத அளவு நீர்த் துகள்களை வாரியிறைத்து வரவேற்றது நயாகரா. முகத்தில் அறைந்த மல்லிகைப் பூக்களாய் நீர்த்துளிகள். தொட்டுவிடப் பார்க்கும் தூரத்தில் அழைத்துப்போய் தொடும் முன்னே திரும்பி விடுகிறது படகு. அருவி விழுகிற மலைப்பகுதி குதிரையின் குளம்புபோல் இருப்பதால் “ஹார்ஸ்&ஷ§” என்று அதற்குப் பெயர்.

நயாகராவில் நுழைந்து வெளிவந்த நுட்பமான அனுபவத்தில் நனைந்து கிடந்தது மனசு. படகில் வந்த பலரும், நயாகரா பயணத்தின் நினைவாக அந்த நீலநிறக் கோட்டை சுமந்து சென்றார்கள். நான் அருவியைச் சுமந்துகொண்டு, அந்தக் கோட்டை அங்கிருந்த கூடைக்குக் கொடுத்து விட்டேன்.

பல்வேறு இடங்களில் நின்று பார்த்தாலும் பாற்கடல்போல் பரந்து கிடக்கிறது நயாகரா. “இது நீருக்கு வீழ்ச்சியல்ல! எழுச்சி” என்று நயாகராவில் நனைந்தபடி கவிஞர் வைரமுத்து எழுதிய வரிகள் மனதில் அலைமோதின. கனடா நாட்டிலிருந்து கண்ணுக்குத் தெரியும் நயாகராதான் இன்னும் பிரம்மாண்டமாய் இருக்குமென்று சொல்கிறார்கள்.

அன்று மாலை, நயாகராவில் ஒரு நட்சத்திர விடுதியில் தங்கினோம். வெய்யில் விலகாத இரவில், நயாகராவின் தெருக்களில் திரிந்தோம். வீதியின் இருபுறங்களிலும் கேளிக்கை விடுதிகளும் சூதாட்டக்களங்களும் நிறைந்திருந்தன.

இலக்கில்லாமல் தெருக்களில் திரிந்து, அறைக்குத் திரும்பி, நீளப்பேசி, களைப்பு வந்து கண்களை அழுத்தும் வரையில் பேச்சு நீண்டது.

மறுநாள் காலை நயாகராவிலிருந்து ஃபிலாடல்ஃபியா செல்வது என் பயணத் திட்டம். பாதி தூரத்தில் என் உறவினர் சுரேஷ் வந்து அழைத்துக் கொள்வதாய் ஏற்பாடு.

திரும்பும் வழியில்தான் அமெரிக்காவைப் பற்றிக் கொஞ்சம் ஆழமாய் நண்பனிடம் விசாரித்தேன். அமெரிக்காவை ஆள்பவர்களோ, அமெரிக்காவில் வாழ்பவர்களோ அந்த மண்ணின் பூர்வகுடிகள் அல்லர். ஆனால், அமெரிக்காவின் மீது அங்கே வசிப்பவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் விசுவாசமாய் இருப்பது ஏன்?

கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு அருண் சொன்ன பதில் நியாயமாய்ப்பட்டது. “அமெரிக்கா என்பது ஒரு தேசம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு Idea” உண்மைதான். தங்கள் கனவுதேசம் என்று பலரும் அமெரிக்காவைக் கருதுகிறார்கள். சட்டத்தின் முன் அத்தனை பேரும் சமம் என்கிற உணர்வு அங்கே நிலவுகிறது. சட்டத்திற்கு எதிரான விஷயங்களில் மக்களும் ஈடுபடக்கூடாது, சட்டத்திற்கு மாறான அசௌகரியங்கள் குடிமக்களுக்கு தரப்படக் கூடாது என்கிற உணர்வு அங்கே உறுதியாக இருக்கிறது.
தாலிபானில் ஓர் இந்தியர் சம்பவத்தையே தீவிரவாதிகளால் கொல்லப்பட்ட எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இத்தகைய அசம்பாவிதம், அமெரிக்காவின் குடிமகன் யாருக்காவது எந்த நாட்டிலாவது நேர்ந்தால், அந்த தேசத்தை அமெரிக்கா உலுக்கி எடுக்கும். அமெரிக்கா மற்ற நாடுகளைக் கையாள்கிற முறை குறித்து நமக்கும் பல விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனால், அமெரிக்கா தன் குடிமக்களுக்குத் தருகிற முக்கியத்துவம் அபாரமானது.

அமெரிக்காவில் குடியுரிமை பெற்ற இந்தியர், இந்தியா வருவதாகவே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். அவரை காவல் துறையோ இராணுவமோ துரத்தினால், அமெரிக்கக் குடியுரிமை அட்டையைக் காட்டிவிட்டு அவர் அமெரிக்கத் தூதரகத்திற்குள் கால்வைத்து விட்டால் போதும். தூதரகம் அவரைப் பாதுகாக்கும்.

பொதுவாகவே, தூதரகம் என்பது வெறும் கட்டிடமல்ல. அதுவே தன்னளவில் ஒரு தேசம்தான். அமெரிக்காவில் இருக்கிற இந்தியத் தூதரகம் என்பதே, இந்தியாதான். அதற்குள் நீங்கள் நுழைவதென்பது இந்திய தேசத்திற்குள் நுழைவதற்குச் சமம். இது, தூதரகங்களுக்கு இருக்கிற அங்கீகாரம். எல்லாத் தூதரகங்களும் தங்களை அந்த அளவுக்கு நிலை நிறுத்துகின்றனவா என்ற கேள்வி எழலாம். ஆனால், அத்தகைய கொள்கையில் அமெரிக்கா உறுதியாக இருக்கிறது.

அமெரிக்க மக்கள் தொகையின் கணிசமான பகுதி வந்தேறிகளைக் கொண்டது என்பதால் அமெரிக்கா, கண்காணிப்போடு இருக்கிறது. “சீனாவுடன் யுத்தம் வந்தால் நீங்கள் யாரை ஆதரிப்பீர்கள்” என்கிற கேள்வியை அமெரிக்காவில் வசிக்கும் சீனர்களிடம் அமெரிக்கத் தொலைக்காட்சிகள் சில அடிக்கடிக் கேட்பதுண்டு என்கிறார்கள்.

அதேபோல, மரணத்திற்கு முன்பு மனிதர்கள் தங்கள் சம்பாத்தியத்தின் பெரும்பகுதியை அறக்கொடைகளுக்காக எழுதிவைத்து விடுகிறார்கள். அறப்பணிகளுக்குக் கொடை த-ருகிற விஷயம், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே பழக்கப்படுத்தப்படுகிறது.

வார இறுதிகளில், குழந்தைகள், தங்கள் சேமிப்பில் கிடைத்த ஒரு தொகையை ஏதேனும் அறப்பணிகளுக்கு நன்கொடையாகத் தருகிறார்கள். அந்தக் காட்சிகளை அமெரிக்கத் தொலைக்காட்சிகள் போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஒளிபரப்புகின்றன. கொடை கொடுப்பதை ஊக்குவிக்கின்றன. இவை எல்லாம் அமெரிக்காவில் பலரும் எனக்குச் சொன்ன விஷயங்கள்.

இதில் இன்னொரு சம்பவமும் நினைவுக்கு வருகிறது. டல்லாஸில் இருந்தபோது தமிழ் மாநாட்டின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும் வகையில் அங்கிருந்த பிரம்மாண்டமான ஏரி ஒன்றில் படகுப் பயணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அன்று காலை வேகக் காற்று வீசி இருந்தது. காற்றின் வீச்சு சமச்சீராக இருப்பதற்கான சமிக்ஞை சரியாகக் கிடைக்காததால் விசைப்படகிலேயே காத்திருந்தோம். ஒரே நேரத்தில் நூற்றுக்கும் அதிகமானவர்கள் அமர்ந்திருந்து உணவு உண்ணவும் கலந்து பேசவும் ஏதுவாக பரந்து விரிந்திருந்த படகு அது.

ஆனால், காற்றின் அளவு திருப்திகரமாக இல்லாததால் படகின் ஓட்டுனர் படகை இயக்க மறுத்துவிட்டார். நின்றிருந்த படகிலேயே விருந்து நடந்து முடிந்தது. தமிழ்நாட்டில் சமீபத்தில் வந்த புயலின்போது ஓட்டுனர் மறுத்தும் பயணிகள் வற்புறுத்தி பேருந்தைப் பாலத்தில் ஓட்டச் செய்ததும் பேருந்து கவிழ்ந்ததும் எவ்வளவு பொறுப்பற்ற சம்பவம்.

ஆனால், அத்தகைய நாட்டில் சமீபத்தில் வீசிய சூறாவளிகளின்போது ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் நிர்க்கதியாய் நின்றதும், அண்டை மாநிலங்களே உதவ மறுத்ததும் எப்படி என்பது தான் புரியாத புதிர்.

மனிதர்களை எடைபோடச் சரியான எடைக் கற்கள் சூழ்நிலைகள்தான் என்பது இத்தனையும் யோசிக்கும்போது புரிகிறது.