எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-19

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

பள்ளிப் பருவத்து நட்பு பலமானது என்பது, என் அபிப்பிராயம் மட்டுமல்ல, அனுபவமும் கூட. அமெரிக்காவின் பல்வேறு பகுதிகளில் வசிக்கும் என் பள்ளிப் பருவத் தோழர்கள், தமிழ் மாநாட்டிற்கு நான் வரப் போவதறிந்து, என் சுற்றுப்பயணத்தை ஒருங்கிணைத்திருந்தார்கள்.

டல்லாஸில் இருக்கும் நண்பன் விஜய் ஆனந்த் குடும்பத்தினரிடமிருந்து விடைபெற்று பாஸ்டனுக்குப் பயணமானேன், அருண்குமார் என்கிற நண்பனின் இல்லம் நோக்கி…

டல்லாஸிலிருந்து பாஸ்டனுக்கு நேரடி விமானம் இல்லை. சிகாகோ சென்று மாற வேண்டும். சிகாகோ விமான நிலையமே ஒரு நகரம் போல் இருக்கிறது. ஏகப்பட்ட கடைகள், கடைகள், கடைகள்தான். அமெரிக்க உணவு வகைகள் என்னை அவ்வளவாகக் கவரவில்லை. அசந்தர்ப்பமாகப் பசியெடுத்தால் ஆபத்காந்தவன் ‘மெக்டோனால்ட்ஸ்’ கடைகள்தான். ஒரு பாக்கெட் பிரெஞ்ச் ஃப்ரைஸ்சும் ஒரு கோககோலாவும் இருந்தால் போதும். ஆனால், பெரும்பாலான விமான நிலையங்களில் சின்னச் சின்னப் பெட்டிகளில் நறுக்கப்பட்ட பழங்கள் கிடைக்கின்றன. பச்சை ஆப்பிள், பச்சை நிற தர்பூசணி என்று பலவிதமான பழங்கள், பிரெஞ்ச் ஃப்ரைஸ்சும் பழங்களுமாகப் பசியாறினேன்.
அமெரிக்கப் பெண்களும் ஆண்களும் ஆஜானு பாகுவாய் வலம் வருகின்றனர் என்றாலும், என் மனதில் ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியவர்கள், அமெரிக்காவில் வசிக்கும் கறுப்பின ஆண்களும் பெண்களும் தான்.

“கறுப்பே அழகு! காந்தலே ருசி!” என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்? கண்களில் வெளிச்சம், கலப்படமில்லாத புன்னகை, கம்பீரமான அழகு, இவற்றின் கலவையாய் இருக்கிறார்கள் அவர்கள்.

பிரெஞ்ச் ஃப்ரைஸ் வாங்க நான் மணிபர்ஸைத் திறந்தபோது தென்பட்ட இந்திய ரூபாய் நோட்டுகளைப் பார்த்து, விற்பனையாளராய் விளங்கிய கறுப்பினப் பணிப்பெண் பரபரப்பாகி “What currency is this” என்றார். “இந்திய கரன்சி” என்றதும் அவர் முகத்தில் பொங்கிய மலர்ச்சி ஆச்சரியமாயிருந்தது.

ஒரு நோட்டை எடுத்து நீட்டி “Would you like to keep it” (இதை வைத்துக் கொள்ள விரும்புகிறீர்களா) என்றபோது நன்றி சொல்லி மறுத்துவிட்டார்.

சிகாகோவிலிருந்து பாஸ்டன் நோக்கிப் புறப்பட்ட விமானத்தில் அதிகக் கூட்டமில்லை. மூன்று இருக்கைகள் கொண்ட வரிசையில் முதல் ஆளாக அமர்ந்திருந்தேன். என் பக்கத்து இருக்கைக்கும் அடுத்த இருக்கைக்கு வந்த நீக்ரோ பெண்ணுக்கு மீறிப்போனால் இருபத்தைந்து வயது இருக்கும். மிக கம்பீரமாகவும், நட்பாகவும் வழி கேட்டுக் கொண்டு தன் இருக்கைக்குச் சென்றவர், ஹெட்ஃபோனை மாட்டிக் கொண்டு கண்மூடி இசையில் லயித்தார்.

ஒரு காலத்தில் ஒடுக்கப்பட்டு, இன்று கல்வியும் அறிவும் பெற்று “திமிர்ந்த ஞானச் செருக்குமாய்” உலாவரும் கறுப்பினத்தவர்களின் உயர்ந்த உதாரணமாய் அந்த இளம்பெண் திகழ்ந்தார். வலது கையின் கட்டை விரலில் சில வளையங்களை மாட்டியிருந்தது வியப்பைத் தந்தது.

பாஸ்டன் விமான நிலையத்தில் விமானம் இறங்க இறங்க அந்த நகரைப் பார்க்கும் ஆவலில் சற்றே எட்டிப் பார்த்தேன். ஓரத்து இருக்கையில் இருந்த அவர் பளிச்சென்ற சிரிப்போடு சாளரங்களைத் திறந்து “வெல்கம் டு பாஸ்டன்” என்றார்.

புகழ்பெற்ற ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகம் பாஸ்டன் நகரில்தான் இருக்கிறது. அந்த நகரம் ஓர் அழகுக் களஞ்சியம். பாஸ்டன் நகரைச் சுற்றிப் பார்க்க வசதியாய், “டக் டூர்” என்று ஒன்று நிகழ்த்தப்படுகிறது. ஆமாம்! நம்மை அழைத்துச் செல்கிற அந்த வாகனத்தின் பெயர் வாத்து. ஏன் தெரியுமா? அந்த வாகனம் தரையிலும் செல்கிறது. தண்ணீரிலும் செல்கிறது.

அந்தச் சின்னச் சுற்றுலாவிற்கு ஓட்டுநராகவும் வழிகாட்டியாகவும் விளங்கியவர் ஒரு பெண். அபரிமிதமான அறிவாற்றல், நிகரற்ற நகைச்சுவை உணர்வு, சுடர்விடும் சமயோசிதம் எல்லாம் கலந்திருந்தது அவரிடம், நகரத்தை சுட்டிக் காட்டுகிற வேலையென்பது “இடம்” சுட்டிப் பொருள் விளக்குவது மட்டுமல்ல. கூரிய வரலாற்றறிவு, சமகால நடப்புகள் பற்றிய நளினமாக விமர்சனம், தன் நகரம் குறித்தும் நாடு குறித்தும் பொங்கி வழிகிற பெருமிதம், இத்தனையும் சேர்ந்ததுதான் அந்தப் பணி என்பதை அந்தப் பெண் மூலம் அறிந்து கொண்டேன்.

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-18

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…
சனன்டோனியாவில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த விஷயம், பென்குவின்கள். பனிப்பிரதேசங்களில் மட்டுமே காணப்படும் இந்தப் பறவைகள் வசிப்பதற்காக செயற்கையாய் பனிப் பிரதேசமொன்று உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. தான் எங்கிருக்கிறோம் என்பது பற்றிய கவலையின்றி பொடிநடையாய்ச் சுற்றிகின்றன பென்குவின்கள். ஆங்காங்கே இயற்கைச் சூழலில் பல்வேறு பறவையினங்கள் தென்பட்டன. பத்து நாட்கள் பட்டினி கிடந்த காக்கை போல் தெரிந்த சில பறவைகளைக் காண்பித்து “இவைதான் குயில்கள்” என்றார்கள். பாடச்  சொல்லிக் கேட்டிருக்கலாம். குயில்களின் பாஷை தெரியாதே!

அங்கிருந்து புறப்பட்டு அலமோ என்கிற நகரம் வந்தடைந்தோம். 1800&களில் நடைபெற்ற டெக்ஸாஸ் புரட்சியின் யுத்த களம் அலமோ. மெக்ஸிகோவின் படையோடு நடைபெற்ற பதிமூன்று நாள் யுத்தத்தின் சுவடுகள் அங்கே பத்திரமாகப் பராமரிக்கப்படுகின்றன.

அதற்குப் பலநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே போரும் வீரமும் வாழ்க்கை முறையாகவே ஆகிவிட்ட நம் நாட்டின் யுத்த பூமிகள் என் நினைவில் நிழலாடின. அலமோவின் அக்கறையில் பத்து சதவிகிதம் இருந்திருந்தாலும் நம் போர் வீரர்களின் வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் நம் வசம் இருந்திருக்கும்.

அலமோ யுத்தத்தில் உயிர்விட்ட 189 வீரர்களின் பெயர்ப்பட்டியல், இன்றும் அங்கே விநியோகிக்கப்படுகிறது. முதல் பெயர், துணைப்பெயர், ஊர்ப்பெயர் ஆகிய விபரங்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. 1836&ல் நடைபெற்ற அந்தச் சிறிய யுத்தம் குறித்த பெருமிதம் அலமோ எங்கும் அலை மோதுகிறது.

அலமோவின் இன்னோர் அழகான அம்சம், ‘ரிவர்வாக்’ என்கிற பகுதி. சில கிலோமீட்டர்கள் தூரம் ஓடுகிற நதியைச் சுற்றி அழகான நடைபாதை அமைத்திருக்கிறார்கள். அற்புதமான கட்டிடங்கள் எழுப்பி இருக்கிறார்கள். அந்த நதியில் அலங்காரப் படகுகளில் திருமணங்கள் நடைபெறுகின்றன. ஆங்காங்கே நாடக மேடைகள் அமைந்திருக்கின்றன. நதியின் ஒரு கரையில் நாடக அரங்கம் மறுகரையில் பார்வையாளர் இருக்கைகள். நடைப் பயணத்தை சுவாரசியமாக்கும் சின்னச்சின்னப் பாலங்கள். நதிக்கரையோரத்து நாகரீகம் அதி நவீனமாய் ஒளிர்கிறது அலமோவில்.

அலமோவிலிருந்து டல்லாஸ் போகும் வழியில் இருக்கிறது ஆஸ்டின். டெக்ஸாஸ் மாநிலத்தின் தலைநகரம். தற்போதைய அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் புஷ், அவரது தந்தை பெரிய புஷ் போன்றவர்கள் எல்லாம் ஆளுநராய் இருந்த ஸ்டேட் காபிடல் அது. சட்டமன்றத்தை ஒரு சுற்றுலா மையம் போல் வைத்திருக்கிறார்கள். பார்வையாளர்களுக்கு ஏக வரவேற்பு. சட்டமன்றம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருப்பதை யார் வேண்டுமானாலும் மூன்றாவது மாடியிலுள்ள பார்வையாளர் கேலரியில் இருந்து பார்வையிடலாம்.

நாங்கள் போன நேரத்தில் சட்டமன்றம் நடை பெற்றுக் கொண்டிருந்தது. ஆவலோடு போய்ப் பார்த்த எனக்கு அதிர்ச்சி. நேருக்கு நேராக நின்று கொண்டு இரண்டு பேர் மட்டும் விவாதித்துக் கொண்டிருக்க, மற்றவர்கள் அசிரத்தையாக சாய்ந்து கொண்டும், குழு குழுவாக அரட்டையடித்துக் கொண்டும், லாப்&டாப்பை நோண்டிக் கொண்டும் இருந்தார்கள்.

விசாரித்த போது, “கவுண்ட்டி” என்றழைக்கப்படும் தொகுதிகளில் குறிப்பிட்ட தொகுதியின் கவுன்சிலர் தன் தொகுதி சார்ந்த பிரச்சினையை விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார், மற்றவர்கள் ஆர்வம் காட்டவில்லை என்பது தெரிய வந்தது. மற்றபடி சட்ட மன்றத்தில் எல்லோரும் சமர்த்தாயிருப்பார்கள் என்று சொன்னார்கள் எனக்கு.

இரண்டு நாள் பயணத்தின் களைப்பு துளிக்கூடப் படியாத அளவிற்கு சாலைகள் பராமரிக்கப்படுவதை அனுபவப்பூர்வமாய் அறிந்து கொண்டேன்.

திரும்பும் வழியில் கோட்டயத்துக்காரர் ஒருவரின் ‘இன்டியன் ஒவன்’ என்கிற உணவகத்தில் மதிய உணவு. நான் கோயமுத்தூர்க்காரன் என்று தெரிந்ததும் “கேரள சாயா” கோப்பை நிறையத் தந்தார். பக்கத்து ஊர்க்காரன் அல்லவா!

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-17

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

சூடு பறக்கும் கோடை நாட்களில் அமெரிக்க வெய்யில் அமிலமாய்த் தகிக்கிறது. ஆனாலும் கோடை விடுமுறையை உற்சாகமாகப் போக்குகின்றனர் அமெரிக்கர்கள். அப்படியோர் உல்லாசப் பயணமாய் என் நண்பர்கள் என்னை அழைத்துச் சென்றது, சனன்டோனியா என்னும் கடல் உலகத்திற்கு. டெக்ஸாஸ் மாநிலத்தில் உள்ள சனன்டோனியா நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர்கள் பரப்பளவில் பரந்து விரிந்திருக்கும் விந்தை உலகம்.

தீம் பார்க் என்கிற விஷயம் நமது நாட்டிலேயே பிரபலமாகிவிட்ட நிலையில், டால்ஃபின் ஷோ, ஸீ&லயன் எனப்படும் கடல் சிங்கத்தைக் கொண்டு நடத்தப்படும் நகைச்சுவை நாடகம், சாமு என்று அழைக்கப்படும் சுறா மீனை ஆட்டுவிக்கும் சாகசக் காட்சி ஆகியவை சனன்டோனியாவின் சிறப்பம்சங்கள்.

பயிற்சியாளர்களின் விரல் நுனி அசைவுக்கேற்ப ஆட்டுவிக்கப்படுகின்றன கடல்வாழ் உயிரினங்கள். தண்ணீரைக் கிழித்துச் செல்லும் போர்க்கப்பல்களாய் மீன்கள். ஒரு சாகசம் செய்து முடித்தவுடன் பயிற்சியாளரைப் பார்க்கக் கரைநோக்கி ஓடோடி வந்து முகவாய் உயர்த்துகின்றன டால்ஃபின்களும், சுறாக்களும். பயிற்சியாளர்களின் பாசமான அரவணைப்பைப் பொருட்படுத்தாமல் இரை கேட்டு வாய் பிளக்கின்றன.

செய்த சாகசத்திற்கு நொடி கூடத் தாமதிக்காமல் கூலி பெறுகின்றன இவை. இசைக்கேற்ப நடனமாடுவதும், தாவச் சொன்னால் தாவுவதும், மூழ்கச் சொன்னால் மூழ்குவதும், நீருக்குப் பக்கத்தில் உள்ள பளிங்குத் தரைமேல் ஏறுவதுமாய் ஏகப்பட்ட சாகசங்கள்.

மனிதனின் கையில் சிக்கினால் குரங்கு, மாமியார் வீட்டுக்குப் போக வேண்டும். யானை சைக்கிள் ஓட்ட வேண்டும், டால்ஃபின்களும், சுறாமீன்களும் ஆட்டுவிக்கும்படியெல்லாம் ஆடவேண்டும்.

மிக அபூர்வமான கடல் சிங்கங்களைக் கூட மனிதன் கோமாளியாக்கிப் பார்க்கவே பிரியப்படுகிறான் என்பதுதான் விசித்திரமான உண்மை.

உடன் வந்த என் நண்பன் கேட்டான். “இது அதிசயமில்லையா?” சிறது நேரத்திற்குப் பிறகு சொன்னேன். “என்றைக்காவது மனிதன் தன் சக உயிரினங்களை அவற்றின் இயல்பிற்கேற்ப வாழ விடுவானானால், அதுதான் பெரிய அதிசயமாக இருக்கும்” என்று.

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-16

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

எதிரெதிர் திசைகளில் வருகிற வாகனங்கள், ஒன்றுடன் ஒன்று உரசாத வண்ணம், சாலையை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கும் நீளச்சுவர்கள், சாலையின் மத்தியிலும், இரு புறங்களிலும் படுத்துக் கொண்டே போக்குவரத்தைப் பார்வையிடும் புல்வெளிகள், நகர்ப் புறங்களைக் கடந்து நகரும்போது நெருக்கியடித்துக் கொண்டு நிற்கிற மரங்கள், சாலைப் பயணத்திற்கு சுகமான நாடு அமெரிக்கா.

ஆயிரக்கணக்கான மைல்களைக் காரில் கடந்தாலும் அலுப்பு வராத வண்ணம் சாலைகள் சமச்சீராக இருக்கின்றன. காரில் கட்டாயமாக சீட்பெல்ட் அணிய வேண்டும்.

கார்கள் எவ்வளவு சொகுசாக இருந்தாலும் சரி, குழந்தைகளை மடியில் வைத்துக்கொண்டு பயணம் செய்தால் அப்பா அம்மாவுக்கு அபராதம் தான்!!

பிறந்த குழந்தைக்கென்று பிரத்யேகமாய் கார்த் தொட்டில்களை அரசாங்கம் வடிவமைத்திருக்கிறது. மருத்துவமனையில் குழந்தை பிறந்து, வீட்டுக்குப் புறப்படும் நாளில், குழந்தையை அம்மாவின் கைகளில் தரமாட்டார்கள். செவிலிப்பெண், குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு கார் வரையில் வருவார். பிறந்த குழந்தைக்கு பிரத்யேகமான கார்த் தொட்டில் உங்கள் காரில் இருந்தால்தான், உங்கள் குழந்தை உங்களுக்கு. இல்லையென்றால் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு அந்த செவிலிப்பெண் மருத்துவமனைக்குள் சென்று விடுவார்.

சற்றே வளர்ந்த குழந்தைகளுக்கென்று வேறு விதமான கார் இருக்கை அரசாங்கத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. உங்கள் குழந்தை வளர வளர, அதற்கேற்ற இருக்கையை உங்கள் காரில் நீங்கள் பொருத்திக்கொள்ள வேண்டும். மாறாக, சராசரி இருக்கையிலோ மடியிலோ அமர்த்தினால் காவல்துறை பின் தொடர்ந்து வந்து அங்கேயே  அபராதம் விதிக்கும்.

எவ்வளவு மோசமான விபத்து நடந்தாலும் குழந்தைக்கு அடிபடாத விதமாக அந்த இருக்கைகள் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. குழந்தைகள் உயிருக்கும் உரிமைக்கும் அதிகபட்ச முக்கியத்துவம் அமெரிக்காவில் தரப்படுகிறது. பெற்றோர் தங்களைத் திட்டுவதாகவோ அடிப்பதாகவோ குழந்தைகள் தொலைபேசி வழியே புகார் தந்தால் தொலைந்தது.

அவர்கள் புகார் தரக்கூட வேண்டாம். குறிப்பிட்ட தொலைபேசி எண்ணை அழுத்தினால் போதும், அடுத்த சில நிமிடங்களில் காவல்துறை வந்துவிடும். அடிப்படை விசாரணைகள் நடக்கும். பெற்றோர் குழந்தையை அடித்தது உண்மையென்று தெரிய வந்தால் குழந்தை, காப்பகத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படும். பெற்றோர் சிறைச்சாலைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுவார்கள்.

அமெரிக்காவின் சாலைகளில் இன்னோர் அற்புதமான அம்சம் இருக்கிறது சாலையோரங்களில் சிறுசிறு துளைகள் கொண்ட ஒரு பகுதி இருக்கிறது. ஏன் தெரியுமா? ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் கார் ஓட்டும் களைப்பில் ஓட்டுநர் கண்ணயர்ந்து விட நேரும். அப்படி நிகழ்ந்தால் கார் எப்படியும் வலப்புறமோ இடப்புறமோ ஒதுங்கும். சிறுதுளைகள் கொண்ட பகுதியைக் கார்ச்சக்கரம் தொட்டதும். “தடதட” வென ஓசையெழுப்பி, தூங்கும் ஓட்டுநரைத் தட்டியெழுப்பும். சாலைகளில் யாரும் பெரும்பாலும் ஹாரன் அடிப்பதில்லை. பின்னால் வருபவர்கள் ஹாரன் அடித்தால், தான் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டதாக, வாகன ஓட்டிகள் பதறி விடுகிறார்கள்.

நீண்ட தூரப் பயணங்களில், ஆளரவமற்ற இடங்களில், காரை நிறுத்திவிட்டு “ஓரமாக ஓதுங்குவது” எல்லாம் அங்கே கிடையாது.

மிகக்குறைந்த இடைவெளிகளில் ‘எக்ஸிட்’ பிரிவுகளில் சாலையோர உணவகங்கள், கடைகள் உள்ளன. நீங்கள் எந்தப் பொருளையும் வாங்க வேண்டிய அவசியமில்லை. காரை நிறுத்திவிட்டு, அங்குள்ள ஓய்வறைகளைப் பயன்படுத்தலாம். தினமும் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் பயன்படுத்தியும், ஓய்வு அறைகள் புதிது போல் தூய்மையாகப் பராமரிக்கப்படுகின்றன.

அமெரிக்கப் பயணங்களில் என்னைக் கவர்ந்த இன்னொரு விஷயமும் உண்டு. பொதுவாக, ஒரு முகவரிக்குப் போக வேண்டும் என்றால், காரை நிறுத்தி யாரையும் விசாரிக்க முடியாது. மூடியிருக்கும் வீடுகளில் கதவைத் தட்டிக் கேட்பதும் சாத்தியமில்லை. வந்திருப்பவன் திருடன் என்று கருதி, வீட்டின் உரிமையாளர் கதவைத் திறந்த கையோடு கைத் துப்பாக்கியால் சுட்டாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

மாறாக வீட்டில் இருந்து கிளம்பும் போதே, யாகூ போன்ற இணையதளங்களைப் பார்த்து, தாங்கள் இருக்கும் தெருவிலிருந்து, போக வேண்டிய தெருவிற்கான வரைபடத்தை எடுத்துக் கொள்கின்றனர்.

அந்த வரைபடத்தைப் பின்பற்றினாலே போக வேண்டிய இடத்திற்குப் போய்விடலாம்.

இது தவிர, அமெரிக்காவின் பெரும்பாலான கார்களில் கணினி வழிகாட்டி பொருத்தப்பட்டிருக்கிறது. காரைக் கிளப்பும்போது, நீங்கள் போக வேண்டிய இடத்தை டைப் செய்ய வேண்டும்.

உதாரணத்திற்கு நண்பர் சந்தானம், காரில் ஏறியதும் ANY JAPANESE RESTAURANT (ஏதாவதொரு ஜப்பானிய உணவகம்) என்று டைப் செய்தார். உடனே அருகிலுள்ள ஜப்பானிய உணவகங்களின் பட்டியல் திரையில் மின்னியது.அதிலிருந்து ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தார். உடனே, அங்கு செல்வதற்கான வழித்தடம், காரின் கணினித் திரையில் விரிந்தது.

எப்படிச் செல்ல வேண்டுமென்று ஒரு கோடு வழிகாட்டிக் கொண்டே வந்தது. “கோடு போட்டால் ரோடு போடுவது” என்பதன் அர்த்தம் எனக்கு அமெரிக்காவில்தான் விளங்கியது.

“ஒரு வேடிக்கை பாருங்கள்” என்று சொன்ன சந்தானம், வேண்டுமென்றே கணினி காட்டிய வழியை விட்டு வேறு திசையில் காரைத் திருப்பினார். உடனே கணினித்திரை “குய்யோ முறையோ” என்று அலறியது. “தவறான வழியில் வந்துவிட்டாய்” என்று தலையில் அடித்துக் கொள்ளாத குறையாகத் திட்டிவிட்டு “சரி! போகட்டும் போ” என்ற பாவனையில் அங்கிருந்து மறுபடியும் போவதற்குப் புதிய வழியைக் காட்டத் தொடங்கியது.

அதேபோல, டல்லாஸின் தலைநகரமாகிய ஆஸ்டினுக்கு, என் பள்ளித் தோழன் விஜய ஆனந்த் குடும்பத்துடன் போய்விட்டுத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். “அங்கே பார் டிராபிக் ஜாம்” என்று சாலையின் எதிர்ப்புறத்தைக் காட்டினான், ஏதோ ஒரு சாலை விபத்து.

பத்து மைல் தொலைவிற்கு வாகனங்கள் அணி அணியாகத் தெரிந்தன. அருகில் நெருங்கும் போது தான் ஒன்று புரிந்தது. “டிராபிக் ஜாம்” என்றாலும் ஒரு வாகனம் கூட நிற்கவில்லை. மிகமிக மெதுவாக ஒவ்வொரு வாகனமும் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு வாகனத்திலிருந்து இன்னொரு வாகனத்திற்கு நடுவில் ஐம்பதடி இடைவெளி இருந்தது.

அமெரிக்காவில் பாலங்கள் அதிகம். ஆனால், பாலங்களின் உயரம் ஒரே மாதிரியாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. சரக்கு ஏற்றிச் செல்லும் வாகனங்களின் உயரமும் மூன்று அளவுகளில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன.

சரக்கு வாகனங்களின் உயரம், பாலங்களின் உயரத்தைவிடவும் குறைவாக இருக்கும்படி நிர்ணயித்துள்ளார்கள். எனவே, பாலங்களில் கனரக சரக்கு வாகனங்கள் தட்டிக்கொண்டு முட்டிக் கொண்டு நிற்க வாய்ப்பேயில்லை.

ஒரு நகரத்திலிருந்து இன்னொரு நகரத்திற்கு விமானத்தில் போகிறவர்கள், அங்கே டாக்ஸி வைத்தால் அதிக செலவாகும். அதற்கு பதிலாக அவர்களே ஓட்டிக்கொண்டு போகும்படியாக வாடகைக் கார்கள் கிடைக்கின்றன.

விமானத்தில் போய் இறங்கி, ஒரு வாடகைக் காரை எடுத்துக் கொண்டு வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு அடுத்த விமானத்தில் ஊர்திரும்புவது என்பது அமெரிக்காவின் அன்றாட வழக்கம்.

அதேபோல குடும்பத்துடன் நெடுந்தொலைவு போக நேர்ந்தால், “நகரும் வீடுகள்” வாடகைக்கும் கிடைக்கின்றன, விலைக்கும் கிடைக்கின்றன. ஒரு வீட்டின் வசதிகள் அனைத்தும் கொண்ட வாகனங்கள் அவை.

இத்தனை வசதிகளையும் ஒழுங்குகளையும் தாண்டி அவ்வப்போது சாலை விபத்துகள் சாத்தியமாவதுதான், “அதிசயமே அசந்து போகும் அதிசயம்”!

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-14

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

இரவு ஏழு மணி வெய்யிலில் களைத்துப் போய் காரில் ஏறினோம். ஜப்பானிய உணவகம் ஒன்றிற்குப் போகலாம் என்றார் சந்தானம். அங்கே முற்றிலும் புதியதோர் அனுபவம் எங்களுக்கு.

உணவு மேசையை ஒட்டியே அடுப்பு அமைந்து இருக்கிறது. பணிப்பெண் ஒருவர் நமக்குத் தேவையான உணவு வகைகளைக் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டு போனார்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து “ஹாய்” என்ற கூச்சலுடன் ஒரு சிறுவண்டியைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தார் ஜப்பானியர் ஒருவர். வண்டியில் பச்சை மாமிசம், பச்சைக் காய்கறிகள், மீன் துண்டங்கள், என்று எல்லா உணவுப் பொருட்களும் இருந்தன.

நாம் கேட்ட உணவு நம் கண்முன்னே தயாரானது. வந்திருப்பவர் சமையல்காரரா சர்க்கஸ் காரரா என்கிற சந்தேகம் ஏற்பட்டது. தலைக்கு மேல் கத்தியைச் சுழற்றுவதும், காய்கறிகளைத் தூக்கிப் போட்டு வெட்டுவதும், மீன் வாலை லாவகமாய் வெட்டித் தனது தொப்பியில் ஏந்துவதும் என்று ஏக களேபரம். பெரிய வெங்காயத்தை நறுக்கி ஒன்றின் மேல் ஒன்றாய் அடுக்கி நடுவில் எண்ணெய் ஊற்றிக் கொளுத்தியதும் பெரியதாக ஜ்வாலை எழுந்தது. நாம் பதறிப்போய் பார்ப்பதற்குள் நெருப்பை அணைத்துப் புகை மண்டலமாக்கி, வெங்காய கோபுரத்தை “கூ.. சிக்புக் சிக்புக்” என்று ரயில் போல நகர்த்தியவர் நிமிட நேரத்திற்குள் அதை நறுக்கி வதக்கத் தொடங்கிவிட்டார்.

எள்ளும் இறைச்சியும் கலந்த சுவையான சாதம் மின்னல் வேகத்தில் தயாரானது. இறந்து போன கோழிக்கு எள்ளும் தண்ணீரும் இறைத்து இறுதிச் சடங்கு செய்கிறார் என்று எங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டோம்.

இந்த உணவு மேசையில், டாக்டர். கு.ஞானசம்பந்தன் பற்றிய சுவையான தகவல்களை, அவரது கல்லூரிப் பருவ நண்பரான திரு.ராமகிருஷ்ணன் எனும் ராம்கி பரிமாறினார். டாக்டர்.கு.ஞானசம்பந்தன் போடும் நாடகங்களில் எல்லாம் “ஸ்த்ரீபார்ட்” வேடம் போடுபவராம் ராம்கி. கடல் கடந்து போய்த் தன் கதாநாயகியை மீண்டும் கண்டுபிடித்திருக்கிறார் பேராசிரியர்.

டாக்டர் ஞானசம்பந்தனின் இன்னொரு பெயர் “அங்குச்சாமி” என்பதும், அவரை நண்பர்கள் “அங்கு” “அங்கு” என்று அழைப்பார்கள் என்பதும், அங்கு போய்த்தான் தெரிந்தது. விடுதிக்குத் திரும்பியபோது, அங்கிருக்கும் அரங்கங்களில் ஒன்று, ஓர் ஒத்திகைக்காகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. திருமண ஒத்திகை!!
ஆமாம்! அமெரிக்கர்கள் திருமணம் நடைபெறுகிறதென்றால் முன்னதாகவே அரங்கை வாடகைக்கு எடுத்து, திருமணத்தை ஒத்திகை பார்க்கிறார்கள். மணமகன், மணமகள், அவர்களுடைய பெற்றோர், எல்லோருமே வருகிறார்கள். சில திருமணங்களில் பாதிரியாரும் ஒத்திகைக்கு வருகிறார்.

நம்மூரில் உறவினர்களை உப்பு ஜவுளிக்கு அழைப்பது போல் ஒத்திகைக்கு உறவினர்களை அழைக்கிறார்கள்.

மணமகனின் பெற்றோர் எங்கே அமர வேண்டும். மணமகளின் பெற்றோர் எங்கே அமர வேண்டும், மணமகனும் மணமகளும் எத்தனை அடிகள் எடுத்து வைத்து வரவேண்டும் என்பது உட்பட ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் ஒத்திகை பார்க்கப்படுகின்றன.

இத்தனைக்கும் திருமணங்களுக்கு எத்தனை பேர் வருகிறார்கள் தெரியுமா? ஐம்பது பேர்! நூறு பேர் அழைக்கப்பட்டால் அது பெரிய கல்யாணம்! இதற்குப் போய் இவ்வளவு தூரம் விழுந்து விழுந்து ஒத்திகை பார்க்கிறார்கள் பாவம்.

நம்மைப் போல் ஆயிரக்கணக்கானவர்களை அழைத்து, கடைசி நேரத்தில் சில சமயம் மாங்கல்யத்தையும், சில சமயங்களில் மாப்பிள்ளையையும் தேடுகிற கலாட்டா கல்யாணத்தின் சுவாரசியம் அந்த ஒத்திகைக் கல்யாணங்களில் வருமா என்ன?

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-13

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

அமெரிக்காவின் தொன்மையான மாநிலமாகிய டெக்ஸாஸில் உள்ள டல்லாஸ், பழமையின் சின்னங்களைக் காப்பாற்றி வைத்திருக்கும் கலையழகு நகரம். ஒற்றை நட்சத்திர அந்தஸ்து கொண்டது டெக்ஸாஸ் மாநிலம்.

புதிதாய் ஒரு தேசத்திற்குள் போகிறபோது அதன் புறத்தோற்றத்தின் பிரம்மிப்புகள் கொஞ்ச நேரத்தில் அடங்கும். புத்திக்குள் புலனாய்வு ஆர்வமொன்று தொடங்கும்.

அமெரிக்காவை அப்படி அறிந்து கொள்வதற்கான ஆரம்பப் புள்ளியாய் டல்லாஸ் அமைந்தது. நாங்கள் தங்கியிருந்த ரெனாய்ஸன்ஸ் நட்சத்திர விடுதியின் வாசலிலேயே ரயில் நிலையமொன்று இருந்தது. உள்ளூர் ரயில்கள் அங்கே விரைந்து வந்து வினாடிக் கணக்கில் நின்று “விர்”ரென்று புறப்படும். தானியங்கி எந்திரங்கள் தான் டிக்கெட் கொடுக்கின்றன.

ஒரு நாள் இரவு, விடுதிக்குத் திரும்பும்போது, வாயிலை நெருங்கும் நேரத்தில் ரயில்வே கேட் போடப்பட்டது. அதுவும் தானியங்கி தான். “அடடா! ரயில்வே கேட் போட்டாச்சே” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் ரயில் கடந்தது. அடுத்த விநாடியே கேட் திறந்தது.

கூப்பிடு தூரத்திற்கு ரயில் வந்த பிறகே கேட் போடுகிறார்கள். அதிகபட்சம் ஐந்து விநாடிகளுக்குள் திறந்து விடுகிறார்கள். இந்த ஒழுங்கை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது சென்னையின் மின் ரயில் திட்டம் என்பது மகிழ்ச்சிக்குரிய விஷயம்தான்.

அமெரிக்காவின் அற்புதமான அம்சங்களில் ஒன்று, பசுமைக்குத் தருகிற முக்கியத்துவம். டல்லாஸில், எங்கள் விடுதியைத் தொட்டுக் கொண்டே கணிசமான ஏக்கர் அளவில் அடர்த்தியானதொரு நகரக் காடு இருந்தது. URBAN NATURALIST என்ற பலகை, உள்ளே உள்ள பறவைகள் மற்றும் சிறு விலங்குகள் பற்றிய பெயர்ப் பலகை, அந்த நகரக் காடு யாருடைய நினைவில் நிறுவப்பட்டிருக்கிறது என்கிற விபரம், எல்லாவற்றையும் படிப்படியாகப் படித்தபடியே நடை பயில்வதற்குக் கான்க்ரீட் சாலையும் இருந்தது.

அந்தக் கான்க்ரீட் சாலையின் திருப்பங்களில் அமர்ந்து காற்று வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் குறு முயல்கள், காலடிச் சத்தம் கேட்டவுடன் குதித்தோடி விடுகின்றன.

குயிலோசையும் ரயிலோசையும் அருகருகே கேட்கிற அதிசயம் அங்கே அன்றாடம் அரங்கேறுகிறது. டல்லாஸில் நாங்கள் பார்க்க விரும்பிய மற்றோர் இடம், அமெரிக்க அதிபர் ஜான் கென்னடி சுடப்பட்ட இடம். ஒரு கட்டிடத்தின் ஆறாவது மாடியில் பதுங்கியிருந்த கொலையாளியின் துப்பாக்கிக் குண்டுக்கு, திறந்த காரில் பயணமான கென்னடி பலியானது டல்லாஸ் நகரில்தான். 1963 நவம்பர் 22ல் நடந்த சம்பவம் அது. மிக இளைய வயதில் ஜனாதிபதியாகி, ஆயிரம் நாட்களுக்குள் கொல்லப்பட்ட ஜான் கென்னடியை அமெரிக்கா இன்னும் மறக்கவில்லை.

டாக்டர்.கு.ஞானசம்பந்தனின் கல்லூரித் தோழர் திரு.ராம்குமார், எல்லா இடங்களுக்கும் கையில் கதைப் புத்தகத்துடனேயே வரும் அவருடைய குட்டிப் பையன் சுபாஷ், திரு.ராம்குமாரின் நண்பர் திரு.சந்தானம் ஆகியோருடன் சிக்ஸ்த் ஃப்ளோர் மியூசியம் என்ற அந்த இடம் நோக்கிப் புறப்பட்டோம்.

பலத்த பாதுகாப்புடன் திகழும் அந்த மியூசியத்தில் கணிசமாய் ஒரு கட்டணம் வாங்கிய பிறகே உள்ளே அனுமதிக்கிறார்கள். “காசு கொடுத்து விட்டோம் என்பதற்காக இங்கே குடியேறி விடாதீர்கள்” என்று சொல்வதைப் போல, சுற்றிப் பார்ப்பதற்கென்று நேர வரையறையும் உண்டு.

ஜான்கென்னடியின் புகைப்படங்கள், அவரது உற்சாகமான உரைவீச்சு, அரசியல் வாழ்க்கை, ஜாக்குலின் உடனான காதல் வாழ்வு, என்று திரும்பும் இடமெல்லாம் புகைப்படங்களும், திரைப்படங்களும்!

ஜான்கென்னடியின் கடைசி நிமிடங்கள் படமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆறாவது மாடியில் பதுங்கியிருந்த கொலையாளி பிடிபடுவதிலிருந்து, அடுத்த சில நாட்களிலேயே போலீஸ் காவலில் இருக்கும்போதே அவன் சுட்டுக் கொல்லப்படுவது வரை பரபரப்பான காட்சிகள் கறுப்பு வெள்ளைத் திரைப்படங்களாய் ஓடுகின்றன. சாட்சியங்கள் பற்றிய தகவல்கள், கொலையைப் படம் பிடித்த காமிராக்கள் என்று ஏகப்பட்ட ஆவணங்களும் பொருட்களும் அணி வகுத்திருக்கின்றன.

ஜான்கென்னடி சுடப்பட்ட செய்தி தாங்கி 1963ல் வெளியான பத்திரிகைகளின் பிரதிகள், இன்றும் ஐந்து டாலர், ஆறு டாலர் என்று விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

அந்த வளாகத்தின் பல இடங்களில், ஜான்கென்னடியின் உத்வேகமூட்டும் சொற்பொழிவுகள் ஒலி பரப்பப்படுகின்றன.

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-12

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

சினிமா நடிகர்களுக்கு இருக்கும் செல்வாக்கு பற்றியும், அமெரிக்காவில் வாழும் தமிழ் இளைஞர்களுக்கும் தமிழிலக்கியத்திற்கும் உள்ள இடைவெளி பற்றியும் கவலையோடு பேசினார்கள்.

ஒருநாள் ஓய்வு. மறுநாள் தமிழகத்தின் மரபு சார்ந்த அம்சங்களுடன் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மாண்டமான அரங்கில் வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பாகிய அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கப் பேரவை, டெக்ஸாஸ் மாநிலம் டல்லாஸ் மாவட்டத்தில் நடத்திய “தமிழர் திருவிழா 2005”, தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடி, குத்து விளக்கேற்றி, கண் கவரும் கலை நிகழ்ச்சிகளோடு துவங்கியது.

உரைவீச்சு, கருத்தரங்கள், விவாத மேடை, கவியரங்கம், கலந்துரையாடல் செம்மொழி – ஆய்வரங்கம், நடனம், இசை, நாடகம் என்று விறுவிறுப்பான நிகழ்ச்சிகள் பற்றி எழுதத் தொடங்கினால் அது தனியரு புத்தகமாகிவிடும்.

டெக்ஸாஸ் மாநிலத்தில் இருக்கிற டல்லாஸ் மாநகரத்தில், அமெரிக்காவின் பல்வேறு பகுதிகளில் வசிக்கிற தமிழர்கள் வந்து திரண்டிருந்தார்கள். அமெரிக்கத் தமிழர்களின் குழந்தைகள் வழங்கிய கலை நிகழ்ச்சிகள் மிக நேர்த்தியாக அமைந்திருந்தன.

பட்டுப் புடவைகளும், வெள்ளை வேஷ்டிகளும், மல்லிகைச் சரங்களுமாய் கல்யாண வீடு போல் கலகலப்பாய் இருந்தது.

மூன்று நாள் மாநாட்டின் நிறைவு அம்சமாக “ஊடகங்களில் தமிழ்” என்கிற தலைப்பிலான கலந்துரையாடல் நடைபெற்றது. அறிவியல் தமிழறிஞர் அனந்த கிருஷ்ணன், இசைஞானி இளையராஜாவின் திருவாசகம் வெளிவரக் காரணமான அருட்தந்தை கேஸ்பர், கவிஞர் கனிமொழி, டாக்டர்.கு.ஞானசம்பந்தன், ஆகியோருடன் நானும் பேசிய அந்த நிறைவு அமர்வு சூடு கிளப்பியது.

அர்த்தமுள்ள விவாதங்கள் அரங்கேறின. ஐந்தாம் வகுப்பு வரையாவது தமிழ்நாட்டில் தமிழ் கட்டாயப் பாடமாக்கப்பட வேண்டுமென்று தீர்மானம் நிறைவேற்றி ஆதங்கத்துடன் கையெழுத்திட்டனர். அமெரிக்கத் தமிழர்கள்.

இது மாநாட்டு நிகழ்ச்சிகளின் சாரம். இனி அமெரிக்காவை வலம் வருவோம் வாருங்கள்.

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-11

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

நகர்ந்து கொண்டிருப்பது நதியின் இயல்பு. பயணம் செய்வது மனித இயல்பு.

இந்தியச் சமய மரபில் பயணம் என்பது ஆன்மீக வளர்ச்சியின் அம்சம். கங்கை, காவிரி, கன்யாகுமரி என்று பல இடங்களுக்கும் பயணம் செய்து, எல்லா இடங்களும் இறைவனின் இருப்பிடம் என்பதை உணரச் செய்வதற்காகவே தீர்த்த யாத்திரைகள் சமயத்தின் பெயரால் செய்யப்பட்டன.

“கங்கை ஆடில் என்? காவிரி ஆடில் என்?
பொங்கு தண் குமரித்துறை ஆடில் என்?
ஓங்கு மாக்கடல் ஓதநீர் ஆடில் என்?
எங்கும் ஈசன் எனாதவர்க்கு இல்லையே”

என்கிறார் திருநாவுக்கரசர்.

வெவ்வேறு இயல்புடைய மனிதர்கள் – பண்பாடுகள் – மொழிச் சூழல்கள் – வாழ்க்கை முறைகள் அத்தனையும் தரும் பட்டறிவு ‘பத்து பல்கலைக் கழகங்களின் படிப்பறிவுக்குச் சமம்.

சர்வதேச அளவில் அமெரிக்காவின் இருப்பு, பல விஷயங்களில் அதன் நிலைப்பாடுகள் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் அமெரிக்கா பற்றிய ஓர் அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டு அந்த தேசத்துக்குள் செல்வது ஒருவகை.

அமெரிக்க சமுதாயம் தன்னை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிற விதம், அதன் வளர்ச்சி முறை, குடிமக்களுக்கு தேசத்தின் மீதிருக்கும் நேசம் போன்றவற்றைக் கண்டு, அதன் காரணங்களை ஆராயும் கண்களோடு அமெரிக்காவைப் பார்ப்பது இன்னொரு வகை.

இந்த இரண்டாவது மனநிலையில்தான் என் பயணம் இருந்தது. மாநாட்டின் ஒருங்கிணைப்பாளரும், தென்னகத்திலிருந்து சென்று ஒரு பெரிய தொழில் சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவியுள்ளவருமான திரு.பால்பாண்டியன், மாநாட்டின் போக்குவரத்துக் குழு பொறுப்பாளர் திரு.பழனிச்சாமி ஆகியோர் டல்லாஸ் விமான நிலையத்தில் எங்களை வரவேற்றனர்.

அமெரிக்காவில் கோடைக்காலம் இது. “கொளுத்துகிற வெய்யிலில் கொஞ்சம் கூட வியர்க்கவில்லையே” மனது முதலில் மகிழ்ந்தது. பிறகு தான் நினைவு வந்தது – “வெளியே தராத செல்வமும் வியர்வை தராத வெய்யிலும் ஆபத்து” என்பது.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் கடவுள் பொருத்திய குளிர்சாதன ஏற்பாடு வியர்வை. வெளியிலுள்ள சீதோஷ்ணத்திற்கேற்ப சமன்பாட்டை வியர்வை செய்யும். வியர்க்காத பட்சத்தில் நீர்ச் சத்து குறையும். சோர்வு கூடும்.

அமெரிக்காவின் வெய்யிலுக்கு ஈடுகொடுக்க நிறைய தண்ணீர், பழரசம் பருகுங்கள் என்று கார் பயணத்தில் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார் பழனிச்சாமி.

கோபிக்குப் பக்கத்திலுள்ள கிராமத்தை சேர்ந்தவர் அவர். அமெரிக்காவில் கால் வைத்து அரை மணிக்குள்ளாகவே காது குளிரக் கொங்குத் தமிழ் கேட்டதும் உற்சாகமாகி விட்டேன்.

கடந்த நூற்றாண்டில்தான் அமெரிக்காவில் அடுக்கு மாடிகள் ஆச்சரியம். இந்த நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவின் ஆச்சரியம் அடுக்குப் பாலங்கள் தான்.

தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் போது பின்னிப் பிணைந்த பாம்புகளாய்த் தெரியும் பாலங்கள். பக்கத்தில் நெருங்க நெருங்க துல்லியமான கோடுகளாய்ப் பிரிகின்றன.

ரெனய்ஸன்ஸ் ஹோட்டலில் நாங்கள் நுழையும் போது எங்களை வரவேற்றார் திருமதி. விஜி ராஜன். இவர் மாநாட்டுக் குழுவின் தலைவர். வாமன வடிவம் செயலாற்றலில் விசுவரூபம். “இரவு விருந்துக்கு திரு.பால் பாண்டியன் இல்லம் செல்லத் தயாராகுங்கள்” என்று முன்பே தெரிவித்திருந்தார்கள்.

சிறிது நேர ஓய்வுக்குப் பிறகு எங்களை அழைத்துச் செல்ல கார் வந்தது. “இப்படி வெய்யில் கொளுத்துகிறதே” என்று நேரத்தை விசாரித்தால் வடஅமெரிக்கா நேரப்படி இரவு எட்டுமணி.

குளிர்காலத்தில் ஐந்து மணிக்கெல்லாம் இருட்டிவிடுகிற அமெரிக்காவில் கோடைக் காலமென்றால் சூரியனுக்கு ஓவர் டைம்& இரவு ஒன்பதரை மணி வரை.

வாரத்திற்கு நாற்பது மணி நேரமே பணி நேரம் என்கிற வரையறை கண்டிப்பாகப் பின்பற்றப்படும் அமெரிக்காவில் சூரியனுக்கு மட்டும் அந்தச் சுதந்திரம் கிடையாது.

இரவு விருந்து, இந்தியாவின் இன்றைய நிலை பற்றிய கலந்துரையாடலின் களமாக இருந்தது. அமெரிக்காவில் வசிக்கும் தமிழர்களில் பலருக்கும் தாயகத்தின் இன்றைய நிலை குறித்துத் தெளிந்த பார்வை இருக்கிறது. எதிர்பாராத இன்ப அதிர்ச்சியாய், ரவி தமிழ்வாணன் அங்கு வந்திருந்தார்.

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே-10

எனக்கே சிரிப்பு வரும் சமயத்திலே… புத்தகத்திலிருந்து…

அன்று இரவே பாஸ்போர்ட் விஷயமாக சென்னைக்குப் புறப்பட்டேன்.

எனக்கு அமெரிக்க விசா அங்கீகரிக்கப்பட்டு, தூதரகத்தில் இருப்பதையும் புதிய பாஸ்போர்ட் கிடைத்தால் மறுபடி எழுதிப் போட்டு வாங்க வேண்டும் என்றும் பாஸ்போர்ட் அலுவலர்களுக்கு விளக்கினேன். அரைமனதோடு புன்னகைத்து விட்டு “மூன்று மாதங்களில் கிடைத்துவிடும்” என்றார்கள்.

அப்புறம் “தத்கால்” உள்ளிட்ட குட்டிக் காரணங்களையெல்லாம் அடித்துப் பத்து நாட்களில் பாஸ்போர்ட் வந்துவிட்டது. “உறியில் இருக்கு வெண்ணை எடுத்துக் கொடுங்க அண்ணே” என்று காலில்லாதவன் கேட்ட கதையாக தூதரகத்திற்கும் பாஸ்போர்ட்டை அனுப்பி, விசா வருமென்று காத்திருந்தோம். 26ம் தேதி வரை பதுங்கு குழியில் இருந்த சதாம் உசேன் மாதிரி சத்தத்தையே காணவில்லை.

இதற்கிடையே அமெரிக்காவுக்கு என்னுடன் வருவதாயிருந்த இன்னும் சிலருக்கு விசா நிராகரிக்கப்பட்ட தகவல் வந்தது. எங்கள் நிகழ்ச்சிகளை ஒருங்கிணைத்த நிறுவனத்தின் சென்னை மேலாளர் கிருபாகரன் பதறிப் போய் விட்டார்.

யார் மூலம் விசாவை விரைவாக வாங்கலாம் என்று அவர் யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது “கிருபாகரன்! ஒரு யோசனை” என்றேன். “என்ன? என்ன?” என்று பரபரப்பானார் அவர். “இங்கே பாருங்க! விசா வரும்ங்கிற நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை. பேசாம உங்க கெஸ்ட் ஹவுஸ்லேயே நான் ஒரு வாரம் இருக்கேன். அட்லஸ் வாங்கிக் குடுத்துடுங்க. “நான் கண்ட அமெரிக்கா”ன்னு ஒரு புஸ்தகம் எழுதீட்டு கோயமுத்தூர் போயிடறேன்” என்றேன்.

சிரிக்கவும் முடியாமல் முறைக்கவும் முடியாமல் விலகிப் போய்விட்டார் அவர். இதையெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்து நான் சிரித்துக் கொண்டது எப்போது தெரியுமா? இருபத்தொன்பதாம் தேதி நள்ளிரவு பேராசிரியர் ஞானசம்பந்தனும் நானும் அமெரிக்காவுக்கு விமானம் ஏறிய போது.

ஆமாம்! 27ம் தேதி விசா வந்தே விட்டது. அநேகமாகப் பேராசிரியர் ஞானசம்பந்தனை வழியனுப்பத்தான் போக வேண்டியிருக்கும் என்று நினைத்தால் பலருக்கும் என் பயணம் குறித்துத் தெரிவிக்கவேயில்லை. சொல்லாமல் போவது தானே நல்ல பிள்ளைக்கு அடையாளம்.

லுஃப்த்தான்ஸா விமானத்தில் நள்ளிரவு நேரத்தில் ஆய்த எழுத்து படம் பார்த்துக் கொண்டே பறக்கத் தொடங்கினோம். “தூங்காதீங்க! தூங்கீட்டா சாப்பாடு தரமாட்டாங்க!” என்று எச்சரித்துக் கொண்டே வந்தார் பேராசிரியர். பொதுவாகவே பேச்சாளர்களுக்கு இரவு நேரத்தில் சரியாகத் தூக்கம் வராது. ஊர் ஊராகப் போய் நள்ளிரவு வரை போய் ஆயிரக்கணக்கானவர்களின் தூக்கத்தைக் கெடுப்பதன் பயன் அது.

சர்வதேச விமானம் என்பதால் மது பரிமாறிக் கொண்டிருந்தார்கள். பேராசிரியர், நான், அப்புறம் விமானத்தில் வந்த சில கைக்குழந்தைகள் மட்டும் தான் மது அருந்தவில்லை.

ஃபிராங்க்ஃபர்ட்டில் விமானம் மாற வேண்டும். அந்த விமான நிலையமே தனியான ஊர் மாதிரி இருக்கிறது. என் கைப்பையில் வாக்மென் வைத்திருந்தேன். அமெரிக்க விமானம் ஏற நான்கு மணி நேரம் இருந்தது. கண்ணதாசன் பாடல்களையும், சுதாரகுநாதன் பாடல்களையும் ஆற அமரக் கேட்கலாம் என்று பார்த்தால், கைப் பையைப் பரிசோதித்த அலுவலர் பதறிப் போய்விட்டார். “Sir! You have a radio!” என்று ஏதோ கஞ்சா வைத்திருப்பது போல் கேட்டார். “O.K. Come! Let us go for another check” என்று தனியாகத் தள்ளிக் கொண்டு போனார்.

அமெரிக்க விமான நிலையத்தில் ஜார்ஜ் பெர்ணாண்டஸ், கமலஹாசன் போன்றவர்களுக்கு நேர்ந்த “சோதனைகள்” பற்றிய கேள்வி ஞானம் ஏற்கெனவே இருந்தது. அவர்களை விடவும் பிரபலமாயிற்றே நான். எனவே சோதனை” ஃபிராங்ஃபர்ட்டிலேயே ஆரம்பம்.

அடுத்த தளத்திற்கு அழைத்துப் போனால் அங்கே ஓர் அம்மணி இருந்தார். என்னை அம்மணியா “சோதிக்கப்” போகிறார் என்று குழம்பிய போதே என் வாக்மென்னை விதம்விதமான கருவிகளால் பரிசோதித்து விட்டு அதையும் கொஞ்சம் புன்னகையையும் கொடுத்து அனுப்பிவிட்டார்.

விமான நிலையத்திலும் விமானத்திலும் அயல்நாட்டுப் பெண்கள் அணிந்திருந்த பனியன்களில் இருந்த வாசகங்களை இங்கே எழுதினால், அப்புறம் என்மேல் மாவட்டம் மாவட்டமாக வழக்குப் போடுவார்கள். எனவே, யாருக்காவது தெரிந்து கொள்ள ஆசை இருந்தால், முழு விலாசம், புகைப்படம், ஜாதகம் ஆகியவற்றை ரசனை மாத இதழுக்கு ஐந்து வருட சந்தாவுடன் அனுப்பி வைத்தால் தனியான கடிதத்தில் விபரம் தரப்படும்.

ஃபிராங்க்ஃபர்ட்டில் விமானம் மாறிக் கொண்டோம். கிளம்ப எத்தனித்த விமானம் திடீரென்று தயங்கியது. சில அலுவலர்கள் வந்தார்கள். ஒரு ஜெர்மனியப் பயணியை அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் சற்றுநேரம் கழித்து வந்தார்.

நடு விமானத்தில் நின்று கொண்டு “எல்லோரும் போய் வாருங்கள்! நான் உங்களோடு வர முடியாது. என் விசா காலாவதியாகி விட்டதாம்” என்று சொல்லிக் கொண்டே பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு இறங்கிவிட்டார். விமானம் கிளம்பியதும். ஒரு குழந்தை மட்டும் விடாமல் அழுது கொண்டே வந்தது. இரண்டு மூன்று முறை திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டுப் பேராசிரியர் சந்தேகத்தோடு கேட்டார். “குழந்தைக்கு காது குத்தறாங்களா?”

டல்லாஸ் விமான நிலையத்தில் இறங்கினோம். எங்களுடையது மட்டுமின்றி, கலை விழாவுக்காக நிறைய லக்கேஜ் எங்கள் பெயரில் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. “கவலைப்படாதீங்க! அமெரிக்காவில் விமான நிலையத்திலேயே வந்து எடுத்துக்குவாங்க!” என்று கிருபாகரன் சொல்லியிருந்தார். விசா விசாரணை முடிந்தது. கன்வேயர் பெல்ட்டில் பெட்டிகள் வரத் தொடங்கின. எங்களுடையது என்று நினைத்துக் கொண்டு குத்துமதிப்பாக எந்த எந்த லக்கேஜ்களையோ இறக்கி வைக்கத் தொடங்கினோம்.

அருகில் காத்திருந்த அமெரிக்கர்கள் எங்கள் சேவையில் மகிழ்ந்து போய் நன்றி சொல்லி, அவரவர் லக்கேஜை எடுத்துச் சென்றார்கள்.

திடீரென்று ஓர் ஆப்பிரிக்கர் என்னை அழைத்தார். “ஹீ இஸ் சம்மீந்தன்” (சம்மீந்தன் யார்?) என்றார். ஞானசம்பந்தன் என்ற பெயரைத்தான் கேட்கிறார் என்று புரிந்தது. பேராசிரியரைக் காட்டினேன்.

ஆஜானுபாகுவான அந்த ஆப்பரிக்கர் பெயர் பூவே. நான்கு கைகளால் நாங்கள் தூக்கிய பெட்டிகளை ஒரே கையில் தூக்கி ஒழுங்கு செய்து “லெட்ஸ் கோ” என்று அழைத்து வந்துவிட்டார். அவரைப் பின் தொடர்ந்தேன். “சம்மீந்தனும் தான்”!!