வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம்!

2.“முடியாது” என்று சொல்லமுடிகிறதா உங்களால்?

“ஓ! அப்படீங்களா… அதுக்கென்ன பண்ணிடலாம்! நிச்சயம்! என்னங்க. அதெல்லாம் ஒண்ணும் பிரச்சினையில்லை! உங்களுக்குச் செய்யலாமா? நல்லதுங்க.. வெச்சுடறேன்!” தொலைபேசியை வைத்த மாத்திரத்தில், “வேற வேலை இல்லை! இருக்கிற வேலை போதாதுன்னு இது வேறே” என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டே புதிய வேலை ஒன்றை வேண்டா வெறுப்பாகத் தொடங்குபவரா நீங்கள்? அப்படியானால், “முடியாது” என்று சொல்லமுடியாதவர் நீங்கள்.

பெரும்பாலும், மற்றவர்கள் தவறாக எண்ணிக்கொள்வார்கள் என்கிற பயத்தில்தான் நம்மால்முடியாத வேலைகளையும் இழுத்துப்போட்டுக் கொண்டு கொண்டு சிரமப்படுகிறோம். “நீங்க நினைச்சா செய்யலாம்” “உங்ககிட்ட சொல்லிட்டா போதும்னு அப்பவே சொன்னேன்” என்பது போன்ற பாராட்டுகளுக்கு மயங்கி, மறுத்துச் சொல்ல மனம் வராமல் சிக்கல்களில் மாட்டிக் கொள்கிறோம். இதிலிருந்து விடுபட்டால்தான், பயனுள்ள காரியங்களைச் செய்யமுடியும். அனாவசிய டென்ஷன்களில் இருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

உடனே ஓ.கே. சொல்லாதீர்கள்.

சிலர் இருக்கிறார்கள். யார் எதைச் சொன்னாலும் “அதுக்கென்ன பண்ணிடலாம்” என்று சொல்வார்களே, தவிர அந்த வேலை அங்குலம்கூட நகராது. இதனால் உதவி கேட்டு வந்தவர்களுக்கும் சங்கடம்; இவருக்கும் கெட்ட பெயர்.

ஒரு விஷயம் காதில் விழுந்ததுமே நம்மால் முடியுமா இல்லையா என்று யோசிக்க வேண்டும். முடியாது என்று தெரிந்தால், “இது நமக்கு சாத்தியமில்லீங்களே!” என்று சொல்லிவிட வேண்டும்.
நம்மால் நிச்சயமாக முடியும் என்று தெரிந்தால்கூட “கொஞ்சம் யோசிச்சுச் சொல்றேன்” என்று சொல்லிவையுங்கள். இதனால், மாற்று ஏற்பாட்டுக்கு மனரீதியாக அவர் தயாராவார்.

முடியாத ஒன்றை “முடியாது” என்று சொல்லத் தயக்கம் தேவையில்லை. அந்த நேரத்திற்கு சிறு வருத்தம் தோன்றும். ஆனால் செய்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டுச் செய்யாமல் விடுவதால் பெரிய விரோதமே ஏற்படும்.

எடுத்த எடுப்பிலேயே முழு நம்பிக்கை கொடுத்துவிட்டு, போகப் போக சந்தேகமாகச் சொன்னால் அதுதான் உறவுகளைப் பாதிக்கும்.

பெருந்தலைவர் காமராஜர், தன்னால் நிச்சயமாகச் செய்ய முடிந்த வேலைகளைக்கூட, “ஆகட்டும் பார்க்கலாம்” என்றுதான் சொல்வார். ஆனால் செய்து கொடுத்துவிடுவார். முடியாதவற்றை “முடியாது” என்று மறைக்காமல் சொல்லிவிடுவார்.

அரைமனதாய்ச் செய்யும் அனாவசிய முயற்சிகள்
யாரோ ஒரு நண்பர் உங்களிடம் கடன் கேட்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். ஒன்று அவர் நம்பிக்கைக்குரியவராய் இல்லாமல் இருக்கலாம். அல்லது அப்போது உங்களிடம் பணமின்றிப் போகலாம். அந்த சூழ்நிலையில் மென்மையாகப் பேசி “முடியாது” என்று உறுதியாகச் சொல்வதே நல்லது.

“என்கிட்டே இல்லை! இன்னொருத்தர்கிட்ட கேக்கிறேன்” என்று வேண்டா வெறுப்பாகத் தொலைபேசியில் பேசுவது, அல்லது “நாளைக்கு வாங்க! கேட்டுச் சொல்றேன்” என்று இழுத்தடிப்பது எல்லாமே உங்கள் நேரத்தையும் அவர் நேரத்தையும் வீணடிக்கும்.

எல்லோருக்கும் நல்லவரா நீங்கள்?
எல்லோருக்கும் நல்லவன் பொல்லாதவன் என்றொரு பழமொழி உண்டு. எனவே நல்ல பெயர் “வாங்குகிற” முயற்சியில் இருக்கும் பெயரையும் கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டாமென்றால் தவறான உறுதிமொழிகளையும் தராதீர்கள்.

கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றுவது என்பது பெரிய விஷயம். ஒருவர் உதவி கேட்டு வருகிறார் என்றால், அதை ஒப்புக்கொண்ட மறுவிநாடியே அது உங்கள் கடமையாகிவிடுகிறது. நீங்கள் பதில்சொல்ல வேண்டிய கடமைக்குத் தள்ளப்படுகிறீர்கள். அதேநேரம் செய்யக்கூடிய உதவிகளை உடனடியாக, தாமதமில்லாமல் செய்துகொடுங்கள்.

நீங்கள் மறுத்துச் சொன்னாலும் உங்கள்மீது நல்லெண்ணமும் நம்பிக்கையும் வளர அதுவே வழி. “ஊருக்கு உழைத்தவன்” என்ற பட்டத்திற்கு ஆசைப்படும் பலர், “ஊருக்கு இழைத்தவன்” என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படத் தலையாய காரணம், அவர்கள் “தலைதான்.”

தலையை இட வலமாக ஆட்ட வேண்டிய நேரங்களில் மேலும் கீழுமாக ஆட்டுவதால் வருகிற சிக்கல் இது. இப்போது சொல்லுங்கள், முடியாது என்று சொல்லமுடியும்தானே உங்களால்?

(மரபின்மைந்தன் முத்தையா எழுதிய வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து)

வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம்!

நமது வீட்டின் முகவரி – 18

“அலுவலகத்தில் ஏற்படும் கருத்துவேறுபாடுகள் என்னைப் பதற்றமடையச் செய்கின்றன” என்றார், என்னைச் சந்தித்த ஒரு நண்பர். கருத்துவேறுபாடுகள் தவறானதல்ல. தனி மனிதர்கள் ஒரே இடத்தில் சேரும்போது, ஒரேவிதமான கருத்தைக் கொண்டிருப்பது சாத்தியமில்லை. ஆனால், கருத்து வேறுபாடுகள் வீண் பிடிவாதத்தாலோ அகங்காரத்தாலோ விளைந்தால், அது அலுவலக சூழலைப் பாதிக்கும்.

கருத்துவேறுபாடுகளில் பெரும்பான்மையானவை தவறாகப் புரிந்துகொள்வதன் விளைவாகவே ஏற்படுகின்றன. கணவன் மனைவி இருவரும் காரில் போய்க் கொண்டிருந்தனர். கணவரைப் பார்த்து, “சோர்வாக இருக்கிறீர்களே! காபி சாப்பிடலாமா?” என்றார். மனைவிக்கு முகம் வாடிவிட்டது. இரண்டுநாட்கள் முகம் கொடுத்தே பேசவில்லை.

கணவனிடம், “தனக்குக் காபி வேண்டும்” என்பதை மறைமுகமாக வெளிப்படுத்த முயன்றார் மனைவி. அது கணவனுக்குப் புரியவில்லை. பிரச்சினை ஏற்பட்டுவிட்டது. தகவல் தொடர்பு துல்லியமாக இல்லாதபோது கணவன் மனைவிக்கு நடுவிலேயே இவ்வளவு குளறுபடிகள் ஏற்படுமென்றால், அந்நியர்கள் ஒன்றாகப் பணிபுரியும் அலுவலகத்தில் கேட்கவே வேண்டாம்.

வெவ்வேறு துறைகளில் பணிபுரியும் அலுவலர்கள் “வாடிக்கையாளர் நன்மை” என்கிற பொதுக்காரணத்தை முன்வைத்துச் செயல்படுகிறார்கள். ஓர் இயந்திரம் தயாரிக்கும் நிறுவனம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இயந்திரத்தின் குறிப்பிட்ட பகுதியை வாடிக்கையாளர் அனாவசியம் என்று கருதுவதாக விற்பனையாளருக்குத் தகவல் கிடைக்கிறது. அவர் என்ன செய்ய வேண்டும்?

அந்தப் பகுதி ஏன் பொருத்தப்பட்டுள்ளது என்கிற விளக்கத்தைப் பொறியாளரிடம், இணக்கமாகக் கேட்டுப் பெறலாம். மாறாக, “இது மாதிரி அனாவசியமானதெல்லாம் எதற்கு? வாடிக்கையாளர்களுக்கு யார் பதில் சொல்வது?” என்று எரிந்துவிழுந்தால், பொறியாளருக்கு “சர்” என்று கோபம் வரும். வாடிக்கையாளர்தான் தெரியாமல் சொல்கிறார் என்றால், விற்பனைக்குப் போன உனக்கு விபரம் வேண்டாமா? என்று எரிந்துவிழுவார்.

இருவருமே மையப் பிரச்சினையிலிருந்து விலகிவிடுகிறார்கள். வாடிக்கையாளர் நன்மையும் அடிபடுகிறது. அலுவலகத்தின் சூழலும் கெடுகிறது.

உரையாடல் கலையில் எதையும் நேர்மறையாகச் சொல்லிப் பழகவேண்டும். குறிப்பாக அலுவலகத்தில் இது மிகவும் முக்கியம். “இது ஏன் இங்கே இருக்கிறது-?” என்கிற கேள்விக்குப் பதில், “இதை அகற்றிவிடலாமே” என்று மெதுவாகக் கேட்கலாம்.

எந்தச் சூழலிலும் தன் நிறுவனத்தை விட்டுக் கொடுக்காமல் வாடிக்கையாளர்களைத் தக்க வைத்துக்கொள்வதுதான் சாமர்த்தியம்.

தேவையில்லாமல் சக அலுவலர்களைப் பகைத்துக் கொண்டும், அவர்கள் செய்யும் சிறுசிறு தவறுகளைப் பெரிதுபடுத்திக்கொண்டும் இருப்பவர்கள் பகைவர்களை சம்பாதித்துக் கொள்வதோடு, அலுவலகத்திலும் மிகவும் எரிச்சலான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்திவிடுவார்கள்.

இன்னும் சிலரோ சிறு கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டாலும்கூட “தொட்டால் சிணுங்கிகளாக” முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு பகை பாராட்டுவார்கள். கருத்து வேறுபாடுகளை மதியுங்கள். ஆரோக்கியமான கருத்து மோதலை அனுமதியுங்கள். அவை நம்மை நாமே வளர்த்துக்கொள்வதற்கான மிக நல்ல வாய்ப்புகள்.

(மரபின்மைந்தன் முத்தையா எழுதிய வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து)

வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம்!

நமது வீட்டின் முகவரி – 17

“மேலாளர் கீழாளர் பேதங்கள் இல்லாமல்

மெய்யாள வந்த பெருமான்” என்று கவிஞர் கண்ணதாசன் ஒரு முறை முருகக் கடவுளைப் பற்றி எழுதினார். இது முருகனுக்குப் பொருந்தும். முதலாளிக்கும் பொருந்துமா? இந்த சந்தேகம் அலுவலக நிர்வாகங்களில் அடிக்கடி எழக்கூடியதுதான்.

தனக்குக் கீழ் வேலை பார்ப்பவர்களை நணபர்களாக்கிக் கொள்வதோ, மேலதிகாரிகளை நண்பர்களாக்கிக் கொள்வதோ அலுவலகச் சூழலுக்கு அவசியம்தானா? இது குறித்து மேலைநாடுகளில் பெரும் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டதுண்டு.

1982இல், மார்ட்டிமர்ஃபீன்பர்க் என்கிற உளவியல் ஆய்வாளர் ஒருவரும், ஆரன்லிவின்ஸ்டன் என்கிற பேராசிரியர் ஒருவரும் இத்தகைய ஆய்வை அமெரிக்காவில் மேற்கொண்டனர். இராணுவத்தில் தளபதியாக இருந்து, பின்னர் உணவு விநியோக நிறுவனம் ஒன்றின் தலைவரான நிர்வாகி ஒருவர் இந்த ஆய்வின்போது சுவாரஸ்யமான ஒரு தகவலைத் தந்தார்.

“நான் இராணுவத் தளபதியாக இருந்தபோது, சிப்பாய்களுடன் நட்புக் கொண்டதில்லை. நிர்வாகி ஆன பின்பு அலுவலர்களிடம் நட்புக் கொண்டதில்லை. சிப்பாய்களுடன் நெருங்கிப் பழகினால் யுத்தத்தில் அவர்கள் கொல்லப்படும்போது வருத்தமிருக்கும். அலுவலர்களுடன் நெருங்கிப் பழகினால், அவர்களை வேலையைவிட்டு வெளியேற்றும்போது வருத்தமாக இருக்கும்” என்றார்.
அதே நேரம், மேலதிகாரிகள் அலுவலர்களிடமிருந்து முழுவதும் அந்நியப்பட்டிருந்தாலும் அலுவலகத்தில் ஒற்றுமை உணர்வு இருக்காது. இதற்குச் சரியான தீர்வை சிந்தித்துச் சொல்பவர் திருவள்ளுவர்தான். “அரசனோடு பழகும்போது நெருப்போடு பழகுவதுபோல் பழகுங்கள். குளிர் காயும்போது நெருங்கிப்போனாலும் சுட்டுவிடும். தள்ளிப்போனாலும் பயன்தராது” என்கிறார்.

“அகலாது அணுகாது தீக்காய்வார் போல்க
இகல்வேந்தர்ச் சேர்ந்தொழுகு வார்”
என்பது குறள். அலுவலர்களிடம் அன்பாகப் பழகுவது ஆரோக்கியமான சூழலை அலுவலகத்தில் ஏற்படுத்தும். ஆனால், அலுவலர்களில் ஒரு சிலர் மட்டும் நிர்வாகியோடு நிபந்தனையில்லாத நட்புக் கொள்வது அவர்கள் இருவருக்கும் மட்டுமின்றி அலுவலகம் முழுமைக்கும் சிரமம் கொடுக்கும்.

மேலதிகாரிக்கும் அலுவலர்களில் சிலருக்கும் இடையே நட்புறவு நிலவினால் அங்கே கடைப்பிடிப்பதற்கு என்று சில அனுபவ மொழிகளை ஆய்வாளர்கள் தொகுத்துள்ளனர்.

1. தனிப்பட்ட நட்பு, அலுவலகத்தின் சக அலுவலர்கள் பற்றிய மதிப்பீட்டுக்கும் பயன்படக்கூடாது. நிர்வாகியுடன் நெருக்கமாக உள்ள அலுவலர், தனக்கு வேண்டாத சக பணியாளர்களைப் பற்றித் தவறான எண்ணங்களை ஏற்படுத்த முயலலாம்.

2. நண்பராயிருக்கும் அலுவலரின் கடமைகளை பணிகளை மதிப்பீடு செய்வதில் நிர்வாகிக்கு எந்தத் தயக்கமும் இருக்கக்கூடாது. செயல்திறன் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றும்விதம் போன்றவற்றை, நேர்மையாக மதிப்பீடு செய்யும் மனப்பான்மை இருவருக்குமே இருக்க வேண்டும்.

3. இந்த நேர்மை இருவரிடமும் இருக்கும் பட்சத்தில் இவர்கள் நட்பு குறித்த வீண் விமர்சனங்களையும் தாங்கிக்கொள்ளும் தன்மை வேண்டும்.

4. நிர்வாகி அலுவல்பூர்வமாக எடுக்கும் நடவடிக்கை, அவர்கள் நட்பைப் பாதிக்காத அளவு பக்குவம் வேண்டும்.

அமெரிக்க அதிபராக ஜான்சன் இருந்தபோது, ஒரு குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் தன் நண்பராக இருந்த வெள்ளை மாளிகை ஊழியர் ஒருவரை வெளியேற்றினார். அவரது பதவிக்காலம் முடிந்தபிறகு வெள்ளை மாளிகைக்கு வெளியே அவர்கள் நட்பு தொடர்ந்தது.

அலுவலகச் சூழலில் நட்பு என்பது, ஒருவருக்கு ஒருவர் பயன்படுவதற்கல்ல. ஒருவருக்கொருவர் அலுவலகக் கடமைகளை நிறைவேற்ற உதவியாய் இருக்க!!

(மரபின்மைந்தன் முத்தையா எழுதிய வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து)

வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம்!

நமது வீட்டின் முகவரி – 16

அலுவலகத்தில் ஏற்படும் அத்தனை சிக்கல்களையும் சீரமைக்க கைதேர்ந்த நிர்வாகிகள் கையாளும் ஒரே அஸ்திரம், மதித்தல்.

ஒவ்வொரு தனிமனிதரும் எதிர்பார்ப்பது தனக்கும், தான் வகிக்கும் பொறுப்புக்கும் உரிய மரியாதையைத்தான். அதனை மனதாரத் தருவதற்குத் தயாராகும்போது அலுவலகத்தில் இணக்கமான சூழல் ஏற்படுகிறது.

ஒரே குழுவாக இணைந்து செயல்பட வேண்டிய அலுவலகத்தில் சிறுசிறு குழுக்கள் தலைதூக்கும் “கோஷ்டி அரசியல்” நடப்பதுண்டு. இந்தச் சூழ்நிலை தவிர்க்கப்படும்போது, அலுவலர்களின் செயல்திறன் கூடும். அலுவலர்கள் மத்தியில் இணக்கமான சூழ்நிலை உருவாவதற்கு, உலகின் புகழ்பெற்ற விளம்பர இயல் நிபுணராகத் திகழ்ந்த ஒகில்வி, சில நல்ல வழிமுறைகளைக் கூறுகிறார்.

1. அலுவலகத்திற்குள் நடக்கும் காகித யுத்தத்தைத் தவிர்த்திடுங்கள். கண்டன அறிக்கைக் கடிதம் போன்றவற்றுக்குப் பதிலாக நேரிலேயே கூப்பிட்டுப் பேசிவிடுங்கள்.

2. சக அலுவலர்கள் பற்றி, “போட்டுக்கொடுக்கும்” மனிதர்களைத் தவிர்த்துவிடுங்கள். நீங்கள் நிர்வாகத்தில் அங்கம் வகித்தால் அவரை நீக்கிவிடுங்கள்.

3. அலுவலர்கள் சேர்ந்து அமர்ந்து மதிய உணவு அருந்தும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்துங்கள். இது பல்வேறு மனத்தாங்கல்கள் நீங்க வழிவகுக்கும்.

4. யாரேனும் ஒருவர், சக ஊழியர் பற்றி, “அவர் திறமையே இல்லாதவன்” என்று குறை கூறினால், யாரைச் சொன்னாரோ அவரை அழைத்து, அவர் முன்னிலையில் இதனைத் திரும்பச் சொல்லும்படி அவரைப் பணியுங்கள்.

5. செயல்படாதவர்கள் தேங்கிய குப்பையின் கிருமிகள் போல, அவர்களை அகற்றுங்கள்.

பெரிய நிறுவனங்களில் மக்கள் தொடர்பு அலுவலர்கள் இருப்பதுண்டு. அவர்களுக்கு இருவகையான பணிகள் உண்டு. வெளியிலிருந்து வருபவர்களுடன் நல்லுறவு பேணுதல், அலுவலகத்தின் உள்னே நல்ல உறவுகளை வளர்த்தல்.

தீர்க்கமுடியாத அளவு மோதல்கள ஏற்படுமானால் அவற்றை இருவரும் மனம்விடடுப் பேசித் தீர்ப்பதே நல்லது. ஒருவேளை சரிசெய்ய முடியாத அளவு மனத்தாங்கல் ஏற்பட்டால் அலுவலகத்தில், சண்டை போட்ட ஊழியர் பற்றி மற்ற ஊழியர்களிடம் விமர்சனம் செய்கிற போக்கை முற்றாகத் தவிர்க்க வேண்டம். மோதல் வலுப்பெறாமல் இருக்க இதுவே வழி.

எல்லாவற்றையும்விட, தனி மனிதர்கள் மத்தியில் இருக்கும் கருத்துவேறுபாடுகள், அலுவலகத்தின் பொது நன்மையையோ பணிகளையோ பாதிக்காமல் பாதுகாக்கிற பொறுப்புணர்வு அலுவலர்களுக்கு அவசியம்.

நிர்வாகத்தோடு நெருக்கமாகத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்ளும் முயற்சியில் சக அலுவலர்களைப் பகைத்துக் கொள்வதும், சக அலுவலர்கள் தன்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்பதற்காகத் தேவையில்லாத விஷயங்களில் நிர்வாகத்துடன் முரண்டுபிடிப்பதும், அலுவலகத்தில் நமது வளர்ச்சியைப் பாதிக்கக்கூடிய அணுகுமுறைகள்.

பொதுவான ஒரே நோக்கத்திற்காகப் பணிக்கு வருபவர்கள், தங்களுக்குள் ஆரோக்கியமான போட்டியை வளர்த்துக்கொண்டு, நட்பையும் வளர்த்துக் கொண்டால் அங்கே நிறுவனமும் வளரும். ஊழியர்களும் வளர்வார்கள்.

போட்டி பொறாமைகளை வளர்ப்பதன் மூலம், கெட்டபெயரும், வீண் குழப்பங்களுமே வளரும்.
வளர வேண்டியவர்கள் நாம்தான். விரிசல்கள் அல்ல!

(மரபின்மைந்தன் முத்தையா எழுதிய வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து)

வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம்!

நமது வீட்டின் முகவரி – 15

நட்பு, காதல் போன்ற தனிமனித உறவுகள், அன்பு காரணமாய் நம் இயல்புக்கேற்ப வளைந்து கொடுக்கக்கூடும். ஆனால், ஒருவர் விழிப்புணர்வோடும் எச்சரிக்கையோடும் கையாள வேண்டிய உறவுகளில் மிக முக்கியமானது அலுவலகச் சூழலில் ஏற்படும் உறவுகள். தனிமனிதனின் உளவியல் பாங்கை, உளவியல் அறிஞர்கள் இரண்டாகப் பிரிப்பதுண்டு. தனிமைச் சூழலில் தனிமனிதன், சமூகச் சூழலில் தனிமனிதன்.

சமூகச் சூழலில் முக்கியமானது அலுவலகச் சூழல். இந்த உறவுகள் சரியாகக் கையாளப்படாதபோது இரண்டு வகையான பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன. ஒன்று, அலுவலகத்தின் பொதுவாக இயக்கத்திற்கு நேரும் பாதிப்பு. இன்னொன்று, அலுவலகத்தில் நம்முடைய வளர்ச்சிக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு.

இளமையின் வேகத்தில், சாதிக்கும் ஆர்வத்தில் தன்னிச்சையாக முடிவெடுத்து மாட்டிக் கொள்கிற அலுவலர்கள் ஏராளம். இவர்களுக்குத் தீய நோக்கம் ஏதுமில்லை. ஆனால் மேற்கொண்ட நல்ல பணியை சரியான முறையில் செய்யத் தெரியாததுதான் காரணம்.

தான் மேற்கொண்ட பணி, தன் துறையைச் சார்ந்ததுதானா, அதில் மேற்கொள்ளக்கூடிய முடிவு அலுவலகத்தின் பொதுக்கொள்கைக்கு ஏற்றதா? அது வேறு அலுவலர்களின் எல்லைக்குள் அத்துமீறிப் பிரவேசிப்பதாய் ஆகுமா என்பது போன்ற எதையும் எண்ணிப் பார்க்காமல் அவசரப்பட்டு எடுக்கும் முடிவுகளே அலுவலக உறவுகள் சிதைவதற்குக் காரணம்.

அலுவலகங்களில் கருத்து மோதல் வர இரண்டு காரணங்கள். 1.தனது முக்கியத்துவத்தை நிலைநாட்ட சிலர் முயலும்போது வரலாம். 2. தன் இடத்தை இன்னொருவர் அபகரிப்பாரோ என்கிற எண்ணம் ஏற்படும்போது மோதல் எழலாம்.

இந்த இரண்டு சூழ்நிலைகளையும் கடந்து வரும் பக்குவம் அனைத்து அலுவலர்களுக்கும் ஏற்படும்போது அங்கே சுமுகமான சூழ்நிலை நிலவும்.

ஓர் அலுவலகத்தில் பணிக்குச் சேர்கிறபோது? அங்கு எத்தனை துறைகள் உள்ளன என்பதை முதலில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். எந்த எந்தத் துறைகளுக்கு என்னென்ன பணிகள் என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். யார் யாருக்கு என்ன பொறுப்பு என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதைவிட முக்கியமாக, எந்த வேலையை, யார் செய்யக்கூடாது என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

உதாரணத்திற்கு, அலுவலகத்தில் கணக்காளராக நீங்கள் பணிக்குச் சேர்கிறீர்கள். அங்கு பணிபுரியும் பொறியாளர் ஒருவருக்கு உங்கள் வாடிக்கையாளரிடமிருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது. அழைப்பு வந்த நேரத்தில் அலுவலர் அங்கே இல்லை. உடனே மதியம் 12 மணிக்கு வாங்க சார், அவரைப் பார்க்கலாம் என்று நீங்கள் சொல்லிவிடுகிறீர்கள். இதன் மூலம் இரண்டு தீமைகள் ஏற்பட வாய்ப்பு உண்டு.

அந்தப் பொறியாளருக்கு 12 மணிக்கு வேறு வேலை ஏதும் வெளியே இருந்து போயிருப்பாரானால், வந்து பார்க்கிற வாடிக்கையாளர் பொறுப்பே இல்லாத ஆளுங்கப்பா என்று புலம்பிக்கொண்டே திரும்புவார்.

அல்லது, யாரைக் கேட்டு 12 மணிக்கு அவரை வரச் சொன்னீங்க என்று பொறியாளர் உங்கள் மேல் பாயக்கூடும். ஆர்வம் அளவுக்கு மீறினால் ஆர்வக் கோளாறு என்பார்கள்.

யாரும் இருக்கும் இடத்தில் இருந்துகொண்டால் எல்லாம் சௌக்யமே. இது எல்லா அலுவலகங்களிலும் எழுதிவைக்க வேண்டிய வாசகம்.

சிக்கல்கள் வந்தபிறகு கையாள்வதைக் காட்டிலும் சிக்கலே வராமல் தடுத்தால், அலுவலகச் சூழல் மகிழ்ச்சியும் நல்லிணக்கமும் மிக்கதாக இருக்கும். அதற்கொரு வழி இருக்கிறது. அது….

(மரபின்மைந்தன் முத்தையா எழுதிய வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து)

வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம்!

நமது வீட்டின் முகவரி – 14

கடந்த அத்தியாயத்தில் காதலுக்காக உயிரை விடுவதுதான் புனிதமா என்கிற கேள்வியை எழுப்பி இருந்தேன். நட்பானாலும் காதலானாலும், அது வாழ்க்கைக்குத்தான் நம்மை தயார்ப்படுத்த வேண்டும். ஓர் உறவு முறிகிறதென்றால் அங்கே தேர்வு செய்த நபர் தவறானவர் என்று அர்த்தம். காதலே தவறானது என்று அர்த்தமல்ல.

எனவே, இவர்கள் தோற்பதால் காதலின் புனிதம் ஒருபோதும் கெட்டுப்போவதில்லை. காதலின் பெயரால் உயிர்கள் பலியாகும்போதுதான் காதலின் புனிதம் கெடுகிறது.

இப்படி யோசிப்போம். காதல் எதை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும்? திருமணத்தை நோக்கி. அதாவது, இரண்டு உயிர்கள் இணைந்து, உயிரை உருவாக்குவதன் ஆரம்பப் படிநிலையே காதல்.

அப்படியானால், காதலின் பண்பு புதியதாய் ஓர் உயிரைப் படைப்பதே தவிர, இருக்கிற உயிரை எடுப்பதல்ல.

தோல்வியின் துயரத்தில் சாவைத் தழுவும் அந்த உயிர்களை நாம் அவமரியாதை செய்யவில்லை. ஆனால் அந்த அளவு மனதில் இருக்கும் உறுதியை வாழ்வு நோக்கி அவர்கள் மடை மாற்றம் செய்யலாமே என்கிற ஆதங்கம்தான்.

தாங்கள் பூச்சிகள்போல் நொய்மையானவர்களாய், பலமில்லாதவர்களாய் இருப்பதன் அடையாளமாகவோ என்னவோ, பூச்சிமருந்தைக் குடித்துவிட்டுப் பலியாகிறார்கள் பல காதலர்கள்.
மன்மதன் எய்த மலர்க்கணைகள், மலர் வளையங்களாவது ஏன்?

ஒரு முடிவுக்கு நாம் வரலாம். எது வாழச் சொல்கிறதோ அது காதல். பிரிவில் வாடினாலும் விரைவில் எது மீண்டும் உயிர்க்கொடியைத் தழைக்கச் செய்கிறதோ, அது காதல். பக்கத்தில் இருந்த நிலைமாறி, தூரத்து மின்னலாய் தொலைந்துபோன பின்னும், எந்த உறவு கண்களில், மனசில் வெளிச்சம் தந்துவிட்டுப்போகிறதோ… அது காதல்.

கவியரசு கண்ணதாசனிடம் காதலுக்குக் கண்ணில்லை என்று யாரோ சொன்னார்கள். அதற்கு அவர் தந்த பதில் அருமையானது.

“கண்ணிழந்தவர்கள், நடந்துபோகப் பாதை இருக்கிறதா என்று ஊன்றுகோலால் தட்டிப் பார்த்துவிட்டுப் போவார்கள். காதலுக்குக் கண்ணில்லை என்பது உண்மைதான். கண்ணிழந்தவர்களுக்கு இருக்கும் விவஸ்தைகூடவா இல்லை” என்றார் கண்ணதாசன்.

அவரது திரைப்பாடலையே நாம் எண்ணிப் பார்க்கலாம்.
“பருவம் வந்த அனைவருமே காதலிப்பதில்லை
காதலிக்கும் அனைவருமே மணமுடிப்பதில்லை
மணமுடிக்கும் அனைவருமே சேர்ந்து வாழ்வதில்லை
சேர்ந்துவாழும் அனைவருமே சேர்ந்து போவதில்லை”

உண்மையான காதல் உயிரைக் கொடுக்கும்; உயிரைக் குடிக்காது. கவிஞனாக்கும்; கோழையாக்காது. வாழச்சொல்லும்; வாடச் சொல்லாது.

காதலர்களை விடக் காதல் பெரியது.

இழந்த காதலின் வலி தரும் நினைவுகளில் சுகமும் உள்ளது!

(மரபின்மைந்தன் முத்தையா எழுதிய வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து)

வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம்!

நமது வீட்டின் முகவரி – 13

இளமையின் காவியத்தில், அபூர்வ அத்தியாயம் நட்பு, அழகிய அத்தியாயம் காதல். ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் குழந்தை மனம் – முதிர்ந்த மனம் இரண்டும் உண்டு. குழந்தை மனம், யாரிடமாவது ஆதரவு தேடி அலையும். முதிர்ந்த மனம், யாரிடமாவது பரிவையும் அன்பையும் பொழியும். மனிதனின் குழந்தை மனம் – முதிர்ந்த மனம் இரண்டுமே முழுவீச்சில் வெளிப்படுவது காதலில்தான்.

இளமையில் காதல் வயப்படுவது தவறில்லை. ஆனால், காதல் வராவிட்டால் பரவாயில்லை. பழ.சந்திரசேகரன் என்கிற கவிஞர் ஒருமுறை சொன்னார், “இளமைப்பருவமென்றால் காதலித்தே ஆக வேண்டுமென்ற கட்டாயம் ஏதுமில்லை” என்று.

ஒருவர் தன்னை முற்றாக முழுதாக இன்னொருவருக்கு அர்ப்பணிக்க முடியும் என்கிற அதிசயத் தகவலை, அவரது காதுக்கே பொல்லும் காதல் அழகானது. மனிதனுக்குள் இருக்கும் மென்மையான உணர்வுகளை அது மலர்த்துகிறது. தன்னைக் குறித்த அத்தனை உயர் மதிப்பீடுகளையும் தள்ளிவைத்துவிட்டு தன் காதலன் அல்லது காதலிக்காக உருகவும், கரையவும் தன்னால் முடியுமென்பதைத் தானே முதல்முதலாக உணரும் பருவம் இது.

ஆனால், காதல் வாழ்வின் முக்கிய அம்சம்; முடிவான அம்சமல்ல. சில பேர் காதலுக்காக வாழ்வையே தியாகம் செய்தேன் என்று தாடியை வருடிக் காட்டுவார்கள். சில பேர் வாழ்க்கைக்காகக் காதலையே தியாகம் செய்தேன் என்று மார் தட்டுவார்கள். வாழ்க்கைக்குள் இயல்பாக வந்து சேராதபோது காதல் அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஒன்றை இழந்துவிடுவோமோ என்கிற தவிப்பு, அதனை இறுகப் பற்றிக்கொள்ளச் செய்கிறது.

அப்படித்தான், திடீரென்று காதலைத்தவிர எதுவும் முக்கியமில்லை என்று எண்ணுகிறவர்கள், வேலை, சுற்றம், நட்பு எல்லாவற்றையும் உதறத் தயாராகிறார்கள்.

காதலைவிட மற்றது முக்கியம் என்று கருதுகிறவர்கள், தன் காதல் ஜோடியைக் கழற்றி விட்டுவிட எத்தனிக்கிறார்கள்.

காதல், வாழ்வில் ஜீவசக்தி. வாழ்வதற்கான ஊக்கம் கொடுக்க வேண்டிய உன்னத உறவு. காதல் தோல்வி என்பது தவறான வார்த்தை. அது காதலர்களின் தோல்விதான்.

காதல் – இணைந்தாலும், பிரிந்தாலும் வாழ்க்கையை அர்த்தப்படுத்தும். உயிருக்குயிரான காதல் உறவுகள் கத்தரித்து விடப்படும்போது, தாங்க முடியாததுபோல் வலி எழும். அந்த வலியைத் தாங்குகிற ஆற்றலைக் காலம் தரும்.

முடிந்துபோன அந்தக் காதல் அனுபவம், வெளியே தெரியாத அளவு வலிமையை மனதுக்குத்தரும். அதனால்தான் ஒரு கவிதையில் இப்படி எழுதினேன்,

“உன்னை மட்டுமா கலைத்தது காதல்…
உலகில் யார்க்கும் உள்ளதுதான்
உண்மையில் சொன்னால் காதல்தோல்விகள்
நான்கோ ஐந்தோ நல்லதுதான்”

இது கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாக இருக்கும். ஆனாலும் உண்மை இதுதான். காதலுக்காக உயிரை விடுபவர்கள் அதிகபட்ச அவசரக்காரர்கள் என்பது என் கணிப்பு. அந்த அடர்த்தியான அன்பு ஆராதிக்கக்கூடியதே தவிர ஆதரிக்கக் கூடியதல்ல.

அப்படியானால், காதலின் புனிதம் என்னாவது-?

இந்தக் கேள்வி உங்களுக்குத் தோன்றக்கூடும்.

அது பற்றிப் பேசுவோமே… அடுத்த அத்தியாயத்தில்!

(மரபின்மைந்தன் முத்தையா எழுதிய வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து)

வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம்!

நமது வீட்டின் முகவரி – 12

“நண்பர்களோடு சேர்ந்து கெட்டுப்போய்விட்டேன்” – இது வாலிபர்கள் பலர் வழங்கும் வாக்குமூலம். பொதுவாகப் பார்த்தால் வாழ்வில் நன்மையோ, தீமையோ நம் மூலமாக மட்டும்தான் வரும். “தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா” என்று கணித்துச் சொல்கிறார் கணியன் பூங்குன்றன்.

வெற்றிகளெல்லாம் நம் மூலமாக வந்ததாகவும், தோல்விகளெல்லாம் பிறர் தந்ததாகவும் கருதிக் கொள்கிறோம். நாம் இத்தகைய மனப்பான்மையில் நம் சுட்டுவிரல் முதல் முதலில் நீள்வதென்னவோ நண்பர்களை நோக்கித்தான்!

நண்பர்களால் கெட்டவர்கள் இரண்டு வகை. சில தீய பழக்கங்களைப் பழகிக்கொண்டு, பழக்கிவிட்டவர் மீண்டாலும் தான் மீண்டுவராமல், தொலைதூரம் போய் நின்று பிறகு புலம்புகிறவர்கள் முதல் வகை. நண்பர்களுக்கு அளவுக்கதிகமாக இடம் கொடுத்துவிட்டு, அவர்கள் பயனை அனுபவித்துப் பிரிந்தபின்னே துரோகிகள் என்று தூற்றுபவர்கள் இரண்டாம் வகை.

பொதுவாகவே, நமது பலவீனங்களை நண்பர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்வதென்பது இயல்பு. அதனை அங்கீகரித்து, ஆதரித்து, அந்தப் பலவீனங்கள் நாளரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமும் வளர யாராவது துணை போவார்கள் என்றால், அவர்கள் நண்பர்களல்லர். நமது பலவீனங்களைக் கொழுந்து விட்டெரியச் செய்து அதில் குளிர்காய நினைப்பவர்கள்.

மாறாக, அந்தப் பலவீனங்களிலிருந்து நம்மை விடுவிக்க நினைப்பவர்கள், நம்மை வாழ்விக்க நினைப்பவர்கள், இவர்கள்தான் நண்பர்கள். எனவே, யாரையோ நண்பர்கள் என்று தவறாகக் கருதிக் கொண்டு அவர்களால் கெட்டுப் போய்விட்டதாக அறிக்கை விடுவது நமது தவறே தவிர, நண்பர்கள் தவறல்ல. இவர்களை நண்பர்கள் என்று சொல்வதன்மூலம், நமக்கிருக்கும் உண்மையான நண்பர்களையும் சேர்த்து அவமானப் படுத்துகிறோம்.

எல்லாருக்குமே “தான்” என்கிற பாதுகாப்புணர்வு அதிகம். உற்ற நண்பர்களுக்கும் இது பொருந்தும். நமது நிர்வாகத்தில், வணிகத்தில் அல்லது வாழ்க்கையில் நண்பர்களுககு அளவுக்கதிகமான இடம் கொடுத்தோம் என்றால், ஏதாவதொரு கட்டத்தில் யாராவது ஒருவர் தவறு செய்ய முற்படலாம். அது அவராகச் செய்த தவறல்ல. நாமாகத் தருகிற வாய்ப்பு. என்னை ஏமாற்று என்று நாம் விடுக்கும் மறைமுக அழைப்பு.

சரியான எல்லைக்குள் நட்பு, சரியான அளவு உறவுகள், உரிமைகள், சரியானவர்களை நட்புக்கு தேர்ந்தெடுதுதல், அவர்கள் சரியாக இல்லையென்று தெரிந்தால் அங்கேயே அவர்களை அகற்றிவிட்டு, நம் வழியில் சோர்வில்லாமல் பயணம் தொடருதல் – இவையெல்லாம் நட்பை பசுமையானதாக, பரிவு நிறைந்ததாக, வாழ்க்கை முழுவதும் உடன் வரக்கூடியதாக வைத்திருக்கும்.

நட்பு என்பது நம் பாதுகாப்புக்காக வைத்திருக்கும் கத்தி. வாழ்க்கையில் நமக்குத் துணை புரிய வேண்டிய கருவி. தவறாகக் கையாண்டால் நம்மைக் காயப்படுத்தும். மீண்டும் சொல்கிறேன். அது கத்தியின் குறையல்ல; கையாள்பவர்கள் குறை.

(மரபின்மைந்தன் முத்தையா எழுதிய வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து)

வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம்!

நமது வீட்டின் முகவரி – 11

கல்விக்காலம், பதவிக்காலம், எல்லாவற்றிலுமே இளைஞர்கள் வாழ்வில் பெரும்பகுதி வகிப்பது நட்பு. 25 வயதை எட்டிவிட்ட இளைஞரைக் கேளுங்கள், “என்னதான் சொல்லுங்க! எத்தனை நண்பர்கள் வந்தாலும் பள்ளிக்கூட நண்பர்கள் அளவுக்கு மனசுக்கு நெருக்கமா வர்றதில்லீங்க!” என்பார்.

மனிதனை உயர்த்துவதும், கொஞ்சம் அசந்தால் வீழ்த்துவதும் நட்புதான். அதனால்தான் திருவள்ளுவர்கூட நட்பு, நட்பாராய்தல், தீ நட்பு என்று அதிகாரம் அதிகாரமாய் அடுக்கிக் கொண்டே போகிறார். நமது வாழ்வில் நண்பர்களுக்கு என்ன இடம் என்பதை ஆராய்ந்தாலே போதும்; வாழ்க்கையின் பலமான அம்சமாக நட்பு ஆகிவிடும்.

முதலில், பள்ளிக்கூட நட்பு பல்லாண்டுகளுக்குப் பிறகும் மனதில் அழிக்கமுடியாத அத்தியாயமாகிவிடுவது ஏனென்று பார்ப்போம்.

பள்ளிப்பருவத்தில் சக மாணவனை நண்பனாக மட்டுமே பார்க்கிறோம். அவனிடமிருந்து என்னென்ன கிடைக்கும். எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்பது போன்ற எண்ணங்கள் துளியும் ஏற்படுவதில்லை. பல வருடங்கள் கழித்துப் பார்க்கிறபோதும், அந்தப் பழைய பதிவுதான் மனதில் நிழலாடுகிறதே தவிர வேறு நினைவுகள் வருவதில்லை. எனவேதான் பள்ளி நண்பர்களை எப்போது பார்த்தாலும் பழைய சந்தோஷம் பற்றிக் கொள்கிறது.

இது சுகம்தான். ஆனால் கூடவே இன்னொரு சிரமும் இருக்கிறது. நட்பு என்றாலே அது பயன் கருதாதது என்பதாக ஓர் எண்ணம் நமக்குள் பதிந்துவிடுகிறது. காலப் போக்கில் கல்லூரி கடந்து வேலைக்குப் போகும் வேளையில், சக அலுவலர்கள் – சமூகத் தொடர்புகள் என்று வரும் நட்பு அத்தனையும், நம்மிடம் எதையாவது எதிர்பார்த்தே ஏற்படுகிறது. அல்லது அத்தகைய எதிர்பார்ப்புகள் இருப்பதாய் நமக்குத் தோன்றுகிறது. இதனால், சக மனிதர்களை நம்பாமை, யாருமே அன்பாக இல்லை என்கிற விரக்தி, சந்தேக மனோபாவம், எல்லாமே ஏற்படுகிறது.

முதலில் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒருவருக்கொருவர் உறுதுணையாய் இருப்பதில் நட்புக்கு ஏதும் நிகரில்லை. என்றாலும், பயன்கருதிப் பழகுகிற பாங்கு 10% ஆவது இருக்கத்தான் செய்யும்.

உடன் பிறந்தவர்களே சொத்தில் உரசிக் கொள்கிறபோது, எங்கிருந்தோ வந்த நட்பில் ஏகமாய் எதிர்பார்த்து ஏமாறுவது கூடாது. குறிப்பாக, நெருங்கிய நண்பனுக்குத் திருமணம் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். நண்பனின் வாழ்வில் தனக்கிருக்கும் முக்கியத்துவம் குறித்து, அந்தப் புதிய பெண்ணின் முன்னே நிரூபிக்க நினைத்து, அளவுக்கு அதிகமான உரிமையை சிலர் எடுத்துக்கொள்வார்கள்.

புதிதாக வந்த பெண் தன்னுடைய இடத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளப் போராடும் குணத்தோடிருப்பது இயல்புதான். எனவே இத்தகைய வெளியுறவுகள் ஒரு மிரட்சியைக் கொடுக்கும்.

அவர் பார்வையே சரியில்லை என்கிற விதமாய்ப் பேசத் தொடங்கினால், ஆண்டாண்டு கால நட்பின் அடித்தளமே ஆட்டம் காணத் தொடங்கும்.

இத்தகைய அணுகுமுறையால் எந்தப் பயனும் கிடையாது. இழப்புதான் மிச்சம். நண்பர்களுக்குள் எல்லைக்கோடு போட்டுக்கொண்டு – உறவின் தன்மையை நிர்ணயித்துக்கொண்டு – பழகத் தொடங்கினால் பிரச்சினைகள் தோன்றுவதில்லை.

நட்பு… பொன் முட்டையிடும் வாத்து. அறுத்துப் பார்ப்பது ஆபத்து.

(மரபின்மைந்தன் முத்தையா எழுதிய வாழ்க்கையென்ன வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து)