அபிராமி அந்தாதி 3

3. விரலருகாய்….. வெகு தொலைவாய்….

அம்பிகைமீது அன்புச் சதோதரர் இசைக்கவி ரமணன் எழுதிப்பாடும் பாடல்களில் ஒரு வரி…
“விரலருகாய் வெகுதொலைவாய்
இருக்கின்றாய்.. உன்னை
வென்றோம் என்றவர் நெஞ்சில் அமர்ந்து
விழுந்து விழுந்து சிரிக்கின்றாய்.”

சென்றடையாச் செல்வம் என்று நாயன்மார்கள் இறைவனைக் கொண்டாடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு அதே இறைவன் தொடரும் துணையாய் வந்து கொண்டேயிருக்கிறான். முந்தைய அந்தாதிப் பாடல் அம்பிகையை விழுத்துணை என்கிறது. வழித்துணை, இல்லறத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் வாழ்க்கைத்துணை, செய்யும் தொழிலில் உதவும் வணிகத்துணை, இவற்றில் பல வழியிலேயே போகும். சில வந்தவுடன் போகும். சிலவோ போகவென்றே வரும்.

ஆனால் அம்பிகை நிலையான துணையாய் நிரந்தரப் பற்றுக்கோடாய் பக்கத்திலேயே இருக்கிறாள். “துணையும்” என்கிறார் அபிராமிபட்டர். பெரும்பாலும் பக்கத்திலேயே இருக்கும் ஒன்றின் அருமை அநேகருக்குத் தெரியாது. அளப்பருங்கருணையால்தான் அம்பிகை அருகில் இருக்கிறாளே யன்றி அவள் பென்னம் பெரியவள் என்ற பிரக்ஞையும் நமக்கு வேண்டும். எனவே , “தொழும் தெய்வமும்” என்கிறார் பட்டர்.

தொழும் தெய்வமாக இருக்கும் அபிராமி பெற்ற தாயாகவும் பரிவு காட்டுகிறாள். ஒன்றின் பிரம்மாண்டம் நமக்குப் புரிந்தவுடனே அந்தப் பெருஞ் சக்திக்கு நாமெல்லாம் ஒரு பொருட்டா என்கிற கேள்வியும் கூட வரும்.

உலக வாழ்வில்கூட ஒருவரை எவ்வளவுதான் நெருக்கமாய் உணர்ந்தாலும் அவரது பெருமை புரியப் புரிய மனதுக்குள்ளொரு சிறு நெருடல், ஏக்கம், விலகல் ஏற்படும்.

மனிதர்களிடையிலேயே இப்படியென்றால் தெய்வத்துடனான உறவில் கேட்கவே வேண்டாம். ஆனால் அபிராமி துணையாகவும் தொழும் தெய்வமாகவும் மட்டுமின்றி பெற்ற தாயாகவும் இருக்கிறாள். மூவுலகங்களையும் ஆளும்போதே பிள்ளையின் அழுகுரல் கேட்டால் ஓடோடி வரும் பேரன்பு வடிவம் அவள்.

“பிரபஞ்சங்கள் கருப்பையில் பெற்றெடுத்து வளர்ப்பாள்
பிரியத்தில் ஒருமகனைப் பெற்றவள் போல் இருப்பாள்
நகரத்தில் நான்வீழத் தாங்காதவள் – இங்கு
நான்பிறந்த காரணத்தால் தூங்காதவள்”
என அம்பிகை பற்றி முன்னர் ஒருமுறை எழுதியிருந்தேன்.

தனிமனித நிலையில் துணையாய் தொழும் தெய்வமாய் பெற்ற தாயாய் இருக்கும் அபிராமி, வேதம் என்கிற விருட்சத்தின் நடுவாகவும் உச்சியாகவும் வேராகவும் இருக்கிறாள். இதில் வேர் என்பது பிரணவம். பணை என்பது நால்வேதங்கள். கொழுந்து, வேதத்தின் உச்சியில் விரியும் மலர்க்கொத்தான உபநிடதங்கள் அத்தனையுமே அம்பிகைதான்.

உணர்வின் தேடலில் உறவுகளின் உச்சமான அன்னையாய், தெய்வமாய், நிலையான துணையாய் இருக்கும் அம்பிகை, அறிவினை தேடலிலோ பிரணவமாய் பிரணவத்தின் விரிவான வேதமாய், வேதத்தின் சாரமாய் விளங்குகிறாள்.

பொதுவாக தெய்வங்கள் கைகளில் சிலவற்றை வைத்திருக்கும். அபிராமியின் கைகளில் இருப்பவையோ அவளைத் தாமாகத் தேடிவந்தவைதான். பனி படர்ந்த மலர்க்கணைகள் கரும்புவில் பாசம் அங்குசம்.
“பனிமலர்பூங்
கணையும் கருப்புச் சிலையும் மென்பாசாங்குசமும் கையில்
அணையும் திரிபுர சுந்தரியாவது அறிந்தனமே”

மலர்க்கணையும் கரும்புவில்லும் மன்மதனின் ஆயுதங்கள். உயிர்கள் பிறக்கக் காரணமானவை. பாசமும் அங்குசமும் எமனின் ஆயுதங்கள். உயிர்கள் இறக்கக் காரணமானவை.

தங்கள் வாழ்வில் தெய்வ சாநித்யம் மலரும் வாய்ப்பை மறுப்பவர்கள்தான் பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடைப்பட்ட சுழற்சியில் சிக்குகிறார்கள். அம்பிகையின் கருணை வளையத்துக்குள் தங்களை ஒப்புக் கொடுத்தவர்களோ இந்த வட்டத்திலிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.
எனவே அம்பிகையின் பக்தர்கள் தங்கள் அதிகார எல்லைக்குள் வரமாட்டார்கள் என்பதை உணர்த்தும் விதமாக தங்கள் அதிகார அடையாளங்களாகிய ஆயுதங்களை மன்மதனும் எமதர்மனும் அபிராமியின் திருக்கரங்களில் ஒப்படைத்துவிட்டனர். அவையும் அம்பிகையின் மலர்க்கரங்களை அபயமென அணைந்தன.

அம்பிகைக்கு ஆட்பட்டவர்கள் பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் அப்பாற்பட்டவர்கள் என்று சொல்வதன் தாத்பர்யம் அபிராமி அந்தாதியில் போகப்போக மிக நன்றாக புரியும். இப்போதைக்கு அம்பிகையின் கைகளை வந்தடைந்த ஆயுதங்களைப் பாருங்கள்.

பறிமுதல் செய்யப்பட்ட மலர்க்கணைகள் பழையவை அன்று. பனி படர்ந்திருக்கும் புத்தம் புதிய மலர்கள். அவள் ஏற்படுத்தும் உறவுகள் பந்தங்களையோ நிர்ப்பந்தங்களையோ ஏற்படுத்தாமல் வையத்துள் வாழ் வாங்கு வாழ்ந்து உய்கதிக்கு உதவுபவை.

எமனின் கரங்களில் கொடூரமான ஆயுதிமாகக் காணப்படும் பாசாங்குசமோ அபிராமவல்லியின் கரங்களில் மென்பாசாங்குசமாகக் திகழ்கின்றது. ஏனெனில் இங்கே அது மரணத்தின் ஆயுதமல்ல முக்தியின் ஆயுதம்.

பெரும்பேராற்றலால் எட்ட முடியாத தொலைவிலும் பெருங்கருணைப் பெருக்கால் உயிருக்கும் மிக அருகிலும் இருக்கும் அபிராமியை அறிந்து கொள்வதிலும் அறிவிப்பதிலும்தான் அபிராமிபட்டருக்கு எத்தனை ஆனந்தம்!!

துணையும் தொழுந்தெய்வ மும்பெற்ற தாயும் சுருதிகளின்
பணையும் கொழுந்தும் பதிகொண்ட வேரும் பனிமலர்ப்பூங்
கணையும் கருப்புச் சிலையும்மென் பாசாங்குசமும் கையில்
அணையும் திரிபுர சுந்தரியாவது அறிந்தனமே.

அபிராமி அந்தாதி 1 – வாழ்வில் நிரம்பும் வசந்தம்

பொதிகைத் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகிவரும் அபிராமி அந்தாதி விளக்கயுரையின் சுட்டி

அபிராமி அந்தாதி 1 – வாழ்வில் நிரம்பும் வசந்தம்
அபிராமி அந்தாதி நூலுக்கு விளக்கவுரை
பேசி முடியாப் பேரழகு
பொன்புலரும் காலைகளிலோ, முன்னந்தி மாலைகளிலோ நெடுந் தொலைவில், ஏதோவோர் ஆலயத்திலிருந்து காற்றில் கலந்துவரும் தெய்வீக கானங்கள் சில நம்மை காலக்கணக்குகள் மறக்க வைக்கும். மற்றவற்றை விட்டு சற்றே விலகி மனம் லயிக்கச் செய்யும்.
அதற்குமுன் பலமுறை கேட்டிருந்தாலும் முதல்முறை கேட்கும் மலர்ச்சியைத் தரும் பாடல்கள் அவை. அவற்றில் ஒன்று, சீர்காழியின் கணீர்க்குரலில் வரும் இந்தப் பாடல்…
“சின்னஞ்சிறு பெண்போலே
சிற்றாடை இடையுடுத்தி
சிவகங்கைக் குளத்தருகே
ஸ்ரீதுர்க்கை சிரித்திருப்பாள்”

முன்பின் சிவகங்கை சென்றிராத சின்னஞ்சிறுவர்களை சுற்றிலும் அமர வைத்துக் கொண்டு அங்கே போய்வந்த கதையை ஒரு பாசக்கார மாமா சொல்வதுபோல் இருக்கும் அந்தப் பாடல்.வரிகளுக்கிடையிலான நிறுத்தங்களும் நிதானமும் ஓர் உரையாடலுக்கான தொனியை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கும்.

“பின்னல் ஜடை போட்டு…” என்று சில நொடிகள் நிறுத்தாமல் நிறுத்தி, “பிச்சிப் பூ சூடிடுவாள்..” என்கிறபோது அந்தப் பிச்சியின் கூந்தலில் இருந்து பிச்சிப்பூ மணம் சூழ்வதை உணரலாம்.
“பித்தனுக்கு இணையாக…” என்று நீட்டி, ஒரு விடுகதைபோல் நிறுத்தி “நர்த்தனம் ஆ..ஆ..ஆடிடுவாள்” என்கிறபோது தோன்றும் பரவசம் ஒவ்வொரு முறையும் புதியது.
எனக்கு மிகவும் பிடித்த இந்தப்பாட்டின் உச்ச வரிகள் இரண்டு.
“பெண்ணவளின் கண்ணழகை பேசி முடியாது…
பேரழகுக்கீடாக…வேறொன்றும் கிடையாது.”

இறைமையின் பேரழகையோ பேராற்றலையோ விளக்க முயலும் எந்தக் கலைகளும் தம் எல்லையைக் கண்டு கொள்ளும் இடம் இதுதான். கலைகளென்ன? வேதங்களுக்கே அந்தக் கதிதான். “வேதங்கள் ஐயா எனவோங்கி நிற்கும் அளவு ஆழ்ந்தகன்றதும் நுண்ணியதுமான இறைத் தன்மையை விளக்கும் முயற்சிகள் நடக்கும் போதெல்லாம் முயற்சி தோற்றாலும் அந்த அனுபவம் அவர்களுக்கு சித்தித்துவிடுகிறது. அந்த அனுபவம் சிந்தாமல் சிதறாமல் பகிரப்படும்போது கிடைக்கும் உன்னத உன்மத்தத்தை என்னென்பது? அத்தகைய உன்னதம்தான், அத்தகைய உன்மத்தம்தான் அபிராமி அந்தாதி.

“ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அருட்பெருஞ்சோதியை யாம் பாட”
என்றார் மாணிக்கவாசகர். ஆதியந்தம் இல்லாத அம்பிகையை அந்தாதியிலேயே பாடினார் அபிராமி பட்டர். இஷ்ட தெய்வத்தை இதயத்தில் இருத்துவதும் துதியிலும் தியானத்திலும் அதனுடனேயேகலந்திருப்பதும் முடிவுறாத் தொடர்ச்சிதானே! அந்தத் தொடர்ச்சியின்ஆனந்தத்தைத் தருவது அபிராமி அந்தாதி.

வாழ்வின் அற்புத கணங்கள் எவையென்று கேட்டால் தன்னை மறக்கும் கணங்கள் தன்னை இழக்கும் கணங்கள் என்றெல்லாம் பலரும் சொல்வார்கள். தன்னை மறப்பதைவிட தன்னை இழப்பதைவிட தன்னைக் கடக்கிற கணம் தான் உண்மையிலேயே மிக அற்புதமான கணம்.

அலுவலகம் விட்டுவரும் அப்பா குழந்தையின் கையிடுக்குகளில் கைகள் கோர்த்து கரகரவென சுற்றுவார். கண்கள் செருக தலைசுற்ற அலறிச்சிரிக்கும் குழந்தை. இறக்கிவிட்ட மறுநொடியே “இன்னும் இன்னும்” என்று கைவிரித்து ஓடிவரும். இதில் குழந்தைக்கு ஒன்று தெரிகிறது.
கண்கள் செருகினாலும் தலை சுற்றினாலும் அப்பாவின் கைகளில் பத்திரமாக இருக்கிறோம் என்பதால் அது தன்னை மறக்கிற போதே தன்னைப் பற்றிய அச்சத்தைக் கடக்கவும் செய்கிறது.
அபிராமி பட்டர் என்னும் அப்பாவின் கவிதைக் கரங்களைப் பற்றி கரகரவென சுற்றும் உயிருக்கு ஏற்படும் அபிராமி அனுபவம், தன்னை மறக்கவும் செய்கிறது, தன்னை, தன் வினைகளை, பிறவித் தொடர்களை கடக்கவும் செய்கிறது.

அபிராமி என்ற சொல்லுக்கே பேரழகி என்றுதான் பொருள். பேச்சில் அடங்காப் பேரழகு. பேசி முடியாப் பேரழகு. “அழகுக்கு ஒருவரும் ஒவ்வாத வல்லி.” அது வெறும் திருமேனி அழகா?? இல்லை. கருணையின் அழகு. பேரறிவின் அழகு. மூவராலும் பணிந்து வணங்கப்படும் பேரருளின் பேரழகு. “அவள் இருக்கிறாள்” என்னும் பாதுகாப்புணர்வில் நம்மில் பெருகுகிற நிம்மதி என்ன அழகோ, அந்த அழகே அபிராமி.

தன்னில் அவளை ஒளியாக உணர்ந்து அவளின் அருளமுதத்தில் முற்றாய் நனைந்து அந்த மௌனத்திலேயே அமிழ்ந்து, சரியான தருணம் தாழ்திறக்க தனக்குள் தளும்பி வழியும் அந்த அனுபவம் தன்னையும் தாண்டி உடைப்பெடுப்பதையும் பெருக்கெடுப்பதையும் அபிராமிபட்டர் மௌன சாட்சியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க உருவான பனுவல்களே அபிராமி அந்தாதி.
தை அமாவாசையில் சரபோஜி மன்னன் திருக்கடவூர் வந்ததும், அன்னையின் திருமுகவிலாசத்தை மனத்தே வைத்து தன்னந்தனியிருந்த அபிராமி பட்டரிடம் என்ன திதி என்று வினவியதும் அவர் பவுர்ணமி என்று சொன்னதும் அந்தத் தருணத்தின் தாழ்திறப்புக்கான ஏற்பாடுகள் மட்டுமே. திதிகேட்க வைத்தவளும் அவளே! தமிழ்பாட வைத்தவளும் அவளே!
எதையும் தொடங்கும்போதே விநாயகரை வழிபட்டுத் தொடங்கும் மரபு வழுவாமல் நிதானமாக விநாயகர் காப்பில் தொடங்குகிறார் அபிராமிபட்டர் என்பதில் எந்த வியப்புமில்லை. ஆனால் திருக்கடவூரிலுள்ள அம்பிகையைப் பாடும்போது அங்கிருக்கும் விநாயகரை விட்டுவிட்டு தில்லையிலுள்ள கற்பக விநாயகரைப் பாடுகிறார் என்பதுதான் வியப்பு.

“தாரமர்க் கொன்றையும் சண்பக மாலையும் சார்த்தும் தில்லை
ஊரர்தம் பாகத்து உமைமைந்தனே! உலகேழும் பெற்ற
சீரபிராமி அந்தாதி எப்போதும் என் சிந்தையுள்ளே
காரமர் மேனிக் கணபதியே! நிற்கக் கட்டுரையே”

இத்தனைக்கும் திருக்கடவூரிலுள்ள விநாயகர்மீது தனியாகவே பின்னாளில் பதிகம் பாடப்போகிறவர்தான் அபிராமிபட்டர். அப்படியானால் அபிராமி அந்தாதியின் விநாயகர் காப்புச் செய்யுளில் திருக்கடவூர் விநாயகரை விட்டு விட்டு தில்லை விநாயகரைப் பாட என்ன காரணம்?
இப்படி வேண்டுமானால் இருக்கலாம். திருக்கடவூரிலுள்ள பிள்ளையாருக்கு திருட்டுப் பிள்ளையார் என்று பெயர். அமரர்களும் அசுரர்களும் அமுதக் குடத்தை முன்னிட்டு சண்டையிட்டுக் கொள்ள அந்தக் கலசத்தைத்தூக்கி கமுக்கமாக வைத்துக் கொண்ட கள்ள வாரணப் பிள்ளையார் அவர். தில்லையில் இருப்பவரோ கற்பக விநாயகர். எல்லாவற்றையும் தருபவர்.

அந்தாதி என்னும் அமுதக் கலசத்தை கள்ளவாரணப் பிள்ளையார் கைப்பற்றிக் கொள்ளக்கூடாதென்றுகூட அதனைக் காக்கும் பொறுப்பை கற்பக விநாயகருக்கு அபிராமி பட்டர் அளித்திருக்கலாம்.

எது எப்படியோ! அபிராமி அந்தாதி முழுமையிலும் தென்படும் ஒரு தரிசனத்தை விநாயகர் வணக்கப் பாடலிலேயே தொடங்கிவைக்கிறார் அபிராமிபட்டர். அபிராமி என்னும் அனுபவம் விகசிக்கும் அந்தாதியில் அம்மையையும் அப்பனையும் ஏகவுருவில் அர்த்தநாரீசுவரத் திருக் கோலத்திலேயே காட்டுவார் அபிராமிபட்டர். அந்தக் காட்சி காப்புச் செய்யுளிலேயே துவங்குகிறது.

தார், ஆண்களுக்குரியது. மாலை பெண்களுக்குரியது. முனைகள் கட்டப் படாதது தார். முனைகள் கட்டப்பட்டது மாலை. அதிலும் கொன்றையந்தார் சிவ பெருமானுக்குரியது. சண்பகமாலை அம்பிகைக்குரியது இரண்டும் ஒருங்கே சார்த்தப்பட்ட உமையொரு பாகராம் தில்லை ஊரரின் புதல்வராகிய கார்மேனிக் கணபதியே! உலகேழையும் பெற்ற புவனமுழுதுடைய அம்பிகையாம் அபிராமியின் அந்தாதி, எப்போதும் என் சிந்தையில் நிற்க அருள்புரிவாயாக என்று அபிராமி பட்டர் வேண்டுகிறார்.

விநாயகப் பெருமானின் திருமேனி மேக நிறம். “நெஞ்சிற் குடிகொண்ட நீலமேனி” என்பது விநாயகர் அகவல். விநயகருக்கு நிறமும் குணமும் கார்மேகம்தான். எப்படி வானிலுள்ள கார்முகில் தன்னில் தண்ணீரை மீதம் வைக்காமல் முழுமையாகப் பொழிகிறதோ அதுபோல் கருணையைக் கரவாது பொழிபவர் கணபதி. அந்த விநாயகர் திருவருளால் முகிலில் இருக்கும் வானமுதம் போலவே தன் உயிரில் இருக்கும் தேனமுதமாகிய அபிராமி அனுபவத்தை கரவாது வெளிப்படுத்தும் கவிதைப் பெருக்காக அபிராமி அந்தாதி அமைய வேண்டும் என்று விநாயகரை வழிபடுகிறார் பட்டர்.
ஒரு நூலுக்கான காப்புச் செய்யுளாக மட்டும் இப்பாடல் அமையவில்லை. “சீரபிராமி அந்தாதி எப்போதும் என் சிந்தையுள்ளே.”

அபிராமி என்னும் முடிவுறாத் தொடர்சுழல் அனுபவம் எப்போதும் தன் சிந்தையில் நிலைபெற்றிருக்க வேண்டும் என்பதற்கான விண்ணப்பமாகவும் இந்தப் பாடல் அமைகிறது.
(தொடரும்)

ம.இலெ.தங்கப்பா மரபின் மகத்துவ உயிர்ப்பு

மரபுக் கவிதைகளின் மகத்தான தூணாக விளங்கிய

கவிஞர் .இலெ. தங்கப்பா அவர்கள் மறைவுக்கென் அஞ்சலி.

.இலெ.தங்கப்பா

மரபின் மகத்துவ உயிர்ப்பு

மரபு சார்ந்த மனம் கட்டுகள் உடைத்துக் ககனவெளியில் எப்போதெல்லாம் சிறகடிக்கின்றதோ, அப்போதெல்லாம் இலக்கிய வெளியில் புதுமைகள் பூக்கின்றன. உயிரின் குரலாய் ஒலிக்கும் அத்தகைய பாடல்கள் புல்லாங்குழலின் மெல்லிய இசையாய்ப் புறப்பட்டுப் புயலாய் உலுக்குகின்றன. “உயிர்ப்பின் அதிர்வுகள்” என்ற தலைப்பில் தொகுக்கப்பட்ட ம.இலெ.தங்கப்பாவின் கவிதைகள் அத்தகைய அனுபவத்தை வழங்குகின்றன.

யாப்பின் கோப்புக் குலையாத இவரது கவிதைகளில் உள்ள ஆவேசமும் அந்த ஆவேசத்தின் ஆழம் பொதிந்த சொற் சொட்டுகளும் வியப்பூட்டுகின்றன. இருபதாம் நூற்றாண்டின் எந்திரமய வாழ்க்கையினூடே சங்க காலப் புலவரொருவர் பயணம் பாடுமோ அவற்றையெல்லாம் தங்கப்பா பாடுகிறார்.

பேருந்துப் பயணமொன்றில் அழுக்கும் வியர்வையுமாய் ஏறிய உழவர்க்கு அருகிலிருந்த ஒருவர் இடம்தரத் தயங்க, தன்னருகே அமர்த்திக் கொண்ட தங்கப்பா, ‘நெஞ்சோடு கூறியதாய்’ ஒரு கவிதை இதற்குச் சான்று.

பழங்குடி மகனே! பழங்குடி மகனே!

                                உழுதொழில் ஆற்றி இவ்வுலகு புரந்து ஓம்பினும்

                                இழிகுலம் ஆகிய பழங்குடி மகனே!

                                வாழிய! வந்தென் அருகில் அமர்க!

                                அழுக்குடல் கந்தல் அரைத்துணி கண்டாங்கு

                                இழுக்குற்றனர் போல் எரிமுகந் திருப்பிநிற்கு

                                இடந்தரத் தயங்குவார்க்கு உடைவது என்கொல்!

                                கிடந்தனர் சிறியர்! என் கிட்டி வந்தமர்க!”

 

உழவர் அருகில் வந்து அமரப்பொழுது தந்து, அவர் அமைதியடைந்த பின் தொடர்கிறது கவிதை.

வெள்ளை ஆடையும் விரைசெறி மேனியும்

                                எண்ணெய்ப் பூச்சும் இருப்பினும், பலரிங்கு

                                 உள்ளம் அழுகி உணர்வெலாம் நாறும்

                                கள்ளர், களியர், காமவெங் கயவர்!

                                நின்னினுங் கோடி நிலை கீழ் ஆவர்!

                                அன்னவர்த் தொடலும் அருவருக்கிறேன்!

                                நின்னை என் இருகை புல்லவும் விழைவேன்!”

இத்தனை சொல்லியும்கூட அந்த உழவருக்குக் கூச்சம் அகன்ற பாடில்லை போலும்! கவிதை தொடர்கிறது.

 

ஒட்டிவந்து அமர்க, உடல் உராய்ந்திடுக!

                                கட்டிய கந்தல், என் துணி கறை செய்க!

                                மேலுறும் வியர்வை என் மேனியை நனைக்க!

                                தோள் நனிதொடுக! தொடுக நம் உளமே!”

 

என்று, தயக்கத்துடன் தள்ளி அமர்ந்த உழவரை அருகில் இழுத்தபடி கவிதைப் பயணமும் பேருந்துப் பயணமும் தொடர்கிறது.

 

உழவருக்கு இடம்தர மறுத்தவர்களை, ‘அவர்கள் கிடக்கிறார்கள்! இங்கே வந்து உட்கார்!’ என்று சொல்வதைப்போல,

கிடந்தனர் சிறியர்! என் கிட்டி வந்தமர்க!” என்று எழுதும் இடம் வெகு அழகாக அமைந்திருக்கிறது.

மரபு வயப்பட்ட மனம், பழைய பதிவின் சாயலில் புதிய நிகழ்வுகளை எழுதிப் பார்க்கும் இயல்பு கொண்டதுதான். போருக்குச் சென்று மீளும் வீரர்கள், தங்கள் இல்லங்களின் வாயிலில் நின்று உள்ளே உறக்கத்திலிருக்கும் காட்சியை கலிங்கத்துப் பரணி காட்டுகிறது.

வருவார் கொழுநர் எனத்திறந்தும்

                                வாரார் கொழுநர் என அடைத்தும்

                                திருகும் குடுமி விடியளவும்

                                தேயும் கபாடம் திறமினோ!”

என்ற அந்தக் கடைத்திறப்பின் போக்கில், புயலுக்கஞ்சி வீட்டுக்குள் இருக்கும் பெண்களைக் கதவு திறக்கக் கேட்கும் பாடல்களை எழுதுகிறார் தங்கப்பா.

குருதிச் சிவப்பை விழிவாங்கக்

                                குளிர்க்கண் கருப்பை உடல்வாங்க

                                உருகி வெய்யிலில் உழைத்திடுவீர்

                                ஓட்டைக் கதவம் திறமினோ

 

                                “அரிசி வடித்த கொதிநீரும்

                                அகத்திக் கீரைப் புன்கூட்டும்

                                பெரிய உணவாய்க் கொள்மடவீர்

                                பிளந்த கதவம் திறமினோ

 

எழுந்த காற்றின் சீற்றத்தால்

                                இடையின் துகிலும் புனல்உய்க்கக்

                                கிழிந்த பாயை எடுத்துப்பீர்

                                கீறல் கதவம் திறமினோ

 

பொங்கும் மழைக்கே நடுநடுங்கிப்

                                புகுந்த குடிசை சுவர் இடிய

                                அங்கும் இருக்க வகைஅற்றீர்

                                அழிந்த கதவம் திறமினோ

என்றெல்லாம் எழுதிச் செல்லும் தங்கப்பா, சங்கப் பாவலர் தம் தோன்றல் என்ற முத்திரையோடு சிற்றிலக்கிய வகைமைகளையும் சிறப்புக் கையாள்கிறார்.

காரிருளின் கம்பளி விரிக்கும் பேரிரவு, இவர் கண்ணுக்குப் பேயணங்காய்த் தெரிகிறது. உலகை இருள் அணைக்கும்போது இரவெனும் பேய் உலகையும் ஏன் வானையும் கூடத் தின்பதுபோல உணர்கிறார் இவர்.

பகற்பொழுதில் எவ்விடத்தே

                                பதிவிருந்து நோக்கினளோ?

                                தகதகக்கும் வன்பசியால்

                                தன் அன்பு கெட்டனளோ?

                                முகத்திலிருள் கடுகடுக்க வந்தாள்அவள்

                                மூண்ட பசியால் உலகைத் தின்றாள்.

 

செக்கச் சிவந்த மலர்ச்

                                செவ்வானத் தோட்டத்திலே

                                மொக்குமல்லி பூத்ததுபோல்

                                முகில்கிடந்த பேரழகை

                                அத்தனையும் இரவுமகள் உண்டாள் & அவள்

                                அழற்பசிக்கு வானினையும் கொண்டாள்.

 

                                தண்பொருநைப் பூங்கரையில்

                                தாவிஅணில் பாட்டிசைக்க

                                வண்டொலிக்கும் சோலையினை,

                                வயிற்பயிரை, வானழகை,

                                உண்டழித்துக் கங்குல்மகள் நின்றாள்பின்

                                ஊர்க்குள்ளும் வாய்திறந்து சென்றாள்

இப்படி, இரவு பேயுருவாய்த் தென்பட்டாலும் விடியல் என்பது சேயுருவாய்த் தென்படுகிறது. விடியல் என்பது சின்னஞ் சிறுவனாகவும் பச்சிளஞ்சேயாகவும் இவர் பாடலில் துயில்கலையக் காண்கிறோம்.

 

கருக்கல் எனும்சிறு செல்லப்பயல்இளங்

                                காற்று விரலின் குளிர்ச்சிலிர்ப்பால்

                                உறக்கமாம் போர்வை முகம் விலக்கிஎன்

                                உணர்வை வருட, எழுந்திருந்தேன்

 

                                “பன்மணி ஆடும் கிலுகிலுப்பைதன்னைப்

                                பாட்டிதன் பேரன்முன் ஆட்டுதல்போல்

                                பொன்னொளிர் வைகறைச் சேயினுக்கோ இங்குப்

                                புட்கள் கிலுகிலு ஆட்டி நிற்கும்

என்று கேட்கிற இடத்தில் இயற்கையில் தோய்ந்த கவிஞரின் இதயம் நன்கு புலனாகிறது.

வைகறையையே ஒரு சேயாகக் காணும் கவிஞர், குழந்தைகள் உலகுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக இருப்பார் என்று சொல்லவும் வேண்டுமா? சிறுவரும் சிறுமியரும் மணல்வீடு கட்டி விளையாடும் காட்சியை வேடிக்கை பார்க்கிறது இவரின் கவியுள்ளம்.

சின்னஞ்சிறு மணல்வீடு சேர்ந்து

செய்வதில்தான் என்ன பாடு!

                                பொன்னென வெண்மணல் கொள்வார்சிலர்

                                போய்ச்சிறு கற்கள் கொணர்வார்

                                முன்னறை பின்னறை வைப்பார் ஒரு

                                மூலையில் திண்ணையும் வைப்பார்

                                இன்னும், கதவுகள் என்றேதென்னை

                                ஈர்க்கினைப் பின்னி அடைப்பார்.”

வீடும் கடையும் கட்டி விளையாடும் குழந்தைகளைப் ரசித்துப் பார்க்கிறார் கவிஞர்.

மிக்க விருப்பத்தினோடே அவர்

                                வீட்டைக் கடையினை ஆள்வார்

                                தக்க பெரியவர் போலே அவர்

                                தாம் செய்யும் நாடகம் என்னே!

                                ஒக்கலில் கல் ஒரு பிள்ளைபால்

                                ஊட்டியிருப்பாள் ஓர் அன்னை

                                வெட்கப்படுவள் ஓர் பாவைபொய்

                                மீசை முறுக்குவான் ஓர் சேய்

பொய்ச் சமையல் செய்து விளையாடும் குழந்தைகள், கவிஞரைக் கண்டதும் தங்களுடன் விருந்துக்கு அழைக்கிறார்கள். அந்த ‘விருந்தில்’ கலந்து கொண்டபோது தான் குழந்தைகள் உலகம் மற்றவர்களின் உலகத்தைவிட உயர்ந்தது என்பதை உணர்கிறார் தங்கப்பா.

அப்பக்கம் சென்றிட்ட என்னைமிக

                                அன்பாய் விருந்துக்கழைத்தார்

                                சப்பணம் கூட்டிடச் சொன்னார்ஒரு

                                தட்டெனவே இலை போட்டார்

                                குப்புறச் சோற்றை வட்டித்தார்நல்ல

                                குழம்பென நீரினை வார்த்தார்

                                ஒப்புடன் உண்ணல்போல் உண்டேன்அவர்

                                உற்ற மகிழ்ச்சி என் சொல்வேன்!

                                வீட்டின் சுவர்களும் மண்ணே! அவர்

                                விரும்பும் சுவைப் பொருள் மண்ணே!

                                கூட்டுக் கறிகளும் மண்ணேநெய்க்

                                குப்பியும் காண்பது மண்ணே

                                ஏட்டினை ஆய்பவர்க்குண்டோமலை

                                ஏறும் திறத்தவர்க்குண்டோ

                                காட்சிப் புலவர்க்கும் உண்டோஇந்தக்

                                கற்பனை செய்திடும் ஆற்றல்!”

என்கிறார். நியாயமான கேள்விதானே!

இயற்கையோடும், ஏழை எளியவர்களோடும் குழந்தைகளோடும் கொஞ்சிக் குலாவுவதோடு நின்று விடுவதில்லை கவிஞர் தங்கப்பாவின் கவிதைகள். அவை கலக நிலைபாட்டையும் கைக்கொள்கின்றன. கவிஞர்கள் குயிலையும் கிள்ளையையும் போற்றும் தன்மையிலிருந்து விலகி ஆந்தையை ஆராதிக்கிறார்  இவர்.

பாரதியின் குயில் பாட்டு, இலக்கியத்தோடு ஒப்பு நோக்கத்தக்கதாய் அமைந்திருக்கிறது, தங்கப்பாவின் ‘ஆந்தைப்பாட்டு’. ஒருநாள் காலார நடந்து செல்கிற கவிஞர் சுடுகாட்டுப் பக்கமாய் வருகிறார். அங்கு குடிகொண்டிருக்கும் ‘சொல்லொணாப் பேரமைதி’ அவரை ஆட்கொள்கிறது. அந்தச் சூழலில் தன்னை மறந்து ஈடுபடுகிறார்.

சுற்றுமுற்றும் நோக்கினேன்; சுக்குக்கற் பாறைமேல்

                                பற்றியங்குச் சாம்பல் படர்ந்திருக்கும்;ஆங்காங்குப்

                                பட்டுத் தலைகருகிப் பச்சையெல்லாம் காய்ந்தொழிந்த

                                குட்டைப்புல், முட்செடிகள், குத்தாய் வளர்ந்திருக்கும்

                முள்ளெல்லாம்வெள்ளெலும்பாய்மூதெலும்புக்கூட்டைப்போல்

                                வெள்ளையாய்க் காய்ந்தவொரு வேலமரம் நின்றிருக்கும்.

                                கூனல் நரைக் கிழவன் கோலூன்றி நிற்பதுபோல்

                                சூன்விழுந்து மேனி சுருண்டோர் மரம் நிற்கும்

                                கள்ளி படர்ந்திருக்கும் கற்பாறை மூலையிலே

                                குள்ள முயலொன்று துள்ளிக் குதித்தோடும்.

                                நெல்லிமரம் சுள்ளிகளாய் நிற்கும்; நடக்கையிலே

                                புல்லின் நுனிகுத்தும். போதையிலே கால்தடுக்கி

                                வெள்ளெலும்பு மின்னும்; விறகெரிந்து வீழ்ந்திருக்கும்.

                                கொள்ளிக் குடஞ்சிதறி ஓடாய்க் குவிந்திருக்கும்.”

என்று சுடுகாட்டுக் காட்சியை நுட்பமாக விவரிக்கிறார் தங்கப்பா.

இங்குதான் ஆந்தை அவருக்கு அறிமுகமாகிறது. ஆந்தை பாடும் பாட்டு, மந்திரத்தாலே, நெஞ்சின் மயக்கத்தாலோ மாந்தர் பாட்டாக அவர் செவிகளில் சேர்கிறது. மாந்தரின் இழிநிலையை ஆற்றாது ஆந்தை அரற்றுவதாக அப்பாடல் அமைகிறது.

அழகற்ற பறவையென்று ஆந்தை கருதப்படுவதற்கு மாறாக, ஆந்தையின் ‘அழகு’ கவிஞரை ஈர்க்கிறது.

வட்டக் கருவிழியும் வன்மை அலகும் மிகக்

                                குட்டைக் கழுத்தும் குவிஉடம்பும் என் நெஞ்சில்

                                ஆழப்பதிந்தென் என் அகத்தில் இனித்தனவே என்கிறார்.

பாரதி, குயில் பாட்டில் குரங்கை வர்ணிக்கிறபோது,

மேனியழகினிலும் விண்டுரைக்கும் வார்த்தையிலும்

                                கூனியிருக்கும் கொலு நேர்த்தி தன்னிலுமே

                                வானரர்தஞ் சாதிக்கு மாந்தர் நிகர் ஆவாரோ

என்று பாடுவதை இந்த இடம் நினைவுபடுத்துகிறது.

ஆந்தையுடனான கவிஞரின் உரையாடல் தொடர்கிறது. மக்களைக் கண்காணிக்கும் பணியில் தான் இறங்கியுள்ளதாகச் சொல்லும் ஆந்தை, இருளில் நடக்கும் சமூகக் கொடுமைகளை விவரிக்கிறது.

மக்கள் நிலையறியும் வேட்கையால் மணடிருளில்

                                புக்கு நகர்நாடு போய்க்கண்டு மீள்வேன் நான்.

                                கூரையிலே வீற்றிருப்பேன்; சாளரத்தில் குந்திடுவேன்.

                                காரிருளின் தீமையெல்லாம் கண்டு புழுங்கிடுவேன்.”

என்கிற ஆந்தை நள்ளிருளில் மக்கள் நடத்தும் பொல்லாக் கூத்துகளைப் பட்டியலிடுகிறது.

வள்ளுவத்தின் மாண்புரைத்து வாய்கிழியும் ஓர்புலவன்

                                நள்ளிரவில் மாற்றான் மனைதோள் நயப்பதையும்

                                முன்னின்று கைக்கூலி பெற்று நடப்பதையும்

                                காதல் தவறுடையாள் கைமகவைக் கொல்வதையும்

                                பாதியிராகப் பூசையென்று பார்ப்பான் ஓர் கோயிலிலே

                                தங்கநகை கழற்றித் தன்மடிக்கு மாற்றிவிட்டு

                                மங்கலுற்ற பித்தளையைக் கற்சிலைக்குப் பூட்டுவதும்

                                அஞ்சாத கொள்ளையும், ஆர்வமிகு சூதாட்டம்

                                விஞ்சு கொலைத் தொழில் வெய்ய பழிதீர்ப்பும்

                                கண்ணேரில் கண்டுள்ளேன்; காணாத தெத்தனையோ?

                                எண்ணில் உளம்நடுங்கும் என்ன உலகமடா?

                                காட்சிக் கொடுமையிவை கண்டு பொறுக்காமல்

                                வீட்டருகே பன்முறை நான் வீறிட்டுக் கத்திடுவேன்

என்கிறது ஆந்தை.

பாரதியின் குயிலைப் போலவே மங்கை வடிவுற்று, மிகப்பலப் பேசி, மீண்டும் ஆந்தை வடிவெடுத்து, தாவிப் பறந்தோட கண்டதெல்லாம் கனவென்று கண்டுகொள்கிறார். இந்தக் கவிதையின் நயம் பாராட்டி நகர்ந்து விடாமல் விழிப்புணர்வு கொள்ளுமாறு வேண்டி நிறைவு செய்கிறார் தங்கப்பா.

விஞ்சு சுவையை வியக்காமல் இவ்வுலகம்

                                கொஞ்சமேனும் தன் குறையுணர்ந்தே இக்கதையால்

                                கூன்நிமிர்ந்தால் சற்றே குருட்டு விழிதிறந்தால்

                                நான்மறப்பேன் என்றன் துயர்

என்று முடிகிறது ஆந்தைப்பாட்டு. ஆனாலும் ஆந்தை மீதான கவிஞரின் காதல் முடிந்தபாடில்லை.

 

அடுத்த சில பக்கங்களிலேயே, ஆந்தையை கூவு என்று அறைகூவல் விடுக்கிறார். ஆந்தைக்கு “மாலைப் பெரும்புள்ளே” என்று இதில் புதிய பெயர் சூட்டுகிறார். ஆந்தைக்கு ஆதரவாய்ப் பாடும் போது, குயில்போல் வாழும் மனிதர்களையும் கண்டிக்கிறார்.

காக்கையின் கூட்டில்போய்க் கள்ளத் தனம் புரியும்

                                போக்கிலாப் புன்குயில்போல் பொய்ப்பதெல்லாம் தாக்குறவே

                                வன்மைக் குரலெடுக்கும் மாலைப் பெரும்புள்ளே

                                என்முன் நீ வாராய் இனிது.”

 

                                “மயல்அழிக, மென்மை மயக்கொழிக என்று

                                குயில் நடுங்கக் கூவுக நீ

 

                                “கூர்த்த விழிப்புள்ளே, குறையுலகின் தீங்கெல்லாம்

                                பார்த்துச் சினமுற்றுப் பாய்வாய் நீ

 

                                “நள்ளிரவில் கண்விழிக்கும் நாதப் பெரும்புள்ளே

                                கள்ளர் நடுங்கக் கரைவாய் நீ

என்றெல்லாம் ஆந்தையை அழைக்கிறார் கவிஞர்.

351 பக்கங்களுக்குத் தொகுக்கப்பட்டிருக்கும் ம.இலெ.தங்கப்பா பாடல்கள், “உயிர்ப்பின் அதிர்வுகள்” என்ற தலைப்பில் தமிழினி பதிப்பகத்தாரால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

தமிழ்மரபின் நேரடிப் பதிவாய், அரிய பாடுபொருட்களின் சூடான தொகுப்பாய் ஒளிர்கிறது, “உயிர்ப்பின் அதிர்வுகள்.”

வெளியீடு : தமிழினி

67, பீட்டர்ஸ் சாலை, ராயப்பேட்டை, சென்னை 14

விலை ரூ.225.

 

  • மரபின்மைந்தன் முத்தையா

(ரசனை இலக்கிய இதழில் வெளியாகி, ‘அறிவுக்கு ஆயிரம் கண்கள்’  நூலில் இடம் பெற்றிருக்கும் கட்டுரை.)

 

 

 

 

 

 

 

காற்றினிலே கரைந்த துயர் – எம்.எஸ். பற்றி டி.எம்.கிருஷ்ணா

MS

ஆங்கில இதழொன்றில் டி.எம். கிருஷ்ணா எம்.எஸ். பற்றி எழுதிய நெடுங்கட்டுரை ஒன்று அரவிந்தன் மொழிபெயர்ப்பில் சிறுநூலாக வெளிவந்துள்ளது. அதன் தலைப்பு, “காற்றினிலே கரைந்த துயர்.”

சங்கீதத்துக்கும் சர்ச்சைக்கும் பெயர் பெற்ற டி.எம்.கிருஷ்ணா, ஓர் இசைக்கலைஞர் தன்னிடம் “எம்.எஸ். இருபதாம் நூற்றாண்டின் மாபெரும் மோசடி” என்று சொன்னதைப் பற்றிய குறிப்புடன் இந்நூல் தொடங்குகிறது.

இந்நூலின் “ஆதார சுருதி” கல்கி சதாசிவத்தின் வருகைக்குப் பின்னால் எம்.எஸ். இசையில் நேர்ந்த மாற்றங்களைக் குறிப்பதாகும். இதனை நூலாசிரியரின் சொற்களிலேயே சொல்ல வேண்டுமென்றால், “சுதந்திரமாகப் பறந்து கொண்டிருந்த பட்டத்தின் நூலில் பெரிய கல்லொன்றைக் கட்டிவிட்டாது போல் ஆகிவிட்டது.” (ப.35)

எந்த ராகத்தை எவ்வளவு நேரம் பாட வேண்டும் என்பது வரையில் சதாசிவம் தீர்மானிக்க முற்பட தொடக்கத்தில் எழுப்பிய மெல்லிய ஆட்சேபணைகளும் அடங்கி துல்லியமாய் எதிர்பார்ப்புகளுக்கேற்ப எம்.எஸ். இசைக்கத் தொடங்கினார் என்பதை பலவிதங்களிலும் டி.எம்.கிருஷ்ணா நிறுவ முற்படுகிறார்.

“எம்.எஸ். போன்றதொரு கலைஞர், இசைக்கலைஞராக இல்லாத ஒருவர் நிர்ணயித்த விதிகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியாதது-. அப்படிக் கட்டுப் படுத்தியது அவருடைய கணவராகவே இருந்தாலும்கூட.” (ப.43)

இசைத்துறையின் நுணுக்கங்களை நன்கறிந்த ஒருவர் இந்நூலை எழுதியிருப்பதாலேயே இது கூடுதல் கவனம் பெறுகிறது. தூயகலைகூட சந்தைப்படுத்தலுக்கு ஆளாகும் வேளையில் என்னென்ன விபத்துகள் ஏற்படும் என்பதை இந்நூலில் டி.எம்.கிருஷ்ணா விரிவாகப் பேசியிருக்கிறார்.

கட்டமைக்கப்படும் எந்த பிம்பமும் கட்டுடைக்கப்படும் என்பது பொது விதி. அதற்கு எம்.எஸ். இலக்கா, விதிவிலக்கா என்பதை விவாதங்கள் வழியே இசையுலகம் கண்டுணர வேண்டியது அவசியம்!

ஆய்வுரைத் திலகம் முனைவர் அ.அறிவொளி

44927

ஆய்வுரைத்திலகம் என்றும் இலக்கியப் பேரொளி என்றும் போற்றப்பட்ட அறிவொளி அவர்கள் காலமானார். தமிழ் இலக்கிய உலகில் மேடைத்தமிழின் மறுமலர்ச்சிக்காலம் என ஒன்று இருந்தது. கி.வா.ஜகந்நாதன், திருச்சி பேராசிரியர் முனைவர் ராதாகிருஷ்ணன் போன்றவர்களால் தொடங்கி வைக்கப்பட்ட அந்த மறுமலர்ச்சிக்காலத்தில் தளகர்த்தர்களில் ஒருவர். பல்வேறு கல்வி நிறுவனங்களில் பணிபுரிய முற்பட்டும் அவருடைய இயல்புகள் அவரை நீண்ட காலம் பணிபுரிய விடவில்லை.
வாழ்க்கையை ஒரு பரிசோதனைக்கூடமாக்கிக்கொண்டு,

விதவிதமான சோதனைகளை அவர் நிகழ்த்தி வந்தார். மாட்டுப்பண்ணை வைப்பது, கீரைத் தோட்டம் போடுவது, கீரை வைத்தியம் செய்வது, வண்ணவண்ண கற்களை வைத்துக்கொண்டு அதன் மூலம் மக்கள் பயன்பெறும் விதமாக ஜோதிடம் பார்ப்பது என்று ஆர்வத்தின் காரணமாக சூழல்காரணமாக அவர் ஈடுபட்டு வந்தார்.

தமிழ்மேடைகளில் நகைச்சுவை என்பது புதிய நிறத்தில் வழங்கியவர் அறிவொளி. அவருடைய நகைச்சுவை தர்க்கரீதியானது; தனித்தன்மை கொண்டது. பொதுவாகவே, வழக்காடு மன்றங்களில் அவர் எதிர்வழக்காடுபவராகவே அறியப்பட்டிருக்கிறார். நாவுக்கரசர் சத்தியசீலன் அவர்கள் தலைமையேற்க, ஆ.வ.ராஜகோபாலன் அவர்கள் வழக்குத் தொடுக்க, வழக்கை மறுப்பவராக அறிவொளி அவர்கள் ஒருகாலத்தில் புகழ்பெற்ற கூட்டாக இருந்தது.

அந்த மேடைகளில் அறிவொளி அவர்கள் பின்பற்றிய உத்தி மிகவும் வித்தியாசமானது. ஒரு பாத்திரத்தை நியாயப்படுத்துவதற்கு அந்தப் பாத்திரத்தினுடைய சிறந்த செயல்களை வரிசைப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பாத்திரத்தை கேள்விக்குரியதாக்கக்கூடிய மற்ற கதைமாந்தர்களையும் அவர் கேலிக்குக்கு உள்ளாக்கி, தன் பாத்திரத்தை நியாயப் படுத்துவார்.

எடுத்துக்காட்டாக, கர்ணன் குற்றவாளி என்கிற வழக்கு நடைபெறுகிறது. தன்னுடைய தந்தையை ஒரு க்ஷத்திரிய அரசன் வெட்டிக் கொன்றதால், தன் தாயினுடைய அழுகுரல் கேட்டு, ஓடோடி வந்த பரசுராமர், தன் தாய் மொத்தம் 21 முறை மார்பில் அடித்துக்கொண்டு, அழுததால் 21 தலைமுறை க்ஷத்திரிய வம்சத்துக்கு தானே எமனாகத் திகழ்வது என்று முடிவெடுத்துக்கொண்டார் என்று எதிர்வழக்காடுபவர் சொன்னால், அத்தகையவரிடம் கர்ணன் க்ஷத்திரியன் என்பதை மறைத்து கல்வி கற்றது குற்றம் என்பதை வழக்காக வைப்பார்கள்.

இதை மறுக்க முற்படுகிற அறிவொளி, தன்னுடைய கிண்டலை பரசுராமரிடமிருந்து ஆரம்பிப்பார். தாய் அழுவதைக் கேட்டால் ஓடிவருவானா? இல்லை எவ்வளவு முறை மார்பில் அடித்துக்கொண்டு அழுகிறாள் என்று ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என்று எண்ணிக்கொண்டு வருவானா? இது என்ன பைத்தியகாரத்தனம் என்று தன் வாதங்களைத் தொடங்குவார்.
அவர் மேடைப்பேச்சாளர்களும் சிறந்த ஆய்வாளராகவும் விளங்கமுடியும் என்று காட்டியவர். கம்பன் குறித்து அவர் எழுதிய நூல்கள், பாவேந்தர் பாரதிதாசன் பற்றிய அவர் எழுதிய புத்தகம் எல்லாம் அவருக்கு பெரிய பெருமைகளைத் தேடித்தந்தன.

வாழ்வினுடைய வேதனைகள் எதையும் பொருட்படுத்தாத மலர்ந்த முகமும் மலர்ந்த மனமும் அவருடைய அரிய பண்புகள். என்னுடைய பாட்டனார், தாளாளராக விளங்கிய பூம்புகார் பேரவைக் கல்லூரியில் அவர் தமிழ்ப்பேராசிரியராக பணிபுரிந்தார். என்னுடைய பாட்டிக்கு ஏழரைச் சனி நடந்தபோது, அவருக்கு ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும், எங்கள் வீட்டுக்கு அறிவொளி அவர்கள் வந்து நளன் சரித்திரம் படித்த கதையை மிக சுவாரசியமாகப் பேசுவார். என்னோடு பகிர்ந்துகொள்வார்.

நான் என்னுடைய 50ஆவது நூலாக திருக்கடவூர் என்ற நூலை எழுதியபொழுது, அப்போது எழுந்த ஓர் ஐயத்தை மிகச் சரியாக தீர்த்தவர் அவர்தான். திருக்கடவூர் கல்வெட்டுகளில் படைஏவிய திருக்கடவூர் என்று காணப்படுகிறதே என்று கேட்டபோது, அதற்கான காரணத்தை அவர் சொன்னார். ஒரு படை ஏவும் தளமாக ராஜராஜசோழன் வைத்திருப்பான். ஒரு ரெஜிமண்ட் அங்கே நிலை நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் என்றார்.

ஒன்று சரியில்லை என்றால் அது சரியல்லாமல் சரியல்ல என்று தொடங்கி அவருடைய வழக்கம் தமிழ் மேடைகளில் புதுமையான முயற்சியாக கருதப்பட்டது. இதுவரை அறிவொளியின் பாணியிலான நகைச்சுவை அவருக்குப் பின்னால் வந்த யாரும் முன்னெடுக்க முடியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. அத்தகைய பெருமைக்குரிய அறிஞர் அறிவொளி அவர்களின் மறைவுக்கு என்னுடைய ஆழ்ந்த அஞ்சலியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

மரபின்மைந்தன் பதில்கள்

பலரும் தங்களின் தனிப்பட்ட குறிப்புகள் இணையத்தால் பறிபோகிறதென்றும் அனைவரின் அந்தரங்கத்திற்கும் ஆபத்தென்றும் சொல்லி வருகிறார்கள். இது பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?
கே.லோகநாதன், கோவை.

ஒரு மனிதர் தன் அந்தரங்கம் என எதனை நினைக்கிறார் என்பதே கேள்விக்குரியது. இணையத்தில் நீங்கள் நுழைந்த நொடியிலிருந்தே உங்கள் நடவடிக்கைகள் பதிவாகின்றன. உங்களைப் பற்றிய அடிப்படைத் தரவுகள் அளிக்கப்படுகின்றன.
இணையம் என்ற ஒன்று தோன்றும் முன்னரே உங்களைப் பற்றிய தரவுகளைப் பதியத் தான் செய்கிறீர்கள். நீங்கள் பிறந்து மூன்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு பள்ளியில் சேர்க்கப்படுகையில் தரப்படும்

பிறப்புச் சான்றிதழ் தொடங்கி, பற்பல சேகரங்களால் உங்களைப் பற்றிய தரவுகள் சேகரிக்கப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பம் மிக நுண்மையான நிலையில் பொதுப்பயன் பாட்டுக்கு வந்த பிறகு ஒவ்வொரு மனிதனைப் பற்றியுமான தரவுக் கோப்பு தானாகவே உருவாகிறது.

உதாரணமாக நீங்கள் இணையத்துக்குள் ஏதோ ஓர் அடையாளத்துடன் நுழைகிறீர்கள். அது உங்கள் மின்னஞ்சல் முகவரியாக இருக்கலாம், முகநூல் கணக்காக இருக்கலாம். நீங்கள் எந்த எந்தத் தளத்தில் எல்லாம் நுழைகிறீர்கள், பார்வையிடுகிறீர்கள் என்பதெல்லாம் இயல்பாகவே பதிவாகின்றன.
இதன் மூலம் உங்கள் விருப்பங்களை தொழில்நுட்பம் கணித்து சில பரிந்துரைகளைத் தருகிறது. எல்லா நாடுகளிலும் அதன் குடிமக்கள் எண்களால் அறியப்படுகிறார்கள். நம் நாட்டைப் பொறுத்தவரை ரேஷன் அட்டை, வருமான வரி அட்டை, ஆதார் அட்டை போன்ற எண்கள் உங்களுக்கான அடையாளங்கள். அவை உங்கள் உரிமைகளையும், சமூகத்தில் உங்கள் பாதுகாப்பையும், உங்களிடமிருந்து சமூகத்துக்கான பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்வதற்கான அடிப்படை ஏற்பாடுகள்.

உதாரணமாக, உங்கள் வாகனத்தை ஓரிடத்தில் பாதுகாப்பாக நிறுத்தி கட்டணம் செலுத்துகிறீர்கள். உங்களுக்குத் தரப்படும் ரசீதில் உங்கள் வாகன எண் குறிக்கப்படுகிறது.
இது எதற்கெனில் வாகனத்தைக் கொண்டு செல்லும்போது உங்கள் ரசீதில் உள்ள எண்ணையும் வாகன எண்ணையும் சரிபார்த்துக் கொள்ள முடியும். அவ்வளவுதான்.
ஆனால் வாகன எண்ணை வைத்துக் கொண்டு வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகத்தில் வீட்டு முகவரியை வாங்கிவிட முடியும். எனவே பொது வெளியில் அந்தரங்கம் என்ற ஒன்று தனியாய் இல்லை.

உங்கள் அந்தரங்க விஷயங்களை நீங்கள் அந்தரங்கமாக வைத்துக்கொள்ளும் வரை உங்களுக்குப் பிரச்சினை இல்லை.
ஆனால் இதில் சுவாரசியமான அம்சமொன்று உண்டு. விஞ்ஞானத்தின் இந்த நுட்பமான முகத்துக்கும் விதிக்கொள்கைக்கும் நெருக்கமான ஒற்றுமை உண்டு. கர்மவினை என்பதென்ன? உங்கள் மனதில் எழும் ஒவ்வோர் எண்ணமும் உங்கள் சக்தி உடலில் பதிவாகிறது.
ஒவ்வோர் எண்ணம்,ஒவ்வொரு தொடுகை, ஒவ்வொரு சொல் ஒவ்வொரு செயல் எல்லாமே பதிவாகி வினைத்தொகுதிகளாக உருப்பெறுகின்றன. இதைத்தான் கர்மவினை என ஆன்மீகம் சொல்கிறது. இதைத்தான் இணையமும் தரவுகள் என்கிறது.
இணையத்திலும் சரி ஆன்மீகத்திலும் சரி உங்கள் விதியை நீங்களே எழுதுகிறீர்கள். யாரோ சதி செய்வதாய் அலறுகிறீர்கள்.

நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே!-9

நான்காம் திருமுறை உரை

பாரதியார் ஒன்று சொன்னார். எனக்கு இந்த பூமிக்கு வந்த வேலையென்ன தெரியுமா என்றார். நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டுக்குழைத்தல், இமைப் பொழுதும் சோரதிருத்தல்.
இதைக் கேட்டதும் ஒருவனுக்கு கேள்வி வந்தது, இதுதான் உன்னுடைய வேலையென்றால் சோற்றுக்கு என்ன செய்வாயென்று. அப்போது, பாரதி சொன்னான், நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டிற்குழைத்தல், இமைப் பொழுதும் சோராதிருத்தல். உமக்கு நீயே மைந்தன் கணநாதன் சிந்தையே வாழ்விப்பான். இந்த மூன்றும் செய். நீ உன் வேலையை செய்.

இந்த உறுதியை, உரத்தை பாரதி எங்கிருந்து பெற்றான்?

நங்க டம்பனைப் பெற்றவள் பங்கினன்
தென்க டம்பைத் திருக்கரக் கோயிலான்
தன்க டன்னடி யேனையுந் தாங்குதல்
என்க டன்பணி செய்து கிடப்பதே.

இந்த சமூகசேவைக்கு தன்னை முழுமையாக அந்தப் பணிக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிற போது பெரும் ஆற்றல் என்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும். இந்த நம்பிக்கையைத்தான் இன்றைக்கு பொதுவாழ்க்கைக்கு வருகிறவர்கள் பெற வேண்டும். என்னைவிட பெரிய குறிக்கோளுக்கு என்னை நான் அர்ப்பணிப்பேனேயானால் அந்தக் குறிக்கோள் என்னைப் பார்த்துக்கொள்ளும். பாரதி போய் பராசக்தி முன் கேட்கிறான். வெறும் உப்புக்கும் புளிக்கும் அலைவதற்கா என்னைப் படைத்தாய்.

நல்லதோர் வீணைசெய்தே அதை
நலங்கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ
சொல்லடி சிவசக்தி என்னை
சுடர்விடும் அறிவுடன் படைத்து விட்டாய்
வல்லமை தாராயோ இந்த மாநிலம்
பயனுற வாழ்வதற்கே!

‘வல்லமை தாராயோ, மாத சம்பளம் வாங்குவதற்கே!’ என்று அவன் கேட்கவில்லை. தன்னினும் பெரிய கொள்கைக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்துக்கொண்டால் அந்த பெரும் கொள்கையே ஒப்புக்கொள்கிறது. இந்த உறுதியை நாவுக்கரசர் பெருமானிடத்தில் இருந்து பாரதி பெறுகிறான்.
சிவபக்தர்கள் இந்த இயல்பை மிக அருமையாக சொல்கிறார்கள். ஓர் உயிரும் சிவனும் ஒன்றுகிற போது என்ன நடக்கும் என்பதை பெருமான் மிக அருமையாகச் சொல்கிறார். “சிவனுக்கு வேண்டியவன் வேண்டாதவன் வேற்றுமை கிடையாது. அவர் நடுவில் இருப்பவர்.” வள்ளலார் சொல்கிறார், நடுநின்ற நடு.

நல்லார்க்கும் பொல்லார்க்கும் நடுநின்ற நடுவே
நரர்களுக்கும் சுரர்களுக்கும் நலங்கொடுக்கும் நலமே
எல்லார்க்கும் பொதுவில்நடம் இடுகின்ற சிவமே
என்கிறார்.

இங்கே பாருப்பா. அவனுக்கு வேண்டியவன் வேண்டாதவன் என்று பேதம் கிடையாது. சலம் இலன் சங்கரன். பேதம் கிடையாது. ஆனால் ஒன்று சார்ந்தவர்க்கெல்லாம் சங்கரன். இந்த ஒலிபெருக்கி ஒரு ஜடப்பொருள். இதற்கு உயிர் கிடையாது, உணர்ச்சி கிடையாது, அறிவு கிடையாது. நம் விழாத்தலைவர் ஐயா இங்கு நின்று பேச நம் ஓதுவார் ஐயா சொன்னார், ஒலிபெருக்கி முன்னாடி போங்க என்று சொன்னார். இது வெறும் சடப்பொருள். இதுக்கு ஆங்காரம் கிடையாது. ஆனால் இதுக்கே ஓர் ஆங்காரம் என்னவென்றால் என்ன பக்கத்தில் வந்தால்தான் உன் குரலை வெளிப்படுத்த முடியும் என்று சொல்கிறது. ஒரு ஜடத்துக்கே இருக்கிறபோது, சிவனுக்கு இருக்காதா?

‘சலம் இலன் சங்கரன் சார்ந்தவர்க்கெல்லாம் நலமிலன்.’ அவனை அணுகாமல் விட்டால் அவன் எனக்கு அருளவில்லை என்று பேசுவதில் பயன் இல்லை.

மாணிக்கவாசகர் சொல்கிறார்,
சலமிலன் சங்கரன் சார்ந்த வர்க்கலால்
நலமிலன் நாடொறு நல்கு வான்நலன்
குலமில ராகிலுங் குலத்திற் கேற்பதோர்
நலமிகக் கொடுப்பது நமச்சி வாயவே!

அப்போது ஒருவர் கேட்டார். ஏன் சார் நான் போய் அவரை சார்ந்து விடுகிறேன் என்றால் வருடத்திற்கு 365 நாட்கள் இருக்கிறது. வேலை நல்லா நடக்கணும். என் கனவுகள் எல்லாம் நிறைவேற வேண்டும். என் பையனுக்கு நல்ல கல்லூரியில் அட்மிஷன் கிடைக்க வேண்டும். என் பெண்ணுக்கு நல்ல இடத்தில் கல்யாணம் ஆகணும். இவ்வளவும் சிவன் செய்து கொடுப்பானா. நான் சொன்னதுபோல நிபந்தனை சார்ந்த பக்தி. மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்.

சலமிலன் சங்கரன் சார்ந்த வர்க்கலால்
நலமிலன் நாடொறு நல்கு வான்நலன்

தினம்தினம் உன் கோரிக்கையை நிறைவேற்றுவதுதான் அவனுடைய வேலையென்று நினைக்கிறீர்களா? அது அல்ல. நீங்கள் செய்த வினைகளுக்கேற்ப உங்களுக்கு வரக்கூடிய எதிர்வினைகளை அவன் சமப்படுத்திக்கொடுப்பான். அவன் அருளினால் தாக்கல் குறையும். நம்முடைய வினைப்பயனை நாம் அனுபவித்தே தீரவேண்டும்.

நாள்தோறும் நல்குவான் நலன்.

அதுமட்டுமல்ல இன்னோர் இடத்தில் சொல்கிறார். பெருமானே நிறைய பேருக்கு குற்றணர்வு வந்துவிடும். ஓதுவார் மூர்த்தியிடம் பார்க்கிறோம். அவருடைய அக்கா சொன்னார்கள். லண்டனில் ஒன்பது மாதம் குளிர் இருக்கிற இடத்தில் நியமம் காரணமாக மேலாடை அணியாமல் திருமுறை ஓதுகிறார் என்று. அப்போது நமக்கு என்ன தோன்றும். நம் வீட்டில் இருந்து அலுவலகத்திற்கு போகிறபோது ஒரு பாட்டு சொல்வது கிடையாது. என்றைக்காவது மேடைக்கு வரும்போதுதான் குறிப்புகளை தேடி எடுக்கிறோம் அப்போது மட்டும் திருக்குறிப்பு தொண்டராக மாறிவிடுகிறோம்.

-மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                           (தொடரும்)

நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே!-8

நான்காம் திருமுறை உரை

அண்மையில் மகாசிவராத்திரியின் பொழுது கோவையில் என்னுடைய குருநாதர் ஈஷா யோகா மையத்தில் ஆதியோகி திருவுருவச் சிலையை பிரதிஷ்டை செய்திருந்தார். பிரதமர் வந்து திறந்து வைத்தார். நம்முடைய திருவாவடுதுறை சன்னிதானங்கள் நம்முடைய குருநாதர்கள் தலைமையில் அருளாளர்கள் எல்லாம் எழுந்தருளினார்கள். இதில் என்ன முக்கியமென்றால் ஆதியோகியாக பரமனை காணுகிற பெற்றிமை நம்முடைய மரபில் உண்டு என்பதற்கு திருமுறைகளில் உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. சிவபெருமான் தவம் செய்தான் என்பதை கருவூர் தேவர் பாடுகிறபோது ‘யோகு செய்வான்’ என்கிறார். யோகம் புரிந்தான் என்கிறார். இதற்கு ஒருபடி மேலே போய் நம்முடைய நாவுக்கரசர் பெருமான் பரமயோகி என்று அழைக்கிறார். ஆதியோகியை பரமயோகி என்கிறார்.

நம்பனே யெங்கள் கோவே நாதனே யாதி மூர்த்தி
பங்கனே பரம யோகீ யென்றென்றே பரவி நாளும்
செம்பொனே பவளக் குன்றே திகழ்மலர்ப் பாதங் காண்பான்
அன்பனே யலந்து போனே னதிகைவீ ரட்ட னீரே.

என்று அற்புதமான பாடல் அமைந்திருப்பதை நாம் பார்க்கிறோம். வைத்தீஸ்வரர் கோவிலிருந்து வந்திருக்கிறார் பெருமான். அதுதான் அவருடைய முகூர்த்த தலம். அங்கே பாடுகிறபோதும் பரமயோகி என்று சொல்லுகிறார். இந்த ஆதியோகியினுடைய கோட்பாடு என்னவென்றால் ஏகன் அனேகன். உருவமாகவும் இருக்கிறான். அருவமாகவும் இருக்கிறான். அவன் விரும்புகிற வடிவங்களை எடுத்துக்கொண்டு வருகிறான். சமத்துவான்களுக்கு போதிக்கிற போது தட்சிணாமூர்த்தியாக வருகிறான். சப்தரிஷிகளுக்கு போதிக்கிறபோது யோகியாக வருகிறான். சித்த கணங்களாக வருகிறான். விரும்புகிற வடிவத்தை எடுத்துக் கொள்கிறான். இந்த இரகசியத்தை வைத்தீஸ்வரர் கோவில் பெருந்தலத்தில் பாடுகிறபோது நாவுக்கரசர் பாடுகிறார்.

நாதனா யுலக மெல்லா நம்பிரா னெனவு நின்ற
பாதனாம் பரம யோகி பலபல திறத்தி னாலும்
பேதனாய்த் தோன்றி னானைப் பெருவேளூர் பேணி னானை
ஓதநா வுடைய னாகி யுரைக்குமா றுரைக்குற் றேனே.

விரும்பிய வடிவத்தை எடுப்பார். அதனால்தான் அவருக்கு பிறவாயாக்கை பெரியோன் என்று பெயர். ஒரு தாயினுடைய கருவில் பிறக்கமாட்டாரே தவிர தான் விரும்புகிற வடிவத்தை விரும்புகிறபோது எடுத்துக்கொள்கிறார் என்பதை நாம் பார்க்கிறோம். இதில் முக்கியமான நிறைய விஷயங்கள் இருந்தாலும்கூட சில விஷயங்களை மையப்படுத்துகிறேன்.

இரண்டு இயல்புகளை முக்கியமாக நம்முடைய அடிகளார் அருளுகிறார். ஒன்று என்னவென்றால் உயிரியினுடைய இயல்பு. இன்னொன்று சிவனுடைய இயல்பு. இந்த உயிரியினுடைய இயல்பு எல்லாவற்றையும் தான் செய்வதாக நினைத்துக் கொள்ளும். தான் செய்வதாய் நினைத்துக்கொள்கிறபோது அது தானாய் தருக்கி தனியனாய் நிற்கும். ஆனால் என்னுடைய கடமையை நான் சிவன் ஆணையின் பேரில் செய்கிறேன். அந்த ஆணையை நிறைவேற்றுவதனால் சிவன் என்னை பார்த்துக் கொள்வான். எனக்கு இந்த உலகில் கவலை கிடையாது.

-மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                           (தொடரும்)

நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே!-7

நான்காம் திருமுறை உரை

சின்ன வயதிலேயே அந்தப் பற்று, அந்த ஈடுபாடு வர வேண்டும். இளமையில் இறை சிந்தனையை விட்டு பின்னால் போய்ப் பிடிக்கிறோம். அதை அழகாகச் சொல்கிறார். வயதான பிறகு சிவநாமம் சொல்லாலமென்று வாயை திறப்போம்; இருமல்தான் வரும். இந்த முதுமை எப்படியென்று அருணகிரிநாத சாமி சொல்கிறார்.

தொந்தி சரிய மயிரே வெளிறநிரை
தந்த மசைய முதுகே வளையஇதழ்
தொங்க வொருகை தடிமேல் வரமகளிர் நகையாடி
தொண்டு கிழவ னிவரா ரெனஇருமல்
கிண்கி ணெனமு னுரையே குழறவிழி
துஞ்சு குருடு படவே செவிடுபடு செவியாகி

நமக்கு நோய்வருமாம். அது யாருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி என்றால் மருத்துவருக்கு. இப்படியெல்லாம் நோய் வரும் என்று நம்மை வைத்துதான் ஆராய்ச்சி செய்வார்கள்.

வந்த பிணியு மதிலே மிடையுமொரு
பண்டி தனுமெ யுறுவே தனையுமிள
மைந்த ருடைமை கடனே தெனமுடுக துயர்மேவி

மங்கை யழுது விழவே யமபடர்கள்
நின்று சருவ மலமே யழுகவுயிர்
மங்கு பொழுது கடிதே மயிலின்மிசை வரவேணும்.

பருவத்தில் சிவநாமத்தை சொல்ல வாய் திறந்தால் இருமல் வருகிறது. எப்படி அருணகிரிநாதர் பாடினாரோ, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு நாவுக்கரசர் சொல்கிறார்.

முன்பெலா மிளைய காலம் மூர்த்தியை நினையா தோடிக்
கண்கண விருமி நாளுங் கருத்தழிந் தருத்த மின்றிப்

பின்னால் சாமி கும்பிட ஆரம்பித்தேன். பின்னால் சாமி கும்பிட ஆரம்பித்தேன் என்பது எவ்வளவு ஒரு முக்கியமான விஷயம். இதற்கு கிண்டலாக ஓர் உவமையைச் சொல்கிறார் நாவுக்கரசர். சாரதா அவர்கள் மேடையில் இருக்கிறார்கள். நான் சென்னையில் இருந்து பேசிவிட்டு இரவு மலேசியா போகிறேன். அக்கா அவர்களிடம் நான், மதிய சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு வருகிறேன் என்று சொல்கிறேன். பயப்படாதீங்கள், சொல்லமாட்டேன். உடனே முகத்தில் ஓர் அதிர்ச்சி வருகிறது அக்காவிற்கு. அதுக்கென்ன தம்பி வாங்க. ஒன்று போகும் போதே சரவணபவனுக்கு போன் பண்ணி கொண்டு வரச் சொல்லுவாங்க. இல்லையென்றால், நம் தம்பியென்று நினைத்து கொஞ்ச நேரம் உட்காருங்க என்று சொல்லி சமையல் செய்து, கத்துகடல் சூழ்நாகைக் காத்தான்தன் சத்திரத்தில்
அத்தமிக்கும் போதில் அரிசிவரும் அவ்வளவு நேரமாகாது. 3 மணிக்கு சாப்பாடு போடுவார்கள். இப்போது மேடையில் இருக்கிறார்கள். வேலையில் இருக்கிறார்கள். திடீர் விருந்தாளி அழையா விருந்தாளி. ஆனால் உரிமையுள்ள விருந்தாளி. அதனால் செய்து செய்து போடுகிறார்கள்.
நாவுக்கரசர் சொல்கிறார், கும்பிட வேண்டிய வயதில் கடவுளைக் கும்பிடாமல் காலம் போன பின்பு கும்பிடுகிறவர்கள் எல்லாம் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்றால், காலையில் இருந்து வீட்டில் ஒரு வேளையும் பார்க்காமல் பகல் முழுவதும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களைப் பார்த்துவிட்டு கணவர் வருகிற நேரம் பார்த்து 1 1/2 மணிக்கு மேல் அடுப்பைப் பற்றவைக்கிற பெண் போல என்கிறார். நான் சொல்லவில்லை; நாவுக்கரசர் சொல்கிறார்.

முன்பெலா மிளைய காலம் மூர்த்தியை நினையா தோடிக்
கண்கண விருமி நாளுங் கருத்தழிந் தருத்த மின்றிப்
பின்பக லுணங்க லட்டும் பேதைமார் போன்றேன்.

மதியத்துக்கு மேல் அடுப்பை பத்த வைக்கிற பொம்பளை மாதிரி இருக்கிறேன் என்றார்.

பின்பக லுணங்க லட்டும் பேதைமார் போன்றே னுள்ளம்
அன்பனாய் வாழ மாட்டேன் அதிகைவீ ரட்ட னீரே.

என்றெல்லாம் அவர் பாடுகிற அழகைப் பார்க்கிற போது நமக்கு அதில் பெரும் மகிழ்ச்சியும் -ஈடுபாடும் தோன்றுகிறது.

-மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                           (தொடரும்)