ம.இலெ.தங்கப்பா மரபின் மகத்துவ உயிர்ப்பு

மரபுக் கவிதைகளின் மகத்தான தூணாக விளங்கிய

கவிஞர் .இலெ. தங்கப்பா அவர்கள் மறைவுக்கென் அஞ்சலி.

.இலெ.தங்கப்பா

மரபின் மகத்துவ உயிர்ப்பு

மரபு சார்ந்த மனம் கட்டுகள் உடைத்துக் ககனவெளியில் எப்போதெல்லாம் சிறகடிக்கின்றதோ, அப்போதெல்லாம் இலக்கிய வெளியில் புதுமைகள் பூக்கின்றன. உயிரின் குரலாய் ஒலிக்கும் அத்தகைய பாடல்கள் புல்லாங்குழலின் மெல்லிய இசையாய்ப் புறப்பட்டுப் புயலாய் உலுக்குகின்றன. “உயிர்ப்பின் அதிர்வுகள்” என்ற தலைப்பில் தொகுக்கப்பட்ட ம.இலெ.தங்கப்பாவின் கவிதைகள் அத்தகைய அனுபவத்தை வழங்குகின்றன.

யாப்பின் கோப்புக் குலையாத இவரது கவிதைகளில் உள்ள ஆவேசமும் அந்த ஆவேசத்தின் ஆழம் பொதிந்த சொற் சொட்டுகளும் வியப்பூட்டுகின்றன. இருபதாம் நூற்றாண்டின் எந்திரமய வாழ்க்கையினூடே சங்க காலப் புலவரொருவர் பயணம் பாடுமோ அவற்றையெல்லாம் தங்கப்பா பாடுகிறார்.

பேருந்துப் பயணமொன்றில் அழுக்கும் வியர்வையுமாய் ஏறிய உழவர்க்கு அருகிலிருந்த ஒருவர் இடம்தரத் தயங்க, தன்னருகே அமர்த்திக் கொண்ட தங்கப்பா, ‘நெஞ்சோடு கூறியதாய்’ ஒரு கவிதை இதற்குச் சான்று.

பழங்குடி மகனே! பழங்குடி மகனே!

                                உழுதொழில் ஆற்றி இவ்வுலகு புரந்து ஓம்பினும்

                                இழிகுலம் ஆகிய பழங்குடி மகனே!

                                வாழிய! வந்தென் அருகில் அமர்க!

                                அழுக்குடல் கந்தல் அரைத்துணி கண்டாங்கு

                                இழுக்குற்றனர் போல் எரிமுகந் திருப்பிநிற்கு

                                இடந்தரத் தயங்குவார்க்கு உடைவது என்கொல்!

                                கிடந்தனர் சிறியர்! என் கிட்டி வந்தமர்க!”

 

உழவர் அருகில் வந்து அமரப்பொழுது தந்து, அவர் அமைதியடைந்த பின் தொடர்கிறது கவிதை.

வெள்ளை ஆடையும் விரைசெறி மேனியும்

                                எண்ணெய்ப் பூச்சும் இருப்பினும், பலரிங்கு

                                 உள்ளம் அழுகி உணர்வெலாம் நாறும்

                                கள்ளர், களியர், காமவெங் கயவர்!

                                நின்னினுங் கோடி நிலை கீழ் ஆவர்!

                                அன்னவர்த் தொடலும் அருவருக்கிறேன்!

                                நின்னை என் இருகை புல்லவும் விழைவேன்!”

இத்தனை சொல்லியும்கூட அந்த உழவருக்குக் கூச்சம் அகன்ற பாடில்லை போலும்! கவிதை தொடர்கிறது.

 

ஒட்டிவந்து அமர்க, உடல் உராய்ந்திடுக!

                                கட்டிய கந்தல், என் துணி கறை செய்க!

                                மேலுறும் வியர்வை என் மேனியை நனைக்க!

                                தோள் நனிதொடுக! தொடுக நம் உளமே!”

 

என்று, தயக்கத்துடன் தள்ளி அமர்ந்த உழவரை அருகில் இழுத்தபடி கவிதைப் பயணமும் பேருந்துப் பயணமும் தொடர்கிறது.

 

உழவருக்கு இடம்தர மறுத்தவர்களை, ‘அவர்கள் கிடக்கிறார்கள்! இங்கே வந்து உட்கார்!’ என்று சொல்வதைப்போல,

கிடந்தனர் சிறியர்! என் கிட்டி வந்தமர்க!” என்று எழுதும் இடம் வெகு அழகாக அமைந்திருக்கிறது.

மரபு வயப்பட்ட மனம், பழைய பதிவின் சாயலில் புதிய நிகழ்வுகளை எழுதிப் பார்க்கும் இயல்பு கொண்டதுதான். போருக்குச் சென்று மீளும் வீரர்கள், தங்கள் இல்லங்களின் வாயிலில் நின்று உள்ளே உறக்கத்திலிருக்கும் காட்சியை கலிங்கத்துப் பரணி காட்டுகிறது.

வருவார் கொழுநர் எனத்திறந்தும்

                                வாரார் கொழுநர் என அடைத்தும்

                                திருகும் குடுமி விடியளவும்

                                தேயும் கபாடம் திறமினோ!”

என்ற அந்தக் கடைத்திறப்பின் போக்கில், புயலுக்கஞ்சி வீட்டுக்குள் இருக்கும் பெண்களைக் கதவு திறக்கக் கேட்கும் பாடல்களை எழுதுகிறார் தங்கப்பா.

குருதிச் சிவப்பை விழிவாங்கக்

                                குளிர்க்கண் கருப்பை உடல்வாங்க

                                உருகி வெய்யிலில் உழைத்திடுவீர்

                                ஓட்டைக் கதவம் திறமினோ

 

                                “அரிசி வடித்த கொதிநீரும்

                                அகத்திக் கீரைப் புன்கூட்டும்

                                பெரிய உணவாய்க் கொள்மடவீர்

                                பிளந்த கதவம் திறமினோ

 

எழுந்த காற்றின் சீற்றத்தால்

                                இடையின் துகிலும் புனல்உய்க்கக்

                                கிழிந்த பாயை எடுத்துப்பீர்

                                கீறல் கதவம் திறமினோ

 

பொங்கும் மழைக்கே நடுநடுங்கிப்

                                புகுந்த குடிசை சுவர் இடிய

                                அங்கும் இருக்க வகைஅற்றீர்

                                அழிந்த கதவம் திறமினோ

என்றெல்லாம் எழுதிச் செல்லும் தங்கப்பா, சங்கப் பாவலர் தம் தோன்றல் என்ற முத்திரையோடு சிற்றிலக்கிய வகைமைகளையும் சிறப்புக் கையாள்கிறார்.

காரிருளின் கம்பளி விரிக்கும் பேரிரவு, இவர் கண்ணுக்குப் பேயணங்காய்த் தெரிகிறது. உலகை இருள் அணைக்கும்போது இரவெனும் பேய் உலகையும் ஏன் வானையும் கூடத் தின்பதுபோல உணர்கிறார் இவர்.

பகற்பொழுதில் எவ்விடத்தே

                                பதிவிருந்து நோக்கினளோ?

                                தகதகக்கும் வன்பசியால்

                                தன் அன்பு கெட்டனளோ?

                                முகத்திலிருள் கடுகடுக்க வந்தாள்அவள்

                                மூண்ட பசியால் உலகைத் தின்றாள்.

 

செக்கச் சிவந்த மலர்ச்

                                செவ்வானத் தோட்டத்திலே

                                மொக்குமல்லி பூத்ததுபோல்

                                முகில்கிடந்த பேரழகை

                                அத்தனையும் இரவுமகள் உண்டாள் & அவள்

                                அழற்பசிக்கு வானினையும் கொண்டாள்.

 

                                தண்பொருநைப் பூங்கரையில்

                                தாவிஅணில் பாட்டிசைக்க

                                வண்டொலிக்கும் சோலையினை,

                                வயிற்பயிரை, வானழகை,

                                உண்டழித்துக் கங்குல்மகள் நின்றாள்பின்

                                ஊர்க்குள்ளும் வாய்திறந்து சென்றாள்

இப்படி, இரவு பேயுருவாய்த் தென்பட்டாலும் விடியல் என்பது சேயுருவாய்த் தென்படுகிறது. விடியல் என்பது சின்னஞ் சிறுவனாகவும் பச்சிளஞ்சேயாகவும் இவர் பாடலில் துயில்கலையக் காண்கிறோம்.

 

கருக்கல் எனும்சிறு செல்லப்பயல்இளங்

                                காற்று விரலின் குளிர்ச்சிலிர்ப்பால்

                                உறக்கமாம் போர்வை முகம் விலக்கிஎன்

                                உணர்வை வருட, எழுந்திருந்தேன்

 

                                “பன்மணி ஆடும் கிலுகிலுப்பைதன்னைப்

                                பாட்டிதன் பேரன்முன் ஆட்டுதல்போல்

                                பொன்னொளிர் வைகறைச் சேயினுக்கோ இங்குப்

                                புட்கள் கிலுகிலு ஆட்டி நிற்கும்

என்று கேட்கிற இடத்தில் இயற்கையில் தோய்ந்த கவிஞரின் இதயம் நன்கு புலனாகிறது.

வைகறையையே ஒரு சேயாகக் காணும் கவிஞர், குழந்தைகள் உலகுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக இருப்பார் என்று சொல்லவும் வேண்டுமா? சிறுவரும் சிறுமியரும் மணல்வீடு கட்டி விளையாடும் காட்சியை வேடிக்கை பார்க்கிறது இவரின் கவியுள்ளம்.

சின்னஞ்சிறு மணல்வீடு சேர்ந்து

செய்வதில்தான் என்ன பாடு!

                                பொன்னென வெண்மணல் கொள்வார்சிலர்

                                போய்ச்சிறு கற்கள் கொணர்வார்

                                முன்னறை பின்னறை வைப்பார் ஒரு

                                மூலையில் திண்ணையும் வைப்பார்

                                இன்னும், கதவுகள் என்றேதென்னை

                                ஈர்க்கினைப் பின்னி அடைப்பார்.”

வீடும் கடையும் கட்டி விளையாடும் குழந்தைகளைப் ரசித்துப் பார்க்கிறார் கவிஞர்.

மிக்க விருப்பத்தினோடே அவர்

                                வீட்டைக் கடையினை ஆள்வார்

                                தக்க பெரியவர் போலே அவர்

                                தாம் செய்யும் நாடகம் என்னே!

                                ஒக்கலில் கல் ஒரு பிள்ளைபால்

                                ஊட்டியிருப்பாள் ஓர் அன்னை

                                வெட்கப்படுவள் ஓர் பாவைபொய்

                                மீசை முறுக்குவான் ஓர் சேய்

பொய்ச் சமையல் செய்து விளையாடும் குழந்தைகள், கவிஞரைக் கண்டதும் தங்களுடன் விருந்துக்கு அழைக்கிறார்கள். அந்த ‘விருந்தில்’ கலந்து கொண்டபோது தான் குழந்தைகள் உலகம் மற்றவர்களின் உலகத்தைவிட உயர்ந்தது என்பதை உணர்கிறார் தங்கப்பா.

அப்பக்கம் சென்றிட்ட என்னைமிக

                                அன்பாய் விருந்துக்கழைத்தார்

                                சப்பணம் கூட்டிடச் சொன்னார்ஒரு

                                தட்டெனவே இலை போட்டார்

                                குப்புறச் சோற்றை வட்டித்தார்நல்ல

                                குழம்பென நீரினை வார்த்தார்

                                ஒப்புடன் உண்ணல்போல் உண்டேன்அவர்

                                உற்ற மகிழ்ச்சி என் சொல்வேன்!

                                வீட்டின் சுவர்களும் மண்ணே! அவர்

                                விரும்பும் சுவைப் பொருள் மண்ணே!

                                கூட்டுக் கறிகளும் மண்ணேநெய்க்

                                குப்பியும் காண்பது மண்ணே

                                ஏட்டினை ஆய்பவர்க்குண்டோமலை

                                ஏறும் திறத்தவர்க்குண்டோ

                                காட்சிப் புலவர்க்கும் உண்டோஇந்தக்

                                கற்பனை செய்திடும் ஆற்றல்!”

என்கிறார். நியாயமான கேள்விதானே!

இயற்கையோடும், ஏழை எளியவர்களோடும் குழந்தைகளோடும் கொஞ்சிக் குலாவுவதோடு நின்று விடுவதில்லை கவிஞர் தங்கப்பாவின் கவிதைகள். அவை கலக நிலைபாட்டையும் கைக்கொள்கின்றன. கவிஞர்கள் குயிலையும் கிள்ளையையும் போற்றும் தன்மையிலிருந்து விலகி ஆந்தையை ஆராதிக்கிறார்  இவர்.

பாரதியின் குயில் பாட்டு, இலக்கியத்தோடு ஒப்பு நோக்கத்தக்கதாய் அமைந்திருக்கிறது, தங்கப்பாவின் ‘ஆந்தைப்பாட்டு’. ஒருநாள் காலார நடந்து செல்கிற கவிஞர் சுடுகாட்டுப் பக்கமாய் வருகிறார். அங்கு குடிகொண்டிருக்கும் ‘சொல்லொணாப் பேரமைதி’ அவரை ஆட்கொள்கிறது. அந்தச் சூழலில் தன்னை மறந்து ஈடுபடுகிறார்.

சுற்றுமுற்றும் நோக்கினேன்; சுக்குக்கற் பாறைமேல்

                                பற்றியங்குச் சாம்பல் படர்ந்திருக்கும்;ஆங்காங்குப்

                                பட்டுத் தலைகருகிப் பச்சையெல்லாம் காய்ந்தொழிந்த

                                குட்டைப்புல், முட்செடிகள், குத்தாய் வளர்ந்திருக்கும்

                முள்ளெல்லாம்வெள்ளெலும்பாய்மூதெலும்புக்கூட்டைப்போல்

                                வெள்ளையாய்க் காய்ந்தவொரு வேலமரம் நின்றிருக்கும்.

                                கூனல் நரைக் கிழவன் கோலூன்றி நிற்பதுபோல்

                                சூன்விழுந்து மேனி சுருண்டோர் மரம் நிற்கும்

                                கள்ளி படர்ந்திருக்கும் கற்பாறை மூலையிலே

                                குள்ள முயலொன்று துள்ளிக் குதித்தோடும்.

                                நெல்லிமரம் சுள்ளிகளாய் நிற்கும்; நடக்கையிலே

                                புல்லின் நுனிகுத்தும். போதையிலே கால்தடுக்கி

                                வெள்ளெலும்பு மின்னும்; விறகெரிந்து வீழ்ந்திருக்கும்.

                                கொள்ளிக் குடஞ்சிதறி ஓடாய்க் குவிந்திருக்கும்.”

என்று சுடுகாட்டுக் காட்சியை நுட்பமாக விவரிக்கிறார் தங்கப்பா.

இங்குதான் ஆந்தை அவருக்கு அறிமுகமாகிறது. ஆந்தை பாடும் பாட்டு, மந்திரத்தாலே, நெஞ்சின் மயக்கத்தாலோ மாந்தர் பாட்டாக அவர் செவிகளில் சேர்கிறது. மாந்தரின் இழிநிலையை ஆற்றாது ஆந்தை அரற்றுவதாக அப்பாடல் அமைகிறது.

அழகற்ற பறவையென்று ஆந்தை கருதப்படுவதற்கு மாறாக, ஆந்தையின் ‘அழகு’ கவிஞரை ஈர்க்கிறது.

வட்டக் கருவிழியும் வன்மை அலகும் மிகக்

                                குட்டைக் கழுத்தும் குவிஉடம்பும் என் நெஞ்சில்

                                ஆழப்பதிந்தென் என் அகத்தில் இனித்தனவே என்கிறார்.

பாரதி, குயில் பாட்டில் குரங்கை வர்ணிக்கிறபோது,

மேனியழகினிலும் விண்டுரைக்கும் வார்த்தையிலும்

                                கூனியிருக்கும் கொலு நேர்த்தி தன்னிலுமே

                                வானரர்தஞ் சாதிக்கு மாந்தர் நிகர் ஆவாரோ

என்று பாடுவதை இந்த இடம் நினைவுபடுத்துகிறது.

ஆந்தையுடனான கவிஞரின் உரையாடல் தொடர்கிறது. மக்களைக் கண்காணிக்கும் பணியில் தான் இறங்கியுள்ளதாகச் சொல்லும் ஆந்தை, இருளில் நடக்கும் சமூகக் கொடுமைகளை விவரிக்கிறது.

மக்கள் நிலையறியும் வேட்கையால் மணடிருளில்

                                புக்கு நகர்நாடு போய்க்கண்டு மீள்வேன் நான்.

                                கூரையிலே வீற்றிருப்பேன்; சாளரத்தில் குந்திடுவேன்.

                                காரிருளின் தீமையெல்லாம் கண்டு புழுங்கிடுவேன்.”

என்கிற ஆந்தை நள்ளிருளில் மக்கள் நடத்தும் பொல்லாக் கூத்துகளைப் பட்டியலிடுகிறது.

வள்ளுவத்தின் மாண்புரைத்து வாய்கிழியும் ஓர்புலவன்

                                நள்ளிரவில் மாற்றான் மனைதோள் நயப்பதையும்

                                முன்னின்று கைக்கூலி பெற்று நடப்பதையும்

                                காதல் தவறுடையாள் கைமகவைக் கொல்வதையும்

                                பாதியிராகப் பூசையென்று பார்ப்பான் ஓர் கோயிலிலே

                                தங்கநகை கழற்றித் தன்மடிக்கு மாற்றிவிட்டு

                                மங்கலுற்ற பித்தளையைக் கற்சிலைக்குப் பூட்டுவதும்

                                அஞ்சாத கொள்ளையும், ஆர்வமிகு சூதாட்டம்

                                விஞ்சு கொலைத் தொழில் வெய்ய பழிதீர்ப்பும்

                                கண்ணேரில் கண்டுள்ளேன்; காணாத தெத்தனையோ?

                                எண்ணில் உளம்நடுங்கும் என்ன உலகமடா?

                                காட்சிக் கொடுமையிவை கண்டு பொறுக்காமல்

                                வீட்டருகே பன்முறை நான் வீறிட்டுக் கத்திடுவேன்

என்கிறது ஆந்தை.

பாரதியின் குயிலைப் போலவே மங்கை வடிவுற்று, மிகப்பலப் பேசி, மீண்டும் ஆந்தை வடிவெடுத்து, தாவிப் பறந்தோட கண்டதெல்லாம் கனவென்று கண்டுகொள்கிறார். இந்தக் கவிதையின் நயம் பாராட்டி நகர்ந்து விடாமல் விழிப்புணர்வு கொள்ளுமாறு வேண்டி நிறைவு செய்கிறார் தங்கப்பா.

விஞ்சு சுவையை வியக்காமல் இவ்வுலகம்

                                கொஞ்சமேனும் தன் குறையுணர்ந்தே இக்கதையால்

                                கூன்நிமிர்ந்தால் சற்றே குருட்டு விழிதிறந்தால்

                                நான்மறப்பேன் என்றன் துயர்

என்று முடிகிறது ஆந்தைப்பாட்டு. ஆனாலும் ஆந்தை மீதான கவிஞரின் காதல் முடிந்தபாடில்லை.

 

அடுத்த சில பக்கங்களிலேயே, ஆந்தையை கூவு என்று அறைகூவல் விடுக்கிறார். ஆந்தைக்கு “மாலைப் பெரும்புள்ளே” என்று இதில் புதிய பெயர் சூட்டுகிறார். ஆந்தைக்கு ஆதரவாய்ப் பாடும் போது, குயில்போல் வாழும் மனிதர்களையும் கண்டிக்கிறார்.

காக்கையின் கூட்டில்போய்க் கள்ளத் தனம் புரியும்

                                போக்கிலாப் புன்குயில்போல் பொய்ப்பதெல்லாம் தாக்குறவே

                                வன்மைக் குரலெடுக்கும் மாலைப் பெரும்புள்ளே

                                என்முன் நீ வாராய் இனிது.”

 

                                “மயல்அழிக, மென்மை மயக்கொழிக என்று

                                குயில் நடுங்கக் கூவுக நீ

 

                                “கூர்த்த விழிப்புள்ளே, குறையுலகின் தீங்கெல்லாம்

                                பார்த்துச் சினமுற்றுப் பாய்வாய் நீ

 

                                “நள்ளிரவில் கண்விழிக்கும் நாதப் பெரும்புள்ளே

                                கள்ளர் நடுங்கக் கரைவாய் நீ

என்றெல்லாம் ஆந்தையை அழைக்கிறார் கவிஞர்.

351 பக்கங்களுக்குத் தொகுக்கப்பட்டிருக்கும் ம.இலெ.தங்கப்பா பாடல்கள், “உயிர்ப்பின் அதிர்வுகள்” என்ற தலைப்பில் தமிழினி பதிப்பகத்தாரால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

தமிழ்மரபின் நேரடிப் பதிவாய், அரிய பாடுபொருட்களின் சூடான தொகுப்பாய் ஒளிர்கிறது, “உயிர்ப்பின் அதிர்வுகள்.”

வெளியீடு : தமிழினி

67, பீட்டர்ஸ் சாலை, ராயப்பேட்டை, சென்னை 14

விலை ரூ.225.

 

  • மரபின்மைந்தன் முத்தையா

(ரசனை இலக்கிய இதழில் வெளியாகி, ‘அறிவுக்கு ஆயிரம் கண்கள்’  நூலில் இடம் பெற்றிருக்கும் கட்டுரை.)

 

 

 

 

 

 

 

காற்றினிலே கரைந்த துயர் – எம்.எஸ். பற்றி டி.எம்.கிருஷ்ணா

MS

ஆங்கில இதழொன்றில் டி.எம். கிருஷ்ணா எம்.எஸ். பற்றி எழுதிய நெடுங்கட்டுரை ஒன்று அரவிந்தன் மொழிபெயர்ப்பில் சிறுநூலாக வெளிவந்துள்ளது. அதன் தலைப்பு, “காற்றினிலே கரைந்த துயர்.”

சங்கீதத்துக்கும் சர்ச்சைக்கும் பெயர் பெற்ற டி.எம்.கிருஷ்ணா, ஓர் இசைக்கலைஞர் தன்னிடம் “எம்.எஸ். இருபதாம் நூற்றாண்டின் மாபெரும் மோசடி” என்று சொன்னதைப் பற்றிய குறிப்புடன் இந்நூல் தொடங்குகிறது.

இந்நூலின் “ஆதார சுருதி” கல்கி சதாசிவத்தின் வருகைக்குப் பின்னால் எம்.எஸ். இசையில் நேர்ந்த மாற்றங்களைக் குறிப்பதாகும். இதனை நூலாசிரியரின் சொற்களிலேயே சொல்ல வேண்டுமென்றால், “சுதந்திரமாகப் பறந்து கொண்டிருந்த பட்டத்தின் நூலில் பெரிய கல்லொன்றைக் கட்டிவிட்டாது போல் ஆகிவிட்டது.” (ப.35)

எந்த ராகத்தை எவ்வளவு நேரம் பாட வேண்டும் என்பது வரையில் சதாசிவம் தீர்மானிக்க முற்பட தொடக்கத்தில் எழுப்பிய மெல்லிய ஆட்சேபணைகளும் அடங்கி துல்லியமாய் எதிர்பார்ப்புகளுக்கேற்ப எம்.எஸ். இசைக்கத் தொடங்கினார் என்பதை பலவிதங்களிலும் டி.எம்.கிருஷ்ணா நிறுவ முற்படுகிறார்.

“எம்.எஸ். போன்றதொரு கலைஞர், இசைக்கலைஞராக இல்லாத ஒருவர் நிர்ணயித்த விதிகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியாதது-. அப்படிக் கட்டுப் படுத்தியது அவருடைய கணவராகவே இருந்தாலும்கூட.” (ப.43)

இசைத்துறையின் நுணுக்கங்களை நன்கறிந்த ஒருவர் இந்நூலை எழுதியிருப்பதாலேயே இது கூடுதல் கவனம் பெறுகிறது. தூயகலைகூட சந்தைப்படுத்தலுக்கு ஆளாகும் வேளையில் என்னென்ன விபத்துகள் ஏற்படும் என்பதை இந்நூலில் டி.எம்.கிருஷ்ணா விரிவாகப் பேசியிருக்கிறார்.

கட்டமைக்கப்படும் எந்த பிம்பமும் கட்டுடைக்கப்படும் என்பது பொது விதி. அதற்கு எம்.எஸ். இலக்கா, விதிவிலக்கா என்பதை விவாதங்கள் வழியே இசையுலகம் கண்டுணர வேண்டியது அவசியம்!

ஆய்வுரைத் திலகம் முனைவர் அ.அறிவொளி

44927

ஆய்வுரைத்திலகம் என்றும் இலக்கியப் பேரொளி என்றும் போற்றப்பட்ட அறிவொளி அவர்கள் காலமானார். தமிழ் இலக்கிய உலகில் மேடைத்தமிழின் மறுமலர்ச்சிக்காலம் என ஒன்று இருந்தது. கி.வா.ஜகந்நாதன், திருச்சி பேராசிரியர் முனைவர் ராதாகிருஷ்ணன் போன்றவர்களால் தொடங்கி வைக்கப்பட்ட அந்த மறுமலர்ச்சிக்காலத்தில் தளகர்த்தர்களில் ஒருவர். பல்வேறு கல்வி நிறுவனங்களில் பணிபுரிய முற்பட்டும் அவருடைய இயல்புகள் அவரை நீண்ட காலம் பணிபுரிய விடவில்லை.
வாழ்க்கையை ஒரு பரிசோதனைக்கூடமாக்கிக்கொண்டு,

விதவிதமான சோதனைகளை அவர் நிகழ்த்தி வந்தார். மாட்டுப்பண்ணை வைப்பது, கீரைத் தோட்டம் போடுவது, கீரை வைத்தியம் செய்வது, வண்ணவண்ண கற்களை வைத்துக்கொண்டு அதன் மூலம் மக்கள் பயன்பெறும் விதமாக ஜோதிடம் பார்ப்பது என்று ஆர்வத்தின் காரணமாக சூழல்காரணமாக அவர் ஈடுபட்டு வந்தார்.

தமிழ்மேடைகளில் நகைச்சுவை என்பது புதிய நிறத்தில் வழங்கியவர் அறிவொளி. அவருடைய நகைச்சுவை தர்க்கரீதியானது; தனித்தன்மை கொண்டது. பொதுவாகவே, வழக்காடு மன்றங்களில் அவர் எதிர்வழக்காடுபவராகவே அறியப்பட்டிருக்கிறார். நாவுக்கரசர் சத்தியசீலன் அவர்கள் தலைமையேற்க, ஆ.வ.ராஜகோபாலன் அவர்கள் வழக்குத் தொடுக்க, வழக்கை மறுப்பவராக அறிவொளி அவர்கள் ஒருகாலத்தில் புகழ்பெற்ற கூட்டாக இருந்தது.

அந்த மேடைகளில் அறிவொளி அவர்கள் பின்பற்றிய உத்தி மிகவும் வித்தியாசமானது. ஒரு பாத்திரத்தை நியாயப்படுத்துவதற்கு அந்தப் பாத்திரத்தினுடைய சிறந்த செயல்களை வரிசைப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்தப் பாத்திரத்தை கேள்விக்குரியதாக்கக்கூடிய மற்ற கதைமாந்தர்களையும் அவர் கேலிக்குக்கு உள்ளாக்கி, தன் பாத்திரத்தை நியாயப் படுத்துவார்.

எடுத்துக்காட்டாக, கர்ணன் குற்றவாளி என்கிற வழக்கு நடைபெறுகிறது. தன்னுடைய தந்தையை ஒரு க்ஷத்திரிய அரசன் வெட்டிக் கொன்றதால், தன் தாயினுடைய அழுகுரல் கேட்டு, ஓடோடி வந்த பரசுராமர், தன் தாய் மொத்தம் 21 முறை மார்பில் அடித்துக்கொண்டு, அழுததால் 21 தலைமுறை க்ஷத்திரிய வம்சத்துக்கு தானே எமனாகத் திகழ்வது என்று முடிவெடுத்துக்கொண்டார் என்று எதிர்வழக்காடுபவர் சொன்னால், அத்தகையவரிடம் கர்ணன் க்ஷத்திரியன் என்பதை மறைத்து கல்வி கற்றது குற்றம் என்பதை வழக்காக வைப்பார்கள்.

இதை மறுக்க முற்படுகிற அறிவொளி, தன்னுடைய கிண்டலை பரசுராமரிடமிருந்து ஆரம்பிப்பார். தாய் அழுவதைக் கேட்டால் ஓடிவருவானா? இல்லை எவ்வளவு முறை மார்பில் அடித்துக்கொண்டு அழுகிறாள் என்று ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என்று எண்ணிக்கொண்டு வருவானா? இது என்ன பைத்தியகாரத்தனம் என்று தன் வாதங்களைத் தொடங்குவார்.
அவர் மேடைப்பேச்சாளர்களும் சிறந்த ஆய்வாளராகவும் விளங்கமுடியும் என்று காட்டியவர். கம்பன் குறித்து அவர் எழுதிய நூல்கள், பாவேந்தர் பாரதிதாசன் பற்றிய அவர் எழுதிய புத்தகம் எல்லாம் அவருக்கு பெரிய பெருமைகளைத் தேடித்தந்தன.

வாழ்வினுடைய வேதனைகள் எதையும் பொருட்படுத்தாத மலர்ந்த முகமும் மலர்ந்த மனமும் அவருடைய அரிய பண்புகள். என்னுடைய பாட்டனார், தாளாளராக விளங்கிய பூம்புகார் பேரவைக் கல்லூரியில் அவர் தமிழ்ப்பேராசிரியராக பணிபுரிந்தார். என்னுடைய பாட்டிக்கு ஏழரைச் சனி நடந்தபோது, அவருக்கு ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும், எங்கள் வீட்டுக்கு அறிவொளி அவர்கள் வந்து நளன் சரித்திரம் படித்த கதையை மிக சுவாரசியமாகப் பேசுவார். என்னோடு பகிர்ந்துகொள்வார்.

நான் என்னுடைய 50ஆவது நூலாக திருக்கடவூர் என்ற நூலை எழுதியபொழுது, அப்போது எழுந்த ஓர் ஐயத்தை மிகச் சரியாக தீர்த்தவர் அவர்தான். திருக்கடவூர் கல்வெட்டுகளில் படைஏவிய திருக்கடவூர் என்று காணப்படுகிறதே என்று கேட்டபோது, அதற்கான காரணத்தை அவர் சொன்னார். ஒரு படை ஏவும் தளமாக ராஜராஜசோழன் வைத்திருப்பான். ஒரு ரெஜிமண்ட் அங்கே நிலை நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் என்றார்.

ஒன்று சரியில்லை என்றால் அது சரியல்லாமல் சரியல்ல என்று தொடங்கி அவருடைய வழக்கம் தமிழ் மேடைகளில் புதுமையான முயற்சியாக கருதப்பட்டது. இதுவரை அறிவொளியின் பாணியிலான நகைச்சுவை அவருக்குப் பின்னால் வந்த யாரும் முன்னெடுக்க முடியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. அத்தகைய பெருமைக்குரிய அறிஞர் அறிவொளி அவர்களின் மறைவுக்கு என்னுடைய ஆழ்ந்த அஞ்சலியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

மரபின்மைந்தன் பதில்கள்

பலரும் தங்களின் தனிப்பட்ட குறிப்புகள் இணையத்தால் பறிபோகிறதென்றும் அனைவரின் அந்தரங்கத்திற்கும் ஆபத்தென்றும் சொல்லி வருகிறார்கள். இது பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?
கே.லோகநாதன், கோவை.

ஒரு மனிதர் தன் அந்தரங்கம் என எதனை நினைக்கிறார் என்பதே கேள்விக்குரியது. இணையத்தில் நீங்கள் நுழைந்த நொடியிலிருந்தே உங்கள் நடவடிக்கைகள் பதிவாகின்றன. உங்களைப் பற்றிய அடிப்படைத் தரவுகள் அளிக்கப்படுகின்றன.
இணையம் என்ற ஒன்று தோன்றும் முன்னரே உங்களைப் பற்றிய தரவுகளைப் பதியத் தான் செய்கிறீர்கள். நீங்கள் பிறந்து மூன்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு பள்ளியில் சேர்க்கப்படுகையில் தரப்படும்

பிறப்புச் சான்றிதழ் தொடங்கி, பற்பல சேகரங்களால் உங்களைப் பற்றிய தரவுகள் சேகரிக்கப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பம் மிக நுண்மையான நிலையில் பொதுப்பயன் பாட்டுக்கு வந்த பிறகு ஒவ்வொரு மனிதனைப் பற்றியுமான தரவுக் கோப்பு தானாகவே உருவாகிறது.

உதாரணமாக நீங்கள் இணையத்துக்குள் ஏதோ ஓர் அடையாளத்துடன் நுழைகிறீர்கள். அது உங்கள் மின்னஞ்சல் முகவரியாக இருக்கலாம், முகநூல் கணக்காக இருக்கலாம். நீங்கள் எந்த எந்தத் தளத்தில் எல்லாம் நுழைகிறீர்கள், பார்வையிடுகிறீர்கள் என்பதெல்லாம் இயல்பாகவே பதிவாகின்றன.
இதன் மூலம் உங்கள் விருப்பங்களை தொழில்நுட்பம் கணித்து சில பரிந்துரைகளைத் தருகிறது. எல்லா நாடுகளிலும் அதன் குடிமக்கள் எண்களால் அறியப்படுகிறார்கள். நம் நாட்டைப் பொறுத்தவரை ரேஷன் அட்டை, வருமான வரி அட்டை, ஆதார் அட்டை போன்ற எண்கள் உங்களுக்கான அடையாளங்கள். அவை உங்கள் உரிமைகளையும், சமூகத்தில் உங்கள் பாதுகாப்பையும், உங்களிடமிருந்து சமூகத்துக்கான பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்வதற்கான அடிப்படை ஏற்பாடுகள்.

உதாரணமாக, உங்கள் வாகனத்தை ஓரிடத்தில் பாதுகாப்பாக நிறுத்தி கட்டணம் செலுத்துகிறீர்கள். உங்களுக்குத் தரப்படும் ரசீதில் உங்கள் வாகன எண் குறிக்கப்படுகிறது.
இது எதற்கெனில் வாகனத்தைக் கொண்டு செல்லும்போது உங்கள் ரசீதில் உள்ள எண்ணையும் வாகன எண்ணையும் சரிபார்த்துக் கொள்ள முடியும். அவ்வளவுதான்.
ஆனால் வாகன எண்ணை வைத்துக் கொண்டு வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகத்தில் வீட்டு முகவரியை வாங்கிவிட முடியும். எனவே பொது வெளியில் அந்தரங்கம் என்ற ஒன்று தனியாய் இல்லை.

உங்கள் அந்தரங்க விஷயங்களை நீங்கள் அந்தரங்கமாக வைத்துக்கொள்ளும் வரை உங்களுக்குப் பிரச்சினை இல்லை.
ஆனால் இதில் சுவாரசியமான அம்சமொன்று உண்டு. விஞ்ஞானத்தின் இந்த நுட்பமான முகத்துக்கும் விதிக்கொள்கைக்கும் நெருக்கமான ஒற்றுமை உண்டு. கர்மவினை என்பதென்ன? உங்கள் மனதில் எழும் ஒவ்வோர் எண்ணமும் உங்கள் சக்தி உடலில் பதிவாகிறது.
ஒவ்வோர் எண்ணம்,ஒவ்வொரு தொடுகை, ஒவ்வொரு சொல் ஒவ்வொரு செயல் எல்லாமே பதிவாகி வினைத்தொகுதிகளாக உருப்பெறுகின்றன. இதைத்தான் கர்மவினை என ஆன்மீகம் சொல்கிறது. இதைத்தான் இணையமும் தரவுகள் என்கிறது.
இணையத்திலும் சரி ஆன்மீகத்திலும் சரி உங்கள் விதியை நீங்களே எழுதுகிறீர்கள். யாரோ சதி செய்வதாய் அலறுகிறீர்கள்.

நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே!-9

நான்காம் திருமுறை உரை

பாரதியார் ஒன்று சொன்னார். எனக்கு இந்த பூமிக்கு வந்த வேலையென்ன தெரியுமா என்றார். நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டுக்குழைத்தல், இமைப் பொழுதும் சோரதிருத்தல்.
இதைக் கேட்டதும் ஒருவனுக்கு கேள்வி வந்தது, இதுதான் உன்னுடைய வேலையென்றால் சோற்றுக்கு என்ன செய்வாயென்று. அப்போது, பாரதி சொன்னான், நமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டிற்குழைத்தல், இமைப் பொழுதும் சோராதிருத்தல். உமக்கு நீயே மைந்தன் கணநாதன் சிந்தையே வாழ்விப்பான். இந்த மூன்றும் செய். நீ உன் வேலையை செய்.

இந்த உறுதியை, உரத்தை பாரதி எங்கிருந்து பெற்றான்?

நங்க டம்பனைப் பெற்றவள் பங்கினன்
தென்க டம்பைத் திருக்கரக் கோயிலான்
தன்க டன்னடி யேனையுந் தாங்குதல்
என்க டன்பணி செய்து கிடப்பதே.

இந்த சமூகசேவைக்கு தன்னை முழுமையாக அந்தப் பணிக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிற போது பெரும் ஆற்றல் என்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும். இந்த நம்பிக்கையைத்தான் இன்றைக்கு பொதுவாழ்க்கைக்கு வருகிறவர்கள் பெற வேண்டும். என்னைவிட பெரிய குறிக்கோளுக்கு என்னை நான் அர்ப்பணிப்பேனேயானால் அந்தக் குறிக்கோள் என்னைப் பார்த்துக்கொள்ளும். பாரதி போய் பராசக்தி முன் கேட்கிறான். வெறும் உப்புக்கும் புளிக்கும் அலைவதற்கா என்னைப் படைத்தாய்.

நல்லதோர் வீணைசெய்தே அதை
நலங்கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ
சொல்லடி சிவசக்தி என்னை
சுடர்விடும் அறிவுடன் படைத்து விட்டாய்
வல்லமை தாராயோ இந்த மாநிலம்
பயனுற வாழ்வதற்கே!

‘வல்லமை தாராயோ, மாத சம்பளம் வாங்குவதற்கே!’ என்று அவன் கேட்கவில்லை. தன்னினும் பெரிய கொள்கைக்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்துக்கொண்டால் அந்த பெரும் கொள்கையே ஒப்புக்கொள்கிறது. இந்த உறுதியை நாவுக்கரசர் பெருமானிடத்தில் இருந்து பாரதி பெறுகிறான்.
சிவபக்தர்கள் இந்த இயல்பை மிக அருமையாக சொல்கிறார்கள். ஓர் உயிரும் சிவனும் ஒன்றுகிற போது என்ன நடக்கும் என்பதை பெருமான் மிக அருமையாகச் சொல்கிறார். “சிவனுக்கு வேண்டியவன் வேண்டாதவன் வேற்றுமை கிடையாது. அவர் நடுவில் இருப்பவர்.” வள்ளலார் சொல்கிறார், நடுநின்ற நடு.

நல்லார்க்கும் பொல்லார்க்கும் நடுநின்ற நடுவே
நரர்களுக்கும் சுரர்களுக்கும் நலங்கொடுக்கும் நலமே
எல்லார்க்கும் பொதுவில்நடம் இடுகின்ற சிவமே
என்கிறார்.

இங்கே பாருப்பா. அவனுக்கு வேண்டியவன் வேண்டாதவன் என்று பேதம் கிடையாது. சலம் இலன் சங்கரன். பேதம் கிடையாது. ஆனால் ஒன்று சார்ந்தவர்க்கெல்லாம் சங்கரன். இந்த ஒலிபெருக்கி ஒரு ஜடப்பொருள். இதற்கு உயிர் கிடையாது, உணர்ச்சி கிடையாது, அறிவு கிடையாது. நம் விழாத்தலைவர் ஐயா இங்கு நின்று பேச நம் ஓதுவார் ஐயா சொன்னார், ஒலிபெருக்கி முன்னாடி போங்க என்று சொன்னார். இது வெறும் சடப்பொருள். இதுக்கு ஆங்காரம் கிடையாது. ஆனால் இதுக்கே ஓர் ஆங்காரம் என்னவென்றால் என்ன பக்கத்தில் வந்தால்தான் உன் குரலை வெளிப்படுத்த முடியும் என்று சொல்கிறது. ஒரு ஜடத்துக்கே இருக்கிறபோது, சிவனுக்கு இருக்காதா?

‘சலம் இலன் சங்கரன் சார்ந்தவர்க்கெல்லாம் நலமிலன்.’ அவனை அணுகாமல் விட்டால் அவன் எனக்கு அருளவில்லை என்று பேசுவதில் பயன் இல்லை.

மாணிக்கவாசகர் சொல்கிறார்,
சலமிலன் சங்கரன் சார்ந்த வர்க்கலால்
நலமிலன் நாடொறு நல்கு வான்நலன்
குலமில ராகிலுங் குலத்திற் கேற்பதோர்
நலமிகக் கொடுப்பது நமச்சி வாயவே!

அப்போது ஒருவர் கேட்டார். ஏன் சார் நான் போய் அவரை சார்ந்து விடுகிறேன் என்றால் வருடத்திற்கு 365 நாட்கள் இருக்கிறது. வேலை நல்லா நடக்கணும். என் கனவுகள் எல்லாம் நிறைவேற வேண்டும். என் பையனுக்கு நல்ல கல்லூரியில் அட்மிஷன் கிடைக்க வேண்டும். என் பெண்ணுக்கு நல்ல இடத்தில் கல்யாணம் ஆகணும். இவ்வளவும் சிவன் செய்து கொடுப்பானா. நான் சொன்னதுபோல நிபந்தனை சார்ந்த பக்தி. மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்.

சலமிலன் சங்கரன் சார்ந்த வர்க்கலால்
நலமிலன் நாடொறு நல்கு வான்நலன்

தினம்தினம் உன் கோரிக்கையை நிறைவேற்றுவதுதான் அவனுடைய வேலையென்று நினைக்கிறீர்களா? அது அல்ல. நீங்கள் செய்த வினைகளுக்கேற்ப உங்களுக்கு வரக்கூடிய எதிர்வினைகளை அவன் சமப்படுத்திக்கொடுப்பான். அவன் அருளினால் தாக்கல் குறையும். நம்முடைய வினைப்பயனை நாம் அனுபவித்தே தீரவேண்டும்.

நாள்தோறும் நல்குவான் நலன்.

அதுமட்டுமல்ல இன்னோர் இடத்தில் சொல்கிறார். பெருமானே நிறைய பேருக்கு குற்றணர்வு வந்துவிடும். ஓதுவார் மூர்த்தியிடம் பார்க்கிறோம். அவருடைய அக்கா சொன்னார்கள். லண்டனில் ஒன்பது மாதம் குளிர் இருக்கிற இடத்தில் நியமம் காரணமாக மேலாடை அணியாமல் திருமுறை ஓதுகிறார் என்று. அப்போது நமக்கு என்ன தோன்றும். நம் வீட்டில் இருந்து அலுவலகத்திற்கு போகிறபோது ஒரு பாட்டு சொல்வது கிடையாது. என்றைக்காவது மேடைக்கு வரும்போதுதான் குறிப்புகளை தேடி எடுக்கிறோம் அப்போது மட்டும் திருக்குறிப்பு தொண்டராக மாறிவிடுகிறோம்.

-மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                           (தொடரும்)

நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே!-8

நான்காம் திருமுறை உரை

அண்மையில் மகாசிவராத்திரியின் பொழுது கோவையில் என்னுடைய குருநாதர் ஈஷா யோகா மையத்தில் ஆதியோகி திருவுருவச் சிலையை பிரதிஷ்டை செய்திருந்தார். பிரதமர் வந்து திறந்து வைத்தார். நம்முடைய திருவாவடுதுறை சன்னிதானங்கள் நம்முடைய குருநாதர்கள் தலைமையில் அருளாளர்கள் எல்லாம் எழுந்தருளினார்கள். இதில் என்ன முக்கியமென்றால் ஆதியோகியாக பரமனை காணுகிற பெற்றிமை நம்முடைய மரபில் உண்டு என்பதற்கு திருமுறைகளில் உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. சிவபெருமான் தவம் செய்தான் என்பதை கருவூர் தேவர் பாடுகிறபோது ‘யோகு செய்வான்’ என்கிறார். யோகம் புரிந்தான் என்கிறார். இதற்கு ஒருபடி மேலே போய் நம்முடைய நாவுக்கரசர் பெருமான் பரமயோகி என்று அழைக்கிறார். ஆதியோகியை பரமயோகி என்கிறார்.

நம்பனே யெங்கள் கோவே நாதனே யாதி மூர்த்தி
பங்கனே பரம யோகீ யென்றென்றே பரவி நாளும்
செம்பொனே பவளக் குன்றே திகழ்மலர்ப் பாதங் காண்பான்
அன்பனே யலந்து போனே னதிகைவீ ரட்ட னீரே.

என்று அற்புதமான பாடல் அமைந்திருப்பதை நாம் பார்க்கிறோம். வைத்தீஸ்வரர் கோவிலிருந்து வந்திருக்கிறார் பெருமான். அதுதான் அவருடைய முகூர்த்த தலம். அங்கே பாடுகிறபோதும் பரமயோகி என்று சொல்லுகிறார். இந்த ஆதியோகியினுடைய கோட்பாடு என்னவென்றால் ஏகன் அனேகன். உருவமாகவும் இருக்கிறான். அருவமாகவும் இருக்கிறான். அவன் விரும்புகிற வடிவங்களை எடுத்துக்கொண்டு வருகிறான். சமத்துவான்களுக்கு போதிக்கிற போது தட்சிணாமூர்த்தியாக வருகிறான். சப்தரிஷிகளுக்கு போதிக்கிறபோது யோகியாக வருகிறான். சித்த கணங்களாக வருகிறான். விரும்புகிற வடிவத்தை எடுத்துக் கொள்கிறான். இந்த இரகசியத்தை வைத்தீஸ்வரர் கோவில் பெருந்தலத்தில் பாடுகிறபோது நாவுக்கரசர் பாடுகிறார்.

நாதனா யுலக மெல்லா நம்பிரா னெனவு நின்ற
பாதனாம் பரம யோகி பலபல திறத்தி னாலும்
பேதனாய்த் தோன்றி னானைப் பெருவேளூர் பேணி னானை
ஓதநா வுடைய னாகி யுரைக்குமா றுரைக்குற் றேனே.

விரும்பிய வடிவத்தை எடுப்பார். அதனால்தான் அவருக்கு பிறவாயாக்கை பெரியோன் என்று பெயர். ஒரு தாயினுடைய கருவில் பிறக்கமாட்டாரே தவிர தான் விரும்புகிற வடிவத்தை விரும்புகிறபோது எடுத்துக்கொள்கிறார் என்பதை நாம் பார்க்கிறோம். இதில் முக்கியமான நிறைய விஷயங்கள் இருந்தாலும்கூட சில விஷயங்களை மையப்படுத்துகிறேன்.

இரண்டு இயல்புகளை முக்கியமாக நம்முடைய அடிகளார் அருளுகிறார். ஒன்று என்னவென்றால் உயிரியினுடைய இயல்பு. இன்னொன்று சிவனுடைய இயல்பு. இந்த உயிரியினுடைய இயல்பு எல்லாவற்றையும் தான் செய்வதாக நினைத்துக் கொள்ளும். தான் செய்வதாய் நினைத்துக்கொள்கிறபோது அது தானாய் தருக்கி தனியனாய் நிற்கும். ஆனால் என்னுடைய கடமையை நான் சிவன் ஆணையின் பேரில் செய்கிறேன். அந்த ஆணையை நிறைவேற்றுவதனால் சிவன் என்னை பார்த்துக் கொள்வான். எனக்கு இந்த உலகில் கவலை கிடையாது.

-மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                           (தொடரும்)

நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே!-7

நான்காம் திருமுறை உரை

சின்ன வயதிலேயே அந்தப் பற்று, அந்த ஈடுபாடு வர வேண்டும். இளமையில் இறை சிந்தனையை விட்டு பின்னால் போய்ப் பிடிக்கிறோம். அதை அழகாகச் சொல்கிறார். வயதான பிறகு சிவநாமம் சொல்லாலமென்று வாயை திறப்போம்; இருமல்தான் வரும். இந்த முதுமை எப்படியென்று அருணகிரிநாத சாமி சொல்கிறார்.

தொந்தி சரிய மயிரே வெளிறநிரை
தந்த மசைய முதுகே வளையஇதழ்
தொங்க வொருகை தடிமேல் வரமகளிர் நகையாடி
தொண்டு கிழவ னிவரா ரெனஇருமல்
கிண்கி ணெனமு னுரையே குழறவிழி
துஞ்சு குருடு படவே செவிடுபடு செவியாகி

நமக்கு நோய்வருமாம். அது யாருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி என்றால் மருத்துவருக்கு. இப்படியெல்லாம் நோய் வரும் என்று நம்மை வைத்துதான் ஆராய்ச்சி செய்வார்கள்.

வந்த பிணியு மதிலே மிடையுமொரு
பண்டி தனுமெ யுறுவே தனையுமிள
மைந்த ருடைமை கடனே தெனமுடுக துயர்மேவி

மங்கை யழுது விழவே யமபடர்கள்
நின்று சருவ மலமே யழுகவுயிர்
மங்கு பொழுது கடிதே மயிலின்மிசை வரவேணும்.

பருவத்தில் சிவநாமத்தை சொல்ல வாய் திறந்தால் இருமல் வருகிறது. எப்படி அருணகிரிநாதர் பாடினாரோ, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு நாவுக்கரசர் சொல்கிறார்.

முன்பெலா மிளைய காலம் மூர்த்தியை நினையா தோடிக்
கண்கண விருமி நாளுங் கருத்தழிந் தருத்த மின்றிப்

பின்னால் சாமி கும்பிட ஆரம்பித்தேன். பின்னால் சாமி கும்பிட ஆரம்பித்தேன் என்பது எவ்வளவு ஒரு முக்கியமான விஷயம். இதற்கு கிண்டலாக ஓர் உவமையைச் சொல்கிறார் நாவுக்கரசர். சாரதா அவர்கள் மேடையில் இருக்கிறார்கள். நான் சென்னையில் இருந்து பேசிவிட்டு இரவு மலேசியா போகிறேன். அக்கா அவர்களிடம் நான், மதிய சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு வருகிறேன் என்று சொல்கிறேன். பயப்படாதீங்கள், சொல்லமாட்டேன். உடனே முகத்தில் ஓர் அதிர்ச்சி வருகிறது அக்காவிற்கு. அதுக்கென்ன தம்பி வாங்க. ஒன்று போகும் போதே சரவணபவனுக்கு போன் பண்ணி கொண்டு வரச் சொல்லுவாங்க. இல்லையென்றால், நம் தம்பியென்று நினைத்து கொஞ்ச நேரம் உட்காருங்க என்று சொல்லி சமையல் செய்து, கத்துகடல் சூழ்நாகைக் காத்தான்தன் சத்திரத்தில்
அத்தமிக்கும் போதில் அரிசிவரும் அவ்வளவு நேரமாகாது. 3 மணிக்கு சாப்பாடு போடுவார்கள். இப்போது மேடையில் இருக்கிறார்கள். வேலையில் இருக்கிறார்கள். திடீர் விருந்தாளி அழையா விருந்தாளி. ஆனால் உரிமையுள்ள விருந்தாளி. அதனால் செய்து செய்து போடுகிறார்கள்.
நாவுக்கரசர் சொல்கிறார், கும்பிட வேண்டிய வயதில் கடவுளைக் கும்பிடாமல் காலம் போன பின்பு கும்பிடுகிறவர்கள் எல்லாம் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்றால், காலையில் இருந்து வீட்டில் ஒரு வேளையும் பார்க்காமல் பகல் முழுவதும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களைப் பார்த்துவிட்டு கணவர் வருகிற நேரம் பார்த்து 1 1/2 மணிக்கு மேல் அடுப்பைப் பற்றவைக்கிற பெண் போல என்கிறார். நான் சொல்லவில்லை; நாவுக்கரசர் சொல்கிறார்.

முன்பெலா மிளைய காலம் மூர்த்தியை நினையா தோடிக்
கண்கண விருமி நாளுங் கருத்தழிந் தருத்த மின்றிப்
பின்பக லுணங்க லட்டும் பேதைமார் போன்றேன்.

மதியத்துக்கு மேல் அடுப்பை பத்த வைக்கிற பொம்பளை மாதிரி இருக்கிறேன் என்றார்.

பின்பக லுணங்க லட்டும் பேதைமார் போன்றே னுள்ளம்
அன்பனாய் வாழ மாட்டேன் அதிகைவீ ரட்ட னீரே.

என்றெல்லாம் அவர் பாடுகிற அழகைப் பார்க்கிற போது நமக்கு அதில் பெரும் மகிழ்ச்சியும் -ஈடுபாடும் தோன்றுகிறது.

-மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                           (தொடரும்)

நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே!-6

நான்காம் திருமுறை உரை

இந்த அருமையான பாடலைப் பார்க்கும் போது எப்படியெல்லாம் சிவபெருமான் சிந்தையில் ஈடுபட்டு இருக்கிறார் என்பதை நாம் பார்க்கிறோம். உலகியலோடும் வாழ்வியலோடு ஒத்துப்போக வேண்டும் என்று நம்முடைய விழாத்தலைவர் பேசுகிறபோது சொன்னார். இந்த உலகியலை ஒத்துப்போவதற்காகத்தான் பழமொழிகள் வந்தன.

ஒருமுறை கவியரசு கண்ணதாசன் அழுகை என்ற தலைப்பில் கவிதை பாடினார். வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முறை அழுவீர்கள் என்று அவரை கேட்டபோது, கண்ணதாசன் சொன்னார். நான் எல்லாவற்றையும் பட்டுபட்டுதான் திருந்தியிருக்கிறேன்.

அவர் சொன்னார், அனுபவத்தினால் அறிந்தார் நாவுக்கரசர் பெருமான் என்று.

கண்ணதாசன்,
தொட்டபின் பாம்பென்றும் சுட்டபின் நெருப்பென்றும்
பட்டபின் உணர்வதே என்பழக்கமென்று ஆனபின்பு
கெட்டவன் அழுகை தானே கெடுவதை நிறுத்த வேண்டும்
பட்டபின் தேறல்தானே பட்டினத்தார்கள் வாழ்வு.
என்கிறார்.

பட்டால்தான் ஒருத்தனுக்கு புத்திவருமென்ற பழமொழி நாவுக்கரசர் காலத்திலேயே இருந்திருக்கிறது. அவர் தன்னைப் பற்றிச் சொல்லும்போது சொல்கிறார், ஒரு குறிக்கோள் இல்லாமல் வெறுமனே வாழ்க்கையை வாழ்ந்து பாலுக்கு நீர் வைத்தேன் என்கிறார்.

பற்றிலா வாழ்க்கை வாழ்ந்து பாழுக்கே நீரி றைத்தேன்
உற்றலாற் கயவர் தேறா ரென்னுங்கட் டுரையோ டொத்தேன்
அடிபட்டுதான் தேறுவார் என்பதற்கு நானே உதாரணம் என்றார்.

பற்றிலா வாழ்க்கை வாழ்ந்து பாழுக்கே நீரி றைத்தேன்
உற்றலாற் கயவர் தேறா ரென்னுங்கட் டுரையோ டொத்தேன்
எற்றுளே னென்செய்கேனா னிடும்பையால் ஞானமேதும்
கற்றிலேன் களைகண்காணேன் கடவூர்வீ ரட்டனீரே.
என்று பாடுகிறார். இது மிகவும் அருமையான இடம்.

-மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                           (தொடரும்)

நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே!-5

நான்காம் திருமுறை உரை

நகைச்சுவைக்கு இன்னொரு உதாரணம். சிவபெருமானுடைய பல்வேறு செயல்பாடுகள் நமக்கே தெரியும். கங்கையை தலையில் சூடி இருக்கிறார்; இது எல்லோருக்கும் தெரியும். மங்கைக்கு இடப்பாகம் கொடுத்து இருக்கிறார்; இது எல்லோருக்கும் தெரியும். அவர் சாமகானம் பாடுகிறார்; இது எல்லோருக்கும் தெரியும். நடனம் ஆடுகிறார்; இது எல்லோருக்கும் தெரியும். இவை நான்கும் தனிதனியான வேலையென்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் நாவுக்கரசர் சொல்கிறார் அப்படியெல்லாம் இல்லை. இது ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையது என்கிறார். இது எப்படி ஒன்றுகொன்று தொடர்புடையது-? இது வேறு ஒன்றுமில்லை. சிவபெருமான் என்ன செய்தார்-? கங்கையைக் கொண்டான் என்று சடைக்குள் மறைத்து வைத்தார். கங்கையை மறைத்து வைத்தார் தெரிந்து உமாதேவிக்கு ஊடல் வந்துவிட்டது. உமாதேவிக்கு ஊடல் வந்ததும் அந்த ஊடலை மறைக்கச் செய்வதற்கு பாட்டுப் பாடினார்; சாமகானம் பாடினார். பாடினால் அம்மா ஊடல் தணியவில்லை என்று நடனமும் ஆடினார். கங்கையை தலையில் மறைக்கப் போய்தான் இவ்வளவு வேலையும் செய்தார்.

சூடினார் கங்கை யாளைச் சூடிய துழனி கேட்டங்
கூடினா ணங்கை யாளு மூடலை யழிக்க வேண்டிப்
பாடினார் சாம வேதம் பாடிய பாணி யாலே
ஆடினார் கெடில வேலி யதிகைவீ ரட்ட னாரே
என்றார்.

நான் பேசிவிட்டு வெளியில் வருகிறேன். எ.எல்.எஸ்-அவர்களோ, வாசுகி அம்மாவோ என்ன நினைக்கிறார் இன்று அவர் நன்றாகப் பேசியிருக்கிறார் என்று நினைத்து ஓடிப்போய் பக்கத்தில் இருக்கும் கிருஷ்ணா ஸ்வீட்ஸில் 2 கிலோ மைசூர்பா வாங்கி வருகிறார். ஒரு கற்பனைதான். இப்போது அவர்கள் இனிப்பு வாங்கிக்கொண்டு வருகிறார்கள் என்றால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? அவர்கள் மேல் மிகுந்த மரியாதை காட்ட வேண்டும், அன்பு காட்ட வேண்டும். இதே சமயத்தில் ஒருவர் ஆயுதத்துடன் நிற்கிறார் என்றால் ‘படிக்காம அடுத்த வருடம் வந்து பேசுவ நீ?’ என்று கேட்டால் விலகிப்போய்விடவேண்டும்.

ஆனால் சிவபெருமானிடம் ஒருவர் கரும்போடு வந்தாராம்; அவனை காயப்பட வைத்தார். இன்னொருத்தர் இரும்போடு வந்தார்; அவருக்கு இன்பம் கொடுத்தார். கரும்போடு வந்தவன் மன்மதன். இரும்போடு வந்தவர் விசாகதர்மர். அவருக்கு சண்டிகாஷ பதம் கொடுத்தார். கரும்பைப் பிடித்தவர் காயப்பட்டார். அங்கொரு கோடலியால் இரும்பைப் பிடித்தவர் இன்பப்பட்டார். என்னவொரு அருமையான பாடல் பாருங்கள்.

இனிப்பு கொண்டு வந்தால் அவனுடைய நோக்கம் இவர் மேல் ஆசையை தூண்டுவது. இவர் கையில் ஆயுதம் எடுத்தார். ஏன் பெற்ற தந்தையாக இருந்தாலும் சிவபூஜைக்கு ஊறு விளைவித்தால் கால்களை வெட்டுவேன். கரும்பு பிடித்தவர் காயப்பட்டார். இரும்பு பிடித்தவர் இன்பப்பட்டார் என்று ஓர் அருமையான நயத்தோடு நம்முடைய பெருமான் பாடுவதை நாம் பார்க்கிறோம். இப்படி பல்வேறு அம்சங்கள் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

இன்றைக்கு நான் ஒரு விஷயத்தை சொல்வதற்கு மிகவும் யோசித்தேன். அதை நம் சாரதா அக்கா அவர்கள் அடியெடுத்துக் கொடுத்தார்கள்.

அவர்கள் பேசியபோது, ஒரு திவ்விய பிரபந்த பாசுரத்தைச் சொன்னார்கள்-. பொதுவாக வைணவ மேடைகளில் திருமுறை சொல்லமாட்டார்கள். திருமுறை மேடையில் பிரபந்தம் பொதுவாக பேசமாட்டார்கள். ஆனால் ஒரு புதுமையைச் செய்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. என்ன காரணமென்றால் நாலாயிரம் திவ்வியபிரபந்தம். நாலாயிரம் என்பது வைணவர்களுக்கு மட்டும்தான் இருக்கிறது என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் சைவர்களுக்கும் ஒரு நாலாயிரம் உண்டு.

உங்களுக்கே தெரியும். அவ்வையாரிடம் போய் ஒரு நிமிடத்தில் நாலு கோடி பாட்டு பாடச் சொன்னால் ஒரு பாட்டு பாடினார். என்ன பாட்டு என்றால்

மதியாதார் முற்ற மதித்தொருகாற் சென்று
மிதியாமை கோடி யுறும்.
உண்ணீருண் ணீரென்றே யூட்டாதார் தம்மனையில்
உண்ணாமை கோடி யுறும்.

கோடி கொடுத்துங் குடிப்பிறந்தார் தம்மோடு
கூடுவதே கோடி யுறும்.
கோடானு கோடி கொடுப்பினுந் தன்னுடைநாக்
கோடாமை கோடி யுறும்.

அதேபோன்று, நாலாயிரம் பாட்டு திருமாலுக்கு இருக்கிறது. ஒரே ஒரு பாட்டில் நாலாயிரம் வைத்தார் நான்காம் திருமுறையில் திருநாவுக்கரசர். இந்தக் கடலில் அமுதம் வருகிறது இல்லையா? கடலில் எவ்வளவு நதிகள் வந்து மொய்க்கிறது. எண்ண முடியுமா? நம்மால் எண்ண முடியவில்லை என்றால் ஆயிரம் என்போம். அவன் ஆயிரம் சொல்வான் என்றால் நாம் அவன் சொன்னதை எண்ணிக்கொண்டா இருந்தோம். ஊர் ஆயிரம் பேசும். ஏன் 999 பேசாதா? 1002 பேசாதா? ஆயிரம் என்பது நிறைய என்று அர்த்தம். திருநாவுக்கரசர் சொல்கிறார், சிவபெருமான் என்னவெல்லாம் செய்தார் என்று.

ஆயிர நதிகண் மொய்த்த வலைகட லமுதம் வாங்கி
ஆயிர மசுரர் வாழு மணிமதின் மூன்றும் வேவ
ஆயிரந் தோளு மட்டித் தாடிய வசைவு தீர
ஆயிர மடியும் வைத்த வடிகளா ரூர னாரே.
இவை நான்கும் நாலாயிரமாயிற்று. சைவத்தினுடைய நாலாயிரம் இந்த பாட்டு.

-மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                           (தொடரும்)