அம்பிகை வந்ததென்ன

 வானங் கறுத்தது வானங் கறுத்தது

வஞ்சி முகம் போலே-இடி
கானமிசைத்தது கானமிசைத்தது
காளிகுரல் போலே
தேனுமினித்தது தேனுமினித்தது
தேவியவள்போலே  -இனி
நானுந் தொலைந்திட நீயுந் தொலைந்திடு
நங்கையருளாலே

தேகத்தின் இச்சைகள் தூண்டி விடுவது
தாயவள் மாயையன்றோ-உள்ளே
நாகத்தின் வேகத்தில் ஓடிடும் சக்தியும்
நாயகி சாயையன்றோ
தோகையின் வண்ணத்தில் தோன்றிடும்பேரெழில்
மாதங்கி ரூபமன்றோ-இடப்
பாகத்தைத் தந்தவன் தேகத்தை ஆள்வதும்
பைரவி லீலையன்றோ

மூர்க்கம் வளர்த்திடும் மோதல் பலகண்டு
மூக்கறு பட்டதென்ன-அவள்
தீர்க்க விழிநெஞ்சில் தோன்றிய பின்னரென்
வாக்கெடு பட்டதென்ன
ஆக்கும் எதனையும் காக்கும் துணையென
அம்பிகை வந்ததென்ன
போக்கு வரவுகள் ஆக்கவும் சேர்க்கவும்
பேரருள் செய்வதென்ன

ஆலத்தை உண்டவன் நீலத் திருக்கண்டம்
அம்பிகை கைவண்ணமோ-முழு
மூலத்தை ஆக்கிடும்  சீலத்தை செய்வதும்
மோகினி கண்வண்ணமோ
சூலத்தை ஏந்திடும் கோலத்தைக் காட்டிடும்
சிந்துரப் பொன்வண்ணமோ-முக்
காலத்தைப் பந்தெனக் காலில் உதைப்பவள்
காருண்யம் என்வண்ணமோ?

யாரிவளோ

மாத்திரைப் போதவள் முகந்தெரியும்-ஒரு
மின்னற் பொழுதினில் மறைந்துவிடும்
ஊர்த்துவம் ஆடிடும் சலங்கையொலி-மிக
உற்றுக் கவனிக்கக் காதில்விழும்
தீர்த்தக் கரைகள் எங்கணுமே -எங்கள்
தேவியின் காலடி பதிந்திருக்கும்
வார்த்தைகள் தேடிடும் வேளையிலே-அவள்
வண்ணப்பொன் அதரங்கள் முணுமுணுக்கும்

சந்நிதி சேர்கிற வேளையினில்-நெஞ்சின்
சஞ்சலம் கண்களில் பொங்குகையில்
என்கதி என்னென்று ஏங்குகையில்-அவள்
இன்பக் குறுநகை கண்ணில் படும்
சின்னக் குழந்தையின் சொல்வழியே-அவள்
சொல்ல நினைத்தது சொல்லப்படும்
என்னை அழுத்திடும் பாரமெல்லாம்-அவள்
எண்ணும் பொழுதினில் வெல்லப்படும்

தூண்டில் முனையினில் மண்புழுவாய்-பின்
தூண்டிலில் சிக்கிய செங்கயலாய்
நீண்டிடும் எந்தன் தவிதவிப்பை-வந்து
நிர்மலை மாற்றிடும் நேரமிது
தீண்டும் நெருப்பினில் சுட்டெடுத்துப்-பசுந்
தங்கமென் றாக்கிட எண்ணம்கொண்டாள்
தாண்டவ நாயகன் பக்கம்நின்றும்-நம்மை
தாய்மை ததும்பிடப் பார்த்திருப்பாள்

யாதுமென்றாயினள் யாரிவளோ -அண்டம்
எங்கும் நிறைந்திடும் பேரொளியோ
மாதுமை தாளன்றி யார்நிழலோ-என்
மாசுகள் நீக்கிடும் பேய்த்தழலோ
ஓதிடும் வார்த்தைகள் யாவிலுமே-அவள்
உட்பொருள் ஆனபின் அச்சமில்லை
பாதங்கள் பற்றிடும் ஞானம்வந்தால்-பின்னர்
பற்றுக்கள் ஏதொன்றும் மிச்சமில்லை

உலவிட வருவாள் தேவி

காரிருள் நிறத்துக் காரிகை ஒருத்தி
காலடி சலங்கை கேட்கும்-அவள்
மூரி நிமிர்ந்து முதலடி வைத்ததும்
மூளும் வினைத்தொடர் தீரும்
கூரிய முனையினில் குருதியின் சிவப்பினில்
குங்கும சூலம் ஒளிரும்
மாரி அவள்வரும் வேளையில் தீநிறம்
மேலைத் திசையினில் மலரும்

 ஒன்பது இரவுகள் ஒவ்வொரு வீட்டிலும்
 உலவிட வருவாள் தேவி
அன்பினில் குழைபவர் அகந்தனில் ஒளியாய்
அவள்நிலை பெறுவாள் மேவி
முன்புசெய் தவத்தின் முழுவரமாக
முற்றத்தில் கொலுவில் அமர்வாள்
இன்பமும் கல்வியும் செல்வமும் எல்லாம்
எண்ணிய விதமே தருவாள்

கடம்ப வனத்தினுள் கொஞ்சிடும் இசையாய்
கானங்கள் ஆள்பவள் அவளே
உடம்பெனும் வனத்தினுள் உயிர்தடுமாற
உதவிக்கு வருவதும் அவளே
நடம்புரி ஈசன் இடங்கொளும் நங்கை
நம்பிய யாருக்கும் அருள்வாள்
திடம்தரும் துணையாய் திசைகளில் ஒளியாய்
தினம்தினம் கண்முன் மலர்வாள்

வந்தவள் தானாய் வீட்டுக்குள் நுழைவாள்
வடிவுகள் பலப்பல கொள்வாள்
பந்தங்கள் கொடுப்பாள் பந்தங்கள் அறுப்பாள்
பலப்பல லீலைகள் செய்வாள்
சந்ததம் அவளே சொந்தமென்றிருந்தால்
சக்திதன் ஸ்ரீபுரம் அழைப்பாள்
தந்ததும் கொண்டதும் தெரிந்திடா வண்ணம்
வீட்டுக் கணக்குகள் முடிப்பாள்

எட்டிப் பார்த்தால்…

 காலம் தனக்கென வைத்திருக்கின்றது
கால காலமாய் உண்டியல் ஒன்று;
முதன்முதல் வானம் உதிர்த்த விண்மீன்,
முதல்முகில் பொழிந்த மழையின் முதல்துளி
வளைத்த தனுசு முறிந்த பொழுது
தெறித்து விழுந்த தங்க மணிகள்.
கொடைக்கரம் இழுத்த மேகலையிருந்து
நகைத்துச் சிதறிய நன்முத்துக்கள்;
கந்தையில் மீந்த அவலொரு கைப்பிடி;
உடைத்த சிலம்பின் உள்ளே இருந்து
குதித்த மாணிக்கப் பரல்களில் கொஞ்சம்,
அன்னப்பறவையின் ஆதி இறகு;
போதி உதிர்த்த இலைகளில் ஒன்று;
சிலுவை செதுக்கிய மரத்தின் மிச்சம்;
சிண்ட்ரெல்லாவின் சின்னச் செருப்புகள்;
ஏதென்ஸ் நகரில் உருண்ட குவளை;
குருதி தோய்ந்த குறுவாள்,கேடயம்,
துடிப்படங்கிய துப்பாக்கி ரவைகள்
சமீப காலமாய் சயனைடு குப்பிகள்
இத்தனை இருக்கும் உண்டியலுக்குள்
எட்டிப் பார்த்தால் எங்கோ இருக்கலாம்
எல்லோருடைய கண்ணிர்த்துளிகளும்…..

உன்ஞாபகங்கள்..

நீர்க்குடத் தளும்பலின் நிமிஷத் தெறிப்பாய்
வேர்த்தடம் தெரியும் வேம்பின் நிழலாய்
பூத்துச் சிரிக்கப் போகிற அரும்பாய்
சேர்த்து வைத்த மயிலிறகுகளாய்
உள்ளே சிலிர்க்கிற சிலுசிலுப்புக்குள்
ஊடே வருபவை உன்ஞாபகங்கள்..
பிரியாப் பிரிவின் பார இலகுவை
சரியாய் உணரக் கிடைத்த சந்தோஷம்
சின்ன வலியின் மின்னல்கள் அனுப்பி
என்னுள் மழையைத் தொடங்கி வைக்கையில்
வாசனைச் சரங்களை விசிறும் பூமி
கால்பதியாது குதியிடும் காற்று
சூட்டை அணைத்து கண் சிமிட்டும் சூரியன்
சாட்டைக் கிரணங்கள் சொடுக்கும் நிலவு
மூச்சின் வெம்மையில் குளிர்காய்வதற்கு
எத்தனிக்கும் எரிமலைக் குழம்பு
வெளிச்சத்திரையை விலக்கிக் கொண்டு
வெளியே வருகிற நட்சத்திரங்கள்
அகலாப் பார்வையை அழுந்தப் பதிக்கையில்,
அனிச்சையாய்ப் புரண்ட நீ எனது தோள்களில்
 பல்முனை பதிய சிறுதுயில் கொண்டாய்;
ஆகாயத்தின் ஆதங்கப் பார்வையை
அலட்சியப் படுத்தும் விதமாய் நானும்
இந்தக் கனவை இழுத்துப் போர்த்தினேன்

உன்கருணை- என் நிலைமை

பத்திரம்  மிக்கது

பத்திரம் அற்றது

உன் கருணை

 

நித்தியம் மிக்கது

நிச்சயம் அற்றது

என்நிலைமை

 

பூவென மலர்வது

பூகம்பம் அதிர்வது

உன் கருணை

 

சுடரென ஒளிர்வது

சருகென அலைவது

என் நிலைமை

 

வாவென அணைப்பது

வாள்கொண்டு துளைப்பது

உன்கருணை

 

தேவையில் நலிவது

தேடலில் பொலிவது

என்நிலைமை

 

 

கேள்வியில் கிடைப்பது

கேள்விகள் அழிப்பது

உன்கருணை

 

தோல்வியில் ஜெயிப்பது

தோற்பதில் சிலிர்ப்பது

என்நிலைமை

 

ஒன்றும் சொல்லாதது

ஒன்றும் தள்ளாதது

உன் கருணை

 

ஒன்றி நில்லாதது

எங்கும் செல்லாதது

என்நிலைமை

 

அச்சம் இல்லாதது

ஆனால் பொல்லாத

உன்கருணை

 

உன்னை நீங்காதது

உள்ளே தூங்காதது

என் நிலைமை

வேதங்கள் நான்குமே வாசல்

கம்பிகள் நடுவே பாம்பாய் -அவள்
கால்தொட நெளிகிற கூட்டம்
செம்பொன் சிங்கா தனத்தே-எங்கள்
சுந்தரி ஆள்கிற கோட்டம்
நம்பி வருபவர்க்கு அன்னை-எங்கள்
நாயகி மதுரை மீனாள்
கும்பிடும் கைகளில் அவளே -துள்ளிக்
கொஞ்சிடும் குழந்தையென்றானாள்

மாடங்கள் சமைத்தனர் அழகாய்-எங்கள்
மாதங்கி ராஜ்ஜியம் நடத்த
கூடல் நகரின் தெருக்கள்-அவள்
காலடி ஓசையில் சிலிர்க்க
ஆடல் நிகழ்த்திய சொக்கன் -அவள்
ஆருயிர்க் காதலில் களிக்க
கூடலில் அவர்கண்ட இன்பம்-அந்தக்
கோயிலில் கொட்டிக் கிடக்க

தோளினில் கிளியினை அமர்த்தும்-அவள்
தோழமை நமக்கொரு நலமாம்
தாளினை உதறிய அசைவே-எட்டுத்
திசைகளில் எழுமெழு ஸ்வரமாம்
பாளை வெடிப்பெனச் சிரிப்பாள்-அவள்
பார்வையில் நிற்பதே பலமாம்
நாளும் விடியலை நிகழ்த்தும்-எங்கள்
நாயகி நினைவே தவமாம்

வேதங்கள் நான்குமே வாசல்-அந்த
வித்தகி கதவுகள் திறப்பாள்
நாதங்கள் அவளுக்குப் படையல்-அதன்
நயங்களை அவள்மிக உகப்பாள்
மோதிடும் தென்றலின் குரலாய்-அவள்
மெல்லிய கீதம் இசைப்பாள்
ஏதுநம் சுமையெனும் போதும்-அவள்
இளநகைச் சுடரால் எரிப்பாள்

அலைவீச்சு

(26.09.2010) மதுரையில் ஈஷாவின் மகாசத்சங்கம். அருகே அழைத்த சத்குரு வாஞ்சையுடன் நலம் வினவி மிகுந்த கனிவுடன் தோள்களில் தட்டிய நொடியில் உள்ளே எதுவோ உடைய, அந்தத் தாக்கத்தில் எழுந்த கவிதை இது:
                தோளில் அவர்கரம் படிந்தது – ஒரு
                 தூரம் உடனே தொலைந்தது
                வாள்போல் பார்வை நுழைந்தது-என்
                 வினையின் வேரொன்று அறுந்தது
               பாதை இருளின் வெளிச்சமாய்-ஒரு
                 பாறை கனமுள்ள அனிச்சமாய்
              ஓதிட முடியா உருக்கமாய்-இங்கே
                 ஒருவரும் தராத நெருக்கமாய்
            பொற்கணம் அருளிய குருவிடம்-என்
                பொல்லா வினைகளை இறக்கினேன்
             அக்கணம் தோன்றிய வெறுமையில்-வான்
                அமுதம் அள்ளிப் பருகினேன்
           கன்றின் இதழ்தொடும் தாய்முலை-எனைக்
               கருணையில் கரைக்கிற மாமலை
           நன்றியில் கண்களும் வான்மழை-என்
                நெஞ்சினில் ஆனந்தத் தேனலை

எதிர்த்துகிட்டு நீந்துதடி ஏடு

சொல்லாத வார்த்தைரொம்ப சூடு -அதை

எல்லோரும் சுமப்பதில்லை பாரு

நில்லாத ஆற்றுத்தண்ணீர் போலே-இங்கே

நீளுதடி நீளுதடி வாழ்வு

ஆசையின்னும் கோபமுன்னும் ஆட்டம்-இது

அத்தனையும் வெத்துப்பனி மூட்டம்

பேசுறதை ஒருநிமிஷம் எண்ணு-எல்லாம்

மீசையோட ஒட்டிக்கிட்ட மண்ணு

ஆமையோடு போலத்தானே மனசு-இதில்

அடங்கியுள்ள ஆசரொம்பப் பெரிசு

தீமையின்னும் நல்லதுன்னும் இல்ல-ஒரு

திரைவிழுந்த பின்ன என்ன சொல்ல

எண்ணம்போல வாழ்க்கையிங்கே ஏது-அட

எதிர்த்துகிட்டு நீந்துதடி ஏடு

வண்ணம்பூசி மறைக்கவழி தேடு-ஆமா

வெளிறிப்போன வாழ்க்கைரொம்பப் பாடு

வெட்கம்விட்டு உண்மைசொன்ன போதும்-ஒரு

துக்கம்வந்து நெஞ்சுக்குள்ளே மோதும்

சொர்க்கங்கெட்டு நரகமாக மாறும் -இதில்

தர்க்கமிட்டு ஆவதென்ன? போதும் !!

தாண்டிப்போகும் நிமிசமெல்லாம் பாடம்-அத

தாங்கிக்கிட்டுப் போகுதடி ஓடம்

தூண்டில்போட்டு காத்திருக்கும் காலம்-அதைத்

துண்டுபோட்டுப் பிடிக்கவரும் வானம்