அபிராமி அந்தாதி – வாழ்வில் நிரம்பும் வசந்தம் – 1

1. பேசி முடியாப் பேரழகு
பொன்புலரும் காலைகளிலோ,முன்னந்தி மாலைகளிலோ நெடுந்தொலைவில், ஏதோவோர் ஆலயத்திலிருந்து காற்றில் கலந்துவரும்
தெய்வீக கானங்கள் சில நம்மை காலக்கணக்குகள் மறக்க வைக்கும்.
மற்றவற்றை விட்டு  சற்றே விலகி மனம் லயிக்கச் செய்யும்.
அதற்குமுன் பலமுறை கேட்டிருந்தாலும் முதல்முறை கேட்கும் மலர்ச்சியைத்
தரும் பாடல்கள் அவை.அவற்றில்   ஒன்று, சீர்காழியின் கணீர்க்குரலில்
வரும் இந்தப் பாடல்…
       “சின்னஞ்சிறு பெண்போலே
        சிற்றாடை இடையுடுத்தி
        சிவகங்கைக் குளத்தருகே
        ஸ்ரீதுர்க்கை சிரித்திருப்பாள்”
முன்பின் சிவகங்கை சென்றிராத சின்னஞ்சிறுவர்களை சுற்றிலும்
அமரவைத்துக் கொண்டு அங்கே போய்வந்த கதையை ஒரு பாசக்கார மாமா சொல்வதுபோல் இருக்கும் அந்தப் பாடல். வரிகளுக்கிடையிலான
நிறுத்தங்களும் நிதானமும் ஓர் உரையாடலுக்கான தொனியை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கும்.
“பின்னல் ஜடை போட்டு….” என்று சில நொடிகள் நிறுத்தாமல் நிறுத்தி,
“பிச்சிப்பூ சூடிடுவாள்..”என்கிற போது அந்தப் பிச்சியின் கூந்தலில் இருந்து  பிச்சிப்பூ மணம் சூழ்வதை உணரலாம்.
“பித்தனுக்கு இணையாக…” என்று நீட்டி ,ஒரு விடுகதைபோல் நிறுத்தி
“நர்த்தனம் ஆ..ஆ..ஆடிடுவாள்” என்கிற போது தோன்றும் பரவசம் ஒவ்வொரு  முறையும் புதியது.   எனக்கு மிகவும் பிடித்த இந்தப்பாட்டின் உச்ச வரிகள் இரண்டு.
“பெண்ணவளின் கண்ணழகை
  பேசி முடியாது…
பேரழகுக்கீடாக…
வேறொன்றும் கிடையாது”.
இறைமையின் பேரழகையோ பேராற்றலையோ விளக்க முயலும் எந்தக்  கலைகளும்  தம் எல்லையைக் கண்டு கொள்ளும் இடம் இதுதான். கலைகளென்ன? வேதங்களுக்கே அந்தக் கதிதான்.”வேதங்கள் ஐயா
எனவோங்கி நிற்கும் அளவு ஆழ்ந்தகன்றதும் நுண்ணியதுமான
இறைத்தன்மையை  விளக்கும் முயற்சிகள் நடக்கும் போதெல்லாம்
முயற்சி தோற்றாலும் அந்த அனுபவம் அவர்களுக்கு சித்தித்து விடுகிறது.அந்த அனுபவம் சிந்தாமல் சிதறாமல் பகிரப்படும்போது
கிடைக்கும் உன்னத உன்மத்தத்தை என்னென்பது? அத்தகைய
உன்னதம்தான்,அத்தகைய உன்மத்தம்தான் அபிராமி அந்தாதி.
“ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அருட்பெருஞ்சோதியை யாம் பாட”
என்றார் மாணிக்கவாசகர். ஆதியந்தம் இல்லாத அம்பிகையை அந்தாதியிலேயே பாடினார் அபிராமி பட்டர்.இஷ்ட தெய்வத்தை
இதயத்தில் இருத்துவதும் துதியிலும் தியானத்திலும் அதனுடனேயே
கலந்திருப்பதும் முடிவுறாத் தொடர்ச்சிதானே! அந்தத் தொடர்ச்சியின்
ஆனந்தத்தைத் தருவது அபிராமி அந்தாதி.
வாழ்வின் அற்புத கணங்கள் எவையென்று கேட்டால் தன்னை
மறக்கும் கணங்கள் தன்னை இழக்கும் கணங்கள் என்றெல்லாம்
பலரும் சொல்வார்கள். தன்னை மறப்பதை விட தன்னை இழப்பதைவிட
தன்னைக் கடக்கிற கணம்தான் உண்மையிலேயே மிக அற்புதமான கணம்.
அலுவலகம் விட்டு வரும் அப்பா குழந்தையின் கையிடுக்குகளில் கைகள்
கோர்த்து கரகரவென சுற்றுவார். கண்கள்கா செருக தலைசுற்ற அலறிச்
சிரிக்கும் குழந்தை.இறக்கிவிட்ட மறுநொடியே “இன்னும் இன்னும்” என்று
கைவிரித்து ஓடிவரும்.இதில் குழந்தைக்கு ஒன்று தெரிகிறது.
கண்கள் செருகினாலும் தலை சுற்றினாலும் அப்பாவின் கைகளில்
பத்திரமாக இருக்கிறோம் என்பதால் அது தன்னை மறக்கிற போதே
தன்னைப் பற்றிய அச்சத்தைக் கடக்கவும் செய்கிறது.
அபிராமி பட்டர் என்னும் அப்பாவின் கவிதைக் கரங்களைப் பற்றி
கரகரவென சுற்றும் உயிருக்கு ஏற்படும் அபிராமி அனுபவம்,தன்னை மறக்கவும் செய்கிறது,தன்னை.. தன் வினைகளை..,பிறவித் தொடர்களை
கடக்கவும் செய்கிறது.
அபிராமி என்ன சொல்லுக்கே பேரழகி என்றுதான் பொருள். பேச்சில் அடங்காப் பேரழகு. பேசி முடியாப் பேரழகு.”அழகுக்கு ஒருவரும் ஒவ்வாத
வல்லி”.அது வெறும் திருமேனி அழகா??இல்லை. கருணையின் அழகு.
பேரறிவின் அழகு. மூவராலும் பணிந்து வணங்கப்படும் பேரருளின் பேரழகு.
“அவள் இருக்கிறாள்” என்னும் பாதுகாப்புணர்வில் நம்மில் பெருகுகிற நிம்மதி
என்ன அழகோ,அந்த அழகே அபிராமி.
தன்னில் அவளை ஒளியாக உணர்ந்து அவளின் அருளமுதத்தில்
முற்றாய் நனைந்து அந்த மௌனத்திலேயே அமிழந்து, சரியான தருணம்
தாழ்திறக்க தனக்குள் தளும்பி வழியும் அந்த அனுபவம் தன்னையும்
தாண்டி உடைப்பெடுப்பதையும் பெருக்கெடுப்பதையும் அபிராமி பட்டர்
மௌனசாட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க உருவான பனுவல்களே
அபிராமி அந்தாதி. தை அமாவாசையில் சரபோஜி மன்னன் திருக்கடவூர்
வந்ததும்,அன்னையின் திருமுகவிலாசத்தை மனத்தே வைத்து தன்னந்தனியிருந்த அபிராமி பட்டரிடம் என்ன திதி என்று வினவியதும்
அவர் பவுர்ணமி என்று சொன்னதும் அந்தத் தருணத்தின் தாழ்திறப்புக்கான
ஏற்பாடுகள் மட்டுமே. திதிகேட்க வைத்தவளும் அவளே! தமிழ்பாட வைத்தவளும் அவளே!
எதையும் தொடங்கும்போதே விநாயகரை வழிபட்டுத் தொடங்கும்
மரபு வழுவாமல் நிதானமாக விநாயகர் காப்பில் தொடங்குகிறார் அபிராமி
பட்டர் என்பதில் எந்த வியப்புமில்லை. ஆனால் திருக்கடவூரிலுள்ள அம்பிகையைப் பாடும்போது அங்கிருக்கும் விநாயகரை விட்டுவிட்டு தில்லையிலுள்ள கற்பக விநாயகரைப் பாடுகிறார் என்பதுதான் வியப்பு.
“தாரமர்க் கொன்றையும் சண்பக மாலையும் சார்த்தும் தில்லை
 ஊரர்தம் பாகத்து உமைமைந்தனே! உலகேழும் பெற்ற
 சீரபிராமி அந்தாதி எப்போதும் என் சிந்தையுள்ளே
காரமர் மேனிக் கணபதியே! நிற்கக் கட்டுரையே”
இத்தனைக்கும் திருக்கடவூரிலுள்ள விநாயகர்மீது தனியாகவே பின்னாளில்
பதிகம் பாடப்போகிறவர்தான் அபிராமிபட்டர். அப்படியானால் அபிராமி
அந்தாதியின் விநாயகர் காப்புச் செய்யுளில் திருக்கடவூர் விநாயகரை
விட்டுவிட்டு தில்லை விநாயகரைப் பாட  என்ன காரணம்?
இப்படி வேண்டுமானால் இருக்கலாம்.திருக்கடவூரிலுள்ள  பிள்ளையாருக்கு
திருட்டுப் பிள்ளையார் என்று பெயர். அமரர்களும் அசுரர்களும் அமுதக்குடத்தை முன்னிட்டு சண்டையிட்டுக் கொள்ள அந்தக் கலசத்தைத்
தூக்கி கமுக்கமாக வைத்துக் கொண்ட கள்ளவாரணப் பிள்ளையார் அவர்.
தில்லையில் இருப்பவரோ கற்பக விநாயகர். எல்லாவற்றையும் தருபவர்.
அந்தாதி என்னும் அமுதக் கலசத்தை கள்ளவாரணப் பிள்ளையார்
கைப்பற்றிக் கொள்ளக்கூடாதென்று கூட அதனைக் காக்கும் பொறுப்பை
கற்பக விநாயகருக்கு அபிராமி பட்டர் அளித்திருக்கலாம்.
எது எப்படியோ! அபிராமி அந்தாதி முழுமையிலும் தென்படும் ஒரு தரிசனத்தை விநாயகர் வணக்கப் பாடலிலேயே   தொடங்கி வைக்கிறார்
அபிராமிபட்டர்.அபிராமி என்னும் அனுபவம் விகசிக்கும் அந்தாதியில்
அம்மையையும் அப்பனையும் ஏகவுருவில் அர்த்தநாரீசுவரத் திருக்கோலத்திலேயே காட்டுவார் அபிராமி பட்டர். அந்தக் காட்சி
காப்புச் செய்யுளிலேயே துவங்குகிறது.
தார், ஆண்களுக்குரியது.மாலை பெண்களுக்குரியது. முனைகள்
கட்டப்படாதது தார். முனைகள் கட்டப்பட்டது மாலை.அதிலும்
கொன்றையந்தார் சிவபெருமானுக்குரியது. சண்பகமாலை அம்பிகைக்குரியது
இரண்டும் ஒருங்கே சார்த்தப்பட்ட உமையொரு பாகராம் தில்லை ஊரரின்
புதல்வராகிய கார்மேனிக் கணபதியே! உலகேழையும் பெற்ற புவனமுழுதுடைய அம்பிகையாம் அபிராமியின் அந்தாதி, எப்போதும்
என் சிந்தையில் நிற்க அருள்புரிவாயாக என்று அபிராமி பட்டர் வேண்டுகிறார்.
 விநாயகப் பெருமானின் திருமேனி மேகநிறம். “”நெஞ்சிற் குடிகொண்ட
நீலமேனி” என்பது விநாயகர் அகவல். விநயகருக்கு நிறமும் குணமும்
கார்மேகம்தான். எப்படி வானிலுள்ள கார்முகில் தன்னில் தண்ணீரை
மீதம் வைக்காமல் முழுமையாகப் பொழிகிறதோ அதுபோல் கருணையைக் கரவாது பொழிபவர் கணபதி.அந்த விநாயகர் திருவருளால் முகிலில்
இருக்கும் வானமுதம் போலவே தன் உயிரில் இருக்கும் தேனமுதமாகிய
அபிராமி அனுபவத்தை கரவாது வெளிப்படுத்தும் கவிதைப் பெருக்காக
அபிராமி அந்தாதி அமைய வேண்டும் என்று விநாயகரை வழிபடுகிறார்
பட்டர்.
ஒரு நூலுக்கான காப்புச் செய்யுளாக மட்டும் இப்பாடல் அமையவில்லை. “சீரபிராமி அந்தாதி எப்போதும் என் சிந்தையுள்ளே”.
அபிராமி என்னும் முடிவுறாத் தொடர்சுழல் அனுபவம் எப்போதும் தன் சிந்தையில் நிலைபெற்றிருக்க வேண்டும் என்பதற்கான விண்ணப்பமாகவும்
இந்தப் பாடல் அமைகிறது.

மரபின் மைந்தனின் 48 & 49 வது நூல்கள் வெளியீட்டு விழா

‘அபிராமி அந்தாதி’ – “வாழ்வில் நிரம்பும் வசந்தம்” 

(அந்தாதி விளக்கவுரை)
மற்றும்
‘கோலமயில் அபிராமியே’ 
(அம்பாள் பற்றிய கவிதைகள்)
கலைமாமணி. மரபின் மைந்தன் முத்தையாவின் 48 & 49வது நூல்கள் வெளியீட்டு விழா.
அழைப்பிதழ் இத்துடன்….. அனைவரும் வருக ……
***ரசனை இலக்கிய முற்றம்***

நாளை வெல்லும் நம்காலம்

பாண்டவர்களுடன் சற்குரு….
(ஈஷா யோகா மையத்தில் சத்குரு அவர்கள் மகாபாரதம் என்னும் நிகழ்ச்சியை பிப்ரவரி 12 முதல் 18 வரை நிகழ்த்தினார்கள். நிறைய இழப்புகளுக்கு நடுவிலும் நம்பிக்கை இழக்காத பாண்டவர்கள் மனநிலை குறித்து எழுதித் தந்த பாடல் இது. இசையமைத்துப் பாடியவர்கள் சவுண்ட்ஸ் ஆஃப் ஈஷா குழுவினர்)
நாளை வெல்லும் நம்காலம்

அரண்மனை நிழலில் இருந்தாலென்ன
மரங்களின் நடுவே துயின்றாலென்ன
அன்னையின் மடியே ஆதாரம்
அண்ணனின் சொல்லே நால்வேதம்

ராஜ்ஜியம் நம்வசம் இருந்தால் என்ன?
ஆரண்ய வாசம் நடந்தால் என்ன?
காருண்யன் கண்ணன் நமதுபக்கம்
நல்லவர் நிழலே நமதுசொர்க்கம்

உறவுகள் பகையாய் ஆனால் என்ன?
வஞ்சனை நம்மை சூழ்ந்தால் என்ன?
இருண்ட காலங்கள் விடிந்துவிடும்
த்ரௌபதி சபதம் வென்றுவிடும்

ஈஷா மகாபாரதம் நிகழ்ச்சியில் வைக்கப்பட்ட பஞ்சபாண்டவர் மற்றும் த்ரௌபதியின் சிலைகள்

சகுனியின் பகடை ஜெயித்தால் என்ன?
தர்மன்  எல்லாம் தொலைத்தால் என்ன?
நாளை விடியும் நம்காலம்
நியாயம் கேட்கும் காண்டீபம்

நடக்கும் தூரம் வளர்ந்தால் என்ன?
அரக்கு மாளிகை எரிந்தால் என்ன?
நடக்கப் போகுது ஒருமாற்றம்
நிகழப்போகுது குருஷேத்ரம்

சமயபுரத்தழகி

வாழ்க்கை வந்ததும் என்னவிதம்-அதில்
       வருபவை என்ன ரகம்?
கேட்கும் கேள்விகள் அனைத்திற்கும்-பதில்
       கொடுப்பது சமயபுரம்!
பார்க்கத் திகட்டாப் பேரழகில் -அன்னை
     பிரியம் வளர்க்குமிடம்
தீர்க்க முடியா வினைகளெலாம்-அவள்
    தீயினில் எரியுமிடம்
கன்னங் கரியவள் திருவிழிகள்- நமைக்
 காத்திடும் காலமெலாம்
மின்னும்  பார்வையில் மலர்ந்ததுதான்- அந்த
விசும்பின் நீலமெலாம்
இன்னும் எதுவரை போவதென்றே-மனம்
எண்ணிடும் பொழுதுகளில்
அன்னையின் திருக்கரம் வழிகாட்டும்-அங்கே
ஆனந்தம் காத்திருக்கும்
கோபத்தில் இருப்பதைப் போலிருக்கும்-அவள்
கோலத்தைக் காண்கையிலே
ஆபத்தும் சோர்வும் தொடுவதில்லை -அவள்
அருள்நம்மை ஆள்கையிலே
ரூபங்கள் ஆயிரம் அவளெடுப்பாள் வந்து
காக்கிற வேளையிலே
தீபத்தின் சுடர்போல் தமிழ்கொடுப்பாள்-அவள்
திருமுகம் காண்கையிலே
சித்துகள் ஆயிரம் செய்பவளாம்-அந்த
சமய புரத்தழகி
வித்தகம் காட்டும் வேதியளாம்-அந்த
வண்ணச் சிரிப்பழகி
தத்துவ வாதங்கள் கடந்தவளாம்-அன்புத்
தாயெங்கள் மகமாயி
பக்தி மணக்கும் குடிசையெல்லாம்-வந்து
பேர்சொல்லும் கருமாரி

என்ன கொடுமை இது…..

திருஞானசம்பந்தர் குறித்து 700 பக்கங்களுக்கொரு நாவல் வெளிவந்துள்ளது. பாரதி புத்தகாலயம் வெளியிட்டுள்ள இந்த  நாவலை  திரு.சோலை  சுந்தரப்பெருமாள்  எழுதியுள்ளார். தாண்டவபுரம் நாவலைப் படித்தபின்னர் இந்த மின்மடலை எழுதுகிறேன். திருஞானசம்பந்தரை இதைவிடக் கேவலமாக சித்தரித்து எழுத முடியாது. ஒன்றிரண்டு பகுதிகளை சுட்டிக் காட்டுகிறேன்.

சேக்கிழார் காட்டும் திருஞானசம்பந்தர் 3/4 வயதுக்குள்ளாக திருநனிபள்ளி செல்கிறார். திரு.சோலை சுந்தரப் பெருமாள் எழுத்திலோ பதினாறு வயது கட்டிளங்காளையாகச் செல்கிறார். திருநனிபள்ளியில் தாய்மாமன் மகளின் அழகு அவரை சலனப்படுத்துகிறது.உமா திரிபுரசுந்தரி என்று நாவலாசிரியர் உருவாக்கி உலவ விட்டிருக்கும் அந்த மாமன் மகள் முகமும் அழகும்  திருஞானசம்பந்தர் நினைவில் அடிக்கடி வந்து போகிறதாம்.யாத்திரையில் இரவு தனித்துப் படுத்திருக்கும் வேளைகளில் அந்த நினைவில் அவதியுறுகிறாராம்

“அவர் மனசும் உடம்பும் ஒரே திக்கில் நெளுநெளுப்பைத் தூண்டிக் கொண்டிருந்தன.அதில் இருந்து விடுபட தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்வதில் ஈடுபட்டு இருந்தார்”

“எப்போது அசந்து உறங்கிப் போனாரோ அவருக்கே நினைவில்லை. அவர்  உடம்பிலும் மனசிலும் ஏறி முறுகிக் கிடந்த நெளுநெளுப்பு முற்றிலும் வடிந்து போய் சாசுவதமாய் உணர்ந்தார்.”
(பக்கம் 320)

“இடுப்பில் இருந்த உத்தரியத்தில் திட்டுதிட்டாய் படிந்திருந்த கொழகொழப்பு இப்போது காய்ந்து முடமுடப்பாக ஆகியிருந்தது. அதிலிருந்து வெளிப்படும் மெல்லிதான இனம் புரிந்து கொள்ளக் கூடிய அம்மணத்தை தன்னோடு நிழலாக இருக்கும் சரணாலயரோ யாழ்ப்பாணரோ உணர்ந்துவிடக் கூடாது என்ற  பரபரப்பில் எழுந்தார்”
(பக்கம்-321)

இவை திரு.சோலை சுந்தரப் பெருமாளின் பேனா சிந்திய துளிகள்.

திருஞானசம்பந்தரின் பாடல்களைப் படியெடுக்கும் சம்பந்தச் சரணாலயரும் இளம் கணிகையுடன் சுகித்துக் கிடந்தவராகவே சித்தரிக்கப்படுகிறார்.

திருஞானசம்பந்தரை,தன்னை வழிபட வரும் பெண்களின் வாளிப்பானஉடலை நோட்டமிடுபவராகவும் சித்தரிக்கும் திரு.சோலை சுந்தரப் பெருமாள் அவருக்கும் மனோன்மணிக்கும் இருந்த உறவின் விளைவாய் ஒரு குழந்தையும் பிறந்ததாய் மனம் போன போக்கில் எழுதுகிறார்.

திருஞானசம்பந்தரின் திருமணத்தில் தீவைத்தவர்கள் சமணர்கள் என்ற குறிப்புடன் இந்நாவல் முடிகிறது.இதே போன்ற முடிவை திரு.அருணனும் தன்னுடைய நிழல்தரா மரங்கள் நாவலில் எழுதியிருக்கிறார்.

ஆனால் திருஞானசம்பந்தரை மிகக் கேவலமாக சித்தரிக்கும் திரு. சோலை சுந்தரப்பெருமாள் நம் கடும் கண்டனத்திற்குரியவர்

உயிரினில் நிறைபவன்

 எத்தனை சாலைகள் இருந்தாலென்ன
எல்லாம் ஒருவழிப் பாதை
பித்தனும் சித்தனும் முக்தனும் சொல்லும்
வார்த்தைகள் எல்லாம் கீதை
கணபதி அவனே கர்த்தனும் அவனே
ககனத்தின் மூலம் அவனே
உருவம் இல்லாத் திருவும் அவனே
உயிரினில் நிறைபவன் சிவனே
ஏற்றிய சுமைகள் எத்தனை வினைகள்
எல்லாம் சுமந்திட வேண்டும்
மாற்றிட நினைத்து மண்ணுக்கு வந்தால்
வழியினில் சுமைபெறத் தூண்டும்
காற்றினை இழுத்து கடுஞ்சுமை குறைத்து
கனம்விழ குருவருள் வேண்டும்
தேற்றவும் ஆற்றவும் தெளிவுள்ள குருவின்
துணைபெறத் திருவருள் வேண்டும்
இதுவுந்தன் பாதை இதுவுந்தன் பயணம்
என்பதை வகுப்பவன் இறைவன்
எதிர்வரும் பகைமை எல்லாம் விலக்கி
இதுவழி என்கிற தலைவன்
புதியதோர் ஒளியில் புரிதலின் தெளிவில்
பொலிந்திட அவனே வருவான்
விதியினை வகுத்து விலக்குகள் கொடுத்து
விந்தைகள் பலவும் புரிவான்
திரைகடல் அலைகள் தினம் இடித்தாலும்
துறைமுகம் திடமாய் இருக்கும்
வரையறை கடந்து கடலெழும்போது
கரையையும் அள்ளிக் குடிக்கும்
வரைகளின் மேலே உறங்கிடும் முகில்கள்
வாரிதி வாரிக் குடிக்கும்
ஒருநொடி அவனின் திருவிழி பதிந்தால்
ஒளிச்சுடர் வினைகளை எரிக்கும்

சூட்சுமமாய் அவள்சொல்லும் சேதி

 சூட்சுமமாய் அவள்சொல்லும் சேதி

பிச்சிப்பூ மணம்வீசும் பேரழகி சந்நிதியில்
பொன்னந்தி மாலையிலே நுழைந்தேன்
உச்சித் திலகம்திகழ் பச்சை மரகதத்தாள்
ஒளிவெள்ளப் புன்னகையில் கரைந்தேன்
துச்சம்நம் துயரங்கள் தூளாகும் சலனங்கள்
துணையாகும் திருவடியில் விழுந்தேன்
பிச்சைதரும் பெண்ணரசி பெருங்கருணை விருந்தினிலே
பேரமுதம் நான்பருகி எழுந்தேன்

தூபத்தால் கலயரவர் தொழுதிருந்த கடவூரில்
தூண்டாத தீபமவள் சிரிப்பு
தாபத்தால் அமுதீசன் தழுவவரும் கைவிலக்கும்
தளிர்நகையாள் திருமேனி சிலிர்ப்பு
கோபத்தால் காலனையே கடிந்திட்ட இடதுபதம்
கோமளையாள் கொண்டவொரு கொதிப்பு
ஆபத்தே சேராமல் அரவணைக்கும் அபிராமி
ஆணைதான் நம்வாழ்வின் நடப்பு

சரவரிசை தீபங்கள் சந்நிதியில் ஒளிர்ந்தாலும்
சுந்தரியாள் பேரழகின் சோதி
சுரவரிசை மாறாத சுகமான கீதங்கள்
சூட்சுமமாய் அவள்சொல்லும் சேதி
கரவரிசை நான்கினிலும் காக்கிறவள் கருணைதான்
காலத்தை நகர்த்துகிற நீதி
வரும்வரிசை கைகூப்பி வேண்டுவதை தருகின்ற
வஞ்சியவள் ஆதிக்கும் ஆதி

தைமாத நள்ளிருளில் தண்ணிலவைத் தந்தவள்தான்
தமிழ்கேட்டுத் தமிழ்கேட்டுத் தவித்தாள்
மைமேகப் பூங்குழலில் மின்னலெனப் பூச்சரங்கள்
மதுபொங்கத் தலையாட்டி ரசித்தாள்
தேவாரம் மணக்கின்ற திருக்கோவில் தனில்நின்று
தேனான அந்தாதி ருசித்தாள்
பாவாரம் சூட்டியவள் பூந்தாளில் வைப்பவர்க்கு
புகழ்வாய்ந்த பெருவாழ்வு கொடுப்பாள்

சிவாஜி கணேசனின் முத்தங்கள் – இசையின் இன்னொரு தொகுப்பு

அதிகபட்ச அவமானத்தில்,. நிராசையின் நிமிஷங்களில், ஒரு மனம் தேடக்கூடியதெல்லாம் குறைந்தபட்ச ஆறுதலைத்தான். ஆனால் ஆறுதல் சொல்லும் அக்கறையினூடாக உண்மை நிலையை உணர்த்தும் நேர்மையும் இருந்துவிட்டால் அதைவிடவும் ஆதரவான நம்பகமான தோழமை வேறேது?

“ராஜகிரீடம்
உன் சிரசில் பொருந்தாததற்கு
யார் என்ன செய்ய முடியும் நண்பா?
இந்த வாயிற்காப்போன் உடையில்
நீ எவ்வளவு மிடுக்கு தெரியுமா?”

என்றெழுதும் இசையின் கவிதைகளில் ஒலிக்கிறது நேர்மையான, நம்பகமான குரல்.

இசையின் மூன்றாவது கவிதைத் தொகுப்பின் தலைப்பு “சிவாஜி கணேசனின் முத்தங்கள்”. முத்தக்காட்சிகளிலும் சிவாஜியாகவே இருக்கும் சிவாஜி, முத்தத்துக்கான மறைப்புக் காட்சிக்குப் பின்னர் உதடு துடைக்கும் போதுகூட சிவாஜியாகத்தான் இருக்கிறார்.

ஆனால் மூன்று தொகுதிகளிலும் இசை இசையாகவே இருப்பதில் நாம் மகிழ்ச்சியும் ஆறுதலும் கொள்ள முடிகிறது.

விட்டுவிட முடியாதவற்றை விட முயல்வதும் விட்டு விட்டவற்றை திரும்பத் தருவிக்க முயல்வதும் ஒன்றுக்கொன்று சளைக்காத அபத்தங்கள். அத்தகைய அபத்தங்களின் ஆக்கிரமிப்பல்லவா வாழ்க்கை!!

“ஒரு பறவையை வழியனுப்புதல்”என்ற கவிதையில் இதைக்குறித்து நுட்பமாகப் பேசுகிறார் இசை.

“ஒருபறவை கூட்டை விட்டு
வெளியேறும் விருப்பத்தைத் தெரிவிக்கையில்
நீங்கள் அதற்குத் தகுந்த காலநிலையைத்
தெரிவு செய்து கொடுக்க வேண்டும்.

அதன் சிறகுகளை ஒருமுறை
சோதித்துக் கொள்வது நல்லது.
தேவையெனில் அதன்
வலிமையைக் கூட்டும் வழிகளையும் கற்பிக்கலாம்”

என்று சொல்லிக் கொண்டு வருகிற கவிதை இப்போது வேறு திசையில் வாளை  சுழற்றத் தொடங்குகிறது.

“அடிக்கடி அதைத் தடவிக் கொடுப்பதை
கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
அதன் கண்களைத் தவிர்த்துவிட வேண்டும்”

என்றெல்லாம் ஆங்காங்கே செருகுகிற வாள் ஒரு கட்டத்தில் முகமாகவே மாறிவிட்ட முகமூடியின் தோலைக் கிழிக்கிறது..

“பிறகு,
வானத்தைப் பார்க்கும் சாக்கில்
அண்ணாந்து பார்க்காதிருக்க வேண்டும்”.

“தம்பி அந்தக் கல்லை எடு” என்கிற கவிதை தொந்தியைப் பற்றிப் பேசுகிறது.

“ஆடைக்குள் மறைத்து எடுத்துச் செல்லப்படும்
திருட்டுப் பொருள்போல்
அது என்னை உறுத்தும்போதெல்லாம்
நான் அனாதை இல்லங்களுக்கு
மதிய உணவு வழங்கினேன்”

என்கிறார் இசை.

ஒரு மனிதன் தன்னைத்தானே அசௌகரியமாய் உணரும் தருணம் ஒரு தவறை முதன்முதலாகச் செய்யும் தருணம்தான். மற்றவர்களுக்கு ஒன்றை நிரூபிப்பதும் தனக்குத் தானே ஒன்றை நிரூபித்துக் கொள்வதும் அடிப்படையில் வெவ்வேறு. தன்னைத் தனக்கே நிரூபிக்கும் கணம் எவ்வளவு அற்புதமானதோ அவ்வளவு அசௌகரியமானது, தன்னிடம் தானே பிடிபடும் தருணம்.

இந்த உணர்வை மீட்டும் இசையின் கவிதை ஒன்று. அந்தக் கவிதையின் ஒரே துரதிருஷ்டம் அதன் தலைப்பு. ஆகவே அந்தத் தலைப்பைத் தவிர்த்துவிட்டு அந்தக கவிதையைப் பார்க்கலாம்.

“அறவுணர்ச்சி
என் கசாப்புக்கடையில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருக்கும்
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆடு.
அதை நிலத்தில் கிடத்தி அமுக்குகையில்
அது தெரிந்து கொண்டு
ஓலமாய் ஓலமிடும்…..”

என்று நீள்கிற கவிதையில்,குற்றவுணர்ச்சி ஓர் அமெச்சூர் அறங்கொல்லியை எப்படி வதைக்கிறது என்று அழகாகச் சொல்கிறார்.

“நான் முதன்முதலாக ஒரு ஆட்டை வெட்டியபோது
அது குதிரையைப் போலக் கனைத்தபடி
கால்களைத் தூக்கிக் கொண்டு
என் கனவில் வந்தது.
நான் தலையணைக்கடியில்
மறைத்து வைத்திருந்த கத்தியை எடுத்து
அதைக் கனவில் ஒரு போடு போட்டேன்.
மகா கொடூரனின் முன்னால்
நீதிகேட்டுப் போவது மடமையென்று
தன் இனத்திற்கு அறிவித்துவிட்டு
அது மடிந்து போனது.”

இந்தக் கவிதையின் நிறைவு வரியும் முக்கியமானது.

“ஒரு நீதிமான் முதல் ஆட்டை வெட்டும் போது
தயவுசெய்து நீங்கள் அவனைக்
காணாததுபோல் நடந்து கொள்ளுங்கள்”

மனித மனம் மிகவும் நுண்ணியது. ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னுடைய வாழ்வை எவ்வளவு தூரம் இயந்திர கதியில் இயக்கினாலும் எங்கோ ஓரிடத்தில் அல்லது யாரேனும் ஒருவரிடம் தன் நுண்ணுணர்வுகள் வெளிப்படும் விதமாய் நடந்து கொள்கிறான். நுண்ணுணர்வுகள் போல் அற்புதமும் கிடையாது . அபத்தமும் கிடையாது. இந்த உணர்வை உறுதி செய்யும் விதமாய் இசையின் கவிதை ஒன்று.

“நாம் கதைகளில் மட்டுமே படித்திருக்கிற
பொன்நிறப் பறவையொன்று அவன் வீடு தேடி வந்தது.
கண்கூசி முகம் ஜொலித்தது அவனுக்கு.
100 முறை ஸ்பரிசித்துவிட்டால்
ஓடிவிடும் பறவை அது.
அவன் முதல் நாளே 74 முறை தடவிக் கொடுத்தான்.
பிறகு விவரம் அறிந்து பதறியவன்
இனி தொடவே மாட்டேன் என்று சொல்வதற்காக
நூறாவது முறை தொட்டான்.”

இந்த வாழ்க்கை உற்சாகமானதென்று சொல்வதற்கோ நம்புவதற்கோ பலருக்கும் பெரிதாகக் காரணங்கள் இல்லை. ஆனால் தன்னையே தூண்டி உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டுதான் அவர்கள் பலரும் வாழ்கிறார்கள். தன்னைத்தானே உற்சாகப்படுத்திக் கொள்ள சில எளிய பிரயத்தனங்களே போதும் என்பதும் இசையின் வரிகள் உணர்த்தும் உண்மை.

“மேல்சட்டையைக் கால்சட்டைக்குள் செருகி
பெல்ட் வைத்துக் கட்டி
ஒரு நாளை புத்தம் புதிதாக்கினேன்.
முகத்தின் கருங்காட்டை வழித்தெடுத்ததில்
நெகுநெகுவென்று திறந்தது ஒருநாள்.
சப்பென்றிருக்கும் நாளின்மீது
கொஞ்சம் உப்பையும் மிளகாய்ப்பொடியையும்
தூவிவிடுவேன்.
இப்போது இது ஒரு சுவையான வெள்ளரிப்பிஞ்சு”.

இன்னாதம்ம இவ்வுலகம்
இனிய காண்க இதன் இயல்புணர்ந்தோரே”

என்கிறான் சங்கப் புலவன். இசையும் இன்னாத வாழ்வில் இனிமை காண்கிறார். இந்தக் கவிதையின் கடைசி வரிகளைப் பாருங்கள்.

“எம் கே டி எத்தனை நாட்களைத்தான்
வெளுத்துத் தருவார்..
வாயில் ஊறும் இது,
இந்த நாளில் இருபத்திமூன்றாவது கம்பர்கட்”

இந்தத் தொகுப்பிலேயே எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிதை, “விகடகவி மட்டையை உயர்த்துகிறார்”. வாழ்வின் நொம்பலங்களை சிரித்து மழுப்ப நேரும் அவலத்தை அழகாகச் சொல்லும் இந்தக் கவிதையின் சில பகுதிகள்:

“முதன்முதலாக நான் செருப்படி வாங்கியபோது
வானத்தில் போன பறவைகள் அப்படியே
நின்றுவிட்டன.
கடலில் எழும்பிய அலைகள் அந்தரத்தில்
ஸ்தம்பித்து விட்டன.
இரண்டாவது முறையாக செருப்படி வாங்கியபோது
பறவைகள் அதுபாட்டுக்குப் பறந்தன
அலைகள் அதுபாட்டுக்கு அடித்தன…
…………………………………………………………………
…………………………………………………………………
எல்லோரும் என்னை விகடகவி என்பதால் நான் எல்லாவற்றையும் விளையாட்டாக்கிக் காட்ட வேண்டியுள்ளது. எனவே 100 ஆவது செருப்படியின் போது இந்த உலகத்திற்கு முன்னால் நான் ஒரு மட்டையை உயர்த்திக் காட்டினேன்.

ஆனால் 101 ஆவது செருப்படி ரொம்பவும் வலுவாக நடு மொகரையில் விழுந்தது. நான் ஒரு விகடகவியாதலால் வாயை இளிப்பிற்குக் கொண்டுவர முயன்றேன். அதற்குள் கண்ணிரண்டும் கலங்கிவிட்டன.”

இந்தக் கடைசிவரியைப் படித்தபின் கவியும் அதிர்ச்சியும் மௌனமும் அடர்த்தியானது.ஒரு கவிதை தரக்கூடிய அதிகபட்ச அனுபவமும் அதுவே.
“சிவாஜி கணேசனின் முத்தங்கள்”

-இசை
வெளியீடு: காலச்சுவடு பதிப்பகம்
விலை: ரூ.70

வேளாங்கண்ணி தரிசனம்

உன்கையில் ஒருபிள்ளை இருக்கின்ற போதிலும்
உலகத்தைப் பார்க்கின்ற மாதா
தன்கையில் உள்ளதை தருகின்ற யாருக்கும்
துணையாகும் மேரி மாதா

கடலோரம் குடிகொண்ட மாதா
கனவோடு கதைபேசும் மாதா

கல்வாரி மலையிலே சொல்மாரி தந்தவன்
கருவாக நீதானே கோயில்
பொல்லாத உலகிலே நில்லாத நீதியும்
நிலையாக நீதானே வாயில்

மலரோடு மலரான மாதா
மதம்தாண்டி மணம்வீசும் மாதா

ஆனந்த வானிலே ஓர்மின்னல் வந்ததே
அம்மாநீ கருவான நேரம்
ஏனிந்த நாடகம் வான்செய்த சாகசம்
அருள்கொஞ்ச உருவான ராகம்

சுதியோடு லயமான மாதா
சுகமான இசையாக நீவா

மன்றாடும் நெஞ்சிலே நின்றாடும் தென்றலே
மரியேஉன் திருவாசல் வந்தேன்
ஒன்றாகும் அன்பிலே உன்கோல வடிவிலே
என்தேவி ஒளிரூபம் கண்டேன்

ஒளிவீசும் மெழுகோடு நீவா
உலகெங்கும் நலம்காண நீவா