இப்படித்தான் ஆரம்பம்-8

“ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்விலும் ஏதோவொரு தருணத்தில் என்னுடைய பாடல் எதிரொலிக்கும்”என்றார்
கவியரசு கண்ணதாசன்.தன் வாழ்வின் எல்லாத்தருணங்களிலும் கண்ணதாசனின் பாடல் ஒலிப்பதாய் உணர்ந்த பலரை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.
இலக்கிய அமைப்புகள் சார்பாகக் கண்ணதாசன் விழாக்கள் நடத்துவதில் ஆரம்பித்து,சசி போன்ற நிறுவனங்கள் துணையுடன் நடத்திய கண்ணதாசன் விழாக்கள்,மற்றும் உலகின் பல நாடுகளில் கண்ணதாசனைப் பற்றிப் பேசிய அனுபவங்கள்,அனைத்துமே எனக்கோர் உண்மையை உணர்த்தின.

தமிழ்மக்கள்,தங்கள் அந்தரங்கத்தில் நுழைந்த கவிஞராகக் கண்ணதாசனைக் கான்கிறார்கள்.
தங்கள் தனிவாழ்வின் அனுபவங்களை,வளமான தமிழால் பாடிய கவிஞராக மட்டுமின்றி,வாழ்வு பற்றிய தெளிவைத் தந்த கவிஞராகவும் கண்ணதாசனைக் காண்கிறார்கள்.என்னுடைய கணிப்பில் வெகுமக்கள் அப்படி நெருக்கமாக தங்களுடன் அடையாளப்படுத்திக் கொண்ட இன்னொரு கவிஞர் இல்லை.
ரீ மிக்ஸ் என்ற பெயரில் கண்ணதாசனின் வரிகளைக் கற்பழிக்கும் இன்றைய வன்கொடுமைச் சூழலில்
கூட கண்ணதாசன் வீடுகள் தோறும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

கண்ணதாசனின் ஒரு பாடலைக்கூட முழுதாகக் கேட்டிராத இன்றைய சிறுவர்களும் இளைஞர்களும்
கூட “அது கழுத்தில்லை கழுத்தில்லை கண்ணதாசன் எழுத்து”என்று பாடுவதைக் கேட்கும்போது சின்ன சந்தோஷம் பற்றிக் கொள்கிறது.

கண்ணதாசனை நேரடியாக அறிந்து கொள்ளும் இசைச்சூழல் இல்லாமல் போனாலும்கூட,தமிழ் சினிமாவின் கடைசிப் பாடலாசிரியன் இருக்கும்வரை கண்ணதாசனின் பெயர் திரும்பத் திரும்ப
சொல்லப்படும் என்றே தோன்றுகிறது.

“காளிதாசன் கம்பன் நாளை வாழ்த்தும் தலைமுற-நாங்க
கண்ணதாசன் தொடங்கிவச்ச பாட்டுப் பரம்பர”

“காளிதாசன்,கண்ணதாசன்,கவிதைநீ..நெருங்கிவா”

“மீன்செத்தா கருவாடு நீசெத்தா வெறுங்கூடு கண்ணதாசன் சொன்னதுங்க”

“கண்ணதாசன்போல தண்ணியடித்தால் கவிதை வருமா கழுதைக்கு”

“கண்ணதாசனே கண்ணதாசனே வந்துவிடு-என்
காதல் கவிதை வரிகளைக் கொஞ்சம் திருத்திக் கொடு”

“சொன்னான் நம்ம கண்ணதாசன் பாட்டுலெ-ஒருசேதி
அது தேவையிப்ப நாட்டுலெ”

போன்ற பாடல்கள் கண்ணதாசனின் இடத்தை உறவுணர்வோடும்,உரிமையோடும் நினைவுகூரும் கவிஞர்களின் பிரியத்தை உணர்த்துபவை.
“கண்ணதாசன் காரக்குடி”போன்றவை விதிவிலக்குகள்.

கண்ணதாசனின் எழுத்துக்களால் தங்கள் வாழ்வில் மலர்ச்சி கண்ட மனிதர்கள்,
அவர்பால் கொண்ட நன்றியுணர்வின் காரணமாக தமிழகமெங்கும் எத்தனையோ
அமைப்புகளை அவர் பெயரால் தொடங்கினர்.கோவை,ஈரோடு,சேலம் போன்ற
பகுதிகளில் இத்தகைய உணர்வும் அமைப்புகளும் அதிகம்.

பீளமேடு கவியரசு கண்ணதாசன் கலை இலக்கியப்பேரவை வலிமையாக வளர்ந்தது.
பக்கத்திலுள்ள சிற்றூர்களில் கிளை அமைப்புகள்,கிளை அமைப்பு தொடங்க முடியாத இடங்களில் கண்ணதாசன் விழாக்கள் என்று பட்டையைக் கிளப்பினார்கள்.
இவர்களைப் பெரிதும் ஊக்குவித்தவர்களில் எல்.சோமு குறிப்பிடத்தக்கவர்.

செட்டிநாட்டுக்காரரான இவர் அசப்பில் கண்ணதாசனைப் போலவே இருப்பார்.இதை யாராவது சொன்னால் உடனே முகம்மலர்ந்து கண்ணதாசன் போலவே சிரிப்பார்.
கண்ணதாசன் கலை இலக்கியப்பேரவை சார்பில் மகளிர் அணி தொடங்கப்பட்டது.விஜயசாந்தி,ஜெயந்தி என்று பலரும் மகளிர் அமைப்பை வலிமையாக இயங்க வைத்தர்கள்.
இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் கவிஞர் வைரமுத்து அவர்களுடனான என் அறிமுகமும் அரும்பியது.கோவையில் அவருடைய ‘சிகரங்களை நோக்கி’ நூல் வெளியீட்டு விழாவை நடத்தினோம். அதற்கடுத்த நாள் கண்ணதாசன் விழாவில் அவர் சிறப்புரை நிகழ்த்துவதாக அமைத்திருந்தோம்.

பட்டுக்கோட்டையா கண்ணதாசனா?,கண்ணதாசனா வைரமுத்துவா என்பது போன்ற
கோழிச்சண்டைகள் தமிழக மேடைகளில் பட்டிமன்றம் என்ற பெயரில் அதிகமாக அரங்கேறிக் கொண்டிருந்த காலம் அது.பட்டுக்கோட்டைக்கும் கண்ணதாசனுக்கும் இருந்த சகோதர பாசத்தை,கண்ணதாசன் வைரமுத்து இடையிலான குருசிஷ்ய பாவத்தை இத்தகைய மேடைகள் கொச்சைப்படுத்துகின்றன என்பது என் அபிப்பிராயம்.

கண்ணதாசனைப்பற்றி தரக்குறைவாய் எழுதிய பத்திரிகையாளர் ஒருவரை பட்டுக்கோட்டை அடிக்கப் போனார்.பட்டுக்கோட்டை மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டதும் முதல் ஃபோன் கண்ணதாசனுக்குத்தான்.அங்கே முதலில் வந்தவரும் அவரே.பட்டுக்கோட்டை இறந்ததும்,”தன்னுயிரைத் தருவதனால் தங்கமகன் பிழைப்பானா?என்னுயிரைத் தருகின்றேன் எங்கே என் மாகவிஞன்”என்று எழுதியவர் கண்ணதாசன்.

அதேபோல் கண்ணதாசன் மீது வைரமுத்து கொண்டிருக்கும் அளப்பரிய பக்தி பற்றி
“ஒரு தோப்புக் குயிலாக’புத்தகத்தில் விரிவாக எழுதியிருக்கிறேன்.தமிழ் மக்களுக்கு,கவிஞர்கள் மத்தியிலான இந்தப் பாசம்தான் சென்று சேர வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு எப்போதுமே உண்டு.

கண்ணதாசன் விழாவில் வைரமுத்து கலந்து கொள்கிறார் என்பதே மிகப்பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது.மேளதாளம் முழங்க வரவேற்பு தரப்பட்டது.
“வானத்தின் நீலத்தை எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்.அருவியின் ஆலோலத்தை எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும்
கேட்டுக் கொண்டிருக்கலாம்.கண்ணதாசனின் பெருமையை எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம்” என்று அவர் தொடங்கிய போது
அரங்கம் கரவொலியில் அதிர்ந்தது.

இந்த விழாவில் கவிஞர் வைரமுத்து கலந்து கொண்டதால் இரண்டு நன்மைகள் நிகழ்ந்தன.கவிஞர் வைரமுத்து சமூக இலக்கியப்பேரவை கோவயில் கிளைபரப்பிய போது கண்ணதாசன் இயக்கம் அதனைத் தோழமையுடன் அரவணைத்தது.அதேபோல அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் கோவையில் கண்ணதாசன் விழா நடந்தபோதெல்லாம்,கவிஞர் வைரமுத்துவின் கட் அவுட்டும் விழா அரங்கில் பிரதானமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது.

கவிஞர் வைரமுத்துவை குறை கூறுவதன் மூலமே கண்ணதாசன் விழாவில் கைத்தட்டல் பெறலாம் என்ற உத்தியை ஊரெங்கும் கடைப்பிடித்து வந்த ஒருசில பேச்சாளர்கள்,இந்த அரங்கத்தில் தடுமாறினார்கள். கண்ணதாசனை உணர்வுபூர்வமாகப் பேசுகிற பேச்சாளர்கள் அந்த அரங்கினை ஆட்சி செய்தார்கள்.
கண்ணதாசனைக் கேட்டும் கற்றும் தேறிய பார்வையாளர்கள் ஆளுகையில் அந்த
அரங்கம் இருந்தது. ஊடகங்களின் துணையால் விளம்பரம் பெற்ற பல பட்டிமண்டபப் புலிகள்,இந்த அரங்கை வெற்றி கொள்ள முடியாமல் மண்ணைக் கவ்வியதும் நிகழ்ந்தது.”என்னடா இது! மதுரைக்கு வந்த சோதனை!”என்று அவர்கள் வருத்தத்துடன் விடைபெற்றனர்.

பேச்சுக்கலைக்கு ஆதாரம்,பாரதி சொன்ன அடிப்படை வரையறைதான்:
“உள்ளத்தில் உண்மையொளி உண்டாயின் வாக்கினிலே ஒளியுண்டாகும்” என்பது,
கண்ணதாசன் மேடைகளில் மீண்டும் நிரூபணமானது.

(தொடரும்)

இப்படித்தான் ஆரம்பம்-7

பீளமேடு, தொழிலாளர்கள் நிறைந்த பகுதி.கண்ணதாசன் பேரவையிலிருந்த பலரும் தொழிலாளர்களே.அவர்கள் வாழ்க்கைமுறை எனக்குப் பரிச்சயமில்லாத ஒன்று.ஹாஃப் நைட்,ஃபுல் நைட் என்றெல்லாம் பலதும் சொல்வார்கள்.சிங்கை முத்து,பேரவைக்காக அறை ஒன்றைக் கொடுத்திருந்தார்.அதுவரை பைந்தமிழ் அச்சகத்தில்தான் பேரவை நண்பர்கள் கூடுவார்கள்.நான் வாரம் ஒருமுறையாவது அங்கே செல்வதுண்டு.
காலையில் மில்லுக்குப் போகும்முன் காளிதாஸ் சைக்கிளை உருட்டிக் கொண்டே பேரவைக்கு வருவார்.அவர் வருகிற போது பேரவை நண்பர்கள் யாரும் இல்லாவிட்டால்
பிரச்சினையில்லை”பொட்டாட்டம்” மில்லுக்குப் போவார்.பேரவை உறுப்பினர் ஒருவரைப்பார்த்தாலும் காளிதாசுக்குள் கண்ணதாசன் இறங்கி விடுவார்.கோட்டையை விட்டு வேட்டைக்குப் போகும் சுடலைமாடசாமி எதிர்ப்படுபவரை அறைகிற கதைதான்.
“ஒரு பாட்லீங்க ராஜேந்திரன்..” என்று தொடங்கினால் ராஜேந்திரன்,காளிதாஸ்,இருவருமே அன்றைக்கு லீவுதான்.தினசரி சந்திப்புகள்,வாராந்திர இலக்கிய அமர்வுகள் ஆண்டுக்கொரு விழா என்று உற்சாகமாக இயங்கியது பேரவை.
இதற்கிடையே கோவை சசி அட்வர்டைசிங் உரிமையாளர் திரு.சுவாமிநாதன் வாழ்வில் ஓர் அசம்பாவிதம் நடந்தது.கோவையில் ஏழாம் வகுப்பு வரை ஏ.எல்.ஜி. மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியிலும்.எட்டாம் வகுப்பிலிருந்து மணிமேல்நிலைப்பள்லியிலும் படித்தேன்.மணி மேல்நிலைப்பள்ளி தலைமையாசிரியர்,பி.வி.பத்மநாபன் என்னைப் பெரிதும் ஊக்குவித்தவர்களில் ஒருவர்.நான் படிப்பில் வெகுசுமார் என்றும் அவருக்குத் தெரியும்.கவிதைகள் எழுதுவேன் என்றும் தெரியும்.இவை இரண்டுமே என் பலங்கள் என்று அவர் நினைத்தார்…என்னைப் போலவே!
மற்ற ஆசிரியர்களிடம்,”விடுங்க சார்! நூறு மார்க் எல்லாரும்தான் வாங்கறான்.இவனுக்கு மரத்தைப் பார்த்தா வித்தியாசமாத் தோணுது,பறவையைப் பார்த்தா பேசனும்னு தோணுது” என்று பரிந்து பேசுவார்.

நான் முதுகலை மாஸ் கம்யூனிகேஷன் படித்தபோது,அவர் ஓய்வு பெறுவதாகவும்,அவருக்கான வழியனுப்பு நிகழ்ச்சியை நான் தொகுத்து வழங்க வேண்டுமென்றும் பள்ளியிலிருந்து அழைத்திருந்தார்கள்.மணிமேல்நிலைப்பள்ளி
முன்னாள் மாணவர் சங்கம் அந்த விழாவை நடத்தியது.

பத்மநாபன் நல்ல கல்வியாளர்.சுவாரசியமான மனிதர்.சிறந்த ஆசிரியர்களுக்கு தண்டிக்கத் தெரியாது என்பது அவர் விஷயத்திலும் உண்மையானது.ஆனால் தலைமையாசிரியராக இருந்ததால் அவர் தண்டிக்க வேண்டியிருந்த நேரங்கள்,அவருக்குத் தரப்பட்ட தண்டனைகளாகவே இருந்தன.நல்ல உயரம்.கண்ணாடிக்குள் தெரியும் போலீஸ் கண்கள்.மழிக்கப்பட்ட முகம்.தலைமையாசிரியர்களின் தலையாய இலக்கணமாகிய வழுக்கை.

சரளமாகப் பேச வரும்.திட்டும்போது மட்டும் தடுமாறுவார்.ஒரு வாக்கியத்தைத் தொடங்கும் போதும்,வாக்கியத்தை முடிக்கும் போதும்,வாக்கியத்தின் நடுவிலும் தோராயமாக ஐந்தாறு பழமொழிகள் சொல்வார்.

இங்கே ஒருஃபிளாஷ் பேக்.
நான் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போது,எங்கள் பள்ளி முன்னாள் தலைமையாசிரியரும்,பள்ளித் தாளாளருமான
திரு,சின்னசாமி நாயுடு இறந்திருந்தார்.நான் அவருக்கு ஓர் இரங்கல் கவிதை எழுதியிருந்தேன்.
“விடிவெள்ளி விடைபெற்றுச் சென்றதோ-இனி
வாழுங்கள் என்வழியில் என்றதோ
அடிவேரும் அடியோடு சரிந்ததோ
அரியதொரு சரித்திரமே முடிந்ததோ”
என்று தொடங்கிய அந்தக் கவிதையை என் தமிழாசிரியர் க.மீ.வெங்கடேசனிடம்
காட்ட,அவர் தலைமையாசிரியரிடம் காட்ட,ஓவிய ஆசிரியர் தண்டபாணியைக் கொண்டு
அந்தக் கவிதையை ஒரு கறுப்பு சார்ட்டில் வெள்ளை வண்ணத்தில் தீட்டி,கூடவே சின்னசாமி நாயுடுவின் உருவத்தையும் வரைந்து பள்ளியில் பெரிதாக மாட்டி வைத்தார்கள்.அன்று நடந்த இரங்கல் கூட்டத்தில்,பள்ளி அறங்காவலர்,திரு.ஜி.கே.சுந்தரம்,தலைமையாசிரியர் பத்மநாபன் ஆகியோர் பேசியபிறகு நான் அந்தக் கவிதையை வாசித்தேன்.

அந்தக்கூட்டம் முடிந்து கீழே வந்ததும் எல்லோரும் பாராட்ட,12ஆம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த அம்பலவாணன் மட்டும் காதுக்கருகே வந்து,”யார் எழுதிக் கொடுத்தாங்க” என்று ரகசியமாக விசாரித்தான்.செத்தும் கொடுத்தார் சீதக்காதி என்பது போல எனக்கு புகழையும் புதுவாழ்க்கைக்கான திறவுகோலையும், செத்தும் கொடுத்தார் சின்னச்சாமி என்பது எனக்கு அப்போது தெரியாது.

இந்த சம்பவத்தால் பத்மநாபன் அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான மாணவனாக ஆகியிருந்தேன்.”விளையும் பயிர் முளையில் தெரியும்”என்ற பழமொழியை அவர் அடிக்கடி என்மேல் பிரயோகித்து வந்தார்.
அவருக்கான வழியனுப்பு விழாவை நான் தொகுத்து வழங்கியதும்,முன்னாள் மாணவர் சங்கத் தலைவரான சசி அட்வர்டைசிங் சுவாமிநாதன்,தன்னுடைய விசிட்டிங்கார்டை என்னிடம் தந்து,”நாளைக்கு வந்து எங்க ஆபீஸ்லே ஜாய்ன் பண்ணிக்கங்க” என்றார்.
“சார்! நான் படிச்சுகிட்டிருக்கேன் சார்!” என்றதும்,”பரவாயில்லை!சாயங்காலத்திலே ரெண்டு மணிநேரம் வந்தீங்கன்னா போதும்” என்றார்.

எனக்கிருந்த விளையாட்டுப்புத்தியில் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.இரண்டு மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் அவரிடமிருந்து அழைப்பு.”இன்னைக்கு ஆபீசுக்கு வாங்களேன்” என்றார்.
சென்றேன்.அப்போதே நவீனமாக இருந்தது அலுவலகம்.வரவேற்பறையில் காத்திருந்தேன் மிக அழகான
தட்டச்சிகள் இருந்தனர்..
“எந்திரத்தில் உள்ள எழுத்தாய்ப் பிறந்திருந்தால்
வந்தென்னைத் தீண்டும் விரல்”
என்று மனசுக்குள் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது உள்ளே போகச் சொன்னார்கள்.
உற்சாகமாக வரவேற்றார் சுவாமிநாதன்.பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே
காபி வந்தது.அலுவலக மேலாளர் சங்கரிடம் சொல்லி எனக்கான பணிநியமன உத்தரவைத் தயார் செய்யச் சொன்னார்.தினமும் மாலை 4-6 வேலை நேரம்.சங்கர் தயார் செய்த பணிநியமன உத்தரவில் மாதச் சம்பளம் 500/ என்றிருந்தது.சுவாமிநாதன் அதை அடித்து விட்டு 750/ என்று திருத்தினார்.1990ல் தினம் இரண்டுமணிநேரம்
வந்து போக 750/ரூபாய் என்பது என் ஆசையையும் தூண்டியது.வேலையில் சேர்ந்தேன்.ஆறே மாதங்களில் சம்பளத்தை 1250ரூபாய்களாக உயர்த்தினார்.

பாரதிதாசன் நூற்றாண்டுவிழாவிற்கு சசி விளம்பர நிறுவனம் வாயிலாக பாரதிதாசனின் வாசகங்கள்
அடங்கிய ஸ்டிக்கர்கள் வெளியிடச் செய்தேன்.பாவேந்தர் நூற்றாண்டு விழாவையும் நடத்தினோம்.சசி
விளம்பர நிறுவனம் சார்பாக நாங்கள் நடத்திய அடுத்த விழா என்னவென்று இந்நேரம் யூகித்திருப்பீர்கள்…. ஆமாம்! கண்ணதாசன் விழாதான்!!

(தொடரும்)

இப்படித்தான் ஆரம்பம்-6

கனவுகளுடன் தொடங்கப்படும் அமைப்புகள் காற்றில் கலைவதும்,காற்றில் கட்டப்படும் சீட்டுக்கட்டு மாளிகைகள் காலூன்றி எழுவதும்,புதிதல்ல.பீளமேடு கவியரசு கண்ணதாசன் கலை இலக்கியப் பேரவை
தொடங்கப்பட்ட நாட்களில் எனக்கு அதன்மேல் பெரிய நம்பிக்கை இருக்கவில்லை.
முதல்காரணம்,அதற்குத் தலைவர்,உள்ளூர் அரசியல் பிரமுகர்.இரண்டாவது காரணம்,அந்த அமைப்பில் பெரும்பங்கு வகித்த ஆலைத்தொழிலாளர்கள்.

அரசியல் பிரமுகர்கள் ஏற்கெனவே தங்களை ஓர் அரசியல் அமைப்பில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருப்பார்கள்.
ஆலைத் தொழிலாளர்கள் ஏதேனுமோர் அரசியல் சித்தாந்தத்தின் ஆளுகைக்குள் இருப்பார்கள். எனவே
கலை இலக்கிய அமைப்பொன்றைத் தொடங்கிவிட்டார்களே தவிர தொடர்வார்களா என்கிற கேள்வி எழுந்தது உண்மை.ஆனால் மிக வலிமையான அமைப்பாக அந்தப்பேரவை உருவாக அவர்களுக்குக்
கண்ணதாசன் மீதிருந்த களங்கமில்லாத பக்தியே காரணம்.

அமைப்பின் தலைவர்,சிங்கை முத்து.அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் பிரமுகர்.அமைப்பின் செயலாளர்,காளிதாஸ்.ஆலைத் தொழிலாளி.சிங்கை முத்துவிற்கு ஹோப்காலேஜ் பகுதியில் ஒரு திரையரங்கம்,ஒரு திருமணமண்டபம்,ஒரு பேக்கரி ஆகியவை சொந்தம்.அரிமா இயக்கத்திலும்,
அவர் முக்கியப் பொறுப்பில் இருந்தார்.

கண்ணதாசன் மீது வெறிகொண்ட பக்தர் காளிதாஸ்.ஒர் இயக்கத்தை உருவாக்கி வழிநடத்தும் பண்புகள்
அவரிடம் இயல்பாகவே இருந்தன.பேச்சாற்றல் போன்ற அம்சங்கள் அவரிடம் பெரிதாக இல்லை.ஆனால்
மிகக் குறுகிய காலத்தில் கண்ணதாசன் பேரவையை வலிமையாக வளர்த்தெடுத்தார் அவர்.சிவந்த உருவம்.சிரித்த முகம்.பூனைக்கண்கள்.அப்போது பேரவை,பைந்தமிழ் அச்சகத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.பைந்தமிழ் அச்சக உரிமையாளர் திரு. கந்தசாமி.அவருடைய புதல்வர்கள் கணேசன்,ஆனந்தன் இருவருமே பேரவையின் தீவிர உறுப்பினர்கள்.குணசேகரன்,கனராஜ்,ராஜேந்திரன்,பாலச்சந்திரன்,வேலுமணி,தேவ.சீனிவாசன் என்று பலரும் அந்த அமைப்பில் இருந்தார்கள்.

கோவையின் பிரதான சாலைகளாகிய அவினாசி ரோட்டையும் திருச்சி ரோட்டையும் இணைக்கும் முக்கியமான சாலை காமராஜ் ரோடு.காமராஜ் ரோட்டின் மீதே மணீஸ் தியேட்டரும்,சற்றே உள்ளடங்கி
மணிமகால் என்கிற திருமண மண்டபமும் இருந்தன. சொந்தமாக ஒரு மண்டபம் இருப்பது ஓர் அமைப்பிற்கு எவ்வளவு பெரிய பலம் என்று அப்போதுதான் தெரிந்தது.

மண்டபம் கொடுக்க சிங்கை முத்து,அழைப்பிதழ் அடிக்க பைந்தமிழ் அச்சகம்,விழா ஏற்பாடுகளை
துல்லியமாகச் செய்ய காளிதாஸ்,தீவிரமாக உழைக்க உறுப்பினர்கள்,தலைப்புகள் தேர்ந்தெடுக்கவும்,பேச்சாளர்களைத் தெரிவு செய்யவும் தொடர்பு கொள்ளவும் நான் .போதாதா!

கண்ணதாசனுக்குக் கோலாகலமான விழாக்களை எடுத்துத் தள்ளியது பேரவை.ஆலைத் தொழிலாளர்களின் வேலைப்பளு,சம்பந்தப்பட்ட மற்றவர்களின் வெவ்வேறு பணிகள் ஆகியவற்றுக்கிடையே,இது வெறும் ஆண்டுவிழா அமைப்பாக அருகிப் போயிருந்தாலும் யாரும்
கண்டுகொண்டிருக்க மாட்டார்கள்.ஆனால் முதலில் வாரம் ஒருமுறை என்று தொடங்கி,பிறகு பேரவை உறுப்பினர்கள் தினம்தினம் சந்தித்துக் கொள்ளும் அமைப்பாக உருவானது கவியரசு கண்ணதாசன் கலை இலக்கியப் பேரவை.

சுகிசிவம் அவர்கள் தலைமையில் பட்டிமண்டபம்,சுழலும் சொற்போர் என்று விதம்விதமான நிகழ்ச்சிகள் இங்கே நடந்தன. மேடையில் பேசியவர்களைவிட பேரவை உறுப்பினர்கள் கண்ணதாசனை மிக நன்றாகத் தெரிந்து வைத்திருந்தார்கள்.

கண்ணதாசன் பேரவையில் இருந்தவர்களில் ஒருவரான கனகராஜ்,வித்தியாசமான மனிதர்.
கவியரசு கண்ணதாசனின் கவிதை வரிகளைச் சொல்லி புதிர்போட்டு புதிய விடைகளைக் கண்டுபிடிப்பார்.

“பட்டகடன் தீர்ப்பேனா?பாதகரைப் பார்ப்பேனா?பாவலர்க்கு மேடையிலே பரிந்துரைக்கப் போவேனா?
கொட்டுகிற தேளையெல்லாம் கும்பிட்டு நிற்பேனா?கொல்லும் கவலைகளைக் குடித்து மறப்பேனா?”
என்பது கவிஞரின் கவிதை வரிகள்.

தயங்கித் தயங்கித்தான் ஆரம்பிப்பார் கனகராஜ்.”சார்! இந்தக் கவிதையிலே கவிஞர் ” கொட்டுகிற தேளையெல்லாம் கும்பிட்டு நிற்பேனா?” அப்படீன்னு ஏன் பாடினார் தெரியுங்களா?”என்று ஆரம்பிப்பார்.

“தெரியலீங்களே கனகராஜ்”

‘அதாவதுங்கோ..இந்தத் தேளு பார்த்தீங்கன்னா,ஒருத்தர கொட்டோணும்னு வைங்க..கொடுக்கைத் தூக்குமுங்க.அப்போ அதோட காலு ரெண்டு பார்த்தீங்கன்னா,கும்புடற மாதிரி குவிஞ்சிருக்குமுங்கோ.
நம்ம கவிஞரு அப்பிராணியாச்சுங்களா….அது கும்புடுதாக்கும்னு இவுருங் கும்புட அது போட்டுத் தள்ளீருமுங்கோ.நம்ம கவிஞரு கூடப் பழகினவிய பலபேரும் அப்படி தேளாத்தான் இருந்திருக்காங்கோ..”

கவிஞரின் கவிதைகளுக்கு கனகராஜ் போலப்பல பாமரப் பரிமேலழகர்கள் பேரவையில் இருந்தார்கள்.
தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்காக ஸ்ரீபெரும்புதூர் வந்த ராஜீவ்காந்தி மனித வெடிகுண்டுக்கு பலியாகியிருந்த சமயம்.

“நம்ம கவிஞரு சொன்ன மாதிரியே நடந்து போச்சுங்கோ”என்றார் கனகராஜ்.
“என்ன கனகராஜ்”? என்றதும்,நேரு மறைந்த போது கண்ணதாசன் எழுதிய ஏராளமான கவிதைகளிலிருந்து
மிகச்சரியாக மூன்று வரிகளை எடுத்துக் காட்டினார் .

‘அம்மம்மா என்ன சொல்வேன் அண்ணலைத் தீயிலிட்டார்!
அன்னையைத் தீயிலிட்டார்! பிள்ளையைத் தீயிலிட்டார்!”

“பாருங்கோ! அண்ணல்னு காந்தியைத்தானேங்க சொல்வோம்.காந்தியவும் கொன்னாங்கோ.’அன்னையைத் தீயிலிட்டார்! பிள்ளையைத் தீயிலிட்டார்னு பாடுனாரு.இந்திரா காந்தியயுமு
இப்போ ராஜீவையுமு கொன்னுட்டாங்கோ” என்று தயங்கித் தயங்கிச் சொல்லி விட்டு மெல்ல நகர்ந்து விட்டார் கனகராஜ்.
சுகிசிவம் அவர்களுக்கு எழுதிய கடிதமொன்றில் கண்ணதாசனை,”ஆறடி வளர்ந்த அப்பாவித்தனம்”என்று வர்ணித்திருந்தார்அவர்.

கண்ணதாசன் பேரவை உறுப்பினர்கள் பலருடைய வீடுகளில் கவிஞர் படம் மாட்டப்பட்டிருக்கும்.உறுப்பினர்களின் சகோதரிகளுக்கோ,உறுப்பினர்களுக்கோ நடைபெற்ற
திருமண அழைப்பிதழ்களில் கவிஞரின் படமும்,அவருடைய மங்கல வரிகளும் கண்டிப்பாக
இடம்பெற்றிருக்கும்.

இன்று நடுத்தர வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் பலர்.அவர்களில் பெரும்பாலோர் இன்னும் என்னுடன் தொடர்பில் இருக்கிறார்கள்.கனகராஜைத் தவிர..

தீவிர கடன்சுமை காரணமாய் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தற்கொலை செய்து கொண்டார் கனகராஜ்.

(தொடரும்)

ஓசை எழுப்பும் உள்மனமே

வீசிய பந்தின் விசைபோலே

வெய்யில் நாளின் திசைபோலே

ஏசிய வார்த்தையின் வலிபோலே
எழுதி முடியாக் கவிபோலே
பேசிட முடியாத் தீவிரமாய்
பேறுகாலத்தின் ஆத்திரமாய்
ஓசை எழுப்பும் உள்மனமே

உண்மைகள் தூங்கட்டும் உன்னுடனே
எல்லாச் சொல்லையும் சொல்வதெங்கே
எல்லாக் கனவையும் காண்பதெங்கே
நில்லாப் பொழுதுகள் மீள்வதெங்கே
நினைவுகள் அனைத்தையும் வாழ்வதெங்கே
கல்லால் எறிந்த காயங்களே
கண்ணைக் கட்டிய மாயங்களே
பொல்லா விடுகதைப் பொழுதுகளே
போதிக்க என்னென்ன பாடங்களே

உலகை வெல்வதும் ஒருபொழுது
உவகை மிகுவதும் ஒருபொழுது
நிலைகள் குலைவதும் ஒருபொழுது
நிஜங்கள் உணர்வதும் ஒருபொழுது
மலராய் மலர்வதும் ஒருபொழுது
மெழுகாய் உருகவும் ஒருபொழுது
மலையாய் எழுவதும் ஒருபொழுது
மனவான் காண்பது பலபொழுது

காட்சிப் பொருளாய்இருக்கும்வரை
காண்பவை எல்லாம் போராட்டம்
சூழ்ச்சிக் கிரையாய் ஆகும்வரை
சோர்வு கொடுக்கும் திண்டாட்டம்
சாட்சிப் பொருளாய் ஆனபின்னே
சட்டென்று விலகும் பனிமூட்டம்
ஆட்சி புரிகிற அமைதியிலே
ஆனந்தம் பருகிடு வண்டாட்டம்

இராமனிடம் சில கேள்விகள்

சித்திர மாடத்தின் மேலிருந்து-அந்தச்
சீதைதன் தாய்மடி பார்த்திருந்தாள்
எத்தனை நெஞ்சுரம் காகுத்தனே-உன்
அத்தை மடியினில் நடந்துவந்தாய்

கல்லாய்க் கிடந்த அகலிகையும்-உன்
கால்துகள் பட்டதும் பெண்ணானாள்
முள்ளாய் முளைத்த தாடகையும்-உன்
மோதுகணை பட்டேன் மண்ணானாள்?

நாத மொழிகேட்ட சபரியுமே-உனை
நேர்கொண்டு பார்த்ததில் வீடுபெற்றாள்
காதல் மொழிசொன்ன சூர்ப்பநகை-உன்
கண்களில் பட்டென்ன பாடுபட்டாள்

காதல் நெருப்பில் சிலகாலம்-கொடுங்
காட்டு நெருப்பினில் சிலகாலம்
ஆதரவில்லாமல் தென்னிலங்கை- மண்ணில்
அச்ச நெருப்பினில் சிலகாலம்

கற்பின் பெருங்கனல் சானகியும்-அய்யோ
கண்ட துயரங்கள் பார்த்துவிட்டாய்
அற்புதப் பெண்ணவள் வாடும்படி-நீ
அக்கினி யில்இட்டு வாட்டிவிட்டாய்

வாலியை மட்டுமா?யாரையும்நீ
வாழ்வினில் நேர்படக் கொல்வதில்லை
கால்ன் எனுமம்பை ஏவுகிறாய்-எவர்
கண்களின் முன்னும்நீ செல்வதில்லை

எல்லாம் மறைபொருள் உன்னிடத்தில்-உனை
எல்லா மறைகளும் தேடிவரும்
சொல்லால் அளக்கிற கம்பன்தமிழ் -உனை
சிக்கெனப் பிடித்துக் காட்டிவிடும்

காலக் கணக்குகள் நீத்தவன்நீ-என்று
காரியம் யாவிலும் காட்டிக் கொண்டாய்
சீலக் கவிமன்னன் கம்பன்வைத்த-ஒரு
செந்தமிழ்க் கண்ணியில் மாட்டிக் கொண்டாய்

ஜீவநதியொன்று….

திருவடித் தாமரை மலர்ந்தது
தேன்துளி என்னுள் நிறைந்தது
குருவடிவாக அருளுருவாக
குளிர்மழை இங்கு பொழிந்தது-என்
கொடும்வினை எல்லாம் கரைந்தது
 
சுடுமணல் வழியினில் தினம்நடந்தேன்-ஒரு
தருநிழல் தேடியே தினம்நடந்தேன்
திருமுகம் அறிந்ததும் மனம் குளிர்ந்தேன்-உன்
அருளெனும் சுனையினில் உயிர்நனைந்தேன்

தாவரம் ஒன்றின் தவிப்படங்க
ஜீவநதியொன்று தரையிறங்க
அடடா…இதுஎன்ன அதிசயமோ
அதுதான் அதுதான் ரகசியமோ

வினைகளின் வலையினில் நேற்றின்சுகம்
புதிரென்று விரட்டிடும் பார்த்த சுகம்
கதவுகள் திறந்ததும் காற்றின்சுகம்
குழலினில் மிதந்திடும் பாட்டின் சுகம்

ஏங்கிடும் வாழ்வினில் ஏதுசுகம்
தாங்கிடும் உன்கரம் தேவசுகம்
உணர்ந்தேன்… உனது பாதசுகம்
உடைந்தேன் அதுதான் ஞானசுகம்

ஆடலில் பேசிடுவான்

கீற்று நிலாவினில் பாலினை ஊற்றிக்
கிறுக்கன் தலைசுமந்தான்
ஊற்றி விடுமென்ற அக்கறை இன்றி
ஊர்த்துவம் ஆடுகிறான்
ஈற்றினை அறியா வான்வெளியெங்கும்
ஈசன் ஆடுகிறான்
போற்றி யிசைக்கிற விண்மீன் திரள்களின்
பாட்டினுக் காடுகிறான்

நாதம் இவனது நாபியில் பிறந்தது
நாளும் புதிய ஸ்வரம்
பாதம் அசைந்திட பூமி சுழலுது
பொழுதுகள் இவனின் வரம்
வேதம் இவனது வார்த்தையில் மலர்ந்தது
வானம் இவனின் தவம்
மோதி அலைகிற பேரலை யோசிவன்
மூச்சினில் உருண்டு வரும்

சாத்திரம் கிரியைகள் சார்புகள் அனைத்தையும்
சாய்ப்பது இவனின் வெறி
தோத்திரம் உகக்கிற தோடுடை செவிகளில்
தோய்வது கவிதை வரி
ஆத்திரம் ஆனந்தம் அத்தனை யும்இவன்
ஆடலில் பேசிடுவான்
மாத்திரைப் போதினில் கோள்களை விழுங்கி
மீண்டும் படைத்திடுவான்

ஊன்றிய திருவடி ஒருமுறை சுழல்கையில்
ஊழ்வினை முடிந்துவிடும்
தோன்றிய பால்வெளி துலங்கிடும் படியவன்
தாண்டவம் நிகழ்ந்துவிடும்
ஈன்றவர் என்றிங்கு யாருமில் லாதவன்
ஈசனின் பிள்ளைகள் நாம்
மான்திகழ் கையினன் மழுவுடை நாயகன்
மலரடி சலங்கைகள் நாம்

லிங்க பைரவி

பைரவி வந்தாள் பைரவி வந்தாள்

பத்துத் திசையதிர
ஷங்கரி வந்தாள் ஷாமளை வந்தாள்
எங்கள் உளம் குளிர
கண்ணொரு மூன்றிலும் மின்னும் நெருப்புடன்
அன்னை உருவெடுத்தாள்
எண்ணிய காரியம் யாவும் நடத்திட
இங்கு குடிபுகுந்தாள்

யோகத் தலமல்லவா-இது
தியானத் தலமல்லவா
மோகத்திருவுருவாய்- எங்கள்
பைரவி வந்தமர்ந்தாள்
லிங்க வளாகத்திலே-ஒரு
ரௌத்திரக் கோலத்திலே
பொங்கும் ஒளியாக-அன்னை
பேரருள் செய்ய வந்தாள்

கேட்ட வரம் கொடுப்பாள் -அன்னை
கேடுகள் நீக்கிடுவாள்
ஆட்டங்கள் ஆடிடுவாள் -அன்னை
அச்சந் தொலைத்திடுவாள்
ஊட்டங் கொடுத்திடுவாள்-அன்னை
ஊக்கங் கொடுத்திடுவாள்
வாட்டங்கள் போக்கிடுவாள்-அன்னை
வேண்டும் நலங்கொடுப்பாள்

ஆசையுடன் தொழுதால்-அவள்
ஆனவினை துடைப்பாள்
ஓசைதரும் எதிலும் -அவள்
ஓங்காரம் ஆகிடுவாள்
பேச இனியவளாம்-லிங்க
பைரவி வந்துவிட்டாள்
ஈஷாவில் இன்னும்பல
அற்புதம் செய்ய வந்தாள்

மந்திர தேவியன்றோ-அன்னை
தந்திர ராணியன்றோ
எந்திரம் ஆளுபவள்- இங்கு
என்னென்ன செய்ய வந்தாள்
முந்தி அருள் கொடுக்கும்-தியான
லிங்க வளாகத்திலே
வந்தவள் பைரவியாம்-அவளை
வந்தனை செய்திடுவோம்

சத்குரு பிறந்தநாள்-செப்டம்பர் 3

நீவந்த நாளின்றுதானோ-இதை

நீசொல்லி நான்நம்புவேனோ
வான்வந்த நாள்தானே நீவந்தநாள்-மலரில்
தேன்வந்த நாள்தானே உன் பிறந்தநாள்

ஆதார சுருதிக்கு ஆண்டேது நாளேது
அய்யாநீ அதுபோன்ற சங்கீதமே
பேதங்கள் ஏதொன்றும் பாராத திருவேநீ
பிரபஞ்சங்கள் முழுமைக்கும் பூபாளமே

முடிவேதும் இல்லாத ஆகாயமே-உன்
மடிமீது நான்கூடப் பூமேகமே
படியாத என்னெஞ்சம் படிகின்ற இடமாகும்
மலராக அசைகின்ற உன்பாதமே-

உன்பார்வைஒளியாக என்னெஞ்சம் அகலாக
என்னுள்ளே ஒருஜோதி உருவானதே
என்மோகப் புயல்வீச என்தேகம் அலைபாய
நீதந்த ஒளிமட்டும் நிலையானதே

நீதந்த பாதைதான் நான்செல்வது-அதில்
நான்வீழும் பள்ளங்கள் நான்செய்தது
நீவந்து கைதந்து நடைபோடச் சொல்லாமல்
இனியெங்கு நான்செல்வது