எனது கவிதைகள்!

பசியா? தூக்கமா? சரியாயெதுவும்
புரியாதிருக்கிற குழந்தையின் அழுகையாய்
மற்ற குயில்கள் மயங்கித் துயில்க¬யில்
ஒற்றைக் குயிலின் கீதக் கதறலாய்
சூரியக் கதிர்கள் சுட்டதில் கரைந்து
புல்லின் வேர்வரை போகிற பனியாய்
மழையின் தீண்டலில் மணக்கிற பூமியாய்
தன்னைப் பிழிகிற பன்னீர் மலர்களாய்

 

 

 

IMG_1475 CMYK

கவிஞர் இளந்தேவன் – கவியரங்குகளின் களிறு

கவிஞர் இளந்தேவன் தன் 71ஆவது வயதில் காலமானார் என்னும் செய்தி அதிர்ச்சியளிக்கிறது.கவியரங்குகளைக் கட்டியாண்ட களிறனைய கவிஞர் அவர். இயற்பெயர் முத்துராமலிங்கம்.கணித ஆசிரியராக வாழ்வைத் தொடங்கியவர். எம்ஜி.ஆர்.பற்றி அவர் எழுதிய கவிதைகளைக் கண்டு மகிழ்ந்த அப்போதைய அறநிலையத்துறை அமைச்சர் அருளாளர் ஆர்.எம்.வீரப்பன், அவருக்கு மக்கள் தொடர்பு அலுவலர் பதவி வழங்கினார். பின்னர் தமிழரசு இதழின் ஆசிரியர் உட்பட பல பொறுப்புகள் வகித்தார்.

முன்னாள் முதல்வர் செல்வி ஜெயலலிதா ஆசிக்காலத்தில் முதலமைச்சர் அலுவலகத்தின் சிறப்பு அலுவலராய் அவர் பணிபுரிந்த கதைகளை நாடறியும்.பின்னர் அரசியல்வாதி ஆக முயன்று தோற்றார்.

கவிதை உலகில் தனக்கென ஒரு சிம்மாசனத்தில் இருந்தார். அரசியல் அலைக்கழிப்புகள் தனிவாழ்வின் சோகங்கள் ஆகியவற்றைக் கடந்து உற்சாகமான கவிஞராக உலா வந்தார்.

கனவு மலர்கள், வெளிச்ச விரல்கள் உள்ளிட்ட பல கவிதைத் தொகுதிகளை எழுதியுள்ளார். கைக்கடக்கமான பல பக்திப் பாடல்களையும் பதிப்பித்துள்ளார். அவை அனைத்திலுமே அபாரமான கவிதை வீச்சுகள் கனிந்திருக்கும்.ஒன்றிரண்டு குழந்தைகள் மழலைப் பருவத்திலேயே இறந்தன.பதின்வயதுகளில் ஒரு மகன் விபத்தில் இறந்தான்.

குழந்தையாய் இறந்த மகளைப் பற்றி

பெண்கருப்பை இருட்டறைக்குள் பிறைநிலவாய் வளர்ந்தவளே
மண்கருப்பை இருட்டறைக்குள் மறுபடி ஏன் சென்றுவிட்டாய்;
சீறடியில் மண் ஒட்ட சினக்கின்ற நான் தானா
ஈரடியில் குழிவெட்டி இறக்குதற்கு சம்மதித்தேன்”

என்னும் அவரின் உருக்கமான கவிதை “கனவு மலர்கள்” தொகுதியில் இடம்பெற்றிருந்தது.

அவருடைய “வெளிச்ச விரல்கள் ” தொகுதி பல்வகைப்பட்ட பாடுபொருட்களைக் கொண்டது.

“வெளிச்ச விரல்கள் தொடமுடியாத வெட்ட வெளிக்கெல்லாம்-நம்
ஒளிச்சிறகாலே உயிரொளி தருவோம் சிறகை விரியுங்கள்”

என அதன் முகப்புக் கவிதை சொல்லும்.

புதுக்கவிதையின் பொருளடர்த்தியை மரபில் புகுத்தியவர்களில் இவரும் ஒருவர். சொக்க வைக்கும் சொல்லாட்சி இளந்தேவன் கவிதைகளின் இன்னொரு சிறப்பம்சம்.

“கரையும் போது காக்கைகளுக்கு
வாயும் பிளக்கும் வாலும் பிளக்கும்”

என்பது போன்ற அழகிய அவதானிப்புகளை இவர் கவிதையில் காணலாம்.

“சொல்லை சிந்திப்பவன்
மரபுக் கவிஞன் ஆகின்றான்
பொருளை சிந்திப்பவன்
புதுக்கவிஞன் ஆகின்றான்
இரண்டையும் சிந்திப்பவன்
இளந்தேவன் ஆகின்றான்”

என்பது இவரின் சுய தரிசனம்.

முதிர்கன்னிகள் பற்றி தொண்ணூறுகளிலேயே அழுத்தமான கவிதை வடித்தவர்

“இவர்கள்
கன்னஈரத்தில் காவியம் படைக்கும்
ஜன்னலோரத்துச் சந்திரோதயங்கள்;
——–
இதோ ஓ இந்தச் சீதைகளுக்கு
அப்பன் வீடே அசோகவனம்தான்
——
இப்பொழுதெல்லாம் இந்தக் கன்னி
அடுப்பில் எரிப்பது விறகா? அல்ல..
ஆசைகளைத்தான் அப்படி எரிக்கிறாள்”
——
இவை,அந்தக் கவிதையின் சில பகுதிகள்.

கவிதையழகும் வசீகரக் குரலுமாய் கவியரங்குகளில் இவர் கவிதை பாடத் தொடங்கினால் வெண்கலக் கடையில் யானை புகுந்த கதைதான்.

“ஆற்றுக்கு நரைவிழுந்தால் கரையோரத்தின்
அருகம்புல் கைத்தடியாய் பற்றிக் கொள்ளும்
கூற்றுக்கு நரை விழுந்தால்?? எருமை மாட்டுக்
கொம்புதனை கைத்தடியாய் பற்றிக் கொள்ளும்”

என்னும் வரிகளை இவர் உச்சரிக்கும் போதெல்லாம் அரங்கம் கரவொலியில் அதிரும்.

போதையிலே சிலருக்குக் கவிதை தோன்றும்
பொடிமட்டை யால்சிலர்க்குக் கவிதை தோன்றும்
பாதையிலே தேர்போலப் போகும் பெண்ணை
பார்க்கையிலே பலபேர்க்குக் கவிதை தோன்றும்
வாதையிலே சிலருக்குக் கவிதை தோன்றும்
வருத்தத்தில் சிலபேர்க்குக் கவிதை தோன்றும்
ஏதெனக்குத் தந்தாலும் கவிதை தோன்றும்
இனிப்பொன்று தந்துவிட்டால் கவிதை தோன்றும்”

என்பார்.

உண்மைதான். எனக்குத் தெரிந்து இருபதாண்டுகளுக்கும் மேலாக சர்க்கரை நோயை உச்சத்திலேயே வைத்திருந்த விசித்திரமான மனிதர் அவர்.

“எனக்கு எப்போதும் சர்க்கரை 400 ல் இருக்கும்.அந்த மயக்கத்திலேயே இருப்பேன்” என்று சாதாரணமாகச் சொல்வார்.

தொண்ணூறுகளின் தொடக்கம் என்று கருதுகிறேன். மயிலாடுதுறை அருகிலுள்ள மணல்மேட்டில் ஒருகவியரங்கம்.இலண்டனில் வாழும் கோயில் குருக்கள் தன் சொந்த ஊரில் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.குருக்கள் வீட்டுச் சிற்றுண்டி என்றால் கேட்கவா வேண்டும்!
நெய்யொழுக முந்திரி மின்ன கேசரியைத் தட்டில்வைத்து கூடவே சூடான உளுந்து வடையும் வைத்தார்கள்.

இளந்தேவன் பதறிப்போய் “இதை எடுங்க,இதை எடுங்க” என்றார்.

பரவாயில்லையே என்று பார்த்தால் உளுந்து வடையை எடுக்கச் சொல்கிறார்.

“கேசரின்னா சிங்கம்.அதுக்குப் பக்கத்தில வடையை வைச்சா கேசரிக்கு அவமானம்” என்றவர் ஒருமுறைக்கு இரண்டுமுறை கேசரியை கேட்டு வாங்கி உண்டார்.

“இவர்கள்” என்னும் தலைப்பில் ஒரு கவிதைத்தொகுதி.அருளாளர்கள்,அரசியல்வாதிகள் தொழிலதிபர்கள் என எல்லோரைப் பற்றியும் எழுதியிருப்பார்.அந்தத் தொகுதியில் யோகி ராம்சுரத்குமார் பற்றி அபாரமான ஒரு கவிதை உண்டு.

யோகியையும் தன்னையும் ஒப்பிட்டு “நீ-நான்” என்ற வரிசையில் உருவகங்களாக அடுக்கியிருப்பார்.

“நீ -தாகம் எடுக்கும் ஆறுகளுக்கும் தண்ணீர் தருகிற வானம்
நான் -தரையிலிருந்தே அதிலே கொஞ்சம் தாங்கிக் கொள்கிற ஏனம்
நீ-மோகம் பிறக்கும் மூடர்களுக்கும் முத்தம் தருகிற காற்று
நான் – முள்ளின் நடுவே சிக்கிக் கிடந்து முளைக்கத் தொடங்கும் நாற்று
நீ-விசிறிக்காம்பை செங்கோல் ஆக்கிய விசித்திரமான யோகி
நான் – வீசும் காற்றில் வெம்மை சேர்த்து வேகும் ஒருசுக போகி
நீ- இரவைப் பகலாய் மாற்றப் பிறந்த இந்திர ஜாலக் கிழவன்
நான் – இருட்டுப் பசுவில் வெளிச்சப் பாலை கறக்க நினைக்கும் சிறுவன்

என்பவை அந்த அழகிய கவிதையின் சில துளிகள்

ஒரு கவியரங்கில்

“பீத்தோவன் இசையினிலே பொங்குகிற பேரின்பம்
பாத்தேவன் இளந்தேவன் பாடலிலே ஒலிக்கிறது”

என்றேன். கவியரங்கில் அவர் பாடினால் கச்சேரி கேட்டது போல் இருக்கும்.

மான்களுக்கும் கோபம் வரும் என்ற தலைப்பிலான என் கவிதைத் தொகுதிக்கு அழகிய வாழ்த்துக் கவிதை தந்தார். ஒரு நதியின் மரணம் என்ற தன் கவிதைக்கு என்னிடம் ஒரு திறனாய்வுக் கட்டுரையை கேட்டு வாங்கி வெளியிட்டார்.

Article

மலேசியாவில் கம்பன் விழா. கவியரங்கத் தலைமைக்கு இளந்தேவன் தான் வேண்டும் என்பதில் அமைச்சரும் கம்பன் கழகத் தலைவருமான டத்தோ சரவணன் உறுதியாக இருந்தார். நல்ல பல்வலியுடன் வந்தார்

“சொல்வலிக்க மாட்டாமல் சுகக் கவிதை தருபவரே
பல்வலிக்கு மத்தியிலும் பாட்டரங்கம் வந்தவரே”
என்றுசிநேகமாய் சீண்டினேன்.

கன்னத்தில் வைத்த கரம் கவிஞன் சிந்தனைக்கு
சின்னமென அவையோர் சொல்லட்டும் என்றிருந்தேன்
அண்மையிலே இருந்தபடி அவதிநான் படுகின்ற
உண்மையினைப் போட்டு உடைத்தீரே ”

என்று பதில் கவிதை பாடினார்.

அதன் பின் ஈஷா யோகமையத்தில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் சந்தித்தேன். கடும் நோயிலிருந்து மீண்டிருந்தார். மறைந்த தன் அன்னைக்கு காலபைரவ கர்மா செய்ய வந்திருந்தார். அதன்பின் அவரை சந்திக்க வாய்க்கவில்லை.

அவர் கலந்து கொண்ட கவியரங்குகளின் ஒலி ஒளிப்பதிவுகளை யாராவது திரட்டினால் நல்லது.

நான் மிகவும் மதித்த கவிஞர் இளந்தேவன் அவர்களுக்கு என் உளம் நெகிழ்ந்த அஞ்சலி.
அவரின் நீங்கா நிழலாய் உடனிருந்த திருமதி சந்திரகாந்தி இளந்தேவன் அவர்களுக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் ஆழ்ந்த இரங்கலைத் தெரியப்படுத்துகிறேன்

எனது கவிதைகள்!

 

 

அகமனதுக்குள் ஆழப்புதைந்த
விதையிடமிருந்து வெளிவரும் துளிர்களாய்
நடந்து கொண்டிருக்கும் நாடகக் காட்சியில்
புரிந்தும் புரியாதிருக்கும் புதிர்களாய்
திரைகள் விலகிய தரிசனத் தெளிவில்
தெறித்துக் கிளம்பிய ஞானப் பரல்களாய்
பிரபஞ்ச ரகசியம் தேடிக் கிளம்பிய
பாதையில் ஒலிக்கும் புதிய குரல்களாய்…

 

எனது கவிதைகள்!

 

எனது கவிதைகள்!

கரைகளைக் கடந்து, கனிவின் பரப்பில்
நடையிடத் துடிக்கும் நதியின் புலம்பலாய்
குமுறும் அன்பை, கமண்டலத்துக்குள்
அடக்க நேர்கிற அகத்திய அவஸ்தையாய்,
அலைகள் தினமும் அறைந்து போனதில்
கரைந்து கிடக்கிற கடற்கரை மணலாய்
கல்லடிபட்ட குளத்திடமிருந்து
கிளம்பிவருகிற கண்ணீர் வளையமாய்…

 

எனது கவிதைகள்

 

எனது கவிதைகள்

நெற்றியில் துளிர்க்கும் வியர்வைத் துளிகளை
ஒற்றியெடுக்கிற கைக்குட்டைகளாய்
வேற்றுமுகமின்றி… எதிர்ப்படும் எவரையும்
பற்றிக் கொள்கிற பிஞ்சுவிரல்களாய்
உயிரில் உறைந்த உண்மைகளெல்லாம்
உருகி வழிந்ததில் பெருகும் வெள்ளமாய்
பரிவு வறண்ட பாலைவனத்திடைப்
பயணம் மேற்கொள்ளும் பிள்ளையின் தாகமாய்…

 

தரிசனம்

 

இதற்கு முன்னால் நான் இறைவனாயிருந்தேன்.
படைத்துக் குவிப்பதும், பராமரிப்பதும்
துடைத்து முடிப்பதும் தொழில்களாயிருந்தன.
நதிகள், கடல்கள், நிறையத் துப்பினேன்.
மண், கல் பிசைந்து மலைகள் படைத்தேன்,
புலர்வதும் மறைவதும் பொழுதுகளென்பதும்,
மலர்வதும் உதிர்வதும் மலர்களென்பதும்
வாய்ப்பாடுகள் போல் வழக்கில் வந்தன.
மோதல்கள், காதல்கள், மகிழ்ச்சி, வருத்தம்
யாவையும் சுழற்சியின் ஒழுங்கில் இயங்கின.
நியதிகளுக்குள்ளே நின்ற உலகத்தில்
மெதுமெதுவாய் என்னை மறக்கலாயினர்.
கோவிலில் என்னைக் கொண்டு போய் வைத்தனர்.
மீட்க வந்தவரைத் தீயி லெரித்தனர்.
சடங்குகள் நிறைந்த சப்த இரைச்சலில்
சூழ்நிலைக் கைதியாய் வாழ்வது கொடுமை.
இறைவனாய் ஆனபின் இனியென்ன ஆவது?
அவஸ்தையும் ஒருவித அச்சமும் படர்ந்தது.
கூப்பிய கைகளைக் காண்கிற போதெல்லாம்
ஏகமாய் எரிச்சல் என்னுள் எழுந்தது.
நைவேத்தியங்களும் நித்ய அர்ச்சனையும் & என்
கையாலாகாத் தனமென்று கருதினேன்.
கருணை மலர்ந்து கனிந்த கண்களில்
கனல்விட்டெரிந்தது கோப நெருப்பு.
அபயக் கரமோ ஆயுதமெடுத்தது.
காக்கும் கடமை காற்றில் பறக்கத்
தாக்கித் தகர்க்கும் வன்மம் பிறந்தது.
பூவிதழ் ஓரத்துப் புன்னகை மறைந்து
பக்கவாட்டில் பற்கள் முளைத்தன.
இஷ்ட தெய்வமாய் என்னைத் துதித்தவர்
“துஷ்ட தேவதை” எனத் துரத்தத் தொடங்கினர்.
ஆசிர்வாதத்தை அலட்சியம் செய்தவர்
சாபத்துக் கஞ்சி சாந்திகள் செய்தனர்.
இருந்த கோவிலை இழுத்து மூடி & நான்
மரங்களில் குளங்களில் வசிப்பதாய்க் கூறினர்.
கடவுளாயிருந்ததைக் காட்டிலுமெனக்கு
இந்த ஏற்பாட்டில் எத்தனை வசதி,
பின்னர்தான் நானொரு பைசாசமானேன்.
பகல் வெப்பத்தில் பதுங்கி உறங்கி
இரவு நேரத்தில் எழுந்து நடந்தேன்.
காற்றாய்க் கிளர்ந்து கதவுகள் இடித்தேன்.
கற்களை எறிந்து ஓடுகள் உடைத்தேன்.
போகிற மனிதரைப் “பளீரென” அறைந்ததும்
சாகிற காட்சி சுவாரஸ்யம் தந்தது,
மந்திர ஒலிகள் மறந்து போனபின்
கண்டத்திலிருந்து கிளர்ந்தது ஊளை,
அந்தி,சந்தி, அர்த்த ஜாமங்களில்
ஒவ்வொரு வீட்டிலும் உயிர்ப்பயம் வந்தது.
நீதி காக்கின்ற கடவுள் தொழிலினும்
ஆதிக்கப் பேயாய் அலைவதே எளிது;
ஒருநாள் ஊருக்குள் ஒரே பரபரப்பு & என்
பழைய கோவிலில் புனருத்தாரணம்.
“மற்றொரு தெய்வம் மண்ணில் வந்தென்னை
வெற்றி கொள்ளும்” என வெகுவாய் நம்பினர்.
என்னை முன்னர் ஏற்றித் தொழுதவர்
பின்னிந்த தெய்வத்தின் பூஜையில் மூழ்கினர்.
கேட்கக் கேட்கச் சிரிப்பு வந்தது.
கோவில் திசையினைப் பார்த்துக் கூவினேன்
“நாளைய பேயே! நல்வரவாகுக!”

 

 

பின்வழிப் பயணம்

 

எத்தனை இரவுகள் விடிந்தாலென்ன?
எனது கனவுகள் கலைவதாயில்லை.
இடைவெளியின்றி இந்த நீளத்தில்
எவருக்கும் கனவுகள் வந்திருக்காது.
பூமியில் முதன்முதல் புலர்ந்த விடியலைக்
கண்கொண்டு பார்த்ததாய்த் தொடங்கிய கனவு
யுகங்கள் கடந்த பின்வழிப் பயணமாய்
இன்னும் இன்னும் தொடருகின்றது.
புத்தர் காலத்தில் தாவரமாக
ஏசு காலத்தில் பசுங்கிளியாக
எண்ணரும் பிறவிகள் இங்கே இருந்ததாய்
மனத்திரைக்குள்ளே சத்திய சாட்சிகள்.
இரக்கமில்லாத மரணங்கள் முடிந்தும்
இறக்க மறுக்கும் என்னுயிருக்கு
கைப்பிள்ளைக்குக் காட்டும் பொம்மைபோல்
கனவுத் தொடரைக் காட்டி வருகிறேன்.
இப்போதெழும்பும் எந்தக் குரலையும்
என் குரலென்று நான் எண்ணுவதில்லை.
பிறந்த குழந்தையின் வீறிடலாக,
பருவ வயதின் பிதற்றல்களாக,
நடுத்தர வயதின் திமிர்க்குரலாக,
தளர்ந்த முதுமையின் புலம்புகளாக
எத்தனை குரல்களில் எழுப்பியதென்னுயிர்,
இத்தனை குரல்களில் எதுதான் என் குரல்?
இத்தனை உடல்களில் எதுதான் என்னுடல்?
கனவுக் குவியலின் நடுவிலெதுவும்
பதில்கள் கிடைக்குமா… பார்த்து வருகிறேன்
பிடித்த பாடல்களுக் காகப்
படத்தை முழுவதும் பார்க்கிற ரசிகனாய்
உயிரின் மூலம் உணர்வதற்காகக்
கனவின் தொடரைப் பொறுமையாய்ப் பார்க்கிறேன்
தொடர்வின் முடிவில் எதுவும் நேரலாம்.
படச்சுருள் தீர்ந்தும் பதில் கிடைக்காமல்
ஏமாற்றத்துடன் எழுந்து நான் போகலாம்.
பொருத்தமான பதிலொன்று கிடைத்தால்
அந்த அதிர்ச்சியில்… என் ஆன்மா சாகலாம்.

 

 

மழைக்கணக்கு

 

புலரிபோல் வெளிச்சம் பொய்யாத் தோன்றிய
பின்னிராப் போழ்தினில் பெய்தது பேய் மழை.
கரிய முகிலின் கனவுகள் கலைந்து
தரையில் விழுந்தன தண்ணீர்த் தாரைகள்.
உறக்கத்திலிருந்து உசுப்பப்பட்ட
தாவரங்கள் தலைக்குக் குளித்தன.
பறவைக் கூட்டில் பரவச முனகல்.
தெப்போற்சவத்தில் தெருநாய்க் கூட்டம் &
குளிர்ந்த புல்வெளியைக் கற்பனை செய்த
கறவைகளுடைய கண்களில் வெளிச்சம் &
விரிந்து கிடக்கின்ற மணற்பரப்பிற்கோ
விழுகிற மழைத்துளி வாசனைத் திரவியம்.
பூமி சிலிர்த்த பண்டிகைப் பொழுதில்
போர்வைக் கல்லைறையில் புதைந்த மனிதர்கள்.
மழைக்கணக்கெழுதிய கடவுளின் கைகள்
விரயக் கணக்கில் பதிவு செய்தன…
கடல்மேல் விழுந்த துளிகளோடு
கட்டிடம் மீது விழுந்தவற்றையும்.

 

 

அவதாரம்

 

போர்க் களத்திற்குப் போகும்போது
கத்தியைப் போலவே கவசமும் முக்கியம்.
ஒருதுளி கூட இரக்கமில்லாமல்
உயிர்கள் குடிக்கும் கத்தியை விடவும்,
காயம் செய்யும் கொள்கையில்லாமல்
குத்துகள் தடுக்கும் கவசமாயிருக்கலாம்.
மொத்த விலைக்கு உயிர்களை வாங்கும்
யுத்தம் எவனின் புத்தியில் வந்தது?
போர்க்களம் நடுவில் போதித் தாவது
மூர்க்கக் கனலை மூட்டிட வேண்டுமா?
கூரிய கத்தியாய் இருப்பதைக் காட்டிலும்
இறுகிய கவசமாய் இருக்குமென் கவிதை.
கொண்டுவந்திருக்கும் வெள்ளைக் கொடியைக்
காற்றில் அசைத்துக் காட்டி நிற்கலாம்
குருதித் துளிகள் பட்டுப்பட்டு…
கொடியின் வண்ணம் சிகப்பாகும் வரை!
முழுவதும் சிவந்து மண்ணில் விழும்முன்
வேறொரு வெண்கொடி வந்தே தீரும்!