5. உள்ளே ஒரு குழந்தை!

ஒவ்வொரு மனிதனின் உள் மனதிலும் உறங்கிக்கிடக்கிறது ஒரு குழந்தை. அது கட்டாய உறக்கமென்றும் சொல்லலாம். கையாலாகா உறக்கமென்றும் கொள்ளலாம். விளையாட்டுக் குணம் முடங்கியபிறகு, வியாபாரக் கண்ணோட்டம் தொடங்கிய பிறகு, தூங்கப் போனது அந்தக் குழந்தை.

தனக்குள் இருக்கும் குழந்தையை விழிப்பு நிலையிலும் வைத்திருப்பவர்கள் ஞானிகளும் கவிஞர்களும். அதனால்தான் ஞானிகளை “சேய்போல் இருப்பர் கண்டீர்” என்று பழம்பாடல் ஒன்று பேசுகிறது. கவிஞர்களின் குழந்தை மனதுக்கு நடைமுறை உதாரணங்கள் நிறைய உண்டு.

குழந்தைத்தனம் என்பது வாழ்வின் பெரிய வரம் என்பதை எத்தனையோ பேர் உணராமலேயே இருக்கிறார்கள். குழந்தைத்தனம் என்பதன் முதல் அடையாளம், திறந்த மனம்.

எதையும் புதிதாய்க் காணும் எண்ணம் இருந்தால் உள்ளம் உற்சாக ஊற்றாகும். சந்தோஷக் காற்றாகும். புதிய தகவலின்மீது நம் பழைய பதிவுகளின் நிழல் பதியும் போதெல்லாம் காட்சிக் குழப்பம் ஏற்படுகிறது.

குழந்தைகளின் மனம், புத்தம் புதிய கண்ணாடி. அருகே வருவதை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது. காட்சித் தெளிவில்தான் நிறைகளும் குறைகளும் நேர்படத் தெரிகின்றன.

மாசாலும் தூசாலும் மங்கி, ரசம் போன கண்ணாடிகளில் காட்சி மங்கலாய்த் தெரிவதுபோல ரசனை போன மனதில் வாழ்க்கையே மங்கலாகத்தான் தெரிகிறது.

குழந்தைத்தனத்தின் இன்னொரு தன்மை, நம்பிக்கை. அனாவசியமான அவநம்பிக்கைக்கு அங்கே இடமில்லை. அதனால்தான் வேகமாய் ஓடும்போது வழி நேர்ந்தால்கூட விழுந்த வேகத்திலேயே எழுந்து, குதித்தோடுகிறது குழந்தை.

வளர்ந்தபிறகோ, விழுந்தால் எழுந்துகொள்ளவே நேரம் பிடிக்கிறது. அது மட்டுமா? விழுந்ததால் விளைந்த வலியை விடவும் அந்த அவமானத்தின் வலியே அதிகமாயிருக்கிறது. ஓட மறுத்து மெல்ல மெல்ல நடக்கத் தோன்றிவிடுகிறது.

தோல்விகளைத் துடைத்துவிட்டுக்கொண்டு குதித்தோடும் குணத்தைக் குழந்தைப் பருவத்தில் இழந்துவிட்டு, “பெரிய” மனித வாழ்க்கையில் பயனேதும் இருக்கிறதா என்ன?
குழந்தைப் பருவத்தில் போட்டி மனப்பான்மை இருக்கும், என்றாலும் எதிரிகள் இருக்க மாட்டார்கள். போட்டிகளையே விளையாட்டாய்ப் பார்க்கும் பக்குவம், பிள்ளைப் பருவத்தில் இருக்கிறது. விளையாட்டைக் கூடப் போட்டிகளாய் விளங்கிக்கொள்ளும் வீம்பும் பகையும் வளர வளர… வளர்கிறது.

உள்ளே உறங்கும் குழந்தையை எழுப்பி விடும்போதுதான் வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாகிறது. அறிவோடு உணர்வும், செயலோடு கனவும் சேர்கிறது. பார்வையில் தெளிவும் பிறக்கிறது. பூட்டிய மனதும் திறக்கிறது. “இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தோம்” என்று பாரதி இதைத்தான் சொன்னான்.

வீழ்ச்சிகளைப் பெரிதாய்க் கருதினால் எழுந்துகொள்ள முடியாது. இப்போது சொல்லுங்கள்! உள்ளே தூங்கும் குழந்தையை என்ன செய்வதாய் உத்தேசம்? உங்களுக்குள் உள்ள குழந்தை தூங்குகிறதா விழித்திருக்கிறதா என்று சோதித்துப் பாருங்கள். அன்று, “அணில், ஆடு” என்று பாடப் புத்தகத்தில் பார்த்தபோது எழுந்த பரவசம், இன்று அணிலையும் ஆட்டையும் நேர்படக் காண்கையில் நேர்கிறதா என்று உங்களை நீங்களே கேளுங்கள்.

மனதுக்குள் ஊற்றெடுக்கும் உற்சாகத்தை வெளிப்பட அனுமதிக்கிறீர்களா வெறும் புன்னகையாய் மட்டும் வெளிப்படுத்துகிறீர்களா என்று பாருங்கள்.

சிரிப்போ அழுகையோ சீறி வெளிப்படுகிறதா அல்லது உங்கள் பகீரத முயற்சியால் புதைந்து போகிறதா என்று பரிசோதியுங்கள். குழப்பங்களுக்கு மத்தியில் குடியிருந்தது போதும்… அந்தக் குழந்தையை எழுப்புங்கள்.

நீங்களாக வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதில் தயக்கமிருந்தால், அந்தக் குழந்தையை அனுப்புங்கள்.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா
வெற்றிச் சிறகுகள் விரியட்டும் நூலிலிருந்து…

4. வெற்றிக்கு ஒரே வழி!

சிலரைப் பொறுத்தவரை, வெற்றியென்பது, வானத்திலிருந்து வருகிற வரம். கடவுள் கொடுக்கின்ற கொடை. ஜாதகம் செய்கின்ற ஜாலம். விதியின்மீது பாரத்தைப் போட்டு வீணாக நேரத்தைக் கழிப்பவர்கள், எப்போதும் சாதிக்கப்போவதில்லை. காலமும் இடமும் கருதிச் செய்வது வெற்றிக்கு வழியென்று வள்ளுவர் சொல்கிறார். ஆனால், காலம் வருமென்று வெறுமனே காத்திருப்பவர்கள் வாழ்வில், புதுமைகள் பூப்பதில்லை.

வெற்றியாளர்களின் வரலாற்றிலெல்லாம் ஓர் ஒற்றுமையை உணரமுடியும். சாதிப்பதற்கு சம்பந்தமேயில்லாத சூழலில் பிறந்து வளர்ந்து, சாதனையை சாத்தியமாக்கிக் கொண்டவர்கள்தான் அனைவரும்.

விரட்டும் வறுமை, மிரட்டும் வாழ்க்கைச் சூழல், அனைத்தையும் எதிர்கொண்டு போராடி வென்றவர்களே பெயர் சொல்லும் விதமாய் விளங்குகிறார்கள். சூழ்நிலை அமையட்டும் என்று சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் சும்மா இருந்திருந்தால், அடிமை இந்தியாவிலேயே நாம் அல்லல்பட்டுக் கொண்டிருப்போம். மின் விளக்கு வாகனங்கள், மருத்துவ சாதனங்கள், ஆலைகள் அனைத்துமே முதல் முதலில் உருவானபோது அதற்கான சூழ்நிலை அமைந்திருக்கவேயில்லை.

“தேவைதான் உருவாக்கத்தின் தாய்” என்றொரு முதுமொழி உண்டு. வாழ்க்கை இலக்கின்றிச் செல்கள் அனுமதிப்பவர்கள், தங்களுக்குள் இருக்கும் ஆற்றலை அவமதிக்கிறார்கள்.

விரும்பும் இலக்கில் பயணம் செய்யவும், விரும்புகின்ற வெற்றிகள் எட்டவும் வாகான வெளிச்சூழலை விஞ்ஞானம் சுதந்திரமாய் நிலைநிறுத்தியுள்ளது.

உயர்வுகளுக்கான உணர்வும் விருப்பமும் உள்ள உட்சூழல், நம் உள்ளத்தில் இருக்கிறதா என்பதுதான் கேள்வி.

இணையதளத்தின் இன்றைய யுகம், எண்ணியவற்றை எண்ணியவாறே எட்டிப்பிடிக்க கை கொடுக்கிறது. ஆனால் பலர் ஆமை ஓட்டினால் ஆன மனத்தைக் கொண்டு அவதிப் படுகிறார்கள்.

ஆமை ஓட்டினால் ஆன மனதில் இரண்டு சிரமங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று வேகக் குறைவு. இன்னொன்று, உள்ளடுங்கும் இயல்பு.

உயர்வுக்கான பயணத்தைத் தடுத்து நிறுத்தும் தடைகள், இந்த இரண்டு குணங்கள்.
வேண்டிய வேகத்தை வெளிப்படுத்தாமையும் உள்ளடுங்கும் தாழ்வு மனப்பான்மையும் பல வீழ்ச்சிகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது.

அதிர்ஷ்ட தேவதை, ஒரு சிறுமியின் வடிவெடுத்து, கந்தல் துணியில் சுற்றிய பெரும் சுமையன்றைத் தூக்க முடியாமல் தூக்கிவந்தது. ஓடிச் சென்று பலரும் தாங்கிப் பிடித்தனர். ஒரேயரு மனிதன் மட்டும் முகம் திருப்பி அமர்ந்திருந்தான்.

அந்தச் சிறுமி அவன் முகவாய் தொட்டுத் திருப்பிக்கேட்டாள். “எல்லோரும் என்னைத் தேடி வந்து உதவினார்கள். நீ உதவவில்லையே?” அந்த மனிதன் அலட்சியமாய்ச் சொன்னான். “உன்னைப் பற்றி எனக்கென்ன கவலை?”

மௌனமாய் அகன்றாள் மலர்போன்ற சிறுமி. பத்தடி நகர்ந்தபின், தூக்கி வந்த கந்தலை அவிழ்க்கும்படி உதவி செய்தவரைக் கேட்டுக்கொண்டாள். உள்ளே “தகதக”வென்று தங்கக் கட்டிகள். கை கொடுக்க ஓடோடி வந்தவர்களுக்குக் கைநிறையத் தங்கம் தந்து விடை பெற்றது அதிர்ஷ்ட தேவதை.

சோம்பேறி மனிதன் ஓடி வந்து கேட்டான், “எனக்குத் தரவில்லையே!” அதிர்ஷ்ட தேவதை அலட்சியமாய் சொன்னது, “உன்னைப் பற்றி எனக்கென்ன கவலை?”
வாழ்க்கையில் சிறிய வாய்ப்புகள்கூடக் கந்தல் துணி மூட்டை போல் கண்ணுக்குத் தெரியும். அதையும் ஓடிச் சென்று தாங்கும் உள்ளம் இருந்தால், வாழ்வில் வெற்றிகள் மழையாய்ப் பொழியும்.

மனிதன் சந்திக்கும் ஒவ்வொன்றுமே மாறுவேடத்தில் வரும் வாய்ப்புகள். நேரம் வந்தால் தானாக வரும் என்ற வறட்டு வார்த்தைகள் வாழ்க்கைக்குத் துணை செய்ய வாய்ப்பே இல்லை.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா
வெற்றிச் சிறகுகள் விரியட்டும் நூலிலிருந்து…

3. தலைவனைத் தேடு… உனக்குள்ளே!

இளமைக்காலத் தேடல்களில் ஒன்று, தலைமைக்கான தேடல். தன்னை வழி நடத்த இன்னொருவர் வேண்டுமென எண்ணும் பருவம் இது. நடிகர்கள் தொடங்கி, அரசியல்வாதிகள் வரை, பலராலும் ஈர்க்கப்படும் காலமிது.

தலைவர்களைத் தேடுவதும் அவர்கள் பாதையினைப் பின்பற்றுவதும் தவறில்லை. ஆனால், தான் பின்பற்றும் தலைவர் தரமானவர்தானா என்பதை ஆராய்ந்து பார்க்கும் அவசியம் அனைவர்க்கும் உண்டு.

தன்னல மறுப்பு, பொதுவாழ்வில் பிடிப்பு, வந்து சேரும் தொண்டர்களுக்கு உரிய வழியை உணர்த்தும் முனைப்பு, இலக்கு நோக்கிய கவனக்குவிப்பு, இத்தனை தகுதிகளையும் சேர்ந்த தலைவரைத் தேர்ந்துகொள்ளும்போதுதான் சாதனைகள் சாத்தியம்.

உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிடும் உரைவீச்சு மட்டுமல்ல தலைமையின் அடையாளம், வளர்ச்சிகளை நோக்கி வழிநடத்தும் விரிந்த பார்வையே முக்கியம்.

இயக்கங்களில் இணையும்போது ஒன்றில் கவனம் வேண்டும்.

அந்த இயக்கத்திற்குத் தனிமனிதர் தலைமை தாங்குகிறாரா, கொள்கைகள் தலைமை தாங்கின்றனவா என்பதைத் தெரிந்துணர்வது அவசியம்.

அகிம்சை என்னும் அறக்கொள்கையை மையப்படுத்தியே இயக்கம் கண்டார் காந்தியடிகள்.

கொள்கைகளை முன் நிறுத்திய இயக்கங்களில், தலைமையில் தொடங்கி கடைக்கோடித் தொண்டன் வரையில் கொள்கையின் வீச்சு விரியும்.

தனிமனிதர்களை மையப்படுத்திய இயக்கங்களில், கீழத்தரப்பிலிருந்து ஒவ்வொருவர் கவனமும் தலைவரை நோக்கியே குவியும்.

இன்று, தன்னிகரற்ற கொள்கைகளுடன் தொடங்கப்பட்ட இயக்கங்கள்கூட, தனிமனித ஈர்ப்புக்கும், தன்னலத் தலைமைக்கும் தாரை வார்க்கப்பட்டுவிட்டன.

எனவே, இந்தத் தலைமுறைக்குத் தலைமை அவசியமா என்கிற கேள்விகூட எழுந்துவிட்டது. தனிமனிதர் ஒவ்வொருவருக்கும் தன்னைத் தகுதிப்படுத்திக் கொள்ளத்தக்க கல்விச் சூழலோ, சமூகச் சூழலோ இல்லை என்பதால், தலைமைக்கான தேவை தொடர்கிறது.

ஆனால், தலைமைக்கான தரம் எத்தனை தலைவர்களிடம் இருக்கிறது என்பதை எண்ணும்போதோ ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சுகிறது. ஊடகங்களில் அசுர வளர்ச்சி காரணமாக, பல தலைவர்களின் முகத்திரைகள் கிழிகின்றன.

சரித்திர புருஷர்களாய் வர்ணிக்கப்பட்டவர்கள் சராசரிகளைவிடவும் சாதாரண நிலையில் நிற்கின்றனர்.

கொள்கையைக் காற்றிலும் லட்சியங்களை ஆற்றிலும் விட்டுவிட்டு நேற்றின் பழங்கதைகளை நீளமாய்ப்பேசியே நிறைய தலைவர்களின் காலம் கழிகிறது.

எனவே, தலைமைக்கான இலக்கணமாகவும் இலக்கியமாகவும் எழுகிற வாய்ப்பு, இளைஞர்களுக்கு இருக்கிறது.
நல்ல தலைமை இல்லை என்பது இன்றைய தலைமுறையின் பலவீனம். முயன்றால், பலமும் அதுதான்.

உண்மையின் உந்து சக்தியை, உழைப்பின் வெளிச்சத்தை, விரிந்த பார்வையின் வலிமையைத் துணையாகக் கொண்டு புதிய தலைவர்கள் புறப்படக்கூடிய காலமும் இதுதான்.

கவிழ்ந்த இருளைக் கிழித்து கதிர் முளைத்து எழுவதுபோல தவறான வழிகேட்டு தங்கள் தலைமுறை விழுந்து கிடக்கும் வேளையில் சாதிக்கும் ஆற்றலும் சாதனை வேட்கையுமாய் இளைஞர்கள் எழுச்சிபெற இதுவே நேரம்!
தலைமைப் பண்பை வளர்க்கும் வெற்றிக் கோட்பாடுகளை வகுத்துக்கொண்டு, செயல் சார்ந்த அணுகுமுறையோடு வருகிற தலைமைக்காக வரலாறு காத்திருக்கிறது.

அப்படியரு தலைவராய் ஆகும் தகுதி யாருக்கிருந்தாலும் அவர்களை இதே ஊடகங்கள் உயர்த்தும்.

உள்ளீடுள்ள மனிதர்களை உயர்த்துவதும் தவறான பிம்பங்களைத் தகர்ப்பதும் ஊடகங்களின் குணம் என்பதை உணர்ந்தால் நல்லது.

வழிநடக்கும் ஆசையில் தலைவரைத் தேடும்வேளையில் உள்மனதை நீயே கேட்ட ஒரு கேள்வி உண்டு.
“நீ வழி நடக்க வந்தவனா? வழி நடத்த வந்தவனா?”
கேள்விக்கான விடையை உனக்குள்ளிருந்து கண்டெடுத்து வந்துவிடு. உன்னுடைய பலங்களில் உன்னை நீ வென்றுவிடு.

தலைமை என்பது பணம் சேர்ப்பின் உத்தியல்ல, பணி வாய்ப்பின் உத்தரவு என்னும் பணிவுள்ளம் கொண்டவர்களே நிலையான புகழோடு நின்றிருக்கிறார்கள். அத்தகைய தலைவர்களை அங்குமிங்கும் தேடாமல் உன்னிலிருந்தே உருவாக்கு.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா
வெற்றிச் சிறகுகள் விரியட்டும் நூலிலிருந்து…

2. கனவு சிப்பியைத் திறந்துபார்!

கனவுகள் பிறக்காத இதயம் என்பது கண்கள் திறக்காத சிலையைப் போன்றது. உறக்கத்தில் சில கனவுகள் பிறக்கும். அவை விழிக்கும்முன்னரே விடை பெற்றுக்கொள்ளும். விழிப்பு நிலையில் வருகிற கனவுகள், செயல்வடிவம் பெற்று வெற்றியை எட்டும்.

கனவுகள், உற்சாகத்தின் ஊற்றுக்கண்கள். களைப்பும் சலிப்பும் அண்டவிடாமல், மனதைக் காக்கும் மந்திரத் திரைகள். “நடக்க முடியுமா?” என்று தவிக்கும் மனிதனுக்கு, “பறக்க முடியும் பார்” என்று சிறகுகளைப் பரிசளிப்பபை கனவுகள்.

குடிசையில் வாழும் கதாநாயகன், மாளிகையை ஆளும் இளவரசியைக் காதலிப்பான். காதல் கீதம் பாடுவான். கனவுக் காட்சியில் மரங்களைச் சுற்றி வருவான். பிறகு, நெடிய போராட்டத்திற்குப் பின் அவளைக் கரம் பிடிப்பான். கனவு கண்டால் காதலி கிடைப்பாள் என்பது திரைப்படம். கனவு காணத் தெரிந்தால் காதலிக்கும் இலட்சியங்கள் கைக்குக் கிட்டும் என்பதுதான் நம்பிக்கையின் வார்ப்படம்.

“கனவு காணுங்கள்” என்று கலாம் சொல்வது அதனால்தான். கனவுகள்தான் அவரை அங்குலம் அங்குலமாய் உயர்த்தின.

இராமேஸ்வரம் அருகில், ஒரு கடலோர கிராமத்தின் குடிமகன், கடல் சூழ்ந்த பாரதத்தின் தலைமகனாய்க் கோலோச்சக் கனவுகள்தான் கை கொடுத்தன.

இத்தனை சிகரங்களை எட்டிய பிறகு, ‘இந்தியா 2020’ என்கிற புதிய கனவை வகுத்துக் கொண்டும் அதை நோக்கி உழைத்துக் கொண்டும் இருந்தார்.

இதுதான், கனவு காண்பதற்கும் கனவிலேயே வாழ்வதற்கும் இடையிலான வேறுபாடு. உள்மனக் கனவுகள் ஒவ்வொன்றும் உலக வாழ்வுக்கான உந்துசக்தியாய், இயங்குவதற்கான எரிசக்தியாய், மாறும்போதுதான் வெற்றிக்கான வாசல் திறக்கும்.

கனவுகள் தரும் சுகத்திலேயே நனவுலகத்தில் இருந்து நகர்ந்து விடுபவர்கள், காலத்தின் கணக்கெடுப்பில் விடுபட்டுப்போகிறார்கள்.

கனவுகள், வெற்றிக்கோலம் வரைவதற்காக வைக்கப்படுகிற புள்ளிகள். அவற்றை செயல் என்னும் கோடுகளால் சேர்ப்பவர்களே பெரும்புள்ளிகள்.

பயனில்லாத கனவுகளைப் “பகல் கனவு” என்கிறார்களே, ஏன் தெரியுமா?

“பகல்” என்பது, செயல்படும் நேரத்திற்கான சிறந்த குறியீடு. செயல்படும் நேரத்தில் கனவுகளிலேயே காலம் கடத்துபவர்களை எச்சரிக்கும் விதமாகவே “பகல் கனவு” என்கிற பதம் பிறந்தது.

“அதிகாலைக் கனவு பலிக்கும்” என்பதும், மக்கள் மனதிலிருக்கும் ஒருவித நம்பிக்கை.

ஆனால், “அதிகாலை” என்பது, வாழ்வின் ஆரம்பப் பருவமாகிய இளமைப் பருவத்தின் உருவகம் என்று கொள்ள வேண்டும்.

சிறிய வயதில் மலரும் கனவுகள், மனதில் மகத்தான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். அவற்றை நோக்கி அயராமல் உழைத்தால் நிச்சயம் பலிக்கும்.

“பகல் கனவு” , “அதிகாலைக் கனவு” போன்ற சொற்கள், ஒரு நாளின் பொழுதுகளைக் குறிப்பதாய்க் கருதாமல், வாழ்வின் பொழுதுகளைக் குறிப்பதாய்க் கொள்வதே பொருத்தம்.

கண்ணனைக் கைப்பற்றும் கல்யாணக் கனவுகள், ஆண்டாளின் மனதில் உதித்தன. அந்தக் கனவுகளே ஆண்டாளின் தவமாய் ஆயின. அவை, கவிதைகளாய் மலர்ந்தன. மலர்மாலைகளை சூடிக்கொடுத்ததும், மகத்துவக் கவிதைகளைப் பாடிக் கொடுத்தும் ஆண்டவனாகிய அரங்கனைக் கைப்பிடித்தாள் ஆண்டாள் என்பது, ஆன்மீகவாதிகளின் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை.

கனவுகள் இலட்சியங்களாகலாம். இலட்சியங்கள், வெறும் கனவுகளாக விரயமாகி விடக்கூடாது. கனவாய் முளைவிட்டு, முயற்சியில் துளிர்விட்டு, செயலாய் வேர்பிடிக்கும் விருட்சங்களே இலட்சியங்கள்.
அந்த இலட்சியங்களுக்கு, கனவின் பதிவுகளே உரமாகின்றன.

இலட்சியப் பயணத்தில் நிழல் கொடுக்கும் விருட்சமாய் அந்த இலட்சியமும் அது குறித்த கனவுகளுமே திகழ்கின்றன.

கனவென்னும் சிப்பிக்குள் கலையழகோடு கண் சிமிட்டுகிறது சாதனை என்னும் ஆணி முத்து முயற்சியின் கடலுக்குள் மூழ்குங்கள்; முத்தெடுங்கள்!

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா
வெற்றிச் சிறகுகள் விரியட்டும் நூலிலிருந்து…

1. தோள்கள் தொட்டு பேசவா?

எட்டிப்பிடிக்கும் தூரத்தில்தான் எல்லா வசதிகளும். ஆனால், தொட்டுப் பேசும் உரிமையில் பலருக்கும் தோழமை வாய்ப்பதில்லை. தோள் தொட்டுப் பேசுவது உறவுக்கும் உரிமைக்கும் அடையாளம். பரிவுக்கும், நட்புக்கும் அடையாளம்.

தோழனே! உனது தோள்களைத் தொட்டு நான், வாழைத்தண்டுபோல் வழவழப்பான வார்த்தைகள் சொல்ல வந்திருக்கிறேன். வாழைத்தண்டு வயிற்றுக்கு நல்லது. இந்த வார்த்தைகளோ உன் வாழ்க்கைக்கு நல்லது.
நாம் ஒவ்வொருமே, வாழ்க்கையென்னும் கடலுக்குள்ளே சுழல்கின்ற சூறாவளிகள்தான். நம்மில் சில சூறாவளிகள் கரை கடக்கும் முன்பே வலுவிழக்கின்றன. தடைகளை உடைக்கும் உற்சாகத்தோடு புறப்படும் உள்ளங்கள் சொல்ல முடியாத சோர்வில் சிறைப்படும் அவலம் சில பொழுது நேர்கின்றதே.. ஏன்?

எதிர்காலம் பற்றி யோசிக்கும் போதும், நம்பிக்கைச் சிந்தனைகளை வாசிக்கும் போதும் புடைத்தெழுந்து நிற்கும் புதுமைக் கனவுகள், நடைமுறைக்கு வரும்போது நடுக்கம் காண்கிறதே… எதனால்?

எந்த கேள்விக்கு விடைகளைக் கண்டறியவும், நம் கால்களைக் கட்டிப் போடும் தடைகளை களைந்தெறியவும் இந்தக் கட்டுரைகள் நமக்குக் களமமைத்துக் கொடுக்கும்.

நானறிந்த வரையில், புதிய வெற்றிகளைப் பெறவிடாமல் தடுப்பதில் முதலிடம் பெறுவது எது தெரியுமா? நம் பழைய தோல்விகளின் பிம்பங்கள்தான். மாணவர்களையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். காலாண்டுத் தேர்வில் மதிப்பெண் குறைந்தால் அரையாண்டுத் தேர்வு நெருங்க நெருங்க நடுக்கம் வருகிறது. இறுதித்தேர்வுக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன் கடிதம் போட்டு அழைத்தது போல் காய்ச்சல் வருகிறது.

தெரிந்த விடைகளைக் கூட மூளை தற்காலிகமாகத் தொலைத்துவிடுகிறது. தேர்வு அறையை விட்டு வெளியேறும்போது சரியான விடை வழியெல்லாம் தென்படுகிறது. இதற்கென்ன காரணம்? காலாண்டுத் தேர்வின் கலவரப் பதிவுகள் மூளையை முற்றுகையிட்டதுதான் காரணம்.

தேர்வுத் தோல்வியைவிட, அதன் தொடர்ச்சியாய்க் கிடைத்த அவமானங்கள்தான் சோர்வு தருகின்றன.
இது தேர்வுக்கு மட்டுமல்ல, வாழ்வுக்கும் பொருந்தும். பழைய தோல்விகளின் வடுக்களை, நம் மனதில் முளைக்கும் மாயக் காரணமொன்று குத்திக் குத்தி மீண்டும் காயம் செய்கிறது. அந்த வலியோடு மேற்கொள்ளும் வாழ்க்கைப் பயணத்தில், பின் தங்கிப்போக நேர்கிறது.

மற்றவர்களின் வெற்றிகளைப் பற்றிப் பாடம் பயில்கிற நாம், அவர்களின் தோல்வித் தழும்புகளைத் தெரிந்து கொள்வதில்லை. சோதனை என்கிற முரட்டுக்காளையின் இரண்டு கொம்புகளையும் முறித்துப் போட்டால்தான் சாதனை. தொடர் பரிசோதனைகளின் தோல்விகள்தான் பல அறிவியில் வெற்றிகளின் அடித்தளம். ஆனால் சிலர், தோல்வி உரசிப் போனால்கூடத் துவண்டு விடுகிறார்கள். ஒருமுறை வணிகத்தில் தோல்வி கண்டவன் புதிய முயற்சிக்குப் பயப்படுகிறான். எல்லாம் பழைய ஞாபகங்களின் பயமுறுத்தல் காரணமாகத்தான்.

வெற்றி என்பது, சிகரங்களைத் தொடுவது என்பது பொதுவான நம்பிக்கை. அதற்குமுன் பழைய பள்ளத்தாக்குகளில் இருந்து எழுவதற்கு உதவும் கைதான், நம்பிக்கை.

நம் பெயரை இந்த உலகம், நாம் வெல்லும்போதுதான் சொல்லும். அதுவரை வெல்லப் போகிறாய் என்று உள்ளத்திற்கு உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டே இருக்க வேண்டியவர்கள் நாம்தான்.

“நம்மால் முடியுமா?” “மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் விழுந்து முகத்தில் மண். மறுபடி தோற்றால் மதிக்க மாட்டார்களே” என்று கடந்த காலத்தின் சோகத்தை மறுபடி மறுபடி உயிர்ப்பித்தால் மனம் சோகங்களின் மியூசியமாய் ஆகும்.

அன்று பழுதாய்ப் போனதை மறப்போம். இன்று புதியதாய் மறுபடி பிறப்போம். இந்த உறுதியின் விளைவாய் உலகம் மீதான பார்வை புதிதாகும். உள்ளம் உற்சாக ஊற்றாகும். ஆதிநாள் தொடங்கி இன்றுவரை பூமி தன்னையே சுற்றிப் பார்க்கிறது. ஏன் தெரியுமா? குறையில்லாத மனிதன் ஒருவனாவது கண்ணுக்குப் படுகிறானா என்றுதான் தேடுகிறது. அப்படியரு பிறவியை உலகம் இதுவரை சந்திக்கவேயில்லை. அதனால்தான் சாதனையாளர்கள், தங்கள் பலவீனமான பக்கங்களை சிந்திப்பதேயில்லை.

ஓடுதளத்தில் எட்டிப் பிடிக்கும் இலக்கில் ஒரு ரிப்பன் கட்டப்பட்டிருக்கும். தடகள வீரருக்கு கடக்க வேண்டிய தூரம் கண்ணுக்குத் தெரியாது. எட்டிப் பிடிக்க வேண்டிய இலக்கு மட்டும் புலப்படும். தூரம் பார்த்து ஏங்கினாலோ ஓடத் தோன்றாது.

தூரம் பார்த்தாலே சோர்வு வருகிறது. பாரம் சுமந்துகொண்டே தூரம் கடப்பது சாத்தியமா?
மனதில் இருக்கும் பழைய பாரங்களை முற்றிலும் அகற்றும்போதுதான் சாதிப்பது சாத்தியம்.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா
வெற்றிச் சிறகுகள் விரியட்டும் நூலிலிருந்து…

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-35

திருவாரூர் அம்மானை ஒன்றில் இப்படி ஒரு பாடல் உண்டு.
“ஈசன் பசுவாகி ஏமன் ஒரு கன்றாகி
வீசுபுகழ் ஆருரின் வீதி வந்தார் அம்மானை”
என்றொருத்தி பாடுகிறாள். பசுவும் கன்றுமாக வந்தார்கள் என்றால் அந்தப் பசுமாடு. கொஞ்சம்கூட பால் கறக்காதோ என்று இன்னொருத்தி கேள்வி எழுப்புகிறாள்.

“வீசுபுகழ் ஆரூரின் வீதி வந்தார் ஆமாயின்
காசளவு பாலும் கறவாதோ அம்மானை”
என்று கேட்கிறாள்.

உடனே முன்னவள் இந்தப் பசு எப்படிப்பட்ட பசு தெரியுமா-? தன் கன்றுக் குட்டியை காலால் எட்டிஎட்டி உதைக்கிற பசு. அது எங்கே பால் கறக்கப்போகிறது என்று வேடிக்கையாகச் சொல்கிறாள். திருக்கடவூரில் எமதர்மனை தன் காலால் கடிந்தவர் சிவபெருமான். அவர் பசுவாகவும் இவர் கன்றாகவும் வந்திருந்தால் கன்றை உதைக்கக்கூடிய பசு எப்படிப் பால் கறக்கும் என்பது இவருடைய கேள்வி.

“கன்று உதைகாலி கறக்குமோ அம்மானை” என்று அந்தப் பாட்டின் வரி முடிகிறது. மனுநீதிச் சோழன் வாழ்வில் நிகழ்ந்த அற்புதங்களை பேச வருகிற சேக்கிழார், இது எப்படி சாத்தியம் என்ற கேள்விக்கு அங்கே விடை தருகிறார். இந்த உலகம் படைத்து எல்லோருக்கும் முன்னவனாக இருக்கும் இறைவன் திருவுள்ளம் வைத்தால் எது முடியாது? என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்.

“யார்க்கும் முன்னவனே முன்னின்றால் முடியாத
செயல் உளதோ”
என்பது சேக்கிழாருடைய வாக்கு. நீங்கள் எந்தப் புராணத்தில் எந்த அற்புதத்தைச் சந்திக்க நேர்ந்தாலும் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டிய வாசகம் இது.

“யார்க்கும் முன்னவனே முன்னின்றால் முடியாத
செயல் உளதோ”
வாழ்வில் நிகழக் கூடிய அற்புதங்கள் சில மகான்கள் மூலம் வெளிப்பட்டாலும் அவை இறைவன் திருவுள்ளம் கொண்டு நிகழ்த்துபவை என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டு விடுமேயானால் அந்த அற்புதங்களிலேயும், அதிசயங்களிலேயும் ஒருவனது சிந்தனை சிக்கிப்போகாமல் வாழ்வில் இறைவனை நோக்கி அவன் இதயத்தைத் திருப்புவான் என்பது சேக்கிழார் உளவியல் பூர்வமாய் அறிந்த உண்மை.

பெரியபுராணத்தின் தொடக்கம் ஓர் அற்புத நிகழ்வோடு தொடங்குகிறது. நிறைவில் மற்றொரு அற்புதத்தை சேக்கிழார் பாடுகிறார். கோவைக்கு அருகில் இன்று அவிநாசி என்று வழங்கப் பெறும் திருப்புக்கொளியூரில் முதலை வாய்ப்பட்ட சிறுவனை சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உரிய வளர்ச்சியோடு மீண்டும் கிடைக்கப் பெறுமாறு ஓர் ஆதிசயம் நிகழ்கிறது.

“உரைப்பார் உரையுகந்து உள்கவல்லாய்
கரைக்கால் முதலையை பிள்ளை தரச்சொல்லு காலனையே”
என்று ஆலாலசுந்தரர் பாடிய பதிகம் இந்த அற்புதத்தை நிகழ்த்துகிறது. காவியத்தின் தொடக்கத்திலேயும் முடிவிலேயும் இரண்டு அற்புதங்களைச் சுட்டி காவியம் நெடுக நடக்கும் அற்புதங்களை எதிர்கொள்வதற்கு வாசகர்களை தயார்படுத்துகிறார் சேக்கிழார்.

இறைவன் திருவுளம் இருந்தால் எந்த அதிசயமும் அதிசயம் இல்லை என்ற சமநிலையோடு ஒருவர் பெரிய புராணத்திற்குள் நுழைவாரேயானால் பக்தியின் பெருமையை தொண்டின் அருமையை உணர்ந்து கொள்ள முடியும் என்பதற்காக சேக்கிழார் நிகழ்த்திய அற்புதம் இது.
மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-34

சமயங்கள், மனித உயிரை உய்விப்பதற்கான ஏற்பாடுகள். ஆனால் காலப்போக்கில் தனிப்பட்ட வாழ்வில் நிகழ்த்துகிற அற்புதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு மதங்களையும் மகான்களையும் மதிப்பிடக்கூடிய சூழல் உருவாகியுள்ளது. யோகப் பயிற்சியை ஒருவர் கையாள்கிறபோது அந்தக் கலையில் ஏற்படுகின்ற சில சித்திகள் காரணமாய் சில அபூர்வமான சக்திகள் பிறப்பதுண்டு. பக்தி நிலையிலேயும் அது சாத்தியம். அவை ஒரு மனிதனின் ஆன்மீக முயற்சியில் ஏற்படக்கூடிய பக்க விளைவுகள்.

அதேபோல் சத்திமிக்க அதிர்வுகள் நிரம்பிய ஆலயங்களில் சில பிரார்த்தனைகள் பலிக்கின்றன. ஆனால் பிரார்த்தனைகளுடைய நோக்கம் உயிர் உய்வடையவேண்டும் என்பது தானே தவிர அன்றாட தேவைகளுக்கான கோரிக்கை மனு கொடுத்தல் அல்ல.

சேக்கிழாரின் பெரியபுராணத்தில் வருகிற நாயன்மார்களின் வரலாறுகள் அற்புதங்களால் நிரம்பியவை. கொண்ட குறிக்கோளுக்காக உயிர் நீக்கவும் துணிகிற உத்தமர்கள் இறையருளால் மீண்டும் எழுகிறார்கள். கல்லிலே கட்டி அடியவர்களை கடலிலே போட்டாலும், அந்தக் கல்லே தெப்பமாக மாறுகிறது. அருளாளர்கள் பதிகம் பாடினால் அரவு தீண்டிய மனிதன் உயிர்த்தெழுகிறான். எலும்பு பெண்ணாகிறது. ஆண் பனை பெண் பனை ஆகிறது. இப்படி எத்தனையோ அற்புதங்களை சேக்கிழார் புராணம் முழுவதிலும் நாம் பார்க்கிறோம்.

இந்தப் புராணங்களைப் படிக்கிற ஒருவன் தன் வாழ்விலும் இத்தகைய அதிசயங்கள் நடைபெறவேண்டும் என்கிற வேட்கையை வளர்த்துக் கொள்வான் என்கிற எச்சரிக்கை உணர்வு பெரிய புராணம் பாடிய சேக்கிழாருக்கு இருக்கிறது. எனவேதான் அவர் ஓர் உத்தியைக் கையாளுகிறார்.

பெரிய புராணத்தை தொடங்கும் முன்பாக தில்லை வாழ் ஆந்தணர் குறித்துப் பாடத் தொடங்கும் முன்னர், மனுநீதிச் சோழனுடைய வரலாற்றை அவர் பாடுகிறார். அங்கேயும் இறையருளால் இறந்த கன்று எழுகிறது. இறந்த இளவரசன் எழுகிறான் என்றெல்லாம் புராணத்தில் பார்க்கிறோம்.

இது குறித்து பக்தி உலகில் ஓர் அருமையான கருத்து நிலவுகிறது. மனுநீதிச் சோழனுடைய மாண்பை நிலைநிறுத்துவதற்காக சிவபெருமானே பசுவாகவும் எம தர்மன் கன்றுக்குட்டியாகவும் வந்தான் என்று ஒரு கற்பனை உண்டு.

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-33

அறிவுக்கான அளவுகோல்கள் கால மாற்றத்திற்கேற்ப மாறிக்கொண்டே இருக்கும். முறை சார்ந்த கல்வி முறை சாறாக் கல்வி என்றெல்லாம் பலவகையாக இன்றைய சமூகம் பேசுகின்றது. ஒரு மனிதனின் மிகப் பெரிய பலம் அவனுக்கு இருக்கிற இயல்பான நுண்ணறிவு. ஒருவன் எவ்வளவு புத்தகங்களைப் படித்தாலும் அவனுடைய இயல்பான அறிவுதான் மேம்பட்டு வெளிப்படும் என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

“நுண்ணிய நூல்பல கற்பினும் மற்றுமதன்
உண்மை அறிவே மிகும்”என்பது திருக்குறள்.

பட்டம் என்பதுதான் இன்று கல்விக்கான அடையாளமாய் ஆகி இருக்கிறது. ஒரு பல்கலைக்கழகம் தருகிற பட்டம் என்பது முறைப்படுத்தப் பட்ட கல்விக்கான ஓர் அடையாளம் மட்டுமே. அது மட்டுமே கல்வியா என்றால் இல்லை.

பட்டப்படிப்புகள் உருவாக்கப்படாத காலகட்டத்தில் எத்தனையோ மேதைகள் இந்த உலகத்தில் தோன்றி இருக்கின்றனர். திருவள்ளுவருக்கு யாரும் எந்த பட்டமும் தந்ததாகத் தெரியவில்லை. கல்வியில் பெரியவன் கம்பன் என்று கொண்டாடக் கூடிய கவிச்சக்கரவர்த்தி கல்லூரிக்குப் போனதாய் நம்மிடம் எந்தத் தகவலும் இல்லை. இயல்பான அறிவை தங்கள் விருப்பத்தின் மூலம் பெருக்கிக் கொள்வது ஒரு வகை. அறிவு என்று எதையெல்லாம் நம்புகிறோமோ, அறிவின் வெளிப்பாடு என்று எவற்றையெல்லாம் கருதுகிறோமோ அவற்றை எந்த கல்வியறிவும் இல்லாமல் இயல்பாகவே செய்வது இன்னொரு வகை.

பெரியபுரணத்திற்கு விரிநூல் என்று பெயர். சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பாடிய ‘திருத்தொண்டத் தொகை’ தொகைநூல். நம்பியாண்டார் நம்பிகள் பாடிய ‘திருத்தொண்டர் திருவந்தாதி’ வகை நூல். இவற்றை விரிவாக திருத்தொண்டர் புராணமாக சேக்கிழார் பாடினார். அதனால் அது விரிநூல்.

திருத்தொண்டர் புராணத்துக்கு மூல நூலாகிய திருத்தொண்டத் தொகையில் கண்ணப்பரைப் பற்றி சொல்ல வருகிறபொழுது சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், ‘கலை மலிந்த சீர்நம்பி கண்ணப்பர்க்கு அடியேன்’ என்று பாடுகிறார்.
வேட்டுவ குலத்தில் திண்ணன் என்ற பெயரோடு பிறந்து வேட்டுவத் தொழிலையே வாழ்வெல்லாம் பயின்று வில்லன்றிச் சொல்லறியா வேட்டுவராய் வாழ்ந்து கலை மந்த சீர்நம்பி என்று சுந்தரர் கொண்டாடுகிறார்.
நம்பியாண்டார் நம்பிகள் ஓர் இடத்தில் இரண்டு நாயன்மார்களை பற்றிச் சொல்கிறார். ஒருவர் சிவ-லிங்கத்தின் மீது கல்லெறிந்து வழிபட்ட விசித்திரமான பக்தனாகிய சாக்கிய நாயனார்.

இன்னொருவர் முரட்டுத்தனமான பக்தியினால் தன் வாயில் இருக்கிற தண்ணீரையே சிவலிங்கத்தின் மீது கொப்பளித்து அதையே அபிஷேக நீராக்கிய திண்ணனார். இவர்தான் கண்ணப்பனாக பிற்காலத்தில் வரப்போகிறார்.
அந்த இரண்டு நாயன்மார்களைப் பற்றிப் பாடுகிறபோது சாக்கிய நாயனாரை ஒரே சொல்லில் கல்லெறிந்தான் என்று மட்டும் குறிப்பிடுகிற நம்பியாண்டார் நம்பிகள், திண்ணனாரை நல்லறிவாளர் என்று போற்றுகிறார்.

“கல்லெறிந்தானும் தன் வாய்நீர் கதிர்முடி
மேல் உகுத்த நல்லறிவாளனும்
மீளா வழிசென்று நண்ணினரே” என்பது நம்பியாண்டார் நம்பிகள் உடைய திருமொழி.

“வேட்டுவத் தொழிலன்றி வேறொன்று அறியா திண்ணனாரை” சுந்தரர் கலைமலிந்த சீர் நம்பி என்கிறார். நம்பியாண்டார் நம்பிகளோ, அவரை நல்லறிவாளன் என்று கூறுகிறார். அப்படியானால் திண்ணனார் என்கிற கண்ணப்பரின் வரலாற்றிலே இருக்கக்கூடிய சில பகுதிகளை நாம் பார்ப்பது அவசியம்.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-32

அறிவு என்கிற சொல்லை திருவள்ளுவர் எங்கெல்லாம் கையாள்கிறார் என்று பார்த்து அந்த குறட்பாக்களைக் கொண்டு வந்து கண்ணப்ப நாயனார் வரலாற்றோடு பொருத்திப் பார்த்தால் அத்தனையும் ஆங்கே ஆழகாகப் பொருந்துகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக சிலவற்றை நாம் பார்க்கலாம்.

கண்ணப்பர் தோன்றியது கல்வியறிவு இல்லாத வேட்டுவர் குலம். பிறந்த சூழல் பேதமை நிறைந்ததாக இருந்தாலும் இறைவனை அவர் கண்டுணர்கிறார். இங்கே ஒரு திருக்குறள் பொருத்தமாக அமைகிறது.

“பிறப்பென்னும் பேதமை நீங்க சிறப்பென்னும்
செம்பொருள் காண்பது அறிவு”
கண்ணப்பர் சென்றதோ பன்றிவேட்டை. கண்டு கொண்டதோ பரம்பொருளாகிய குடுமித் தேவரை. தீய நோக்கம் ஒன்றுடன் அவர் சென்றாலும்கூட சென்ற இடத்தில் அறிவை செலவழித்துவிடாமல் அதை இறைவன் பால் செலுத்தினார்.

“சென்றயிடத்திற் செலவிடாத் தீது ஒரிஇ
நன்றின்பால் உய்ப்பது அறிவு”
மலையேறிப் போனால் மலைக்குப் பின்னால் பொன்முகலி ஆறு இருக்கிறது. அங்கே தாகம் தணியும் என்று உடன் இருந்த தோழன் நாணன் சொன்னான். ஆனால் மலையேறிப் போனபோது, பிறவித் தாகத்தைத் தீர்க்கக்கூடிய பேரமுதாகிய இறைவனைக் கண்டார்.

“எப்பொருள் யார்யார் வாய்க் – கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு”
அதுமட்டுமல்ல. சிவலிங்கத்தில் குருதி வடிவதை பார்த்த மாத்திரத்தில் அவரால் அதை தாங்க முடியவில்லை. அது தனக்கே ஏற்பட்டது போல் துன்பப்படுகிறார். இறைவனுக்கு ஏற்படுகிற துன்பம் தனக்கே ஏற்பட்டதாகக் கருதுவதுதான் அறிவின் அடையாளம் என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

“அறிவினால் ஆகுவதுண்டோ பிறிதின்நோய்
தன்நோய் போல் போற்றாக் கடை”
என்னும் திருக்குறளை இங்கு பொருத்திப் பார்க்கலாம். உடனே அறிவுக்கு என்ன தோன்றுகிறது. கண்ணைப் பெயர்த்து வைத்தால் அந்தக் கண்ணிலே இருந்து வரும் குருதி நிற்கும் என்று தோன்றுகிறது. இதையே அறிவு அற்றம் காக்கும் கருவி என்கிறார் சேக்கிழார்.

இதனாலேயே சிவபெருமான் சேக்கிழாரிடம் கண்ணப்பரைப் பற்றிச் சொல்லும்போது,
“இவனுடைய அறிவெல்லாம் எமையறியும் அறிவென்றும்
இவனுடைய அன்பெல்லாம் எம்பக்க அன்பென்றும்
இவனுடைய செயலெல்லாம் எமக்கினியவாம் என்றும்
இவனுடைய நிலை இவ்வாறு என்றறிநீ என்றறிவித்தார்”
என்கிறார் சேக்கிழார். சமயோசிதம், அன்பு, உதவும் குணம் ஆகியவையே அறிவின் அடையாளம் என்பது கண்ணப்பநாயனார் வழியே காட்டப்படுகிறது.

அறிவின் பெயரால் சுயநலம், அடுத்தவர் துன்பத்தில் பங்கு பெறாமை போன்ற குணங்கள் பெருகுகிற சூழலில் எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு எது அறிவு என்று உணர்த்துகிறது கண்ணப்ப நாயனார் புராணம்.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா