குகைப்பெருமான் – 2


அடுத்தடுத்து வந்த கிருத்திகைகளில், என்னையே செஞ்சேரிமலைக்கு செல்லப் பணித்தார் புலவர் ஜானகி அம்மையார். ஒவ்வொரு கிருத்திகைக்கும் ஒவ்வொரு தலைப்பில் பேசத் தொடங்கினேன். கந்தரலங்காரம், கந்தரனுபூதி என்று தொடங்கி பின்னர் பெரிய புராணத்தில் ஒவ்வொரு தலைப்பாக அங்கே அரங்கேறின. சேர்மன் வெங்கிடாஜலக் கவுண்டர் இருந்தால், அவர்தான் வரவேற்புரை நிகழ்த்துவார். அவர் கோவையிலுள்ள நன்னெறிக் கழகத்தில் உறுப்பினர். சமய இலக்கியங்கள் ஓரளவு தெரிந்தவர். வெளிப்படையான தலைப்பைத் தந்தால்,
வரவேற்புரையிலேயே பேசுபொருளின் முக்கிய சம்பவத்தைப் போட்டு உடைத்து விடுவார். கிராமப்புற மக்களுக்கு கதையும் பக்தியும் பிரதானம். பாடல்கள்அதன் நயங்கள் எல்லாம், பெரியவர் தேவசேனாபதி போன்ற சிலருக்கு மட்டும்தான்.

 
எனவே, வெங்கிடாஜலக் கவுண்டரிடமிருந்து தப்பிக்க ஓர் உபாயம் செய்தேன்.அதை எந்த நாளும் காத்தேன். யாருக்கும் புரியாத விதத்தில் தலைப்பைக் கொடுத்து விடுவேன். “எது குறித்துப் பேசப்போகிறீர்கள்?” என்று கவுண்டர் கேட்டால் சிரித்து மழுப்பி விடுவேன். தன் வரவேற்புரையிலேயே அதற்கான கண்டனங்களையும் கவுண்டர் பதிவு செய்வார். நான் அசந்தால் தானே!!

ஒருமுறை அவர் வரவேற்புரையில் சலிப்பாக சொன்னார். “சொற்பொழிவாளர் எது பத்தி பேசப்போறார்னு கேட்டேன். “அவனின் அன்னை அரனின் அன்னை” ன்னு தலைப்பு சொன்னாங்க. அது என்ன சமாச்சாரமுன்னு எனக்கே புரியலை. அவுரே பேசுவாரு. கேளுங்க . நன்றி வணக்கம். “காரைக்காலம்மையார் பற்றிய பேச்சுக்குத்தான் அப்படியொரு தலைப்பு தந்திருந்தேன். தன்னை மணந்த கணவன் உடன்வாழ அஞ்சி, மனைவியையே தாயாகக் கருதிவிடுகிறான். பேயுருக் கொண்டு கயிலாயம் போகும் காரைக்காலம்மையாரை யாரென்று உமையம்மை வினவ, “வருமிவள் நம்மைப்பேணும் அம்மைகாண் என்கிறார் ஈசன். இதுதான் விஷயம். இதுபோல் புதிது புதிதாக தலைப்புகள் தரத் தொடங்கியபின் ஒவ்வொரு மாசமும் ஒரு விடுகதை கேட்கத் தயாராவதுபோல் பிரியமுடன் காத்திருக்கத் தொடங்கினர் செஞ்சேரிமலை கிராமத்து மக்கள்.  


 முருகப்பெருமானின் ஆறுமுகங்களைச் சொல்லும் ஏறுமயில் ஏறிவிளையாடும்முகம் ஒன்றே என்ற பாடலை முன்னுதாரணமாகக் கொண்டு குகைப்பெருமானுக்கு நான் எழுதிய துதி மலர்களில் முதல் பாடல் இது:

பால்காட்டி மிளிர்கின்ற  புன்னகை மலர்முகம்
 பொலிவாடும் ஞானநிலையம்

பயம்நீக்கி ஜெயமெலாம் வழங்கிடும் ஒளிமுகம்

பகைவீழ்த்தும் பாலவுருவம்

வேல்காட்டி சமரிடை வந்திடும் திருமுகம்
வீரத்தின் மூலவடிவம்  
வள்ளிதெய்வானையர் வழிபடும் அருள்முகம்  
வினைதீர்க்க நின்ற சொரூபம்
கால்காட்டி ஆட்கொள்ளும கருணையின் மதிமுகம்
குன்றேறி நின்ற திலகம்
 

கனிவான முத்தமிழ் காத்திடும் கலைமுகம்  
புலமையின் ஞான உதயம்

சேல்காட்டும் சுனைவளர் தென்சேரி அடிவாரம்
உறைகின்ற அருட்தெய்வமே
சிந்தைதனில் குடியேற வந்தருள்க 
குகைபால
தண்டாயுதபாணியே  

(தொடரும்)

குகைப் பெருமான் – 1

இருபதாண்டு கால இடைவெளிக்குப் பின்னர் செஞ்சேரிமலை போயிருந்தேன். காரை நிறுத்தச் சொல்லி விட்டு “தேவசேனாபதி அய்யா பழக்கடை” என்று விசாரித்து நின்ற போது, நடுத்தர வயதுக்காரர் ஒருவர்,”நீங்க…”என்றபடியே கடையிலிருந்து வந்தார்.”முத்தையா” என்று சொன்ன மாத்திரத்தில் “அய்யா!வாங்க வங்க! அப்பா உங்களைப் பத்தி பேசாத நாளே இல்லீங்க’ என்றார். முதன்முதலாக இதே கடை  வாசலில் நான் வந்து நின்ற நாள் என் நினைவுக்கு வந்தது.

“நகர வீதியில் திரிதரு மாந்தர்” என்ற சொற்றொடர், தமிழிலக்கிய ஆர்வலர்களுக்குப் பரிச்சயமாகியிருக்கும். கல்லூரியில் சேர்ந்த முதலிரண்டு ஆண்டுகள். அநேகமாக 1987 அல்லது 1988 ஆம் ஆண்டாக இருக்கும். வீட்டுக்கு வெளியே எங்கள் தெருவில் நான் வெறுமனே திரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு முன்மாலைப்பொழுதில் வீட்டுக்கு சற்று தொலைவில் இருவர் வருவது தெரிந்தது.ஒருவர், புலவர். கோ.ஜானகி அம்மையார். இன்னொருவர் புதியவர். வெள்ளை வேட்டி, வெள்ளை சட்டை. கிராமத்து மனிதர் என்பதைப் பறைசாற்றும் வெள்ளந்தி முகம். ஓங்குதாங்கான உடல்வாகு. இரண்டு காதுகளிலிருந்தும் பூனை மீசை போல் நீண்டிருந்த ரோமம்.நெற்றி நிறைய திருநீறு.குங்குமம்.

வீட்டுக்குள் வந்தமர்ந்தனர் இருவரும்.மாப்பிள்ளை பார்ப்பதுபோல் என்னையே கண்களால் அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெரியவரை ஜானகி அம்மையார் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். “முத்தையா! இந்த அய்யா பேரு வெங்கிடாஜலக் கவுண்டர். செஞ்சேரிமலை மணியகாரரு”. அவருடைய கம்பீரமான தோற்றத்துக்கும், என் வயதுக்கும் சற்றும் பொருந்தாத பணிவுடன் “சட்”டென எழுந்து,”வணக்கமுங்க அய்யா” என்றார்.

தென்சேரிமலை என்பதுதான் செஞ்சேரிமலை என்று மருவியது.மந்திராசலம் என்றழைக்கப்படும் இந்த மலைக்கோயிலில் வேலாயுதசாமி என்ற பெயரில் முருகப் பெருமான் கோயில் கொண்டுள்ளார்.

அதே மலையின் அடிவாரத்தில் குகைக்கோயில் ஒன்று உள்ளதாகவும், குகை பாலதண்டாயுதபாணி என்ற பெயரில் அங்கு முருகன் கோயில் கொண்டுள்ளதாகவும் விவரித்தார் புலவர் ஜானகி அம்மையார். கிருத்திகை தோறும் அங்கே அபிஷேக ஆராதனைகளும்அன்னதானமும் சமயச் சொற்பொழிவுகளும் நடைபெறும். மாதந்தோறும் அங்கே சொற்பொழிவு நிகழ்த்தி வந்த ஜானகி அம்மையார், அங்கே எல்லா மாதங்களும் செல்ல முடியாததால் நான் அவருக்கு பதிலாக செல்ல வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்.

செஞ்சேரிமலை  நிறுத்தத்தில் பஸ் குலுங்கி நின்றது.கோவையிலிருந்து கிழக்கே சூலூர் வந்து அங்கிருந்து தெற்கே செலக்கரிச்சல், சுல்தான்பேட்டை வழியாக செஞ்சேரிமலை. அதிகம்போனால் இரண்டு மணிநேரப்பயணம். பஸ் நிலையம் வந்ததும் பக்கத்திலேயே ராமச்சந்திரன் செட்டியார் பாத்திரக்க்கடை என்று விசாரிக்கச் சொல்லியிருந்தார் வெங்கிடாஜலக் கவுண்டர். பிரியமாக வரவேற்றார் செட்டியார். சிறிது நேரத்தில் கோயில் முக்கியஸ்தர்கள் வந்து சேர்ந்தனர். மணியகாரர் , சேர்மன் இருவர் பெயருமே வெங்கிடாஜலக் கவுண்டர்தான். அப்புறம் மலைக்கோவில் வாசலில் தேங்காய் பழக்கடை வைத்திருந்தவரும், ஓதுவாருமான பெரியவர் தேவசேனாபதி. அவருடைய தமிழறிவும், மனனமாகியிருந்த பாடல்களும் அபாரம்

காபி வாங்கிக் கொடுத்து மலைக்கோயிலை சுற்றிக் கொண்டு அழைத்துப் போனார்கள். அடிவாரத்திலுள்ள குகை பாலதண்டாயுதபாணி கோயில். இன்னும் சில நூறாண்டுகள் பின்னே நம்மை அழைத்துப் போகும் புராதன அமைப்பு. குகையில் ஆண்டிக்கோலத்தில் அழகன் முருகன். தொட்டு விடும் தூரத்தில் அமர்ந்து கரிய திருமேனிக்கு நிகழும் அபிஷேகங்களைக் கண்குளிரக் காணும் வாய்ப்பு அமைந்தது. குகைக்கு வெளியே சற்றே உயர்த்திக் கட்டப்பட்ட திண்ணை. எதிரே நூறு பேர்கள் வரை அமரக்கூடிய வசதி. அபிஷேகம் முடிந்து திரை போட்டு அலங்காரம் தொடங்கியதும் சொற்பொழிவு தொடங்கும். அநேக ஆன்மீகத் தலைப்புகளில் நான் பேசிப்பழகியது அங்கேதான்.

சொற்பொழிவு முடிந்ததும் திரைவிலக, அதற்குமுன் ஆண்டிக்கோலத்தில் நின்றிருக்கும் குகைப்பெருமான் (அவரை பெரியவர் தேவசேனாபதி அப்படித்தான் அழைப்பார்) ராஜ அலங்காரத்தில் காட்சி கொடுப்பார். அதன்பின், இறைவனுக்கு நிவேதனம் செய்யப்பட்ட சித்ரான்னங்கள் பரிமாறப்படும். சொற்ப்பொழிவுக்கு சன்மானம் 30 ரூபாய்.

இரவு 8.00 மணிக்குமேல் அப்போதெல்லாம் கோவைக்கு பேருந்து வசதி கிடையாது.எனவே, “கதர்க்கடைக்காரர்” என்றழைக்கப்பட்ட நடராஜன் என்பவர் வீட்டில் இரவு தங்க வேண்டி வரும்.

அவரின் துணைவியார் சுடுதண்ணீரில் கலந்து தரும் ஹார்லிக்ஸ் குடித்துவிட்டு படுத்தால், கோழி கூப்பிட எழுப்புவார்கள். புலர்ந்தும் புலராத
பொழுதில் உடன்வந்து முதல் பஸ்ஸில் ஏற்றிவிடுவார் நடராஜன்.

அதன்பின் வந்த பெரும்பாலான கிருத்திகைகளிலும் சொற்பொழிவுக்கு நானே தொடர்ந்து போய்க் கொண்டிருந்தேன். இதற்கு சில ஆண்டுகளுக்கு முன் பள்ளிப் படிப்பை முடித்த கையோடு என் தமிழாசிரியர் திரு.க.மீ.வெங்கடேசன் தூண்டுதல் காரணமாக, அருணகிரிநாதர் மீது பருவத்துக்கொரு பாடலாக பிள்ளைத்தமிழ் எழுதியிருந்தேன். நியாயமாக பருவத்துக்கு பத்துப் பாடல்கள் எழுதினால்தான் பிள்ளைத்தமிழ். அருணகிரிநாதர் விழா நெருங்கியிருந்ததால் இதற்கு “ஒரு பா பிள்ளைத்தமிழ்” என்று பெயர் கொடுத்தார் ஆசிரியர். அப்படியோர் இலக்கணம் உண்டா என்பது இன்றளவும் எனக்குத் தெரியாது.

இடையில், குகை பாலதண்டாயுதபாணி மீது ஏற்பட்ட ஈடுபாடு காரணமாக அவர் மீதும் துதி மலர்கள் எழுதினேன். அருணகிரி ஒரு பா பிள்ளைத்தமிழ், குகை பாலதண்டாயுதபாணி துதி மலர்கள், இரண்டையும் இணைத்து, “வேலின் வெளிச்சத்தில்”என்ற தலைப்பில் என் முதல் புத்தகம் 1989ல் வெளியானது. பதிப்பாளரும் நானே!!

அறநிலையத்துறை துணை ஆணையராக இருந்து ஒய்வு பெற்ற அமரர். த.நாகராசன்எங்கள் குடும்ப நண்பர்.அவரின் புதல்வர். திரு.த.நா.மதிவாணன், 2750/ ரூபாய்களுக்கு சுந்தரம் பிரிண்டர்ஸில் அச்சிட்டுத் தந்தார். திரு.சுகி சிவம் அற்புதமான அணிந்துரை ஒன்றைத் தந்திருந்தார். என் கல்லூரித்தோழன் தங்கவேல் தந்த 2000 ரூபாய் கடனில் அந்த நூல் வெளியானது. ஒரு பிரதியின் விலை மூன்று ரூபாய்.

உருண்டோடின இருபது வருடங்கள்.இப்போது மறுபடியும் செஞ்சேரிமலைக்கு செல்லத் தோன்றியது. அந்த கிராமம் மாறியிருந்தது . பிரசாதக் கடைகள் அனைத்திலும் வோடாஃபோன், ஏர்செல் பலகைகள். மணியகாரர் வெங்கிடாஜலக் கவுண்டர் மறைந்திருந்தார். சேர்மன் வெங்கிடாஜலக் கவுண்டருக்கு நடமாட்டம் குறைந்துவிட்டது. கதர்க்கடைக்காரர் நடராஜன் அருகில் எதோவொரு நகருக்குக் குடிபெயர்ந்து விட்டார். வேலின் வெளிச்சத்தில் நூல் வெளிவர கடன் கொடுத்து மிகத்தாமதமாகவே திரும்பப் பெற்றுக் கொண்ட என் கல்லூரி நண்பன் தங்கவேலும் அதற்கு முந்தைய வாரம்தான் (15.08.10) மாரடைப்பால் இறந்திருந்தான்.குகை பால தண்டாயுதபாணி கோவில் பூட்டிக் கிடந்தது. பூசாரி ஊரில் இல்லையாம்

பெரியவர் தேவசேனாபதிக்கு 83 வயது.சில கிலோமீட்டர்கள் தொலைவிலிருந்த பெரியகளந்தை என்னும் தலத்தில்  ஆதீஸ்வரர்
திருக்கோவிலில் சனிப்பிரதோஷத்திற்காக சென்றிருந்த பெரியவரை அவருடைய மகன் செல்லில் அழைக்க அடுத்த சில நிமிடங்களில்
எங்கள் கார் ஆதீஸ்வரர் திருக்கோயிலை சென்றடைந்தது.

நாங்கள் நுழையக் காத்திருந்தது போல் சனிப்பிரதோஷ தீபாராதனை. பெரியவர் தேவசேனாபதி பஞ்ச புராணம் பாடினார்.அங்கும் சித்திரான்ன விநியோகம்.எங்கள் காரிலேயே செஞ்சேரிமலை வர ஆயத்தமானார் பெரியவர்.

இவ்வளவு தூரம் வந்தும், குகை பாலதண்டாயுதபாணியை தரிசிக்க முடியவில்லை என்னும் மனக்குறையோடு காருக்கருகே சென்றபோது, பெரியவர் சொன்னார்: “குகைப்பெருமான் யாரையும் கைவிடலீங்க! அவரு சந்நிதியிலேதொடர்ந்து   பேசின ஜானகியம்மா, நீங்க எல்லோரும் நல்ல நிலையிலே இருக்கீங்க! நானும் நல்லா இருக்கேன்.என் பேரன் ஒருத்தன சின்னதிலிருந்தே குகைப் பெருமானை தரிசிக்கச் சொல்லுவேன். அவனும் இப்போ நல்லா இருக்கான். போட்ட்டோ காமிக்கறேன் பாருங்க.”பேரனின் படமென்று நினைத்து வாங்கினேன்..

அபிஷேகம் முடிந்து ராஜ அலங்கார ரம்மியனாய் கனகம்பீரமாய் படத்தில் குகைப்பெருமான்.பூசனை நடைபெறாத நாளில் தேடிவந்த எனக்கு அந்தப் புகைப்படங்களில்அலங்கார தரிசனம் அளித்துக் கொண்டிருந்தார். “கிருத்திகைக்கு அவசியம் வா” என்று கூப்பிடும் விதமாய் குமிழ்சிரிப்பு..

1988-89ல்குகை பாலதண்டாயுதபாணிக்கு எழுதிய துதி மலர்களை உங்களுடன் இனி தொடர்ந்து பகிர்ந்து கொள்கிறேன்:கூடவே (1986ல்) எழுதிய அருணகிரி ஒருபா பிள்ளைத்தமிழையும்……

                                விநாயகர் காப்பு

அம்பலத்தில் ஆடுகின்ற அண்ணலவர் மேனிநின்ற
அன்பினுரு வானமங்கை சிவகாமி
அஞ்செழுத்தை ஓதுகின்ற அந்தகயிலாய மிசை
அங்குமிங்கும் தேடநின்ற புதல்வோனே
தம்பலத்தையே நினைந்து உன்பதத்தையே நினைந்து
தண்ணருளை நாடுகின்ற அடியார்கள்
தம்பயத்தையே களைந்து அன்புளத்திலே நிறைந்து
இன்பமுறும் ஞானநிலை அருள்வோனே
செம்பருத்தி மேனிதனில் மின்னலென நூலணிந்த
சுந்தரநல் வேழமுக முதல்வோனே
சிந்தைதனில் ஊறுகின்ற செந்தமிழின் ஞானசந்தம்
செய்யுளினில் கூட வரம் தருவோனே
உம்பர் மகிழ்ந்தாட அந்த வெஞ்சமரில் சூரனங்கம்
துண்டுபட வேலெறிந்த குமரேசர்
தன்கழலைப் பாடுகின்ற இன்கவிதை நூலில்வந்து
என்றுமொரு காவல்புரிந் தருள்வாயே!!

(தொடரும்)

நவில்தொறும் குறள்நயமதில் பயில்தொறும் புதுமைகள்..

31.07.2010 அன்று, சேலம் அருகிலுள்ள ஆத்தூரில் நவில்தொறும் குறள்நயம் என்னுந் தலைப்பில் கருத்தரங்கம் நிகழ்ந்தது.அதில்,”பயில்தொறும் புதுமைகள்”என்னுந் தலைப்பில் உரைநிகழ்த்தினேன். சில காலங்களாகவே திருக்குறளில் தோன்றிய புதிய சிந்தனைகள் சிலவற்றை அந்த மேடையில் பகிர்ந்து கொண்டேன். அந்தப் பகிர்வின் பதிவுகள் இவை:

“பொருளல்லவரைப் பொருளாகச் செய்யும்
பொருளல்ல தில்லை பொருள்”
மரபு ரீதியாய் இதற்கு சொல்லப்படும் பொருள், என்ன தெரியுமா? “பொருட்படுத்தும் அளவு எந்தத் தகுதியும் இல்லாதவர்கள் கூட, பொருள் சேர்ந்துவிட்டால் பொருட்படுத்தத் தக்கவர்கள் ஆகி விடுவார்கள். எனவே அத்தகைய பொருட்செல்வத்தை விடவும் பெரிய பொருள் எதுவுமில்லை.” உண்மையிலேயே திருவள்ளுவர் இந்தப் பொருளில்தான் எழுதியிருப்பாரா? முட்டாள்களிடம் கூடத்தான் பணம் சேருகிறது என்று பகடி பேசியவர் அவர். “பொருட்செல்வம் பூரியார் கண்ணும் உள”என்றவருக்கு இப்படியொரு சிந்தனை தோன்றுமா என்ன?

இதே குறளை வேறு வகையில் சிந்திக்கலாம். ஒரு மனிதனை எல்லோரும் அலட்சியம் செய்தார்கள். அந்த அளவுக்கு அவனும் அற்பனாகவே இருந்தான். ஆனால், திடீரென்று அவனுக்குப் பெரும்பணம் சேர்ந்து விடுகிறது. உடனே அவனை, உள்ளூர்க் கோயிலில் அறங்காவலர் ஆக்குகிறார்கள். பல விழாக்களுக்கு அழைக்கிறார்கள். ஏசிய உலகமே ஏற்றுகிறது. பழித்த சமூகமே போற்றுகிறது. இந்த நிலைமாற்றம் ஆரோக்கியமானதுதானா, அவன் பொருட்படுத்தத் தக்கவன்தானா என்கிற குழப்பம்  நல்லவர்களிடம் ஏற்படுகிறது. திருவள்ளுவர் அதற்குத் தீர்ப்புச் சொல்கிறார். “இந்தப் பணம் இருக்கிறதே, இதுவரை பொருட்படுத்தப் படாதவர்களை பொருட்படுத்தத் தக்கவர்களாகச்  செய்யும்”,  என்று தொடங்குகிறார். “பொருளல்லவரைப் பொருளாகச் செய்யும்”என்கிறார்.  அடுத்து அவர் ஒரு கேள்வி கேட்கிறார். பணம் வந்ததால் இந்த மனிதனுக்கு அறிவு கூடிவிட்டதா? அற்பத்தனம் நீங்கி விட்டதா? என்று கேட்க, ஊர்க்காரர்கள் உதட்டை பிதுக்குகிறார்கள். “அந்த இழிகுணங்கள் அப்படியே இருக்கின்றன” என்று ஒப்புக் கொள்கிறார்கள்.

திருவள்ளுவர் சொல்கிறார், “இந்த இழிகுணங்களால் அவன் அற்பனென்று மதிக்கப்பட்டான். இப்போது அவனிடம் பணம் இருக்கிறது. இதற்குமுன் அவன் ஏழை அற்பனாக இருந்தான். இப்போது பணக்கார அற்பனாக இருக்கிறான். புதிதாக வந்துள்ள பொருட்செல்வத்தை கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால் அவனிடம் பொருட்படுத்தத் தக்க விஷயம் எதுவும் இல்லை. “பொருளல்லது இல்லை பொருள்”. சராசரி மனிதர்கள். அற்பனிடம் பணம் சேர்ந்தால் அவனைக் கொண்டாடுவார்கள். புகழ்வார்கள்.அறிவாளிகள், இப்போதும் பணத்தைத் தவிர அவனிடம் வேறேதும் விஷயமில்லை என்பதை உணர்வார்கள்.என்பதுதான் இதன் பொருளாக இருக்க முடியும்.

பொருளல் லவரைப் பொருளாகச் செய்யும்
பொருளல்லது இல்லை பொருள் .
————————————————-

துன்பம் வருவதும் ஒருவகையில் நன்மைக்குத்தான் என்பது திருவள்ளுவரின் கருத்து. உறவென்று சொல்லி அருகில் இருப்பவர்களின் உண்மையான குணத்தை அளப்பதற்கான அளவுகோலே மனிதர்க்ளுக்கு வருகிற துன்பம்தான் என்கிறார் அவர். உறவு கொண்டாடி உடனிருப்பவர்களில் பலர், நம்மைச் சார்ந்திருப்பவர்கள். நாம் வேராக இருந்து அவர்களைத் தாங்க வேண்டியிருக்கிறது. அதனாலேயே அவர்களுக்குக் கிளைஞர்கள் என்று பெயர். “செல்வர்க்கழகு செழுங்கிளை தாங்குதல் “என்பதும் நம் தமிழிலக்கியத்தில் உள்ள விஷயம்தான். என்னதான் நெருக்கமான உறவினர்களாகட்டும், நண்பர்களாகட்டும், தமக்குத் தேவையெனில்  நம்மைத் தேடி வருவார்கள். நமக்கொரு துன்பமெனில் ஓடி விடுவார்கள்.இதை ஒரு குறளில் கூறுகிறார் திருவள்ளுவர்.

கேட்டிலும் உண்டோர் உறுதி-கிளைஞரை
நீட்டி அளப்பதோர் கோல்.

கூட இருக்கும் கிளைஞர்களை அளக்க கேடு என்னும் அளவுகோல் பயன்படுகிறது என்று சொல்ல வருகிற வள்ளுவருக்கு சிரிப்பு வருகிறது. கூட இருப்பவர்களாக இருந்தால் அப்படியே அளந்து விடலாம்.ஆனால் கேடு வந்ததாகக் கேள்விப்பட்டாலே அந்தக் கிளைஞர்கள் வெகுதூரம் ஓடிவிடுவார்களாம். அதனால்,கிளைஞரை அளப்பதோர் கோல் என்று  சொல்லாமல், நீட்டி அளப்பதோர் கோல் என்கிறார். கேடு வரும்போது அவர்கள் தள்ளி நிற்கிற தொலைவுதான்,அவர்களுடன் இருக்கிற உறவின் உண்மையான  தொலைவு என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

———————————————————————

நகுதற் பொருட்டன்று நட்பு-மிகுதிக்கண்
மேற்சென் றிடித்தல் பொருட்டு.
பொதுவாக இந்தக் குறளுக்கு சொல்லப்படும் பொருள் இதுதான்.”சிரித்துப்பேசி மகிழ்ச்சியாய் இருக்க மட்டுமே
நண்பர்களா? இல்லை.தலைக்கனமோ,தவறுகளோ எல்லை மீறும்போது அந்த இடத்திலேயே இடித்துச்  சொல்வதற்கு..
நகுதல் என்பது பெரும்பாலும் கேலிச்சிரிப்பைத்தான் குறிக்கும்.இது பற்றி
“சிரிக்கத் தெரிந்த சிவன்” கட்டுரையில் முன்பே பார்த்திருக்கிறோம்.ஒருவன்
தன் தவறுகளாலேயே வீழ்கிறான்.அந்த வீழ்ச்சியின்போது பலரும் விழுந்து விழுந்து சிரிக்கிறார்கள்.அப்படி சிரிப்பவர்கள் பட்டியலில் இருப்பவன் ஒரு நண்பனாக இருக்க முடியாது.தடம் மாறுவது தெரிகிற போதே அவனை
இடித்துரைத்து,நேர்ப்படுத்துவதுதான் நண்பனின் இலக்கணம்.
இதில் இன்னொரு கோணமும் இருக்கிறது.நண்பன் அவனைப் பார்த்து சிரிக்காதவனாகக் கூட இருப்பான்.அத்துடன் அவன் கடமை முடிவதில்லை.ஒருவன்,பிறர் பார்த்து சிரிக்கும்படியான காரியத்தை செய்தால்
அதற்கும் அவன் நண்பந்தன் பொறுப்பு.ஒருவனுக்கு நல்ல நண்பன் அமைந்தால் மற்றவர்கள் பார்த்து சிரிக்கும்படி எந்தக் காரியத்திலும் அவன் ஈடுபட மாட்டான்.நண்பனின் வீழ்ச்சிக்கு வழியடைத்து,தவறு செய்தால்
இடித்துரைத்து எப்போதும் வழிநடத்துபவனே நண்பன்.
                                   ———————————————————————————–
                                                                                                (தொடரும்)

சுருட்டபள்ளி சிவன்

உண்ட மயக்கம்

மாலவனின் பாற்கடலில் மிக்க வருமலைகள்
ஓலமிட்டால் கண்ணுறங்க ஒண்ணாதே-கோலமிக்க
தேவியவள் பூமடியில் தேவதேவன் கண்ணுறங்க
மேவிவரும் மௌன மயக்கு.

நால்வர் தமிழ்கொடுத்த ஞானக் கிறக்கமோ
மாங்கனி தந்த மயக்கமோ-ஆலத்தை
உண்ட மயக்கமோ உத்தமியாள் பேரழகைக்
கண்ட மயக்கமோ கூறு

நாயன்மார் வீடுகளை நாடி நடந்தவரின்
தூய உபசரிப்பில் தான்திளைத்தும்-நேயரை
ஆட்டிப் படைத்தும் அருள்கொடுத்தசோர்வினிலே
நீட்டிப் படுத்தாயோ நீ.

பெண்டு தனைக்கேட்டு பிள்ளைக் கறிகேட்டு
திண்ணனவன் கண்களையுந் தான்கேட்டு-மண்மிசையே
சுந்தரர்க்காய் வீதிகளில் சுற்றித் திரிந்துவிட்டு
நொந்துபடுத் தாயோ நவில்.

தாழ்சடைகள் அம்மை திருமடியி லேபுரள
ஆழ்துயிலில் உள்ளதோர் ஆபத்து-ஆழிசேர்
கங்கை மறைந்திருக்கக் கண்டால் விடுவாளோ

எங்குறங்கு வாய்நீ இனி

நிலவும் நானும்…

நீட்டிய விரலுக்கும் நிலவுக்கும் நடுவே
நீண்டது ஆயிரம் தூரம்-என்
நினைவில் ஆயிரம் பாரம்
ஒளி
காட்டிய பரிவும் கூட்டிய குளிரும்
காலம் முழுதும் வாழும்-அந்த
போதையில் இதயம் ஆழும்
எங்கே எப்படி நான்போனாலும்
நிலவின் பார்வையில் இருப்பேன் -அதன்
நிழலாய் பூமியில் நடப்பேன்
பொங்கும் வெய்யில் பொழுதிலும் நிலவின்
பொன்முகம் எண்ணிக் கிடப்பேன் -அது
பூக்கும் அந்தியில் உயிர்ப்பேன்
நட்சத்திரங்களின் நளினக் குலுக்கல்கள்
நெஞ்சில் பதிவதும் இல்லை-அதை
நேர்படப் பார்ப்பதும் இல்லை
ஒரு
முட்புதர் பாதையில் முல்லைக்காடு
முளைத்தபின் வலிகளும் இல்லை-என்
மூர்க்க குணங்களும் இல்லை
தேய்பிறை இல்லா தேவதை நிலவே
தினமென் கனவில் நீதான் -என்
திசைகள் எல்லாம் நீதான்
பாய்கிற நதியில் பொன்னொளி பரப்பிப்
பரவசம் கொடுப்பதும் நீதான் -என்னைப்
பரிவில் நனைப்பதும் நீதான்
மூடும் முகில்களைக் கோபமில் லாமல்
மெல்ல ஒதுக்கி விடுவாய்-அந்த
மென்மையில் உயிரைத் தொடுவாய்
நான்
பாடும் கவிதை வரிகளினூடே
மிதந்து மிதந்து வருவாய்-என்
மனதில் அமுதம் பொழிவாய்
வீணையின் தந்திகள் “விண்”ணென அதிர்கையில்
விம்மி வழிகிற ஸ்வரமே-என்
வழியில் கிடைத்த வரமே
காணவும் முடியாக் காருண்ய வனத்தில்
கண்கள் திறந்த இதமே-என்
கவிதையில் மலர்ந்த நிஜமே

எழிலே என் அபிராமியே

கல்லையும் கனிவிக்கும் கடைவிழி பதிந்ததால்
கவிபாடிச் சபையேறினேன்
கள்ளென்ற போதையும் முள்ளென்ற வாதையும்
காணாமல் ஆளாகினேன்
நில்லென்று சொல்கையில் நின்றதால் குழிவிழல்
நிகழாமல் கடந்தேகினேன்
நிகழ்பவை யாதென்று நினைத்திடும் முன்னரே
நன்மைகள் நிதங்காண்கிறேன்
அல்லென்ற நிறத்தினாள் அம்பிகை கரத்தினால்
அள்ளினாள் உயிர்வாழ்கிறேன்
அன்னையள் யாருக்கும் முன்னையள் அருளினால்
அச்சத்தின் பிடிநீங்கினேன்
சொல்லொன்று விதைத்ததால் சூட்சுமம் கொடுத்ததால்
சுழன்றாலும் நிமிர்கிறேனே
சுடர்வீசும் விளக்கோடு கதைபேசும் ஜோதியே
சுபவாமி அபிராமியே
எத்தனை வலைகளோ  எத்தனை தடைகளோ
எப்படித் தாண்டினேனோ
எத்தர்கள் பிடிவிட்டு சித்தர்கள் அடிதொட்டு
எவ்விதம் ஓங்கினேனோ
எத்தனை சபைகளோ எத்தனை களங்களோ
எப்படி ஏறினேனோ
எதிர்ப்பிலா வார்த்தையும் விதிர்ப்பிலா விதந்தனில்
யார்சொல்லிச் சொல்கிறேனோ
அத்தனை இடத்திலும் அற்புத விழுத்துணை
அம்பிகை நீயல்லவோ
அத்தனை-அமுதீச முத்தனை மயக்கிடும்
அழகாளும் மயிலல்லவோ
எத்தனை சொன்னாலும் இன்னமும் இன்னமும்
இனிப்பதுன் பெயரல்லவோ
எத்திசை போயினும் என்னுடன் வருகின்ற
எழிலேஎன் அபிராமியே
மண்வந்த நாள்தொட்டு மடியினில் ஏந்தினாய்
மலர்த்தாளின் இதங்காட்டினாய்
மறந்திட்ட போதிலும் மனதுக்குள் நின்றெந்தன்
மயக்கத்தில் முகங்காட்டினாய்
கண்வந்த பயனுந்தன் கோயிலைக் கண்டதென
காதுக்குள் நீகூறினாய்
கடவூரில் நிற்பதாய் கோயிலில் நடப்பதாய்
கனவிலும் உணர்வூட்டினாய்
பண்வந்த செந்தமிழ் பயிலாமல் பயிலவும்
பைரவி அருள்கூட்டினாய்
பரம்பரைப் பெயர்தந்து பங்கய நிழல்தந்து
போகுமொரு வழிகாட்டினாய்
விண்வந்த இருளிலும் வெண்ணிலவு மின்னவே
விளையாடும் ஒளிவெள்ளமே
வினைப்புழுதி துடைக்கின்ற வண்ணப்பட்டழகியே
வித்தகி அபிராமியே

மேஸ்குலின் கிங்

இருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் கோவையில் ஓர் இலக்கியக் கூட்டம். உளறுவதே உரைப்பொழிவு என்று திட்டவட்டமாக நம்பிய ஒரு பெண்மணி மேடையில் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தார். அவையினருக்கு, அது உளறல் என உரைக்கத் தொடங்குவதற்கு முன்னரே முன்வரிசையிலிருந்து பெரியவர் ஒருவர் எழுந்து “பிடி பிடி”என்று பிடிக்கத் தொடங்கிவிட்டார். உள்ளூர்க்காரர்களில் பலருக்கும் அவரைத் தெரிந்திருந்தது.பேசிய பெண்மணி வெளியூர்க்காரர்.வெலவெலத்துப் போய்விட்டார்.

அந்தப் பெரியவரின் பெயர் அம்மையப்பா.அவருக்குத் தரப்பட்டிருந்த பட்டம், “ஆண்மையரசு”. ஆண்மையரசு என்றால் ஏதோ சித்த வைத்திய சமாச்சாரம் என்று நீங்கள் நினைத்துவிடக்கூடாது. எதையும் ஆண்மையுடன் தட்டிக் கேட்பதும்,உடற்பயிற்சி, யோகா போன்றவற்றால்,மிகு முதுமையிலும் ஆரோக்கியமாக கோவை வீதிகளில் சைக்கிளில் வலம் வந்து கொண்டிருந்ததும் அந்தப் பட்டப்பெயருக்கான காரணங்கள்.

முதல் நான்கு வரிசைகளுக்குள் இருந்தவர்களுக்கு  மட்டும் அவருடைய  குரல் நன்கு  கேட்டது. நான்காவது வரிசையில் வெளிநாட்டவர் ஒருவர் ஏதோவொரு  நிர்ப்பந்தத்தால் அமர்ந்திருந்தார். மேடையில் யார் பேசியதும் அவருக்குப் புரியவில்லை. “வணக்கம்”என்ற சொல் பரிமாறப்பட்ட போதெல்லாம்  உற்சாகமாகக்கை தட்டினார். தன்னை  விசித்திரமாகப்  பார்த்தவர்களுக்கு  பூனைக்கண்  சிமிட்டலையும் புன்னகையையும்  பரிசளித்துக்  கொண்டிருந்தவருக்கு அம்மையப்பா எழுந்ததும் ஆர்வமாகிவிட்டது. ஏதோ சண்டை என்று புரிந்து  கொண்டவர், “ஹூ இஸ் தட் ஜெண்டில்மேன்”என்று வினவினார்.

பக்கத்து இருக்கையில் ஒரு தமிழாசிரியர். வாழ்வில் முதன்முதலாய் வெள்ளைக்காரர்  ஒருவரிடம் உரையாடக் கிடைத்த அரிய வாய்ப்பினுக்கு நன்றி  தெரிவிக்கும் முகத்தான் பெருமை பொங்கப் புன்னகைத்துவிட்டு கனத்த குரலில் சொன்னார், “ஹிஸ் நேம்…அம்மையப்பா! ஹிஸ் டிகிரி… ஆண்மையரசு! ” பட்டம் என்றால் டிகிரி என்று பொருள் சொல்ல அகராதிகள் அவசியமா என்ன? “டிகிரி?வாட் டிகிரி?” இம்முறை வெள்ளைக்காரரின் உச்சரிப்பு  ஆசிரியருக்குப் புரியவில்லை. அவரினும் அரையே அரைக்கால் வீசம் ஆங்கிலம் நன்கறிந்த பின்னிருக்கைக்காரர் ஒருவர் “ஆண்மையரசு”வுக்கு  வெள்ளைக்காரர் அர்த்தம் கேட்பதாய் நினைத்துக் கொண்டு முன்னால் சாய்ந்து சத்தமாகவே சொன்னார், “ஆண்மையரசு மீன்ஸ்… மேஸ்குலின் கிங்!!”

கோவையில் பேச்சாளர் வட்டத்தில் அப்போது நாங்கள் நான்கைந்து பேர் கல்லூரி மாணவர்கள். ஆண்மையரசு அம்மையப்பா என்ற பெயரை முழுவதுமாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டோம். பெரியவர் வந்தால், “மேஸ்குலின் கிங் மதர் ஃபாதர்” என்று எங்களுக்குள் கிசுகிசுத்துக் கொள்வோம். (இப்படி முற்பகல் செய்தது பிற்பகல் விளைந்தது.கல்மண்டபம் நாவல் வெளியீட்டு விழாவில் என் பெயரைப் பார்த்துவிட்டு சோ ராமசாமி, “சன் ஆஃப் டிரடிஷன்”என்று கிண்டலடித்ததாக  வழக்கறிஞர் சுமதி என்னைக் கலாய்ப்பது வழக்கம்).

நல்ல உயரம். சிவந்த நிறம் சொற்ப சிகை கொண்ட வழுக்கைத்தலை. திருநீறு பூசிய நெற்றி. சிரித்தறியா செவ்விதழ்கள்.முகத்தில் எப்போதும் ஒரு கடுமை. கதர்ஜிப்பா, கதர் வேஷ்டி.கூட்டங்களுக்கு அழைப்பு இருந்தாலும் இல்லை என்றாலும் முன்வரிசையில் வந்து முதல்ஆளாக அமர்ந்து விடுவார் அம்மையப்பா. மேடையிலிருந்து அவரைப்பார்த்தால் பேசுபவர் மீது அவர் கண்கள் நிலைகுத்தியிருப்பதைக் காணலாம்.ஒரு சின்ன சந்தேகம் என்றாலும் “சட்”டென்று எழுந்து விடுவார் அவர்.

எப்போதும் சைக்கிளில் சுற்றிக் கொண்டிருப்பார். மிக அபூர்வமாக நகரப் பேருந்துகளிலும்  தட்டுப்படுவார். ஒருமுறை அப்படித்தான். பேருந்தில் ஏறி பயணச்சீட்டு எடுத்த கையோடு, முன்பின் தெரியாத பக்கத்து இருக்கைக் காரரிடம் ஒரு கோப்பைக் காட்டினார். அதில் பல செய்தித்தாள்களின் பக்கங்கள். மனுக்களின் நகல்கள்.அதில் அம்மையப்பாவைப் பற்றி முதல்நாள் வந்த செய்திகள். விஷயம் இதுதான். அரசு மருத்துவமனை ஊழியர் ஒருவர் நோயாளியிடம் லஞ்சம் கேட்டபோது அம்மையப்பா கையும் களவுமாகப் பிடித்திருந்தார். அந்த சம்பவத்தை விவரித்ததோடு, செய்தி போட்ட பத்திரிகையையும் ஒரு பிடி பிடித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“பொறுப்பில்லாம செய்தி போட்டிருக்காங்க! நான் சிகிச்சைக்குப் போனதாவும் எங்கிட்டே லஞ்சம் கேட்டதாவும் போட்டிருக்காங்க. இத்தனை வயசில நான் ஒரு ஊசி கூட போட்டுகிட்டது கிடையாது. “அதற்குள் பக்கத்து இருக்கைக்காரர் அந்த செய்தித்தாளை ஆர்வமாக வாங்கி,அதிலிருந்த அந்த  வார  ராசிபலனில்  தன் ராசியை தேடிப் படிக்கஅதை கவனிக்காமல் பொருமிக் கொண்டிருந்தார் அம்மையப்பா. “ஒரு சளி காச்சலுன்னு படுத்தது கிடையாது. நோயாளியாம். கேசு போடப் போறேன் இவனுங்க மேல!”

அந்த வயதிலும் அசாத்தியமான ஆரோக்கியம் கொண்டவர் அம்மையப்பா. யோகா ஆசிரியராக இருந்தார்.கடும் உழைப்பாளி. எளிய உணவுப்பழக்கங்கள். எப்போதும் எதையாவது செய்து கொண்டேயிருப்பார். எதிர்ப்படுபவர்களுக்குத்தர, அவரிடம் எப்போதும் சில துண்டுப் பிரசுரங்கள் இருக்கும். இரத்தினகிரி முருகன் கோயிலில் காந்தி ஜெயந்தி அன்று அன்னதானம், வள்ளலார் சங்கக் கூட்டம் ,ஜப்பானிய தண்ணீர் வைத்திய என்று ஏதேனும் ஒன்று . சில  நாட்களுக்குப்  பிறகு கையில் ஒரு சிறிய கம்புடன் வரத் தொடங்கினார்.. அதற்கு  அவர் சொன்ன காரணம் விசித்திரமானது. ஜீவகாருண்யக் கொள்கை  மீதுள்ள பற்றால் கையில் கம்பை எடுத்திருந்தார்.

“தெருநாய்ங்க மேல கல்லை வீசுறாங்க.கம்ப ஓங்கினாலே அது ஓடீடும். அடுத்தவங்க அடிக்கிறதுக்குள்ள நாமளே விரட்டி விட்டுடலாம் பாருங்க” என்பார்.  எனக்கென்னவோ, கல்வீசுபவர்களை விரட்டத்தான் கம்பு வைத்திருக்கிறார் என்று தோன்றும். நான் முதுகலை மாணவனாயிருந்த போது, கவிஞர். சே.சேவற்கொடியோன் தலைமையில் வ.உ.சி. பற்றிய ஒரு பட்டிமண்டபம். வ.உ.சிக்கு பெரிதும் பெருமை சேர்ப்பது தேசத் தொண்டா, தமிழ்த்தொண்டா என்று தலைப்பு. நான் தமிழ்த்தொண்டு என்ற அணியில் வாதிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். கடவுள் வாழ்த்து, வான்சிறப்பு, நீத்தார் பெருமை ஆகிய அதிகாரங்கள் திருவள்ளுவரால் எழுதப்பட்டதல்ல என்ற வ.உ.சி.யின் ஆய்வை ஒரு தகவலாகச் சொன்னதும் சரேலென எழுந்தார் அம்மையப்பா. “அதுக்கு என்ன காரணம் சொல்றாருங்க?” என்று மடக்கினார். நல்லவேளையாக அந்தப் புத்தகத்தை முழுமையாகப் படித்திருந்தேன். வ.உ.சி.யின் கட்சியை விளக்கியதும் சமாதானமாகி அமர்ந்துவிட்டார்.

நாஞ்சில்நாடனாலும், என்னாலும், இன்னும் பலராலும் மாணிக்கண்ணன் என்று அன்புடன் அழைக்கப்படுபவர் கோவை ஏஜென்சீஸ் திரு.மு.மாணிக்கம். சாலமன் பாப்பையா அவர்களை நடுவராக்கி கோவை பகுதிகளில் முதன்முதலாக பட்டிமண்டபங்கள் நடத்தியவர். மிகவும் சுவாரசியமான பிரியமான மனிதர். அவர் மகன் திருமண வரவேற்பில் வந்த பெருங்கூட்டம் உணவுக்கூடம் நோக்கி நகர்ந்திருந்த பொழுதில் வேகவேகமாய் மணமக்களை நோக்கி வந்தார் அம்மையப்பா. தன் மடியிலிருந்து திருநீற்றுப்பையை எடுத்து இருவருக்கும் பூசினார். இயல்பாக நின்றிருந்த இளம் தம்பதிகளுக்கு என்ன நடக்கிறதென்று புரியும் முன்னே,தன் பாதங்களைக் காட்டி விழுந்து வணங்குமாறு சைகை செய்தார். அவர்கள் விழுந்து எழும்முன்னே விலகி வந்துவிட்டார்.

சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, ராம்நகர் பகுதிகளில் ஒட்டியிருந்த கறுப்புச் சுவரொட்டிகளில் அதே நிலைகுத்திய பார்வையுடன் இருந்த ஆண்மையரசு அம்மையப்பாவிற்கு அஞ்சலி வாசகங்கள் காணப்பட்டன. விபத்தொன்றில் இடுப்பெலும்பு முறிந்து அதே அரசு மருத்துவமனையில் கிடந்து மறைந்தார் என்று பின்னர் கேள்விப்பட்டேன். முன்வரிசை பற்றிய அச்சங்கள் பல பேச்சாளர்களுக்கு எழுவதில்லை இப்போதெல்லாம்!!

மரங்கள் – சில குறிப்புகள்

 

எழுதப் படாத என் கவிதையை ரசித்து
தூரத்து மரங்கள் தலையசைத்தன.
தட்டுப்படாத பிரம்பின் அசைவுக்குக்
கட்டுப்படுகிற குழந்தைகள் போல
ஒரே சீராகக் கிளைகள அசைந்தன.
பசிய மரங்களின் பேச்சுக் குரலாய்
சலசலத்தன தளிர்களும் இலைகளும்.
நொடிக்கொரு தடவை நிமிர்வதும் வளைவதும்
அடிமண்ணுக்குள்ஆழப்பதிவதும்
செடியாய் இருக்கும் வரைக்கும்மட்டுமே.
வேர்கள் பரப்பிய மரங்களுக்கிங்கே
வேலைகள் பெரிதாய் எதுவுமில்லை.
நிழலுக்கொதுங்கி நிற்பவர் மீது
அக்கறை அலட்சியம் இரண்டுமில்லை.
போதி மரங்களை, புளிய மரங்களை,
வேப்ப மரங்களை, அரச மரங்களை,
மனிதர்களெல்லாம் வணங்க வந்தாலும்
வரந்தரும் கர்வம் மரங்களுக்கில்லை.
கோபமும் காமமும் மரங்களுக்குண்டு.
வெய்யிற் சூட்டின் வேதனைத் தகிப்பைப்
பிடிவாதத்துடன் பொறுத்து நிற்கும்.
முகில்கள் பதறி மழையாய் வருகையில்
மரங்களின் அழுகை மெளனமாய் நிகழும்.
கையறு நிலையின் கவிதையைப் போல
இலையுதிர் காலத்தில் இருக்கிற மரங்கள்
வயசுப்பெண்ணின் வசீகரக் கனவாய்
தளதளவென்று தளும்பி நிற்கும்.
மரங்களின் மெளனம் மகத்துவம் வாய்ந்தது.
கெளதம புத்தரும், நம்மாழ்வாரும்
மெளனம் வாங்கவே மரத்தடி வந்தனர்.
மரநிழலில் அமர்ந்து ஊர்க்கதை பேசும்
மனிதர்கள் பெறுவது, பறவையின் எச்சம்.
அடர்ந்த மரங்கள் பறவைக் கூட்டத்தின்
அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்புகள்.
பறவைகள் வசிக்கக் கிளை தரும் மரங்கள்
வாடகை யாகப் பாடல்கள் வாங்கும்.
தூங்கு மூஞ்சி மரங்களை எழுப்பினால் – அதன்
கனவுகள் பற்றியும் கவிதைகள் கிடைக்கலாம்.

எதிர்ப்பார்ப்பு

 

கப்பல் வருகிற திசையைப் பார்த்துக்
கண் விழித்திருக்கும் கலங்கரை விளக்கம்.
வெளிச்சக் கூக்குரல் வீசி வீசித்
திரை கடல் முழுவதும் தேடிப் பார்க்கும்.
தொலைந்துபோன பிள்ளையைத் தேடும்
தாயின் தவிப்பு அதிலே தெறிக்கும்.
நிதான கதியில் நகர்ந்து வருகிற
கப்பலைப் பார்த்தால் குதியாய் குதிக்கும்.
“இதோ பார்! இதோ பார்” என்கிற தவிப்பு
கடலலை இரைச்சலில் கேட்டதோ? இல்லையோ?
நிலத்தில் ஊன்றி நிற்கிற போதும்
நிலை கொள்ளாமல் நடுங்கிச் சிலிர்க்கும்.
கண்டு கொள்ளாமல் கப்பல் நகரும்.
தனது சுமைகளைத் தரையில் இறக்கத்
துறைமுகம் இருக்கும் திசையில் விரையும்.
பாதையில் வெளிச்சம் போட்டுக் கிடந்த
விளக்கில் அடடா வருத்தம் வழியும்.
இன்னொரு கப்பல் எதிர்ப்படும்மென்று
கலங்கரை விளக்கம் காத்துக் கிடக்கும்.
கடற்கரைப் பக்கம் போகும்போது
கலங்கரை விளக்கைப் பார்க்க நேர்ந்தால்
பேச்சுத் துணையாய்ப் பக்கத்திலிருங்களேன்.