நிழலின் முதுகில் வெய்யில்

வழிநடைப் பயணத்தின் நிழற்குடைகள்
வாழ்க்கை முழுவதும் வருவதில்லை
வழியில் பார்க்க நேர்ந்ததென்று
விட்டுச் செல்லவும் முடிவதில்லை!

தனித்து நிற்கும் குடைகளுக்கும்
துணையின் தேவை இருக்கிறது!
தயக்கம் தடுக்கும் காரணத்தால்
தனிமையில் வாழ்க்கை கழிகிறது!

பாதையும் பயணமும் முக்கியமா?
பாதியில் பார்த்தவை சரிவருமா?
ஏதும் புரியாக் குழப்பத்திலே
ஏனோ உள்மனம் அலைகிறது!

முடிந்த வரைக்கும் இருந்துவிட்டு
மெதுவாய் நகர நினைக்கிறது:
கடந்துபோகும் நேரத்திலே
கண்கள் குடையை அளக்கிறது!

குடையின் தலைமேல் வெய்யில்விழும்
கடக்கும் பறவையின் எச்சம் விழும்
‘அடடா’ என நின்று பார்த்தாலே
அன்பு கிடைத்ததில் குடைகள் அழும்!

அந்தப் பரிவின் சுகம் போதும்
அடுத்த கோடையைத் தாங்கி நிற்கும்;
கொஞ்ச காலம் கழிந்ததுமே
மறுபடி அன்பிற்கு ஏங்கி நிற்கும்!

நிலைபேறில்லையே நிழற்குடைக்கு
நீண்ட கம்பியில் துருவேறும்
வழி செல்லும் வாகனம் மோதியதில்
வளைந்து நசுங்கி உருமாறும்!

காலம் கடந்து போகையிலே
குடையும் பாவம் பழசாகும்;
யாரும் ஒதுங்க வாராத
ஏக்கத்தில் ஒருநாள் குடைசாயும்!

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

கண்களில் ஆகாசம்

அத்தனை மென்மையும் சேர்த்து வைத்தாய் – ஓர்
அழகி உன்போல் பிறந்ததில்லை!
மொட்டுக்கள் திறந்த மலர்களெல்லாம்
இத்தனை புதிதாய் இருந்ததில்லை!

கொடுப்பதும் எடுப்பதும் யாரென்று
கூடல் பொழுதில் தெரியாது
இழப்பதும் பெறுவதும் ஏதென்று
இரண்டு பேருக்கும் புரியாது!

வெளிச்சம் மறைத்த திரைச்சீலை
வெட்கத்தில் நடுங்கி அலைபாய
அனிச்சப்பூ என் தோள்மீது
ஆனந்த அவஸ்தையில் தலை சாய

ஒரு நொடிக்குள்ளே அண்டமெல்லாம்
ஒடுங்கிப் போனது நமக்குள்ளே
‘சரசர’வென்று ஒரு வேகம்
சீறியெழுந்தது எனக்குள்ளே

உரசிய உதடுகள் தீப்பிடிக்க
உள்ளே அமுதம் ஊற்றெடுக்க
எரிந்து தணிந்த வனம் போல
எத்தனை நேரம் கனன்றிருக்க?

புதுமழை தீண்டிய பூமியைப்போல் – உன்
பூந்தளிர் மேனி சிலிர்த்ததென்ன
மதுமழை ஆடிய தேனீயைப்போல்
மன்மத சிறகுகள் முளைத்ததென்ன!

அரையிருள் மூடிய அந்தியிலே
ஆட்டி வைத்தது ஆவேசம்!
கரைந்து கலந்து இமைமூட – என்
கண்களுக்குள்ளே ஆகாசம்!

வீணையின் உறையை நீக்கிவைத்து – என்
விரல்கள் சுருதி கூட்டியதே
ஆனந்த ஸ்வரங்கள் பிறந்துவந்து
ஆயிரம் ஜாலங்கள் காட்டியதே!

ரகசிய ஊற்றுகள் திறந்துகொண்டு – என்
ரசனைக்கு அமுதம் பாய்ச்சியதே
அதிசயம் செதுக்கிய மேனியெங்கும் – என்
ஆர்வம் அலைந்து பார்க்கிறதே!

பூமி புதிதாய்த் துலங்கியதே – அடி
பூக்களின் பாஷை விளங்கியதே
காமக் கடலில் குடைந்தாடி – மனம்
காதல் கரைக்குத் திரும்பியதே!

நித்திலம் இழைத்த வழவழப்பில் – நீ
நெகிழ்ந்து கொடுத்த கதகதப்பில்
எத்தனை நேரம் கிடந்தாலும் – மனம்
இன்னும் இன்னும் என்கிறதே!

விடை தெரிந்தாலும் இளமையிங்கே
விளங்க முடியா விடுகதைதான்!
உடல்களின் பாஷை கடந்தாலும்
உயிருக்குக் காதல் தொடர்கதைதான்!

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

இனிமேல் தாங்காது

மூடியிருக்கும்
மொட்டைப் போல
மௌனம் கூடாது;
ஊறியிருக்கும்
ஆசை மதுவும்
ஆறக் கூடாது;

வாடியிருக்கும்
மனசைப் பார்த்தும்
விலகக் கூடாது – என்
வாழ்வின் மழையே
இறங்கி வா வா
இனிமேல் தாங்காது!

மூடமறுக்கும்
இமைகள் இரண்டும்
துளியும் தூங்காது;
மோக போதை
ஏறிய நெஞ்சில்
தாகம் தீராது;

பாடிய கவிதை
வரிகளிலே என்
பாரம் இறங்காது;
பௌர்ணமிப் பெண்ணே                      வெற்றிக்கோப்பைகள்
நீயில்லாமல்                                                        வாங்கும் போது
பொழுதும் போகாது;                                        வேதனை படர்கிறதே
வெல்ல வேண்டிய
புதையலை விட்ட
வலியும் தொடர்கிறதே!
ஒற்றை யானை
போலே எந்தன்
உள்ளம் அலைகிறதே;                      கற்றுக் கொண்ட
உள்ளுக்குள்ளே                                                     கணக்குகள் எல்லாம்
ஊமைக்காயம்                                                   காதலில் பொய்தானே
ரணமாய்க் கசிகிறதே;                       கழித்ததை மீண்டும்
பெருக்கிப் பார்த்தால்
கனவுகள் சுமைதானே!

பற்றிக் கொள்ள
நீயிருந்தால் என்
பதட்டம் தணிந்து விடும்;
பக்கம் நெருங்கத்
தயங்காதே இந்தப்
பனிமலை எரிந்து விடும்.
மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

எப்படியோ?

பொன்னில் வடித்த சிலைக்குள்ளே – சில
பூக்கள் மலர்ந்தது எப்படியோ?
என்னை நனைத்த தேனலையே – கரை
ஏறிப் போவதும் எப்படியோ?

அபிநயக் கண்களின் ஆழத்திலே – நான்
அசுர வேகத்தில் மூழ்கிவிட்டேன்
சலங்கை ஒலி தந்த தாளத்திலே – என்
இதயத் துடிப்பினை மீட்டு வந்தேன்!

மின்னல்கள் ஓடிய புன்னகையில் – என்
மனதைக் குருடாய்ப் போக்கிவிட்டேன்
உன்னைத் தீண்டிய மறுகணமே – சில
உலகக் கவிதைகள் ஆக்கிவிட்டேன்!

உயிரில் சுரந்த அமுதமெல்லாம் – உன்
உதடுகள் வழியே வழிந்ததடி
சுயங்கள் உதறிய பின்னால்தான் – இன்ப
சுகத்தின் சூட்சுமம் அவிழ்ந்ததடி!

பச்சை நரம்புகள் துடித்ததிலே – ஒரு
பிரளயம் எனக்குள் வெடித்ததடி
உச்ச வரம்புகள் உடைத்தபடி – ஓர்
ஊற்றெனக்குள்ளே கிளர்ந்ததடி!

கூந்தலை வருடிக் கொடுத்த கையில் – ஒரு
கோடி மலர்களின் வாசமடி – நீ
சாய்ந்து கிடந்த தோளிரண்டில் – சில
சந்திரச் சுவடுகள் மீதமடி!

அதரச் சித்திரம் தீட்டித்தந்தாய் – அதில்
ஆயிரம் ஆயிரம் வண்ணமடி!
மதுரம் மறைத்த இடத்திலெல்லாம் – ஒரு
மழலையாகிட எண்ணமடி!

நாளை என்பதே இல்லையென்று – அந்த
நிமிடங்கள் மட்டும் உறைந்ததடி
வாளிப்பான உன் தேகத்திலே – என்
வார்த்தைகள் இறைந்து கிடந்ததடி!

உன்னை என்னில் நீ தேட – அடி
உனக்குள் என்னை நான்தேட
என்னவெல்லாம் நிகழ்ந்ததுபார்
இந்த வெறிகொண்டு நான்பாட!

ஒருவரில் ஒருவர் கரைகையிலே – இமை
ஒட்டும் கண்ணீர் தேன்சிந்தும்
கரையே இல்லாக் காதலுடன் – உன்
கை கோர்த்தாலே ஆனந்தம்!

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

திருப்தியா உனக்கு?

பெருகும் தவிப்பைப் பரிசாய் எனக்குத்
தந்து போனதில் திருப்தியா உனக்கு?
அருகில் இருந்த வரையில் அடங்கி, நீ
இறங்கிப் போனதும் எழுந்தது மிருகம்;

நாகரீகம் போர்த்த வார்த்தைகள்
மோக வெள்ளத்தில் மூழ்குது சகியே;

வரும் புயலுக்கு வேலிகள் தெரியுமா;
மனதின் பாஷைக்கு மரபுகள் புரியுமா;
நெருங்கியிருந்தும் தூர இருப்பதில்
நெருஞ்சிப் புதர்கள் நெருடும் தெரியுமா;

உள்ளங்கை வழி இறங்கிய வெப்பம்
கன்னம் படர்ந்து கழுத்தில் இறங்கி
தேகம் முழுதும் தீயாய் அலைகையில்
வேகமெடுத்து வெறிகொளும் நரம்பும்;

விரக நெருப்பில் விறகாய் எரிகிற
நரக அவஸ்தை நீயறியாததா?
தேகம் மறந்த தெய்வீகக் காதல்
சாகும் வரைக்கும் சாத்தியமில்லை;
மோகம் என்கிற பூகம்பத்தை
விழுங்கும் வித்தை விளங்கவேயில்லை;
அதரப் பிளவில் அதிர இறங்கி
உதிரம் குடித்தால் உயிர்த்தீ ஊறும்;
ஆடை மறைத்த அழகுப் புதையலை
மோதி உடைத்தால் மோகம் தீரும்;

மெள்ளத் தழுவிப் பள்ளி சேர்கையில்
கள்ளிமுள் கிழித்த காயம் ஆறும்;
கன்னம் வருடிக் கண்கள் துளைத்து
முன்னும் பின்னும் முத்தம் விதைத்து
எனக்குள் தொலைத்த ஏதோ ஒன்றை
உனக்குள் தேட உன்மத்தமாகும்;

இப்படி எனக்குள் எழும் பிரளயத்தை
எப்படித் தனியாய் எதிர்கொள்ளக் கூடும்?

நேசம் வளர்ந்தது நிஜமா? பொய்யா?
நெருக்கம் மலர்ந்தது நிஜமா? பொய்யா,
பேசி முடியாப் பெருஞ்சுழல் ஒன்று
வீசியடிக்கிற வெறிதான் பொய்யா?

எரிமலைக் குழம்பாய் எனக்குள் பொங்கி, நான்
சரிவது உனக்குச் சம்மதம் தானா?
பெண்ணே சொல்லடி பெண்ணே… இன்னும்…
உன்பதில் என்ன மௌனம் தானா?

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

என்ன செய்ய?

வீரம் ததும்பும் வேட்டை நாயாய்க்

குரைப்பது எனக்குச் சுலபம்
ஆனபோதும் என்ன செய்ய?
ரொட்டித் துண்டில் சபலம்!

எனக்கே எனக்கென எழுதும் கவிதைகள்
எல்லோருக்கும் பிடித்திருக்கின்றன
எல்லோருக்குமாய் எழுதும் கவிதைகள்
எனக்கு மட்டுமே பிடித்திருக்கின்றன

சொல்ல நினைத்தேன் – சொல்லவில்லை!
செய்ய நினைத்தேன் – செய்யவில்லை!
வெல்ல நினைத்தேன் – வெல்லவில்லை!
வீழ்த்த நினைத்தேன் – வீழ்த்தவில்லை!
கொல்ல நினைத்தேன் – கொல்லவில்லை!
கொடுக்க நினைத்தேன் – கொடுக்கவில்லை!
நிறைய நினைத்தேன் – நிறையவில்லை!
ஒன்று நினைத்தேன்… – ஒன்றுமில்லை!

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

மௌன யுத்தங்கள்

நீ…விட்டுச் சென்ற கவிதை நோட்டின்

வெள்ளைப் பக்கங்கள் – என்
வாழ்க்கைக்குள்ளே அடிக்கடி நேரும்
மௌன யுத்தங்கள்

நீ…தொட்டுத் தந்த காகிதத்தில்
என்னென்ன வாசங்கள் – அன்று
தோன்றும் போதே கனவாய் புகையாய்த்
தொலைந்த நேசங்கள்

சிப்பிக்குள்ளரு முத்தைப் போல
சிநேகம் கொண்டோமே – காலம்
தப்பிய பின்னால் திறந்து பார்த்துத்
தள்ளிச் சென்றோமே!
ஒப்புக்காக விடைபெற்றோமே
உள்ளம் கேட்கிறதா – அடி!
சிற்பம் போன்ற நினைவுகளை மனம்
காவல் காக்கிறதா!

எழுதப்படாத பக்கங்கள் இதிலே
ஏகம் இருக்கிறது
என்றால் கூட ஒவ்வொன்றிலும் என்
இதயம் இருக்கிறது!

பழைய ஞாபகத் துளிகள் வந்தென்
பார்வை மறைக்கிறது – எந்தப்
பாதையிலாவது நீ வருவாய் எனப்
பயணம் தொடர்கிறது!

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

கடந்து போன காற்று

அத்தனை காலம் வளர்ந்த நம் காதல்

‘சட்’டெனக் கலைந்த அதிர்ச்சியில் போனவன்
வருடங்கள் கடந்துன் வீடு வந்திருந்தேன்!
வீட்டு வாசலில் இருந்த திண்ணை
என்னைப் போலவே இடிந்து போயிருந்தது;
முகப்பிலிருந்த ஓடுகள், நமது
கனவுகள் போலக் கருகிக் கிடந்தன;
முற்றத்தின் மேல் இரும்புக் கம்பிகள், என்
உற்சாகம் போல் துருப்பிடித்திருந்தன
பின் வாசலின் பீர்க்கங் கொடி மட்டும்
உன் நினைவுகள் போல் பசுமையாயிருந்தன
அடிக்கடி மனதில் வந்து போகிறது
‘சரசர’வென்று நீ வரைகிற கோலம்;
நினைவில் அடிக்கடி நிழலாடுகிறது
இலையிட்டுப் பரிமாறும் உன் வேகம்;
நெஞ்சில் இன்னும் கனமாயுள்ளது
நமது நேசத்தில் குறுக்கிட்ட காலம்;
ஞாபகம் வற்றும் நாளினிலாவது
ஆறிடுமோடி… காதல் காயம்?

வாசல் திண்ணை, வீட்டு முற்றம்
எல்லா இடத்திலும், என்றோ எதையோ
நின்று பேசி நீ போய் விட்டாய்
நகராமல் நான் நின்று கொண்டிருக்கிறேன் – உன்
வீட்டுக்கும் மனசுக்கும் வெளியிலேயே;

எனக்குப் பிறக்காத உன் குழந்தைகளும்
உன் கரு வளரா என் குழந்தைகளும்
நமக்கு என்னவோ நம் குழந்தைகள்தான்!

வளவளவென்று பேசியிருந்தால் – அந்த
வார்த்தைச் சூட்டில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பேன்;
விரல்கள் பற்றிச் சிலிர்த்திருந்தால் – அந்த
வெப்பத்தில் இன்றும் குளிர் காய்ந்திருப்பேன்;
தொலைவில் நின்றே தொலைந்து போனவளே
நெஞ்சில் ஏனடி நெருக்கியடிக்கிறாய்?

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…

பறந்தா போனாய்

கேட்ட நொடியில் கவிதை தரும்

கற்பக விருட்சமாய் உன் நினைவு;
மீட்டும் யாழின் வடிவினிலே – என்
மடியில் கிடப்பதாய் ஒரு கனவு;

பௌர்ணமிப் பாடல்கள் பெய்தவளே – எனைப்
பாவலனாகச் செய்தவளே!
கைநழுவிச் சென்ற காவியமாய் – எனைக்
கண்கலங்கச் செய்யும் பொன்மகளே!

பாதச் சுவடும் காணவில்லை – நீ
பறந்தா போனாய் அஞ்சுகமே?
கீதக் கவிதைகள் புனைகையிலே – எங்கோ
கானல் நீராய் உன்முகமே!

கண்கள் களைக்கத் தேடுகிறேன் – உன்னைக்
காணவில்லை உள்ளம் தாளவில்லை,
பெண்களை எல்லாம் பாடுகிறேன் – உன்னைப்
போல இல்லை, நிகர் யாருமில்லை.

விடைபெறுவதற்கே வந்தவளே – அடி
விசித்திரக் காதல் தேவதையே
கடந்தன வருடங்கள் என்றாலும் – என்
கவிதைகள் அதனை நம்பலையே

நேற்றுவரை உடன் இருந்ததுபோல் – இந்த
நிமிடத்தில் உன்னைப் பிரிந்ததுபோல்
மாற்றமுடியாக் காயமொன்று – என்
மனதில் உள்ளது தேவதையே!

ஆயுள் முடிகிற பொழுதினிலும் – இங்கே
ஆறாக் காயம் அது தானே
தீயும் பிரிவும் வேறில்லையே
தகிக்கிற தன்மை பொது தானே!

இன்றென் அருகில் நீயில்லை – அட
இருந்தும் எப்படி இயங்குகிறேன்
எங்கோ படிப்பாய் எனத் தானே – நான்
இத்தனை கவிதைகள் எழுதுகிறேன்

மான்களுக்கும் கோபம் வரும்… புத்தகத்திலிருந்து…