இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-17

அடிப்படையில் சேக்கிழார் அமைச்சராக இருந்தவர். ஆட்சி பொறுப்பின் நுட்பங்களை நன்கு உணர்ந்தவர். பெரிய புராணத்தில் புகழ்ச்சோழர் போன்ற அரசர்கள் காணப்படுகின்றனர். பல்வேறு தொழில்களில் ஈடுபட்ட நாயன்மார்கள் பெரிய புராணத்தில் பேசப்படுகின்றனர்.

காவியத்தை எழுதிச்செல்கிறபோதே ஆட்சிப்பொறுப்பின் நுட்பங்களை, நிர்வாகவியல் நுணுக்கங்களை இடம்பெறச் செய்வது சேக்கிழாரின் தனித்த சிறப்புகளில் ஒன்று.

எறிபத்தநாயனார் புராணங்களில் அத்தகைய நுட்பங்களை நாம் காண முடியும். சிவகாமி ஆண்டார் என்ற முதிர்ந்த சிவனடியார் தினமும் இறைவனுக்குரிய மலர்களைக் கொய்து பூசனைக்குக் கொண்டு செல்லும் பழக்கம் உடையவர்.

தினமும் விடியற்காலையில் அவர் எழுந்து நீராடி தன் மூச்சுக்காற்றோ நாவினுடைய எச்சிலோ மலர்களில் பட்டுவிடக் கூடாது என்று வாயையும் கட்டிக் கொண்டு நெடுங்காலம் மலர் பறிப்பதில் இருக்கிற அனுபவம் காரணமாக சிறிது நேரத்தில் மலரக்கூடிய அரும்புகளை தன் விரல்கள் வழியே தொட்டறிந்து அவற்றை இறைவனுக்குரிய பூசனை மலர்களாகக் கொய்து கொண்டு செல்வார்.

விடியற்காலையில் சிவகாமி ஆண்டார் விழித்தெழுவது எப்படி என்பதைப் பற்றிக்கூட அருமையான ஒரு பதிவினை சேக்கிழார் விளக்குகிறார்.

“வைகறை உணர்ந்து போந்து புனல்மூழ்கி வாயும் கட்டி
கையினால் தெரிந்து நல்ல கமழ்முகை அலரும் வேளை
தெய்வ நாயகர்க்குச் சாத்தும் திருப்பள்ளி தாமும்
கொய்து” வருகிறாராம் சிவகாமி ஆண்டார்.

விடியற்காலையை நம்மில் பலர் கண்டதில்லை. அதிகாலையில் எழ வேண்டும் என்றால் எழுப்புவதற்காக அலாரம் வைத்துவிட்டு அலாரம் அலறும் போது அதன் தலையில் அடித்து அலாரத்தை தூங்கச் செய்துவிட்டு தாமும் தூங்குகிறவர்கள் நிறைய இருக்கிறார்கள். ஆனால் சிவகாமி ஆண்டாருடைய நிலை என்னவென்றால் விடியப் போவதாக தானாக உணர்ந்து எழுந்து கொள்கிறார்.

‘வைகறை உணர்ந்து போந்து’ இந்த நவீன உலகில் பலரும் விடியற்காலையில் எழுந்து நடைப்பழக்கம் மேற்கொள்வது என்று தீர்மானம் செய்வார்கள். அதிகாலையில் அவர்களால் எழ மட்டும் முடியாது.

ஆனால் ஒருநாள் துவங்கப்போகிறதை அறிந்து தாமாக எழுகிற அளவு உள்ளுணர்வை சிவகாமி ஆண்டார் கூர்மையாக வைத்திருந்தார் என்பது சேக்கிழார் மூலம் நமக்குத் தெரிய வருகிறது.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-16

அடிப்படையில் அதற்கு உளவியல் ரீதியாக ஒரு காரணம் உள்ளது. திருவாமூர் என்ற திருத்தலத்தில் அவதரித்தவர் திருநாவுக்கரசர். அப்போது அவருடைய பெயர் மருள்நீக்கியார். தமக்கை திலகவதியாருக்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட மாப்பிள்ளை கலிப்பகையார் போரில் இறந்து விடுகிறார். அந்த அதிர்ச்சியில் பெற்றோரும் இறந்து போகின்றனர். தமக்கையாரும் நெருப்பில் இறங்கி உயிர்விட நினைத்தார்.

தன் தம்பியாகிய மருள்நீக்கியார் அழுவது பொறாமல் அவர் வாழவேண்டும் என்பதற்காக தான் வாழ வேண்டும் என்று முடிவு செய்து திருமணம், இல்லறம் என்ற சிந்தை இல்லாமல் ஒரு துறவி போல் வீட்டிலேயே வாழ்ந்து வந்தார்.

“தம்பியார் உளர்ஆக வேண்டும்
என வைத்த தயா
உம்பர் உலகு உடையவரும் நிலைவிளக்க
உயர் தாங்கி அம்பொன் மணிநூல் தாங்காது.
அனைத்துயிர்க்கும் அருள் தாங்கி
இப்பெருமானை தவம்புரிந்து திலகவதியார் இருந்தார்”
என்று சேக்கிழார் சொல்கிறார். இந்நிலையில் இளைஞராய் இருந்த மருள்நீக்கியார் தன்னுடைய ஊருக்குள் அறப்பணிகளை நிறையச் செய்கிறார்.

“கா வளர்த்தும் குளம் தொட்டும்
கடப்பாடு வழுவாமல் மேவினர்க்கு
வேண்டுவன மகிழ்ந்தளித்தும் விருந்தளித்தும்
நாவலர்க்கு வளம் பெருக நல்கியும்
நானிலத்து உள்ளோர் யாவருக்கும்
தவிராத ஈகைவினைத் துறை நின்றார்”

இந்த அறப்பணிகளை எல்லாம் தன் மனத்துயர் நீங்குவதற்காகத்தான் மருள்நீக்கியார் செய்யத் தொடங்கினார். அவரும் தண்ணீர்ப்பந்தல் அமைத்தார், உணவுச் சாலைகள் அமைத்தார். நந்தவனங்கள் அமைத்தார். குளம் ஏற்படுத்தினார். ஆனால் அவற்றை எப்படிச் செய்தார் என்பதை இதற்கு முந்தைய பாடல் சேக்கிழார்,
“காசினிமேல் புகழ்விளங்க நிதி அளித்து”
என்று சொல்கிறார்.

மனத்துயர் நீங்குவதற்காக மருள்நீக்கியார் இந்தப் பணிகளைச் செய்தாலும், இவற்றை யெல்லாம் செய்தவர் அவர்தான் என்று அவருடைய புகழ் விளங்குமாறு அந்தப் பணிகள் நடைமுறையில் இருந்தன. அப்படியானால் அங்கே வருபவர்கள் அதைச் செய்தது யார் என்று அறிந்து கொண்டு ஈருந்தார்கள்.

உள்ளூர்க்காரர்களுக்கு மட்டுமல்ல. அதில் பயன் பெறுகிறவர்களுக்கும் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இதை மருள் நீக்கியார் வைத்திருக்கிறாரே? அவர் யார் என்று அவர்கள் கேட்டிருக்கக் கூடும்.

அப்படிக் கேட்ட மாத்திரத்தில் ஊரில் இருப்பவர்கள் மருள் நீக்கியார் என்பவர் ஓர் இளைஞர். அவர் பெற்றோர்கள் இறந்து விட்டார்கள். அவருடைய தமக்கையார் திலகவதி என்று பெயர். அவர் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் துறவு வாழ்க்கை வாழ்கிறார். தன் மனக்கவலைகள் நீக்குவதற்காக மருள்நீக்கியார் இதெல்லாம் செய்கிறார் என்று விளக்கம் கொடுத்திருப்பார்கள்.

வந்தவர்கள் சும்மா போவார்களா, “ஐயோ! பாவம் இவ்வளவு நல்ல மனிதருக்கு இப்படி ஒரு நிலைமையா” என்று தங்கள் கழிவிரக்கத்தையும் கொட்டிவிட்டுப் போவார்கள். “இறைவன் இப்படியெல்லாம் இவரை சோதித்திருக்க வேண்டாம்” என்று அனுதாப வாசகங்களை அரங்கேற்றி இருப்பார்கள்.

மனத்துயர் நீங்குவதற்காக ஒரு காரியம் செய்யப்போய் அந்தக் காரியத்தில் பயன்பெற்றவர்கள் ஆற்றுகிற எதிர்வினைதான் மனச்சுமையை குறைக்காமல் கூட்டுவதைக் கண்டு மருள்நீக்கியார் மனம் மருண்டிருக்க வேண்டும்.

அந்தச் சூழலில்தான் சமண சமயம் குறித்த செய்திகள் பரப்புரைகள் போன்றவை உலகின் நிலையாமையை அதிகம் பேசக்கூடிய சூழல் இருந்தபோது அவர் சமண சமயத்தில் சென்று சேர்கிறார்.

சமண சமயத்தில் இருந்து நீண்ட காலம் அதிலேயே நிலைபெற்று அதில் மிக உயர்ந்த இடத்திற்கு வந்து திரும்பவும் தாய்ச் சமயமாகிய சைவ சமயத்துக்குத் திரும்பி தலங்கள் தோறும் சென்று உழவாரப்பணி செய்து இறைவனை வழிபட்டு வருகிற திருநாவுக்கரசருக்கு திங்களூரில் ஒரு திருப்புமுனை ஏற்படுகின்றது.

எல்லா இடங்களிலும் அறப்பணிகள் திருநாவுக்கரசர் பெயரில் நடைபெறுவதைப் பார்த்து அவர் வியக்கிறாரே தவிர அது தன் பெயரால் செய்யப்படுகின்றது என்ற பெருமை அவரை எள்ளளவும் தீண்டவில்லை. அப்படியானால் அப்பூதியடிகளை அவர் ஏன் தேடிச் செல்கிறார்?

அறப்பணிகளைச் செய்யும் போது அதை நம்முடைய பெயரில் செய்யாமல் இறைவனுடைய பெயரிலோ தன் குருநாதர் பெயரிலோ, மறைந்த குடும்பப் பெரியவர்கள் பெயரிலோ அந்தப் பணிகளைச் செய்த புகழோ இகழோ தம்மைத் தீண்டாது. மாறாக ஒரு பணிசெய்த மனநிறைவு மட்டுமே மிஞ்சும் என்பதை அப்பூதியடிகள் அறிந்திருக்கிறார் என்பது திருநாவுக்கரசருக்கு புரிகிறது.

இளமைப்பருவத்தில் இந்தப் புரிதல் இருந்திருந்தால் தான் செய்த அறப்பணிகள் காரணமாகவே மன ஊளைச்சலுக்கு ஆளாகி சமண சமயம் புகுந்திருக்க நேர்ந்திருக்காதே என்று திருநாவுக்கரசருக்குத் தோன்றி இருக்க வேண்டும். இந்தப் புரிதலை ஏற்படுத்திக் கொண்டு இந்த ஊரில் ஒருவர் இருக்கிறாரே! அவர் யார் என்று பார்க்கலாம் என்ற எண்ணத்தில்தான் திருநாவுக்கரசர் அப்பூதியடிகளைத் தேடிப் போகிறார் என்பது நாம் யூகித்துக் கொள்கிற ஒரு செய்தி. இந்த ஊளவியல் நுட்பம் அப்பூதியடிகள் புராணத்தையும் திருநாவுக்கரசர் புராணத்தையும் வாசிக்கிறபோது நமக்கு விளங்குகிறது.

இன்றைய சமூகத்தில் நிறுவனங்களுக்கென்று சமூகப் பொறுப்பு இருப்பதை சுட்டிக்காட்டி ஒவ்வொரு பன்னாட்டு நிறுவனத்திலேயும் சமூக மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் நடை முறைப்படுத்தப்படுகின்றன. —பள்ளிகளை, நீர்நிலைகளை மேம்படுத்துவது, மரக்கன்றுகள் நடுவது என்று நிறுவனங்கள் எல்லாம் சமூக நலம் சார்ந்த பணிகளில் ஈடுபடுகின்றன.

தொழில் இருப்பவர்களின் இந்தப் பொறுப்புணர்வுக்கு அப்பூதியடிகள் மிகச்சிறந்த முன்னோடியாக விளங்குகிறார். ஈட்டுகிற செல்வத்தின் கணிசமான பகுதியை சமூக நலனுக்கு செலவிடுவது என்பதை அப்பூதியடிகள் மூலமாக நாம் அறிந்து கொள்கிறோம்.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-15

வழக்கமாக அப்பூதியடிகள் புராணங்களில் பேசப்படுகின்ற விஷயங்களைக் கடந்து அதில் ஒரு சம்பவத்தை நாம் ஆராய்வோமேயானால் சேக்கிழார் ஒரு மிகப் பெரிய உளவியல் அறிஞராக விளங்குவதை அறியலாம்.
திங்களூர் என்கிற ஊரில் வசித்து வருகிறார் அப்பூதியடிகள், திருநாவுக்கரசர் எதிர்பாராத விதமாக அந்த ஊருக்குள்ளே வருகிறார். காணும் இடங்களில் எல்லாம் தன்னுடைய பெயரால் அறப்பணிகள் நிகழ்வதைப் பார்த்து வியப்படைகிறார் திருநாவுக்கரசர்.

“சிந்தை வியப்புற வருவார் திருநாவுக்கரசு எனும் பேர்
சந்தமுற வரைந்ததனை எம்மருங்கும் தாம்கண்டார்”
என்பது சேக்கிழார் வாக்கு.

அங்கிருந்த திருநாவுக்கரசர் தண்ணீர்ப்பந்தலின் பக்கத்தில் நின்றவர்களைப் பார்த்து, “இப்பந்தல் இப் பெயரிட்டு இங்கு அமைத்தார் யார்?” என்று திருநாவுக்கரசர் கேட்க அப்பூதியடிகள் இதை அமைத்தார் என்ற தகவலோடு இதே திருநாவுக்கரசர் பெயரில் சாலைகள், குளங்கள், சோலைகள் என்றெல்லாம் அப்பூதியடிகள் அமைத்துள்ளார் என்ற தகவலை அவர்கள் தருகிறார்கள்.

அவர் எங்கே இருக்கிறார் என்று திருநாவுக்கரசர் வினவுகிறார். இப்பொழுதுதான் வீட்டிற்கு போனார். அதுவும் தூரம் தொலைவாக இல்லை. பக்கத்தில்தான் இருக்கிறது என்று சொல்லி அவர் வீட்டிற்குப்போவதற்கான வழியையும் சொல்கிறார்கள்.

அப்பூதியடிகள் வீட்டிற்கு திருநாவுக்கரசர் சென்றது, அதற்குப்பின் அங்கே நிகழ்ந்த அற்புதங்கள் எல்லாம் ஒருபக்கம் இருக்கட்டும்.

எண்ணில் அடங்காத மக்கள் வந்து செல்லக்கூடிய வழியில் தன் உள்ளம்போல் குளிர்ந்த தண்ணீர்ப் பந்தலை நிழல்மிக்க இடமாக அமைந்திருக்கிறார் அப்பூதியடிகள் ஏதோ பெயரளவில் செய்த பணியில்லை அது. முழு ஈடுபாட்டுடன் ஒவ்வொன்றையும் அமைத்திருக்கிறார். அவரை இன்னார் என்று அறியாத திருநாவுக்கரசர், அவரைப் பற்றிக் கேட்பதை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அவர் பெயர் அப்பூதியடிகள் என்று தொடங்கி தரப்பட்ட தகவல்களோடு அவர் விடைபெற்று போயிருக்கலாம்.

அப்பூதியடிகள் யார்? அவரை எங்கே பார்க்கலாம் என்று வழி தேடிக்கொண்டு வீட்டிற்கே போய்ப் பார்க்கிறார் திருநாவுக்கரசர். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் தன்னுடைய பெயரில் ஒருவர் தொண்டுகள் செய்வதை உணர்ந்து அவர் யார் என்று தெரிந்து கொள்கின்ற ஆர்வம் திருநாவுக்கரசருக்கு ஏற்பட்டுவிட்டதோ என்று தோன்றும். பெயர் என்கிற ஒன்று திருநாவுக்கரசருக்கு எப்போதுமே போதை தரக்கூடிய ஒன்றாக இருந்ததில்லை.

பிள்ளைப் பருவத்தில் பெற்றோர் அவருக்கு மருள் நீக்கியார் என்று பெயர் வைத்தார்கள். சமண சமயத்திற்குப்
போன பிறகு அவரது புலமையையும் தகைமையையும் கண்ட பிறகு சமண சமயத்தவர், ‘தங்களின் மேலாம் தருமசேனர்’ என்று அவரை தர்மசேனரே என்று அழைத்தனர். சைவத்திற்குத் திரும்பிய பிறகு அவருக்கு சிவபெருமானே, ‘திருநாவுக்கரசர்’ என்ற திருநாமத்தைச் சூட்டினார். ஆளுடையபிள்ளையோ அவரை அப்பரே என்று அழைத்து அகம் நெகிழ்ந்தார். எனவே பெயர்கள்கூட மாறிக்கொண்டு வருகின்ற விதமாய் பக்குவமாய் வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருந்தவர் திருநாவுக்கரசர்.

இறைவன்பால் ஈடுபடுகின்றபோது தன்னுடைய பெயர் என்ற ஒன்றே மறந்துவிடும் என்பதை உலகுக்குச் சொன்னவர் அவர்தான். சிவபெருமான் மீது காதலுள்ள ஒரு பெண்ணின் தன்மை என்னவாக இருந்தது என்று எழுதுகிறபோது,

“முன்னம் அவனுடைய நாமம் கேட்டாள்
மூர்த்தி அவனிருக்கும் வண்ணம் கேட்டாள்
பின்னை அவனுடைய ஆரூர் கேட்டாள்
பெயர்த்தும் அவனுக்கே பிச்சியானாள்
அன்னையையும் அத்தனையும் அன்றே நீத்தாள்
அகன்றாள் தன் அகலிடத்தார் ஆசாரத்தை
தன்னை மறந்தாள் தன்நாமம் கெட்டாள்
தலைப்பட்டாள் நங்கை தலைவன் தாளே”
என்று திருநாவுக்கரசர் பாடுகிறார்.

எனவே இறைவனிடம் ஈடுபட்ட இதயம் தன்னுடைய பெயர், தன்னுடைய ஏர் போன்ற அடையாளங்களைத் தாண்டியது என்பது அந்த ஞானிக்கு ஏற்பட்ட ஆனுபவம். அப்படி இருக்கிறபோது தன்னுடைய பெயரை வைத்திருப்பதினாலேயே அப்பூதியடிகளைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல்கொண்டு அவர் வீடுதேடிப் புறப்பட்டார் திருநாவுக்கரசர் என்பதை நம்மால் ஏற்க முடியாது.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-14

இன்று பல நிறுவனங்கள் தங்கள் தயாரிப்புகளை மக்கள் மனதில் பதியச் செய்வதற்காக எத்தனையோ உத்திகளைக் கையாளுகின்றனர். பேருந்து நிறுத்தங்கள், நிழற்குடைகள், பத்திரிகை விளம்பரங்கள், தொலைக்காட்சி விளம்பரங்கள் என்று பார்க்குமிடமெல்லாம் அந்தப் பெயரை தெரியச் செய்வதில் நிறுவனங்கள் மிகுந்த அக்கறை காண்பிக்கின்றன. போட்டி போட்டுக்கொண்டு இந்தப் பணியைச் செய்கின்றன. ஒரு பெயர் மக்கள் மத்தியில் நன்கு அறிமுகமானால் அது அவர்கள் மனதை விட்டு நீங்காது என்பது தொழில் யுகத்தில் வணிகத்தில் ஓர் உத்தியாகக் கருதப்படுகின்றது.

இதில் அரசியல் தொண்டர்கள் சற்றும் சளைத்தவர்கள் அல்லர். தங்கள் இயக்கத்தின் கொடியையும் சின்னங்களையும் தலைவருடைய படங்களையும் எல்லா இடங்களையும் விளம்பரப்படுத்த வேண்டும் என்பதில் விருப்பம் உள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். இன்றைய வணிக உலகம் இதற்கு ஙிக்ஷீணீஸீபீவீஸீரீ– ஏன்று பெயர் சூட்டி இருக்கின்றது. நாம் எதை பிரபலப்படுத்த விரும்புகிறோமோ அதன் பெயர் எங்கும் எல்லா இடங்களிலும் நிலவும்படிச் செய்வது, — ஙிக்ஷீணீஸீபீவீஸீரீ என்கிற கோட்பாட்டின் ஒரு அம்சம்.

மேலே குறிப்பிட்ட அனைத்துமே பயன் கருதிச்செய்யப்படுபவை. ஆனால் நாயன்மார்களில் பயன்கருதாத பேரன்போடு தான் குருநாதராக ஏற்றுக்கொண்ட ஓர் அருளாளரின் பெயரை ஏல்லாவற்றுக்கும் சூட்டி மகிழ்ந்தவர். அப்போது அடிகளார் வீட்டில் இருக்கின்ற அளவைகளாகிய படி மரக்கால் போன்றவற்றுக்கும் திருநாவுக்கரசு என்றுதான் பெயர். அவர் வளர்க்கிற கால்நடைகளுக்கும் திருநாவுக்கரசு என்பதுதான் பெயர். பெற்ற பிள்ளைகளுக்கும் பெரிய திருநாவுக்கரசு, சிறிய திருநாவுக்கரசு என்றுதான் பெயர்.

இத்தகைய இயல்பு கொண்ட அப்பூதி அடிகளை அறிமுகப்படுத்துகிறபொழுது,
“உலகெலாம் அரசன் நாமம் சாற்றும் அவ்வொழுக் கலாற்றார்” என்று சேக்கிழார் குறிப்பிடுகின்றார். வீட்டில் இருக்கும் அளவைகளுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் கால்நடைகளுக்கும் இப்படி பெயர் சூட்டினால் போதுமா. அந்த ஊரில் அப்பூதி ஆடிகள் நிகழ்த்தி வருகிற அறப்பணிகள் அனைத்துக்குமே திருநாவுக்கரசர் பெயர்தான் சூட்டப்பட்டிருக்கிறது. அப்பூதி அடிகள் கட்டிய மடங்களுக்கு திருநாவுக்கரசர் மடம் என்று பெயர்.

அவர் அமைத்திருக்கின்ற தண்ணீர்ப் பந்தலுக்கு திருநாவுக்கரசர் தண்ணீர்ப் பந்தல் என்று பெயர். இப்படி எத்தனையோ அறங்கள் அவர் செய்கிறார். அத்தனைக்கும் திருநாவுக்கரசரின் பெயரைத்தான் அவர் சூட்டியிருக்கிறார்.

இதில் என்ன வியப்பு என்றால் இதுவரையில் அவர் திருநாவுக்கரசரை நேரில் தரிசித்தது கிடையாது. ஆனால் திருநாவுக்கரசரின் தொண்டு நலம் பற்றி கேள்விப்பட்டு இறைவனுக்கு அவர் தன்னை அடிமைப்படுத்திக் கொண்ட முறைமையின் மேன்மையை உணர்ந்து எல்லாவற்றிற்கும் திருநாவுக்கரசர் பெயரை அப்பூதி அடிகள் சூட்டியுள்ளார்.

இன்று பன்நாட்டு நிறுவனங்கள் Branding என்ற பெயரால் செய்கிற எத்தனையோ உத்திகளை மிஞ்சி நிற்கிற வல்லாண்மை அப்பூதி அடிகளின் வல்லாண்மை. வெறுமனே ஒரு விளம்பர அடிப்படையில் மட்டும் அப்பூதியடிகளின் புராணத்தை நாம் அணுகுவோமேயானால் நவீன யுகத்திற்கும் பொருத்தமாக இருக்கிற அந்த உத்தி மட்டுமே நம் புத்திக்குப் புலப்படும்.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-13

நாயனாரின் பெயரை வைத்தே அவருடைய இயல்பை நாம் புரிந்து கொள்ளும்விதமாக சேக்கிழார் நம்மைத் தயார் செய்கிறார்.

ஆங்கிலத்தில் Reformist என்றொரு சொல் உண்டு. அதற்கு நேரான தமிழ்ச்சொல் சீர்திருத்தவாதி என்பதாகும். அதே போல Revolutionist என்ற சொல்லும் உண்டு. அதற்கான தமிழ்ச் சொற்கள் புரட்சியாளன், கலகவாதி என்பன. ஆங்கிலத்தில் இன்னும் தீவிரமான சொல் ஒன்று உண்டு Refel என்று. –Refel என்றால் அவன் கலகம் செய்வதுகூட இல்லை. அவனுடைய இயல்பே சமூகம் தனக்கென்று வகுத்திருக்கின்ற நியதிகளுக்கு முரணாக இருப்பது. இந்த Refel என்கிற ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு நேர் தமிழ்ச் சொல் இயற்பகை என்பதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

சிவனடியார்கள் யார் என்றாலும் அவர்கள் எதைக் கேட்டாலும் இல்லை என்று சொல்லாமல் கொடுக்கின்ற இயல்புடையவர் என்று இயற்பகையாரை சேக்கிழார் அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

“முன்கொடுக்கும் இயல்பில் நின்றவர்
உலக இயற்பகையார்”
என்று அவரை நமக்கு சேக்கிழார் அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

எனவே சேக்கிழாரின் இந்த அறிமுகம் மறைமுகமாக நமக்கு ஒன்றை வலியுறுத்துகிறது. சராசரி மனிதர்களை அளப்பதற்கு சட்டம் உதவுமே, தவிர சமூகத்தில் இருந்து தங்களையே விலக்கிக் கொண்ட இயற்பகை போன்ற விதிவிலக்குகள், தங்களுக்கென்று வகுத்துக்கொள்ளப்பட்ட தார்மீக நெறியின்படி அதிலிருந்து துளியும் அகலாது திகழ்ந்தவர்கள் என்பதுதான் இதனுடைய பொருள்.

சிவனடியார் ஒருவர் வருகிறார். என்ன வேண்டும் என்று சிவனடியாரை இயற்பகை கேட்டபோது, எதைக் கேட்டாலும் நீங்கள் இல்லை என்று சொல்ல மாட்டீர்கள் என்று கேள்விப்பட்டு வந்தேன். அது உண்மைதான் என்றால் நான் வந்த காரணத்தைச் சொல்கிறேன் என்று சிவனடியார் கேட்கிறார். அதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை என்று இயற்பகையார் சொன்ன மாத்திரத்தில்,
“மன்னு காதல் உன் மனைவியை வேண்டி வந்தது இங்கு”
என்று வந்த சிவனடியார் சொல்ல, என் வசம் இருப்பதைக் கேட்டீர்களே என்று இயற்பகையார் மகிழ்கிறார்.

மனைவியிடம் சொல்கிறார். அவர் மனைவியார் சிறிது சிந்தை கலங்கி பின் தெளிந்து கணவன் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கின்ற அந்த உறுதிப்பாட்டிற்கு கை கொடுப்பதாக வந்த சிவனடியாருடன் செல்ல இசைகிறார்.

சட்டவரையறை என்ற எல்லைக்குள் நில்லாத ஒரு விதி விலக்காக இயல்பாகவே இயற்பகையார் இருக்கிறார். இதைப் பற்றி கேள்விப்படுகிற அவர் மனைவியின் சுற்றத்தவரும் அவரின் சுற்றத்தவரும் இயற்பகை அப்படித்தான். ஆனால் யாரோ ஒருவன் இந்தப் பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு போவதா என்று கோபத்துடன் வந்தார்கள். அவர்களுக்கும் இயற்பகையினுடைய இயல்பு தெரிந்தே இருக்கின்றது. எனவே சட்டரீதியான அளவுகோல்களுக்கு இயற்பகையார் உட்படாதவர் என்பதை உணர்த்துவதற்காகவே அவரைப் பற்றி உறவினர்கள் கொண்டுள்ள அபிப்பிராயங்களை எல்லாம் சேக்கிழார் நமக்கு மிக நுட்பமாகக் காட்டுகிறார்.

வந்த சிவனடியாரோடு இயற்பகையாரின் மனைவியார் செல்லும்போது எதிர்த்துக் கொண்டு நிறைய பேர் வருகிறார்கள். சிவனடியார் அஞ்சியது போல் இயற்பகையாரின் துணைவியாரின் முகத்தைப் பார்க்கிறார். இப்போது இந்த அம்மையார் ஒரு வார்த்தை சொல்கிறார்.

“இறைவ நீர் அஞ்சவேண்டாம் இயற்பகை வெல்லும்” என்று அந்த அம்மையாரே கொடுக்கிற உறுதிமொழி பலவிதங்களில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

“நாமார்க்கும் குடியல்லோம்” என்று ஒரு கட்டத்தில் திருநாவுக்கரசர் ஒரு கலகம் செய்கிறார். தங்களுடைய அடையாளங்களைக் தாண்டி எழுகிறபோது ஓர் உயிர் உயர்வு நோக்கிப் போகும் என்பதையும் இதன் மூலம் நாம் புரிந்துகொள்கிறோம்.

சட்ட வரையறைகளை வைத்துக்கொண்டு நியதிகளை நெஞ்சில் நிறுத்திக்கொண்டு இயற்பகையின் வரலாற்றை யார் ஆராய நினைத்தாலும் அதனை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் திணறுவார்கள். ஆனால் தனக்கென்று வகுத்துக்கொண்ட தார்மீக நெறியின் வண்ணம் இயற்பகை யாவராலும் செய்ய இயலாத ஒரு செயலைச் செய்தார் என்பதனால்தான் சிவனடியாராக வரும் சிவபெருமானே, “செயற்கரும் செய்கை செய்த தீரனே” என்று இயற்பகையை பாராட்டுகிறார்.

இயற்பகையின் கதை நடந்தது என்று நாம் நம்புவோமேயானால் அது இறைவன் நடத்திய சோதனை என்பதையும் நாம் சேர்த்து நம்பியாக வேண்டும்.

இயற்பகையின் கதையை நம்புகிறேன். ஆனால் இறைவன் வந்ததை நம்பமாட்டேன் என்றால் அவர்களிடம் நாம் பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. தான் மனதில் வகுத்துக் கொண்ட உறுதிப்பாட்டின் வழி நிற்பதற்கு ஒருவர் என்ன என்ன சோதனைகள் வந்தாலும் எல்லாவற்றையும் கடந்து மனதில் உறுதியோடு இருப்பார் என்பதை இயற்பகையின் புராணம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

சட்டமும் தார்மீகமும் வெவ்வேறு என்கிற நிலையில் விதிக்கப்பட்ட சட்டங்கள் வகுத்துக்கொண்ட வாழ்வியல் முறைகள் வென்று வந்திருக்கின்றன என்பதை சேக்கிழார் தெளிவுபட உணர்த்துகிறார்.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-12

சட்டப்படி தவறில்லை என்றாலும் தார்மீகப்படி ஒன்றைத் தவறு என்று அரசன் முடிவு கட்டுகிறபோது அவனை சமாதானப்படுத்துவதற்கு அமைச்சர்கள், “இதற்காக நீங்கள் கவலைப்படவேண்டாம். ‘இதற்கு சில பரிகாரங்களைச் செய்யலாம்’ என்று நம்முடைய அந்தணர்கள் சில முறைகளை வகுத்துள்ளார்கள்” என்று அடித்துப் பேசுகிறார்கள்.

“சிந்தை தளர்ந்த அருளுவது மற்றிதற்குத் தீர்வு என்றால்
கொந்தவர்தார் மைந்தனை முன் கோவதை செய்தார்க்கு மறை
அந்தணர்கள் விதித்த முறை வழிநடத்தல் அறம்” என்றார்.

பசுவதை என்பது ஒன்றும் புதிதில்லை. பசுவை வதை செய்தவர்களுக்கு என்று சில பரிகாரங்கள் அந்தணர்களால் விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தப் பரிகாரங்களைச் செய்தாலே போதும் என்று சொன்ன மாத்திரத்தில் மனுநீதிச் சோழன் அவர்களைப் பார்த்து இன்னொரு கேள்வி கேட்கிறான்.
இந்தப் பரிகாரம் யாருக்குப் பரிகாரம்? தவறு செய்த என் மகன் மனநிம்மதி பெற இது பரிகாரமாகலாம். மகன் செய்த தவறுக்கு கழுவாய் தேடிய நிம்மதி எனக்கு இதில் தோன்றலாம். ஆனால் இந்தப் பரிகாரங்கள் தன் இளம் கன்றை இழந்து அலறி என்னுடைய ஆராய்ச்சி மணியை அசைத்திருக்கிறது இந்தப் பசுமாடு. இதனுடைய துன்பத்திற்கு பரிகாரமாகுமா என்று திருப்பிக் கேட்கிறார் மன்னன்.

“வழக்கென்று நீர்மொழிந்தால்
மற்று அதுதான் வலிப்பட்டு
குழக்கன்றை இழந்து அலறும்
கோவுறு நோய் மருந்தா மோ”

என்று கேட்டதோடு மனுநீதிச் சோழன் நிறுத்தவில்லை அடுத்தாற்போல் ஒன்று கேட்கிறான். நீங்கள் சொல்லுகின்ற இந்த வழக்கத்தை நான் ஏற்றுக் கொண்டால் இங்கு தர்மத்துக்கு இடமில்லை என்று தர்மதேவதை சலித்துக் கொள்வாள் என்கிறார்.

எனவே, சட்டபூர்வமான சாட்சி ஆகட்டும், அறநூல்களால் சொல்லப்பட்ட சாட்சியாகட்டும், அவற்றைவிட எல்லாம் வலியது மனசாட்சி என்பதை மனுநீதிச் சோழனுடைய வரலாற்றின் வழியாக சேக்கிழார் நமக்கு தெளிவுபடுத்துகிறார்.

எவ்வளவு பரிகாரங்களை யார் யார் சொன்னாலும் தன்னுடைய மனம் அதற்கு ஒப்புக் கொள்ளாத பட்சத்தில் கடைசி வரை அந்த வருத்தம் மனதிற்குள்ளே வடுவாக இருக்கும் என்பதை திருவள்ளுவர்,

“தன்நெஞ் சறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின்
தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்”
என்கிற திருக்குறளுக்கு இலக்கணமாக மனுநீதிச் சோழனை நாம் இங்கு பார்க்கிறோம்.

இதில் இன்னொன்றும் இருக்கிறது. சட்டத்தின் அடிப்படையில் சரி என்று தெரிகின்ற ஒன்று தார்மீகப்படி தவறு என்று கொள்ளப்படுவது போலவே சட்டப்படி தவறு என்று கருதுகின்ற ஒன்று தார்மீகப்படி சரி என்று கருதுவதற்கும் இடம் இருக்கின்றது.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-11

திருத்தொண்டர் புராணத்தின் தொடக்கத்திலேயே மனுநீதிச் சோழனின் வரலாற்றை சேக்கிழார் எழுதுகிறார். அரசர்கள் உலவக்கூடிய வீதியில் பசுவோ அதன் கன்றோ புகுவதற்கு வாய்ப்பில்லை. சுற்றி நிறைய தேர்கள் சூழ்ந்து வர மனுநீதிச் சோழனின் மகன் தேரிலே வருகிறார். இந்த காலத்தில் அமைச்சர்கள் வருகின்ற வாகனங்கள் ஒலி எழுப்பிக் கொண்டு வருவதுபோல் அன்று இளவரசனின் தேரிலும் இவனைச் சுற்றி வருகின்ற தேர்களிலும் பெரும் ஓசையை எழுப்பக்கூடிய மணிகள் அசைந்து கொண்டே வருகின்றன.

அந்த வீதிக்குள் கன்று வந்ததும் எழுப்பப்பட்ட ஒலிகளை எல்லாம் புறக்கணித்து குறுக்கே பாய்ந்ததும் மற்ற தேர்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு அரசனின் மகனுடைய தேரில் அகப்பட்டுக் கொண்டதும் போக்குவரத்து விதிகளின்படி பார்த்தால் ஒரு விபத்துதான். சட்டப்படி பார்த்தால் இளவரசன் ஒரு நிரபராதி. ஆனால் இதனை சட்டத்தின் அடிப்படையில் இல்லாமல் தார்மீக அடிப்படையில் மனுநீதிச் சோழன் சிந்திக்கிறான்.

முதல் தகவல் அறிக்கையை அரசனிடத்தில் கொண்டு வந்து சமர்ப்பிக்கின்ற அமைச்சர்கள் சட்டரீதியாக இளவரசன் மீது எந்தத் தவறும் இல்லை என்பதை இந்த அழகான வருத்தத்திலேயே அடிகளாக்கித் தருகின்றார்கள். பாடல் இதுதான்.
“வளவ நின் புதல்வன்
ஆங்கோர் மணிநெடும் தேர்மேல் ஏறி
அளவில் தேர்ச்சேனை சூழ
அரசுலாம் தேரில் போங்கால்
இளையஆன் கன்று தேர்க்கால்
இடைப்புகுந்து இறந்தது”

நுணுக்கமான சட்டத் தகவல்கள் இதில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. மணி ஒலிக்கின்ற தேர். சுற்றிலும் நிறைய தேர்கள் அரசர்கள் மட்டுமே போக வேண்டிய வீதி. அதிலே தானாக வந்து தேர்க்காலிலே இடைபுகுந்து கன்று இறந்து போகின்றது. அந்தக் கன்றினுடைய தாய்ப்பசு மனுநீதிச் சோழனின் அரண்மனையில் வந்து ஆராய்ச்சி மணியினை அசைக்கின்றது. இதில் இருக்கின்ற சட்ட நுணுக்கங்களை அமைச்சரை விட நன்றாக உணர்ந்தவன் மனுநீதிச் சோழன்.

சட்டரீதியாக தன் மகன் மேல் தவறில்லை என்றால்கூட அவனுடைய உள்ளத்தில் தார்மீக ரீதியாக இந்த குற்றத்திற்கு தானும் தன் மகனும் பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் எழுகிறது.

“தன்னிளம் கன்று காணாத்தாய் முகம் கண்டு சோரும்” என்கிறார் சேக்கிழார். பசுமாடு நல்லவேளையாக படிக்கவில்லை. இது அரசியல் சட்டங்களையோ போக்குவரத்து விதிமுறைகளையோ அறியாதது. அதனை நீங்கள் பேசி சமாதானப்படுத்த முடியாது என்பதனாலேயே இந்த வழக்கை மூடிவிடலாம். ஆனால் தன்னிளம் கன்று காணாத்தாய் முகம் கண்டு சோர்கிற அரசன் தார்மீகமாக பொறுப்பேற்கிறான்.

ஓர் அரசன் ஆட்சி புரிகிற போது அங்கே வாழும் உயிர்களுக்கு தன்னாலோ, தன் பரிவாரங்களாலோ தன் பகைவர்களாலோ, கள்வர்களாலோ, பிற உயிரினங்களாலோ தீங்கு நேராமல் காக்க வேண்டும் என்கிறான்.

“மானிலம் காவல் ஆவான்
மன்னுயிர் காக்கும் காலை
தான் அதற்கு இடையூறு
தன்னால் தன்பரிசனத்தால்
ஊனமிகு பகைதிறத்தால் கள்வரால்
உயிர்கள் தம்மால்
ஆன பயம் ஐந்தும் தீர்த்து
அறங்காப்பான் அல்லனோ”

இந்த ஐந்து வகையான அச்சங்களில் இருந்தும் எல்லா உயிர்களையும் என் ஆட்சியில் விடுவித்து காப்பது என் பொறுப்பு. ஒருவன் ஓர் உயிரை எடுப்பானேயானால் பதிலுக்கு அவன் உயிரை எடுப்பது, என்பது என்னுடைய முடிவு என்கிறான் மனுநீதிச்சோழன்.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-10

இன்றளவும் உலக சமுதாயம் முழுமையிலும் நிகழும் நிகழ்ச்சிகளைப் பார்ப்போமேயானால் சட்டப்படி தவறு என்று சிலவும், தார்மீகப்படி தவறு என்று சிலவும் பேசப்படுகின்றன. வரையறுக்கப்பட்ட சட்டங்களின்படி ஒரு மனிதரின் செய்கை குற்றமில்லை என்று தீர்ப்பாகிவிடலாம். ஆனால் அந்த மனிதரை அந்த குற்றத்திற்காக சமூகம் மன்னிக்காமல் தள்ளி வைப்பதும் உண்டு. வரையறுக்கப்பட்ட சட்டங்களைவிட வாழ்வியல் சட்டங்கள் வலிமை யானவை என்பதை இந்த நோக்கு உணர்த்துகிறது. இந்த இரண்டு வகைச் சட்டங்களில் எது சரி என்பதை வெவ்வேறு நிலைகளில் சேக்கிழார் விரிவாகப் பேசுகிறார்.

மெய்ப்பொருள் நாயனார் என்கிற ஓர் அரசரின் கதை நமக்குத் தெரியும். சிவ வேடம் தரிக்கக்கூடியவர்களை அவர் சிவனடியார்களாக எந்த நிபந்தனையும் இன்றி நெஞ்சார ஏற்றுக் கொள்வார். அவரோடு போரிலே மோதி வெல்ல முடியாத பகை புலத்து அரசன் முத்தநாதன் சிவனடியார் போல் வேடமிட்டு வந்து அவர் உயிரைக் கவர்கிறார். அரசரின் பாதுகாவலனான தத்தன், சிவனடியார் வேடமிட்ட முத்தநாதன் மீது பாயத் தலைப்படுகிறபோது அவர் நம்மவர் என்று பாதுகாவலனை தடுக்கிறார் அரசர். முத்தநாதனை பாதுகாப்போடு ஊர் எல்லையில் விட்டுவிட்டு வருமாறு பணிக்கிறார் காவலனை.

இந்த மெய்ப்பொருள் நாயனார் புராணத்தின் தொடக்கத்தில் அவர் எத்தகையவர் என்பதை சொல்ல வருகின்ற சேக்கிழார்,

“அரசியல் நெறியின் வந்த
அறநெறி வழாமல் காத்து
வரைநெடுஞ் தோளால் வென்று
மாற்றளர் முனைகள் மாற்றி
வரைதிறம்பாத நீதி
அங்கு நீர்மையின் மிக்கார்
திரைசெய் நீர்ச் சடையான்
அன்பர்வேடமே சிந்தை செய்வார்” என்று பாடுகிறார்.

இதில் முதல் வரி மிகவும் முக்கியம் என்பது என்னுடைய கருத்து.

“அரசியல் நெறியின் வந்த
அறநெறி வழாமல் காத்து”
என்ற தொடருக்கு இருவேறு விதங்களில் நாம் பொருள் கொள்ளலாம். அறநெறியை அடிப்படையாகக் கொண்டு வந்த அரசியல் நெறி என்றும் சொல்லலாம். அப்படிப் பார்த்தால் அரசியல் சட்டத்தின்படி கொலை செய்த ஒருவன் கைது செய்யப்படுவதுதான் முறை. ஆனால் திரைசெய்நீர்ச் சடையான் அன்பர் வேடத்தையே சிந்தை செய்து வழிபடக்கூடிய மெய்ப்பொருள் நாயனார் அரசியல் நெறியை விட சிவனடியார்களைக் கொல்லக்கூடாது என்கிற அறநெறியை அடிப்படையாகக் கொண்டார் என்று கொள்ளலாம்.

இதில் பொதுத்தன்மைக்காக சிவனடியாரை விட்டு விட்டு நீங்கள் சிந்தித்தால்கூட அரசியல் நெறியைவிட அறநெறி வழாமல் காப்பதுதான் முக்கியம் என்கிற பொருள் இதிலே நமக்குக் கிடைக்கிறது.
“அரசியல் நெறியின் வந்த
அறநெறி வழாமல் காத்து”
இங்கே அரசியல் சட்டத்தைவிட தார்மீகச் சட்டம்தான் தலையெடுக்க வேண்டும் ஒரு சமூகத்தில் என்ற கருத்து வெளிப்படுகிறது. முத்தநாதனை விட்டுவிட்டு யோசித்தால் இந்த ஒரு வரி ஒரு பெரும் வழிகாட்டுதலாக இருப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

 

<strong>மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா</strong>

இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சேக்கிழார்-9

இறையடியார்களாக இருப்பாரேயானால் மாட்டுக் கறியைத் தின்கிற புலைசாதியில் பிறந்திருந்தாலும் அவர்களும் நம்மால் வணங்கத்தக்கவர்கள் என்கிற கருத்தை திருநாவுக்கரசர் பாடுகிறார்.

“அங்கமெலாம் குறைந்தழுகு தொழுநோயராய்
ஆவூரித்துத் தின்றுழலும் புழையேரேனும்
கங்கைவார் சடைக்கரந்தார்க்கு அன்பராகில்
அவர்கண்டீர் நாம் வணங்கும் கடவுளாரே”
என்பது திருநாவுக்கரசர் தேவாரம்.

அதே போல பரத்தையர் குலத்தில் பிறந்த பரவையாரையும், வேளாளர் குலத்தில் பிறந்த சங்கிலியாரையும் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் திருமணம் செய்து கொள்கிறார். இதற்கு முன்பாக வணிகர் குலத்தில் பிறந்த சிவநேசர் என்பவர் தன்னுடைய மகளை திருஞானசம்பந்தருக்கு மணமுடித்து வைக்க வேண்டும் என்கிற உறுதிப்பாட்டினைக் கொள்கிறார். இவையெல்லாம் வெறும் நிகழ்வுகளாக மட்டுமல்லாமல் சமூக நோக்கோடு பரந்தபட்ட பார்வையோடு பேதம் பாராட்டாத உள்ளத்தோடு அடியார்கள் திகழ்ந்தார்கள் என்பதற்கான அடையாளங்களாகும்.

சமணர்களின் பிடியிலே இருந்து அவர்களின் சூதுவயப்பட்ட அல்லல்களுக்கு ஆளாகி இறைவனின் அருளாலே மீண்டவர் திருநாவுக்கரசர். சமண சமயத்தின் ஆதிக்கம் தலைதூக்கி இருந்த மதுரை நோக்கி திருஞானசம்பந்தர் செல்ல முற்பட்ட போது சமணர்களைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்த காரணத்தால் திருஞானசம்பந்தரை தடுக்க முற்பட்டார் திருநாவுக்கரசர். திருஞானசம்பந்தர் பால் கொண்ட அளப்பரிய அன்பு காரணமாக நாளும் கோளும் நன்றாக இல்லை என்று அவர் சொன்னபோதுகூட இறையடியார்களுக்கு எல்லா நாட்களும் நல்ல நாட்கள்தான் என்று திருஞானசம்பந்தர் கோளறுதிருப்பதிகமே பாடுகிறார்.

“வேயுறு தோளிபங்கன் விடமுண்ட கண்டன்
மிக நல்ல வீணை தடவி
மாசறு திங்கள் கங்கை முடிமேல் அமர்ந்தென்
உளமேபுகுந்த அதனால்
ஞாயிறு திங்கள் செவ்வாய் புதன் வியாழன்
வெள்ளி சனிபாம்பிரண்டும் உடனே
ஆசறு நல்ல நல்ல அவை நல்ல நல்ல
அடியார் அவர்க்கு மிகவே”

இறை நம்பிக்கையில் உறுதிப்பாடு உள்ளவர்கள் நாள் கோள் போன்ற நம்பிக்கைகளில் மனமயங்க மாட்டார்கள் என்பதை இந்தச் செய்தி நமக்கு உணர்த்துகிறது. இவருக்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னால் வந்த அருணகிரிநாதரும்,

“நாளும் செயும் வினை நான் என்செயும் எனை நாடி வந்த
கோள் என்செயும் கொடுங்கூற்று என் செயும் குமரேசர் இரு
தாளும் சிலம்பும் சதங்கையும் தண்டையும் சண்முகமும்
தோளும் கடம்பும் எனக்கு முன்னே வந்து தோன்றிடினே”

சமண நம்பிக்கை ஏன்பதுவே மூட நம்பிக்கை ஏன்று பொத்தாம் பொதுவில் பேசுகிறவர்கள் சமய மேன்மை குறித்து சமய உணர்வால் மனிதர்கள் பெறுகிற மனப் பக்குவம் குறித்து ஒன்றும் அறியாதவர்கள் என்று தெரிகிறது.

சமயம் என்ற சொல்லுக்கே பக்குவப்படுத்துதல் என்று பொருள். சுயநலம், மூடநம்பிக்கைகள், பேதம் பார்க்கிற பார்வை போன்ற குணங்களால் பீடிக்கப்பட்ட உள்ளத்தை அந்தக் குறைகளை எல்லாம் களைந்து பக்குவப்படுத்துவதற்குத்தான் சமயம் ஏன்று பெயர். சைவ சமயம் அத்தகைய பரிபக்குவத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய பெரும்சமயமாக விளங்குகிறது என்கிற உண்மையை கால மாற்றத்திற்கேற்ற பக்குவத்தை மனிதர்களுக்கு அது தருகிறது என்ற மகத்துவத்தை சேக்கிழாரின் பெரியபுராணம் தெள்ளத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.

 

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா