எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

மிகச் சரியாக அதே கண்ணோட்டத்தில் பாரதியின் கண்ணன் பாட்டு எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இரண்டு பார்வைகளிலும் இருக்கும் அபூர்வ ஒற்றுமையில் “கண்ணன்” என்ற தத்துவத்தின் மிக நுட்பமான அம்சங்கள் வெளிப்படுகின்றன.

தன்னளவில் முற்றிலும் விடுதலையான கண்ணனைப் போல் இந்த மண்ணில், இத்தனை ஆண்டுகளில் இலட்சக்கணக்கானவர்கள் எழுந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அப்படி நிகழவில்லை. ஏன்-? இதற்கு ஓஷோ ஓர் உவமை சொல்கிறார்.

ஐம்பது செடிகள் கொண்ட நந்தவனத்தில், ஐம்பதுமே பூத்தால்தான் தோட்டக்காரனின் பராமரிப்பு துணை செய்திருப்பதாக அர்த்தம். ஒன்றிரண்டு வேண்டுமானால் பட்டுப்போகலாம். ஆனால், இந்த சமூகம் என்கிற நந்தவனத்தில் பெரும்பாலான செடிகள் பட்டுப்போகின்றன. ஒன்றிரண்டு மட்டுமே பூக்கின்றன. ஏனெனில் மனிதர்களுக்குள் திணிக்கப்படும் சட்டதிட்டங்கள், போலிமரபுகள் ஆகியவை தோட்டக்காரர்களின் தோல்வியையே காட்டுகிறது” என்கிறார்.

விழிப்புணர்விலும், சுதந்தரத்திலும் ஞானம் மலர்வதற்கான சூழல் வேண்டுமெனில், வாழ்க்கையை இயல்பாகவும் எளிதாகவும், அந்த விநாடிக்குரிய இயல்பிலும் ஏற்றும் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் ஓஷோ.

“If someday mankind consents to accept life as it is, simple, natural and spontaneous; if people give up imposing unnatural and impossible moralities on themselves, than hundreds and thousands of krishnas will walk on this earth” என்கிறார் ஓஷோ.

பாரதியின் கண்ணன் பாட்டு, கண்ணனின் பன்முகத் தன்மைகள் குறித்த பதிவுகளாக மட்டும் இல்லாமல் அதன் உட்பொருளை உணர்த்தும் விதமாகவும் இருப்பதை, ஓஷோவைப் புரிந்து கொள்ளும் போது நமக்கு இன்னும் தெளிவாகப் புலனாகிறது.

ஓஷோவைப் படிக்கும் போது பாரதியும், பாரதியைப் படிக்கும் போது ஓஷோவும் நமக்கு இன்னும் தெளிவாகப் புரிபடுகிறார்கள் என்பது தான் ஆச்சர்யமான விஷயம்.

எனவே, ஓஷோ, பாரதி ஒப்பீடு என்கிற எல்லையோடு நின்றுவிட்டாமல், இருவரின் கண் கொண்டும் கண்ணனைக் கண்டு கொள்கிற முயற்சியாகவே இந்தப் புத்தகம் எழுதப்படுகிறது.

பாரதியும் சரி, ஓஷோவும் சரி, வாழும் காலத்தில் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளப்படாதவர்கள். அது மட்டுமா-? சமூகத்தின் ஒரு பகுதியால் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டவர்கள்.

கண்ணனை உணர்வதில் எட்டயபுரமும் ரஜனீஷ்புரமும் கொண்டிருக்கும். ஒருமித்த சிந்தனை தத்துவ உலகின் மறைமுகப் பிரதேசங்கள் மீதெல்லாம் வெளிச்சம் பாய்ச்சுகிறது.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

பாரதி, கண்ணனைப் பற்றிய தன் பாடல்களுக்கு வைத்த தலைப்பு, “கண்ணன் பாட்டு”.

“கண்ணன் பாட்டு” என்கிற தலைப்பு, எவ்வித அதிர்ச்சி மதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை நமக்கு. கண்ணன் என்கிற கடவுளைப் பற்றிய துதிப் பாடல்கள் என்று வகைப்படுத்துவதற்கான எல்லா சாத்தியங்களையும் இந்தத் தலைப்பு நமக்குத் தந்துவிடுகிறது, அதே நேரம், அப்படி வகைப்படுத்துவதற்கான அவசியமின்மையும் இந்தத் தலைப்பிலேயே இருக்கிறது,

கண்ணனை வெவ்வேறு நிலைகளில் பாரதி அனுபவித்திருந்தாலும், பக்தி மரபு சார்ந்த பார்வையாக “கண்ணன் பாட்டு” கருதப்பட்டுவிட முடியாது. கண்ணனை பக்தியாளர்கள் பாடிய காலத்திற்கும் பாரதி பாடிய காலத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு, பாடு பொருளின் அணுகுமுறையிலும் பல மாற்றங்களை விளைவித்தது.

காவியங்கள், கடவுளர்கள், அனைத்தையும் சமூகச் சூழலில், நிகழ்கால நடப்புக்கேற்ப புதிய பரிமாணத்தில் பார்த்தவன் பாரதி. அவனுடைய பாஞ்சாலி சபதம், அவன் காலத்தில் மண்ணடிமைக்கு எதிரான குரல். கூடவே பெண்ணடிமைக்கும் எதிரான குரல். சூழல் சார்ந்த பொருத்தத்தை, பழைய சித்தாந்தங்களுக்கும் பாய்ச்சியவன் பாரதி. “வேதம் புதுமை செய்” என்று பாடியவனல்லவா அவன்.

‘வேதாந்தமாக பொருளை விரித்துரைக்க,’ குயில் பாட்டில் மட்டுமில்லை, கண்ணன் பாட்டிலும் இடமுண்டு.

‘கண்ணன்’ என்கிற வாழ்க்கைத் தத்துவம் பற்றிய பாரதியின் புரிதல் என்று கண்ணன் பாட்டைச் சொல்லலாம். கண்ணனை எல்லாம் வல்ல பரம் பொருளாகப் போற்றிப் பரவுகிற பக்தர்கள் ஒருபுறம். கண்ணனைக் காமுகனாக சித்தரித்துத் தூற்றுகிற கடவுள் மறுப்பாளர்களின் கருத்துருவாக்கம் மறுபுறம். இந்த இரண்டின் சாயலுமே இல்லாமல், தனித்தவொரு தொனியில் ஒலிக்கிறது பாரதியின் கண்ணன் பாட்டு.

ஆராதனைப் புகையுமில்லாமல், அவதூற்றுப் புழுதியும் படியாமல், கண்ணன் – கண்ணனாகவே காட்சி தருகிற பாட்டுச் சித்திரத்திற்கு பாரதி “கண்ணன் பாட்டு” என்று பெயர் சூட்டியுள்ளான்.

இந்தத் தலைப்பில் இருக்கும் சௌகரியமே, இதனை மேற்கூரிய இரண்டு விதங்களிலும் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால், அந்த வாய்ப்பை ஓஷோ வழங்கவில்லை. KRISHNA-THE MAN & HIS PHILOSOPHY என்கிற தலைப்பை நேரடியாக மொழி பெயர்க் கொண்ட பிறகு “கண்ணன் என்னும் புருஷோத்தமனும் அவன் சித்தாந்தமும்” என்ற தமிழில் சொல்லலாமெனத் தோன்றுகிறது.

கடவுள் என்று வகைப்படுத்துவதற்கும், கடவுட் தன்மையை முழுவதும் எட்டிய மனித தத்துவம் என்று வகைப்படுத்துவதற்கும் வேறுபாடு உண்டா? இல்லையா? இந்தக் கேள்விக்கான விடை, ஒரு மொட்டின் இதழ்கள் அவிழ்வது போல் பாரதி, ஓஷோ இருவரின் பார்வையிலும் இயல்பாக வெளிப்படுகிறது,

கட்டுகளுக்குள் சிக்காத காற்றாய், கோடுகளே இல்லாத கடலாய், உற்சாகத்தின் உற்சவமாய் கண்ணனைக் கண்டவர்கள் பாரதியும் ஓஷோவும்.

கீழைத் தத்துவ வானத்தின் இரண்டு வெளிச்சங்கள் கண்ணன் என்னும் பேரொளியைக் காட்டுகின்றன நமக்கு.

பாகவதத்திலும், பாரதத்திலும் காணக்கிடைக்கிற கண்ணன் கதைகளை, மனித வாழ்க்கையின் தராசுகளுக்குள் நிறுத்திப் பார்க்கிறவர்கள், கண்ணனை பகுதி பகுதியாகத்தான் ஒப்புக் கொள்கிறார்கள். பாகவதக் கண்ணன் – பாரதக்கண்ணன் – குருஷேத்திரக் கண்ணன் என்று அவரவர் போக்கிலும் நோக்கிலும் தவணைமுறை தரிசனங்கள் மேற்கொள்ளும்போது, “எல்லையின்மை” என்னும் பரிமாணத்தில் கண்ணனைக் கண்டதோடு, காட்டவும் செய்கிறார்கள் பாரதியும் ஓஷோவும்.

காலத்தால் பிற்பட்டிருந்தாலும் ஓஷோ, பாரதியைப் படித்திருக்க வாய்ப்பில்லை, 1970 ஜுலை 20ல் மும்பையிலும், அதே ஆண்டில் செப்டம்பர் 26 முதல் அக்டோபர் 5 வரை குலுமணாலியிலும் தன் சீடர்கள் மத்தியின் கண்ணன் குறித்து ஓஷோ நிகழ்த்திய உரைகள், “KRISHNA-THE MAN AND HIS PHILOSOPHY” ” என்கிற தலைப்பில் தொகுக்கப்பட்டன,

வாழ்க்கையை முழுமையாக, எந்த நிபந்தனைகளும் இல்லாமல் ஏற்றுக் கொண்ட கண்ணனை, சுயம் -சுதந்திரம் ஆகியவற்றின் வார்ப்பாக ஓஷோ தன் உரைகளில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

“கண்ணனின் முழுமைக்குக் காரணமே, கண்ணன் ஒரு தனிமனிதனல்ல. அவனே வாழ்க்கை. அவன் கண்ணாடி போல, இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே அவன் பிரதிபலிக்கிறான,” என்கிறார் ஓஷோ. அதனால்தான் கீதையை சங்கரர் மாயையின் விளக்கமாய் பார்க்கிறார். ராமானுஜர் பக்திக்கான வழியாகப் பார்க்கிறார், போர்களத்தில் சொல்லப்பட்ட இந்த நூலை காந்தியடிகள் அகிம்சைக்கான போதனையாகப் பார்க்கிறார்” என்கிறார்.

“From the Geeta, Shankara finds that the world is an illusion. From the same book Ramanuja discovers that devotion is the path to God. Tilak finds that Geeta stands for the decipline of action. And curiously enough, from this sermon on the battle field, Gandhi unearths that nonviolence is the way. Nobody has any difficulty finding in the Geeta what he wants to find. Krishna does not come in their way”.

இந்தப் பத்தியின் தொடக்கத்தில் இரண்டு வரிகளை ஓஷோ தனக்கேயுரிய பாணியில் சொல்லியிருக்கிறார். “கீதைக்கான உரைகளெல்லாம், நமக்குக் கண்ணனை உணர்த்தவில்லை. உரையாளர்களின் உள்ளங்களையே உணர்த்துகின்றன” என்பது அவர் கருத்து.

இதில் பலருக்கு உடன்பாடு இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், கண்ணனைக் கண்ணனாகவே காணவேண்டும் என்கிற ஓஷோவின் நோக்கம் நன்றாகப் புரிகிறது.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும்

‘கண்ணன்’ என்னும் பெயருக்குப் பொதுத்தன்மை ஏற்பட்டுப் பல காலங்கள் ஆகிவிட்டன. கடவுளின் பெயர் மட்டுமல்ல அது. காதலர்கள் ஒருவரையருவர் அழைத்துக் கொள்கிற பெயர், குழந்தையைக் கூப்பிடுகிற பெயர், நண்பனை விளையாட்டாக அழைக்கிற பெயர், சவால் விடும் நேரங்களில் எதிரிக்கு வைக்கிற செல்லப் பெயர் என்று பட்டியல் நீள்கிறது.

கடவுளுக்கு உரியதாய்க் கருதப்படும் வேறெந்தப் பெயரும், இப்படி வெவ்வேறு அர்த்தங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டதில்லை. என்ன காரணம்? கண்ணன், குழந்தையாகவும் இருந்திருக்கிறான், காதலனாகவும் இருந்திருக்கிறான், நண்பனாகவும் இருந்திருக்கிறான், எதிரியாகவும் இருந்திருக்கிறான்.

அது மட்டுமல்ல காரணம். அவனைப் போல் ஒரு குழந்தை இருந்ததில்லை. அவனைப் போல் ஒரு காதலன் இருந்ததில்லை. அவனைப் போல் ஒரு நண்பன் இருந்ததில்லை. அவனைப் போல் ஓர் எதிரியும் இருந்ததில்லை.

ஏன் தெரியுமா? எல்லா நேரங்களிலும் கண்ணன், கண்ணனாக மட்டுமே இருந்திருக்கிறான். மற்றவர்கள்தான் அவனை மேற்கூறிய உறவு முறைகளில் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

‘கண்ணன்’ என்ற பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், கலவை உணர்வுகள் நமக்குள் ஏற்பட இதுதான் காரணம். ஒரு காதல் கதையில் ‘கண்ணா’ என்ற சொல் நமக்குத் தருகிற அர்த்தம் வேறு. ஒரு தாயின் மனநிலையில் அர்த்தம் வேறு,

இப்படி வெவ்வேறு மனநிலைகளில் நின்று, கண்ணனை ஆழ்வார்கள் அனுபவித்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள் பார்வையின் அடிநாதமென்னவோ ஆன்மீகம்தான். பரநிலையின் மூலப் பரம்பொருள், வியூக நிலையில் திருமாலாகி, அவதார நிலையில் கண்ணனாகத் தோன்றியது பற்றிய தெளிவு அவர்களிடம் இருக்கிறது,

ஆனால், ஓஷோ, முற்றிலும் விலகி நின்று கண்ணனை விருப்பு வெறுப்பற்ற நிலையில் எடை போடுகிறார். தன் சீடர்கள் மத்தியில் கண்ணனைப் பற்றி ஆற்றிய உரைகளுக்கு அவர் கொடுத்த தலைப்பு, Krishna – The Man and his philosophy.

இந்தத் தலைப்பை மேலோட்டமாகப் பார்க்கிற போது ஓர் அதிர்ச்சி ஏற்படக் கூடும்.

“Man” என்று ஓஷோ கண்ணனைக் குறிப்பது ஏன் என்கிற கேள்வி வரும். அந்த உரைத் தொடரில் கண்ணனைப் பற்றி ஓஷோ உச்சரிக்கும் முதல் செய்தி முக்கியமானது.

“நிகரேயில்லாதவன் கண்ணன். ஒப்புவமை இல்லாதவன். கடந்த காலத்தவன் எனினும் கண்ணன் எதிர்காலத்துக்குரியவன். கண்ணனுக்கு நிகர் சொல்லும் அளவு மனிதன் தன்னை இன்னும் வளர்த்துக் கொள்ளவேயில்லை. “இது ஏன் என்றும் ஓஷோ விளக்குகிறார். “நம் வரலாற்றிலேயே ஆன்மீகத்தின் ஆழத்தையும் உயரத்தையும் தொட்ட மகத்தான மனிதன் கண்ணன். எனினும் ஒருபோதும் இறுக்கமாகவோ கண்ணீரிலோ கண்ணன் இருந்ததில்லை, சமயம் சார்ந்த வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள் பொதுவாகவே இறுக்கமாகவும் சோகமாகவும் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு மத்தியில் ஆட்டமும் பாட்டும் சிரிப்புமாய் வந்தவன் கண்ணன். அது மட்டுமல்ல. கடவுளின் முழுமையான அவதாரமாய் கருதப்படுபவன் கண்ணன” என்கிறார் ஓஷோ.

“வாழ்வின் எதிரெதிர் அம்சங்களையும் ஒன்றாக ஏற்பவன்தான் முழுமையானவனாக முடியும். அந்த வகையில் கண்ணனே முழுமையானவன்” என்பது ஓஷோவின் கருத்து.

“Krishna symbolizes acceptance of the opposites together. And he alone can be whole who accepts the contradictions together” (14) என்கிறார் ஓஷோ.

வைணவ மரபில், கண்ணனைப் ‘புருஷோத்தமன்’ என்று சொல்லி, மற்ற உயிர்களெல்லாம் பெண்கள் என்று சொல்கிற சம்பிரதாயம் உண்டு. ஏறக்குறைய அதே தொனியில் கண்ணனை, “Man” என்று குறிப்பிடுகிறார் ஓஷோ.

மரபின் மைந்தன் ம.முத்தையா

(எட்டயபுரமும் ஓஷோபுரமும் என்ற நூலிலிருந்து)

எனது கவிதைகள்!

என்றோ ஒரு நாள்…
காற்றில் மிதக்கிற பஞ்சுப் பொதியாய்
ஆகிற இதயம் அற்புதம் நிகழ்த்தும்.
போர்களைத் தடுக்குமென் பாடல்கள் அனைத்தும்
பூமி முழுவதும் பூக்களை மலர்த்தும்.
வார்த்தைகள் கடந்த வெளியினை நோக்கிக்
காலம் எனது கவிதையை நகர்த்தும்.
மூத்து முதிர்ந்து வருகிற மௌனம்
மனதிலிருக்கிற காயங்கள் உலர்த்தும்.

எனது கவிதைகள்!

பசியா? தூக்கமா? சரியாயெதுவும்
புரியாதிருக்கிற குழந்தையின் அழுகையாய்
மற்ற குயில்கள் மயங்கித் துயில்க¬யில்
ஒற்றைக் குயிலின் கீதக் கதறலாய்
சூரியக் கதிர்கள் சுட்டதில் கரைந்து
புல்லின் வேர்வரை போகிற பனியாய்
மழையின் தீண்டலில் மணக்கிற பூமியாய்
தன்னைப் பிழிகிற பன்னீர் மலர்களாய்

 

 

 

IMG_1475 CMYK

கவிஞர் இளந்தேவன் – கவியரங்குகளின் களிறு

கவிஞர் இளந்தேவன் தன் 71ஆவது வயதில் காலமானார் என்னும் செய்தி அதிர்ச்சியளிக்கிறது.கவியரங்குகளைக் கட்டியாண்ட களிறனைய கவிஞர் அவர். இயற்பெயர் முத்துராமலிங்கம்.கணித ஆசிரியராக வாழ்வைத் தொடங்கியவர். எம்ஜி.ஆர்.பற்றி அவர் எழுதிய கவிதைகளைக் கண்டு மகிழ்ந்த அப்போதைய அறநிலையத்துறை அமைச்சர் அருளாளர் ஆர்.எம்.வீரப்பன், அவருக்கு மக்கள் தொடர்பு அலுவலர் பதவி வழங்கினார். பின்னர் தமிழரசு இதழின் ஆசிரியர் உட்பட பல பொறுப்புகள் வகித்தார்.

முன்னாள் முதல்வர் செல்வி ஜெயலலிதா ஆசிக்காலத்தில் முதலமைச்சர் அலுவலகத்தின் சிறப்பு அலுவலராய் அவர் பணிபுரிந்த கதைகளை நாடறியும்.பின்னர் அரசியல்வாதி ஆக முயன்று தோற்றார்.

கவிதை உலகில் தனக்கென ஒரு சிம்மாசனத்தில் இருந்தார். அரசியல் அலைக்கழிப்புகள் தனிவாழ்வின் சோகங்கள் ஆகியவற்றைக் கடந்து உற்சாகமான கவிஞராக உலா வந்தார்.

கனவு மலர்கள், வெளிச்ச விரல்கள் உள்ளிட்ட பல கவிதைத் தொகுதிகளை எழுதியுள்ளார். கைக்கடக்கமான பல பக்திப் பாடல்களையும் பதிப்பித்துள்ளார். அவை அனைத்திலுமே அபாரமான கவிதை வீச்சுகள் கனிந்திருக்கும்.ஒன்றிரண்டு குழந்தைகள் மழலைப் பருவத்திலேயே இறந்தன.பதின்வயதுகளில் ஒரு மகன் விபத்தில் இறந்தான்.

குழந்தையாய் இறந்த மகளைப் பற்றி

பெண்கருப்பை இருட்டறைக்குள் பிறைநிலவாய் வளர்ந்தவளே
மண்கருப்பை இருட்டறைக்குள் மறுபடி ஏன் சென்றுவிட்டாய்;
சீறடியில் மண் ஒட்ட சினக்கின்ற நான் தானா
ஈரடியில் குழிவெட்டி இறக்குதற்கு சம்மதித்தேன்”

என்னும் அவரின் உருக்கமான கவிதை “கனவு மலர்கள்” தொகுதியில் இடம்பெற்றிருந்தது.

அவருடைய “வெளிச்ச விரல்கள் ” தொகுதி பல்வகைப்பட்ட பாடுபொருட்களைக் கொண்டது.

“வெளிச்ச விரல்கள் தொடமுடியாத வெட்ட வெளிக்கெல்லாம்-நம்
ஒளிச்சிறகாலே உயிரொளி தருவோம் சிறகை விரியுங்கள்”

என அதன் முகப்புக் கவிதை சொல்லும்.

புதுக்கவிதையின் பொருளடர்த்தியை மரபில் புகுத்தியவர்களில் இவரும் ஒருவர். சொக்க வைக்கும் சொல்லாட்சி இளந்தேவன் கவிதைகளின் இன்னொரு சிறப்பம்சம்.

“கரையும் போது காக்கைகளுக்கு
வாயும் பிளக்கும் வாலும் பிளக்கும்”

என்பது போன்ற அழகிய அவதானிப்புகளை இவர் கவிதையில் காணலாம்.

“சொல்லை சிந்திப்பவன்
மரபுக் கவிஞன் ஆகின்றான்
பொருளை சிந்திப்பவன்
புதுக்கவிஞன் ஆகின்றான்
இரண்டையும் சிந்திப்பவன்
இளந்தேவன் ஆகின்றான்”

என்பது இவரின் சுய தரிசனம்.

முதிர்கன்னிகள் பற்றி தொண்ணூறுகளிலேயே அழுத்தமான கவிதை வடித்தவர்

“இவர்கள்
கன்னஈரத்தில் காவியம் படைக்கும்
ஜன்னலோரத்துச் சந்திரோதயங்கள்;
——–
இதோ ஓ இந்தச் சீதைகளுக்கு
அப்பன் வீடே அசோகவனம்தான்
——
இப்பொழுதெல்லாம் இந்தக் கன்னி
அடுப்பில் எரிப்பது விறகா? அல்ல..
ஆசைகளைத்தான் அப்படி எரிக்கிறாள்”
——
இவை,அந்தக் கவிதையின் சில பகுதிகள்.

கவிதையழகும் வசீகரக் குரலுமாய் கவியரங்குகளில் இவர் கவிதை பாடத் தொடங்கினால் வெண்கலக் கடையில் யானை புகுந்த கதைதான்.

“ஆற்றுக்கு நரைவிழுந்தால் கரையோரத்தின்
அருகம்புல் கைத்தடியாய் பற்றிக் கொள்ளும்
கூற்றுக்கு நரை விழுந்தால்?? எருமை மாட்டுக்
கொம்புதனை கைத்தடியாய் பற்றிக் கொள்ளும்”

என்னும் வரிகளை இவர் உச்சரிக்கும் போதெல்லாம் அரங்கம் கரவொலியில் அதிரும்.

போதையிலே சிலருக்குக் கவிதை தோன்றும்
பொடிமட்டை யால்சிலர்க்குக் கவிதை தோன்றும்
பாதையிலே தேர்போலப் போகும் பெண்ணை
பார்க்கையிலே பலபேர்க்குக் கவிதை தோன்றும்
வாதையிலே சிலருக்குக் கவிதை தோன்றும்
வருத்தத்தில் சிலபேர்க்குக் கவிதை தோன்றும்
ஏதெனக்குத் தந்தாலும் கவிதை தோன்றும்
இனிப்பொன்று தந்துவிட்டால் கவிதை தோன்றும்”

என்பார்.

உண்மைதான். எனக்குத் தெரிந்து இருபதாண்டுகளுக்கும் மேலாக சர்க்கரை நோயை உச்சத்திலேயே வைத்திருந்த விசித்திரமான மனிதர் அவர்.

“எனக்கு எப்போதும் சர்க்கரை 400 ல் இருக்கும்.அந்த மயக்கத்திலேயே இருப்பேன்” என்று சாதாரணமாகச் சொல்வார்.

தொண்ணூறுகளின் தொடக்கம் என்று கருதுகிறேன். மயிலாடுதுறை அருகிலுள்ள மணல்மேட்டில் ஒருகவியரங்கம்.இலண்டனில் வாழும் கோயில் குருக்கள் தன் சொந்த ஊரில் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.குருக்கள் வீட்டுச் சிற்றுண்டி என்றால் கேட்கவா வேண்டும்!
நெய்யொழுக முந்திரி மின்ன கேசரியைத் தட்டில்வைத்து கூடவே சூடான உளுந்து வடையும் வைத்தார்கள்.

இளந்தேவன் பதறிப்போய் “இதை எடுங்க,இதை எடுங்க” என்றார்.

பரவாயில்லையே என்று பார்த்தால் உளுந்து வடையை எடுக்கச் சொல்கிறார்.

“கேசரின்னா சிங்கம்.அதுக்குப் பக்கத்தில வடையை வைச்சா கேசரிக்கு அவமானம்” என்றவர் ஒருமுறைக்கு இரண்டுமுறை கேசரியை கேட்டு வாங்கி உண்டார்.

“இவர்கள்” என்னும் தலைப்பில் ஒரு கவிதைத்தொகுதி.அருளாளர்கள்,அரசியல்வாதிகள் தொழிலதிபர்கள் என எல்லோரைப் பற்றியும் எழுதியிருப்பார்.அந்தத் தொகுதியில் யோகி ராம்சுரத்குமார் பற்றி அபாரமான ஒரு கவிதை உண்டு.

யோகியையும் தன்னையும் ஒப்பிட்டு “நீ-நான்” என்ற வரிசையில் உருவகங்களாக அடுக்கியிருப்பார்.

“நீ -தாகம் எடுக்கும் ஆறுகளுக்கும் தண்ணீர் தருகிற வானம்
நான் -தரையிலிருந்தே அதிலே கொஞ்சம் தாங்கிக் கொள்கிற ஏனம்
நீ-மோகம் பிறக்கும் மூடர்களுக்கும் முத்தம் தருகிற காற்று
நான் – முள்ளின் நடுவே சிக்கிக் கிடந்து முளைக்கத் தொடங்கும் நாற்று
நீ-விசிறிக்காம்பை செங்கோல் ஆக்கிய விசித்திரமான யோகி
நான் – வீசும் காற்றில் வெம்மை சேர்த்து வேகும் ஒருசுக போகி
நீ- இரவைப் பகலாய் மாற்றப் பிறந்த இந்திர ஜாலக் கிழவன்
நான் – இருட்டுப் பசுவில் வெளிச்சப் பாலை கறக்க நினைக்கும் சிறுவன்

என்பவை அந்த அழகிய கவிதையின் சில துளிகள்

ஒரு கவியரங்கில்

“பீத்தோவன் இசையினிலே பொங்குகிற பேரின்பம்
பாத்தேவன் இளந்தேவன் பாடலிலே ஒலிக்கிறது”

என்றேன். கவியரங்கில் அவர் பாடினால் கச்சேரி கேட்டது போல் இருக்கும்.

மான்களுக்கும் கோபம் வரும் என்ற தலைப்பிலான என் கவிதைத் தொகுதிக்கு அழகிய வாழ்த்துக் கவிதை தந்தார். ஒரு நதியின் மரணம் என்ற தன் கவிதைக்கு என்னிடம் ஒரு திறனாய்வுக் கட்டுரையை கேட்டு வாங்கி வெளியிட்டார்.

Article

மலேசியாவில் கம்பன் விழா. கவியரங்கத் தலைமைக்கு இளந்தேவன் தான் வேண்டும் என்பதில் அமைச்சரும் கம்பன் கழகத் தலைவருமான டத்தோ சரவணன் உறுதியாக இருந்தார். நல்ல பல்வலியுடன் வந்தார்

“சொல்வலிக்க மாட்டாமல் சுகக் கவிதை தருபவரே
பல்வலிக்கு மத்தியிலும் பாட்டரங்கம் வந்தவரே”
என்றுசிநேகமாய் சீண்டினேன்.

கன்னத்தில் வைத்த கரம் கவிஞன் சிந்தனைக்கு
சின்னமென அவையோர் சொல்லட்டும் என்றிருந்தேன்
அண்மையிலே இருந்தபடி அவதிநான் படுகின்ற
உண்மையினைப் போட்டு உடைத்தீரே ”

என்று பதில் கவிதை பாடினார்.

அதன் பின் ஈஷா யோகமையத்தில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் சந்தித்தேன். கடும் நோயிலிருந்து மீண்டிருந்தார். மறைந்த தன் அன்னைக்கு காலபைரவ கர்மா செய்ய வந்திருந்தார். அதன்பின் அவரை சந்திக்க வாய்க்கவில்லை.

அவர் கலந்து கொண்ட கவியரங்குகளின் ஒலி ஒளிப்பதிவுகளை யாராவது திரட்டினால் நல்லது.

நான் மிகவும் மதித்த கவிஞர் இளந்தேவன் அவர்களுக்கு என் உளம் நெகிழ்ந்த அஞ்சலி.
அவரின் நீங்கா நிழலாய் உடனிருந்த திருமதி சந்திரகாந்தி இளந்தேவன் அவர்களுக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் ஆழ்ந்த இரங்கலைத் தெரியப்படுத்துகிறேன்

எனது கவிதைகள்!

 

 

அகமனதுக்குள் ஆழப்புதைந்த
விதையிடமிருந்து வெளிவரும் துளிர்களாய்
நடந்து கொண்டிருக்கும் நாடகக் காட்சியில்
புரிந்தும் புரியாதிருக்கும் புதிர்களாய்
திரைகள் விலகிய தரிசனத் தெளிவில்
தெறித்துக் கிளம்பிய ஞானப் பரல்களாய்
பிரபஞ்ச ரகசியம் தேடிக் கிளம்பிய
பாதையில் ஒலிக்கும் புதிய குரல்களாய்…

 

எனது கவிதைகள்!

 

எனது கவிதைகள்!

கரைகளைக் கடந்து, கனிவின் பரப்பில்
நடையிடத் துடிக்கும் நதியின் புலம்பலாய்
குமுறும் அன்பை, கமண்டலத்துக்குள்
அடக்க நேர்கிற அகத்திய அவஸ்தையாய்,
அலைகள் தினமும் அறைந்து போனதில்
கரைந்து கிடக்கிற கடற்கரை மணலாய்
கல்லடிபட்ட குளத்திடமிருந்து
கிளம்பிவருகிற கண்ணீர் வளையமாய்…

 

எனது கவிதைகள்

 

எனது கவிதைகள்

நெற்றியில் துளிர்க்கும் வியர்வைத் துளிகளை
ஒற்றியெடுக்கிற கைக்குட்டைகளாய்
வேற்றுமுகமின்றி… எதிர்ப்படும் எவரையும்
பற்றிக் கொள்கிற பிஞ்சுவிரல்களாய்
உயிரில் உறைந்த உண்மைகளெல்லாம்
உருகி வழிந்ததில் பெருகும் வெள்ளமாய்
பரிவு வறண்ட பாலைவனத்திடைப்
பயணம் மேற்கொள்ளும் பிள்ளையின் தாகமாய்…