அம்பின் கண்ணீர்

கூடு திரும்பிய பறவையின் மனதில் நிரம்பிக்கிடக்கும் ஆகாயம்போல் நிர்மலமாய் இருந்தது இராமனின் திருமுகம். சிரசை அலங்கரித்த மகுடமும் திசைகளை அதிரச்செய்த எக்காளமும் அன்னையர் தூவிய அட்சதைகளும் அந்த நிர்க்குணனைச் சலனப்படுத்தவில்லை. வசிட்ட மகான் வாழ்த்திய மொழிகள் எந்தக் கிளர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தவில்லை. தார்கள் அலங்கரித்த தடந்தோள்களில் மீதமிருந்தது அனுமனின் அணைப்பில் விளைந்த சிலிர்ப்பு. ஒரு குழந்தையின் தீண்டல் மென்மையும் தந்தையின் பரிவும் பக்தனின் பணிவும் கலந்த கலவையாய் அமைந்திருந்தது அனுமனின் தொடுகை. “பொருந்துறப்புல்லுக” என்று தான் அழைத்தபோது இராம நாமத்தை ஓயாது உச்சரித்த அனுமனின் இதழ்கள் ஒரு கணம் உறைந்ததை மனத்திரையில் மீண்டும் கண்ட காகுத்தனின் கண்களில் சின்னதாய் ஒரு மின்னல். தம்மையே தமர்க்கு நல்கும் தனிப்பெரும்பதம் என்ற இலக்கணத்திற்கு இலக்கியமாய் எழுந்தது. அந்தச் சம்பவம். எல்லோருக்கும் மன நிறைவோடு விடைபெற்றார்கள் என்ற எண்ணமே சொல்ல முடியாத நிறைவையும் நிம்மதியையும் தந்தது இராமனுக்கு.

ஆனந்தவாரிதியில் அமிழ்த்து கிடந்த அயோத்தி, இரவென்னும் தேவதையின் அரவணைப்பில் உறங்கிகொண்டிருந்தது. கார்வண்ண மேனியன் ஆளுகையின் கீழ் அச்சமின்றி வாழும் அதே பாதுகாப்புணர்வை அந்த நீளிருள் பொழுதினிலும் உணர்ந்து குழந்தைகள்போல் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள் அயோத்தி மாநகரத்து மக்கள். அந்தபுரம் நோக்கி மிக நிதானமாய் அடியெடுத்து வைத்த அண்ணலின் செவிகளில் இராமபாணமாய்ப் பாய்ந்தது விரக்தியின் பெருமூச்சு. தன் தோளுக்கு மிக அருகில் காதுகளில் உரசி கந்தகமாய்க் காயும் இந்த விரக்திப் பெருமூச்சு யாருடையது? துணுக்குற்றுக் திரும்பினான் இராமன். அருகில் ஆளரவம் இல்லை. அப்பொழுதுதான் மாடத்து விளக்கை அமர்த்தியிருந்தனர் தாதிகள். இருளில் எதுவும் புலப்படவில்லை. சில விநாடிகள்தான். பெருமூச்சின் நதிமூலம் பிடிப்பட்டது இராமனுக்கு. தன் தோள்களை அலங்கரிக்கும் கோதண்டத்திலிருந்தும் அம்பறாத் தூணியிலிருந்துமே அந்தப் பெருமூச்சு கிளம்பியதை உணர்ந்துகொண்டான்.

பரிவும் தயையும் பொங்கப் பொங்க பச்சிளங்குழந்தையைக் கைகளில் ஏந்தும் தாயின் கனிவோடு அவற்றை வருடிக் கொடுத்தான் தசரத புத்திரன். “என்ன குறை உங்களுக்கு? ஏன் இந்தப் பெருமூச்சு?” வாஞ்சையோடு வெளிப்பட்டது அவன் குரல். கோதண்டம் குமுறலோடு பேசத் தொடங்கிற்று. “எல்லோருக்கும் எல்லாம் கொடுத்தீர்கள். எங்களுக்கு என்ன கொடுத்தீர்கள்?” இராமன் பதில் சொல்ல எத்தனிக்கும் முன்பாக வார்த்தைக் கணை  வெடித்து கிளம்பியது. அம்பறாத் தூணியிடமிருந்து.  “சொல்லின் செல்வனை அடிமைகொண்ட செம்மலல்லவா! இவருக்குப் பேசக் கற்றுக் கொடுக்கவா வேண்டும்? சீதைக்குக் கொடுக்கும் முன்னரே என் தோள்களை உங்களுக்கல்லவா தந்தேன் என்று சமத்காரமாகச் சொல்லிவிடுவார்” அம்பின் எள்ளல் வலித்தது அண்ணலுக்கு.

“ஏதேது! என் கரங்களில் மட்டுமே கூட்டணி அமைக்கும் நீங்கள் இப்போது எனக்கெதிராக ஒன்று சேர்ந்துவிட்டீர்கள் போலிருக்கிறதே…” இள நகையோடு பேசி இறுக்கத்தைத் தளர்த்த முயன்றான் இராமன்.

“இராவண வதத்திற்க்குத் துணை நின்ற எல்லோருக்கும் அள்ளியள்ளிக் கொடுத்த நீ, எங்களுக்கு என்ன கொடுத்தாய்? அரக்கர்தம் குருதியையும்
அவச்சொற்களையும் சேர்த்துச் சுமக்கும் சாபம் அல்லவா கொடுத்தாய்.” குளிர்
நிலவாய் கனிந்திருந்த அண்ணலின் திருமுகத்தில் கவலைக் குறிகள். “என்ன
சொல்கிறீர்கள்? வாலிவதம் குறித்து வழக்காடப் போகிறீர்களா? அல்லது
இராவணனைக் கொன்றது உங்களுக்குச் சம்மதமில்லையா?” சீறலில் நனைந்து வந்தது வள்ளலின் வினா.

“இறைவனே, இராவண வதம் உன் அவதார நோக்கம் மட்டும்தானா? எங்கள்
இருப்புக்கும் அதுவே நோக்கம். வாலி வதம் குறித்த வழக்குதான் காலகாலமும்
நிகழபோகிறதே… எங்கள் வருத்தம் அவை குறித்தல்ல. சொல்லப்போனால்
கிட்கிந்தையில் நீ கொடுத்த காயம், ஆராண்ய வாசம் முடிந்து அயோத்தி வந்த
பிறகும் ஆறாத இரணமாய் எங்களை அல்லல்படுத்துகிறது.”

சிவதனுசு போல் ‘சடசட’ வென்று நெறிபட்டன சீதை கேள்வனின் புருவங்கள்.
“கிட்கிந்தையில் விளைந்த காயமா? வாலி வதமும் அல்ல என்கிறீர்கள்  . . . வேறென்ன?”

“நீ மறந்திருப்பாய் என்று எங்களுக்கு தெரியும். வாலி வதத்திற்கு நீ புறப்படும் முன்பாக எதேச்சையாக நிகழ்வதுபோல் ஒரு நாடகத்தை அனுமனும்
சுக்ரீவனும் அரங்கேற்றினார்களே… நினைவிருக்கிறதா ? அறிந்தும்
அறியாததுபோல் நீ இருக்க சூழ்நிலைக் கைதிகளாய் நானும் உன் கணைகளும் அந்தநாடகத்தில் பங்கேற்றோமே… மறந்து விட்டாயா? உன் வில்வன்மை விளங்காத சுக்ரவன் தன் னுடைய ஆறுதலுக்காக மராமரங்களை எய்யச் சொன்னானே இராமா?”

அடுத்தவினாடி இராமனின் மனக்கண்ணில் தெரிந்தன மலைபோல் எழுந்த அந்தமரங்கள்;ஆகாயம் முட்டி அதற்கு அப்பாலும் சென்ற அதன் கிளைகள்வேதங்களைப்போல விரிந்து கிடந்தன. கோள்களும் விண்மீன்களும் அந்த மரங்களின் கிளைகளில் தொங்கும் மலர்களாகவும் கனிகளாகவும் கண்களுக்கு தெரிந்தன. ஊழி பெயர்ந்தாலும் குலையாதவையாய் உலகைத் தாங்கும் ஏழு மலைகளான கயிலை, இமயம், மந்தரம், விந்தம், நிடதம், ஏமகூடம், கந்தமாதனம், ஆகியவைபோல் அல்லவா அவை நின்றன! அந்த மரங்களின் காய் கனிகள் விழ நேர்ந்தால் ஒருபோதும்  அவை பூமியில்
விழுந்ததில்லை. உதிர்ந்த மறுகணமே தம் கிளைகளை உரசிக்கொண்டிருக்கும் ஆகாய கங்கையில் கலந்து சமுத்திரத்தில் சேர்ந்துவிடும். அந்த மராமரங்களின் கிளைகளில் இளைப்பாறுவதால் சூரியனின் புரவிகள் சோர்வில்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன என்றும் அந்த மரக்கிளைகள் உரசித்தான் வெண்ணிலாவில் தழும்பு விளைந்ததென்றும் மராமரங்களின் மகத்துவததைக் கேள்வியுற்றிருக்கிறான் இராமன்.

விசுவரூபம் எடுத்த வாமனனின் ஏழு வடிவங்களாய் எழுந்த நின்றனவே அந்த
மரங்கள். வாலிக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் விளைந்த பகையுணர்ச்சிபோல் முற்றிச்
செழித்த அந்த மராமரங்களின் வேர்கள் ஒவ்வொன்றும் ஐந்து தலைகளையும்
உயர்த்திய ஆதிசேடனை நினைவுறுத்தி நின்றன. இந்த ஏழு மரங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை எய்தால் போதும் என்று சுக்ரீவன் வேண்டியது இராமனைச் சீண்டியது. கோதண்டத்தை வளைத்த மாத்திரத்தில் எழுந்த பேரோசை கேட்டு, கால் பிடரிபட கதறி ஓடின வானரங்கள். எண்திசை யானைகளும் மயங்கின. கல்ப காலத்தின்  இறுதி நேர்ந்ததென அமரர்கள் அஞ்சினர கோதண்டத்திலிருந்து  கிளம்பிய கணை ஒற்றை மரத்தையா ஊடுருவியது? ஏழு மரங்களையும் துளைத்து ஏழு உலகங்களையும் துளைத்து மீண்டது. எழு என்னும் எண்ணிக்கை மேல் இராமன் கடும் சினம்கொண்டானோ என்று ஏழு கடல்களும் ஏழு மலைகளும் ஏழு ரிஷிமார்களும் ஏழுகன்னியரும் சூரியனின் தேரில் பூட்டிய ஏழு புரவிகளும் கலங்கி நிற்க இராகவன் பகழி மீண்டது.

பழைய நினைவுகளில் லயித்துக் கிடந்த இராமன் சட்டென்று மீண்டான்.”எப்போதும் நீ இப்படித்தான்! மிதிலையில் மன்னன் பெற்ற வரமாய்க் கிடந்தசிவதனுசை வளைக்கத்தான் சொன்னார்கள். நீயோ அதனை முறித்தாய். உன் வரம்பிலா ஆற்றலை விளங்கிக்கொள்ளும் விவரமில்லாத சுக்ரீவனின் வேண்டுகோளுக்காக அத்தனை பெரிய மரங்களைக் கணைகொண்டு துளைத்தாயே… இது என்ன அறம்?வாலியையும் சேர்த்து நீ அம்பு தொடுத்த நிராயுதபாணிகளின்  எண்ணிக்கைஎவ்வளவு தெரியுமா? எட்டு!”

நிலைகுலைந்து போனான் இராமன். நினைத்தும் பார்க்காத தாக்குதல்.
கருதியேபாராத குற்றச்சாட்டு. அம்பறாத்தூணியின் அடுத்த பொறுமல்
பாய்ந்த்தது. “எத்தனை கம்பீரமான மரங்கள் இராமா! என்ன ஒரு பிரம்மாண்டம்!  தாடகையின் மீது அம்பெய்யச் சொன்ன தவமுனிவனோடு தர்க்கம் செய்த நீ, தாவரங்கள் மேல் கணை தொடுக்கத் தயங்கவேயில்லையே! இது என்ன நியாயம்? எங்களை எய்ததென்னவோ நீதான்! எய்தாப் பழி எய்தியவர்கள் நாங்கள் அல்லவோ?

ஒன்று தெரியுமா இராமா? நீ இட்ட கட்டளையை சட்டென்று முடித்தே பழகிய
கணைக்கு எழாவது மரத்தை துளைத்து வெளிவந்தபோதுதான் நடந்த சம்பவத்தின் விபரீதம் புரிந்த்து. வாலி மேல் எய்தபோது வேலை நிறுத்தத்தின் அடையாளமாய் அவன் மார்பைத் துளைக்காமல் மையத்திலேயே இருந்து எங்கள் எதிர்ப்பைக் காட்டினோமே அது மராமரங்களை எய்ததற்கும் சேர்த்துதான்.”

கண்கள் இருண்டன இராமனுக்கு, கால்கள் தள்ளாடின. பிடிமானத்துக்குப்
பரபரத்தன கரங்கள். வியர்வையில் குளித்தது வண்ணத் திருமேனி. எவ்வளவு பெரிய பாவமது. என் வலிமையை ஓர் எளிய குரங்குக்கு நிரூபிக்க மராமரங்களா இலக்கு! மனம் குமைந்து மறுகினான் கோசலை மைந்தன்.

கோதண்டம் கூறிற்று: “இறைவனே எம்மை ஆளுடைய தலைவனே! உம் திருஉள்ளத்தைக் காயம் செய்தமைக்கு மன்னித்தருள்க. ஆயினும் இது எங்கள் கடமை. மராமரங்கள் மீது நீ தொடுத்த அம்பு சப்தஜாதி. அந்த ஏழு துளைகளே நாதஸ்வரம் என்னும் இசைக்கருவியாய் இனி தோன்றும். அந்தக் கருவியில் எழும் இன்னிசை மராமரங்களின் காயங்களுக்கு மருந்தாகும். அவற்றுக்குத் துணை வாத்தியமாய் அதிரும் மத்தளத்தின் “தத்திமிதோம் தத்திமிதோம்” என்கிற ஓசை “மன்னித்தோம் மன்னித்தோம்” என்று மரங்கள் சொல்வதாய் உனக்குக் கேட்கும். மற்றவர்களுக்கு அது மங்கல வாத்தியம். உனக்கோ அந்த மராமரங்களின் மன்னிப்பு கீதம். தம்மைப் படைத்த கடவுளே தம்மை துளைத்தபோதிலும் மராமரங்கள் உனக்கு அந்த வாத்தியங்கள் வழியே தங்களை மீண்டும் அர்ப்பணிக்கும்.” பேசி முடித்தன,வில்லும் அம்பும். உள்மனக் காயம் ஆறாது மலர் தூவிய மஞ்சத்தில் இரவெல்லாம் தவித்தான் இரகு குலத்திலகன். பொழுது புலர்வதற்காக நிமித்தங்கள் தோன்றின. உறக்கம்  துறந்த உத்தமனின் கண்களைப்போல் செக்கச் சிவந்த பிழம்பாக
கிழக்கேஉதித்தான் கதிரவன்.

(ரிஷபாரூடன் என்ற புனைபெயரில், 2011 மார்ச் ரசனை இதழில் எழுதியது)

காட்டுச் சுனை

சித்திரம் தீட்டிட விரும்பிவந்தேன் -திரைச்
சீலையில் உன்முகம் தெரிகிறது
எத்தனம் இன்றியென் தூரிகையும்-உன்
எழில்முகம் தன்னை வரைகிறது
எத்தனை தேடல்கள் என்மனதில்-அவை
எல்லாம் குழைத்தேன் வண்ணங்களாய்
நித்திலப் புன்னகை தீட்டுகையில்-அந்த
நிலவொடு விண்மீன் கிண்ணங்களாய்!!
கண்களின் பாஷைகள் வரைவதற்கு-அந்தக்
கம்பனின் எழுதுகோல் வாங்கிவந்தேன்
பண்ணெனும் இன்சொல் வரைவதற்கோ-நல்ல
புல்லாங்குழலொன்று கொண்டுவந்தேன்
மண்தொடும் புடவை நுனிவரைய-அந்த
மன்மதன் அம்புகள் தேடிவந்தேன்
பெண்ணுன்னை முழுதாய் வரையவென்றே-இந்தப்
பிறவியைக் கேட்டு வாங்கிவந்தேன்
பொன்னில் நனைந்தநல் வளைவுகளும்-எனைப்
பித்தெனச் செய்யும் அசைவுகளும்
மின்னில் எழுந்தவுன் புன்னகையும்-நல்ல
மதுத்துளி சுமக்கும் பூவிதழும்
என்னில் கலந்தவுன் பேரழகும்-இங்கே
எழுதிக் காட்டுதல் சாத்தியமோ
இன்னும் எத்தனை சொன்னாலும் -உன்
எழிலெந்தன் புனைவுக்கு வசப்படுமோ
உள்ளம் என்கிற திரைச்சீலை -அதில்
உன்னை நீயே வரைந்துதந்தாய்
வெள்ளம் வருகிற பாவனையில்-என்
வாழ்வில் நீயே விரைந்துவந்தாய்
விள்ளல் அமுதம் விரல்நுனியில்-என
விநாடி நேரம் தீண்டிச்சென்றாய்
துள்ளும் கலைமான் ஜாதியடி-என்
துயிலெனும் வனத்தில் திரிந்திருந்தாய்
காட்டுச் சுனையெனப் பாய்ந்துவந்தே-என்
கனவின் வேர்களை வருடுகிறாய்
மீட்டும் வீணையின் தந்திகளை-உன்
முறுவல் கொண்டே அதிரச்செய்தாய்
காட்டிய உவமைகள் அனைத்தையுமே-உன்
கால்களின் கொலுசில் கோர்த்துக் கொண்டாய்
வாட்டும் கருணை கொண்டவளே-என்
வாழ்வை எழுதி வாங்கிக் கொண்டாய்

தோடுடைய செவியள்

 நிசப்தம் நிறைந்த அரங்கத்தில் தம்பூரின் மீட்டலாய்த் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது அந்தக் குழந்தையின் அழுகை.தாங்கொணா அமைதிக்கொரு மாற்றாய்,மெல்லிய இசையின் கீற்றாய் ஒலித்த அந்தக் குரலுக்குரிய குழந்தைக்கு மூன்று வயதிருக்கும்.எத்தகைய சதஸில்
தாம் இடம்பெற்றிருக்கிறோம் என்பதை அறியாப் பருவமென்று தமக்குள்
சிரித்துக் கொண்டனர் அவையோர்.மன்னிக்க.சபையோர்.

இராம சரித்திரம் எத்தனை மொழிகளில் எழுதப்பட்டாலும் அத்தனை மொழிகளிலும் படித்து,கரைத்துக் குடித்து,ஒரு படலம் கூட பாக்கி வைக்காமல் செரித்து,விருந்துக்குப் பின்னர் புசிக்கும் பலமூல வகைகள் போல் உபநிஷதங்களையும்,அதன்பின் பருகும் பால் போல்
தோத்திர நாமாவளிகளையும்,தரிக்கும் தாம்பூலம் போல் சில தமிழ்ப்பாடல்களையும் உட்கொண்டு,அவற்றின் சங்கமத்தை ஏப்பமாய்
வெளிப்படுத்தும் ஏழிசையாசி,சண்டப் பிரசண்ட பிரசங்க சக்ரவர்த்தினி,
அருளானந்த மேதா சரஸ்வதியின் உபந்யாசக் கூடம் அது.
எந்த விநாடியும் அம்மையார் அரங்கினுள் பிரவேசிக்கக்கூடும் ஆகையால்,தங்கள் ஹிருதயப் படபடப்பொலியே பெரிதாகக் கேட்கப்பெற்ற
சபையோர்,அதன் தாளத்திற்குத் தம்பூராய் ஒலிக்கும் குழந்தையின்
அழுகையைப் பொருட்படுத்தவில்லை.

குளிர்சாதன வசதிகொண்ட அவ்வரங்கில் வழிந்தது ரசிகப்ரவாஹம்.
இத்தனைக்கும் அம்மையார்,தனது நாவின் நுனியில் வாடகை வாங்காது
குடியமர்த்தியிருக்கும் வான்மீகி ராமாயணத்தையோ சவுந்தர்ய லஹரியையோ
அன்று பேசுவதாக அறிவிக்கப்படவில்லை.வழக்கமில்லா வழக்கமாய்,
திருஞானசம்பந்தர் தேவாரம் பற்றி பேச அழைக்கப்பட்டிருந்தார்.
நம்பியாண்டார் நம்பிக்குப் பின் நம்பிராட்டிதான் திருமுறைகளை மீள்மீட்சி
செய்கிறார் என்பதான பாவனை,நகர் முழுக்க முன்னதாகவே ஏற்படுத்தப்பட்டிருந்தது.

விழா அமைப்பாளர்களின் திடீர் பரபரப்பு, ‘பராக் பராக்’ சொன்னது.
பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் அவையில் வாயிற்காப்போனாக வாழ்ந்து
கண்ணகிக்குக் கதவு திறந்துவிட்டவனின் கால்வழித் தோன்றலாய்
வழிவழி வந்த வாயிலோன்,தானாய் மூடுந் திருக்கதவைத் திறந்து
பிடித்தபடி நடுக்குற்று நிற்க,சபையோர் சிலிர்த்தெழுந்து கூப்பிய கரமும்
கசிந்த கண்களும் திறந்த வாய்களுமாய்க் காத்திருக்க, போதார் குழலாட,
மூப்பால் உடலாட,வைரத் தோடாட,வெண்முல்லைச் சரமாட,பட்டுத் துகிலாட,தோள்பை உடனாடப் பிரவேசித்தார் அருளானந்த மேதாசரஸ்வதி.
அவர் முகத்தில் எப்போதும் குடி கொண்டிருக்கும் மந்தஹாசப் புன்னகையையும் மீறி,ஒரு பதட்டம் குடி கொண்டிருந்தது.இடக்கரத்தில்
பக்கம் பக்கமாய் குறிப்புகள்.மேடை நோக்கி மெல்ல நகர்ந்த அவர்தம்
கடைக்கண் வீச்சின் குறிப்புணர்ந்து முடுக்கப்பட்ட இயந்திரம்போல்
முன்வந்து நின்றார்,அவர்தம் பிராணநாயகர்.

கைப்பை,கண்ணாடிக்கூடு,குறிப்புகள் அனைத்தையும்,கணவரின் கைகளில்
திணித்த கையோடு அவருடைய கால்களில் விழுந்தெழுந்தார்.
அதைக்கண்டு சபையோர் எழுப்பிய “உச் உச்” உச்சாடனமே ஒரு மந்திர
கோஷம்போல் ஒலித்தது.தன் நாயகரை விழுந்து  வணங்கியதும் மேடையேறி மேடையில் காட்சி தந்து கொண்டிருந்த
சக்தி நாயகனாம் நடனசபாபதியின் கால்களிலும் விழுந்து வணங்கினார்
அம்மையார்.

மானும் மழுவும் ஏந்திய கைகளில் கைப்பையையும் குறிப்புகளையும்
ஒப்படைக்க முடியாதென்பதால் அவற்றைக் கீழே வைத்துவிட்டே
வணங்கினார்.அதன்பின்,நடுநாயகமாய் போடப்பட்டிருந்த பீடத்தின்மேல்
எழுந்தருளிய அருளானந்த மேதாசரஸ்வதிக்கு முன்னால்,
பட்டுத் துணியால்  சுற்றப்பட்டிருந்த கணக்குப்பிள்ளை மேசையொன்று
வைக்கப்பட்டிருந்தது.

தேர்வெழுதத் தயாராகும் சின்னஞ்சிறுமியின் பாவத்தோடும்,
மாணாக்கரைப் பார்வையிடும் தலைமையாசிரியையின் கோலத்தோடும்,
ஒருசேரக் காட்சியளித்த அம்மையார்,தனது கணீரென்ற குரலில்
ஸ்தோத்திர மாலைகளைத் தொடங்கினார்.அதேநேரம்,தம்பூர் ஒலிப்பதுபோல் தனித்தொலித்த அந்த குழந்தையின் குரல்,பின்பாட்டுப்போல் ஓங்கியொலிக்கத் தொடங்கியது.

இப்போது குழந்தை இருந்த திசைநோக்கி “உச் உச்’ உச்சாடனத்தை சபையோர் மேற்கொண்டனர்.இந்த உச்சாடனத்தில் பக்திப்பெருக்கமோ
தாய்மை உருக்கமோ இல்லை.கண்டனம் மட்டுமே இருந்தது.அதற்குள்
உபந்நியாசம் ஆரம்பமாகியிருந்தது.முகமன்,உபசார வார்த்தைகள்
ஆகியவற்றுக்குப்பின் சம்பந்தர் பாடல் ஒன்றைத் தட்டுத் தடுமாறி
இசைத்தார் அம்மையார்.அதற்குள் அவருக்கு முத்து முத்தாக வியர்த்திருந்தது.பண்முறை ஒத்துக் கொள்ளவில்லையோ,பனி ஒத்துக்
கொள்ளவில்லையோ,அவரது கானாம்ருதக் குரல்,கமகங்களுக்கு பதில்
கமறல்களை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கிற்று.

முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த உதவியாளர், மேடைக்கு ஓடோடிச்
சென்று,அரைவிநாடிக்குள் தொண்டையை சீர்செய்து தருவதாய்
விளம்பரங்களில் காட்டப்படும் இருமல் குளிகை ஒன்றை பவ்யமாய்
நீட்டினார்.அம்மையாரின் கனிவுக்கு ஆளாகி தன்யளாகத் தயாராகி
தயங்கித் தயங்கித் தளிரடி வைத்துத் திரும்பும்போது “பிரிச்சுக் கொடுத்திருக்கக் கூடாதோடீம்மா”என்ற சலிப்புக் குரல் அவரைச் சாய்த்தது.

குறிப்புத்தாளோடும்,குளிகைத்தாளோடும் ஒருசேரப் போராட முயன்ற
அம்மையாரின் அவஸ்தையை, அவர்தம் திருச்செவிகளை அலங்கரித்த
எட்டுக்கல் பேசரி டாலடித்து எட்டுத் திசைக்கும் அறிவித்தது.இதற்கிடையே,
சிணுங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தை வீறிட்டழத் தொடங்கியது.சபையோர்
தமக்கில்லாத நெற்றிக்கண்ணைத் திறந்து அந்தக் குழந்தையை நோக்க,
அதன் தாய் குழந்தையை அள்ளியெடுத்துக் கொண்டு, சபையிலிருந்து
வேகவேகமாய் வெளியேறினார்.

செந்தமிழும் நாப்பழக்கம் என்பதை அறியாதவரல்ல அருளானந்த
மேதா சரஸ்வதி.வான்மீக-வியாச-துளசிதாச-புரந்தரதாச சுலோகங்களும்
கீர்த்தனைகளும் நெருக்கியடித்து உட்கார்ந்திருந்த அவரது நாவில்
சம்பந்தருக்கு இடம்கிடைப்பது சிரமம்தானே.அடுத்தடுத்த நாட்களுக்கு
திருநாவுக்கரசரும் சம்பந்தரும் வேறு காத்திருப்போர் பட்டியலில் இருந்தனர்.
அம்மையாரின் தேஜோமயமான புத்தியில் புதிய மின்னல் ஒன்று பளிச்சிட்டது.
தனது நாதாந்த வேதாந்த சரக்குகளை அனாயசமாக அவிழ்த்துவிட்டு,
இடையிடையே சம்பந்தர் தேவாரத்தைத் தொட்டுக் கொள்வது என்று
திருவுளம் கொண்டார்.சபையில் பெரும்பாலோர் சம்பந்தர் தேவாரத்துடன்
சம்பந்தமில்லாதவர்கள் என்பதால்,அவர்களின் மானசீக “ததாஸ்து” அவருக்குத் துணையிருந்தது.

கண்டிகையும்    நெற்றி நிறைய திருநீறும்  பூண்டு வந்திருந்த சைவ
சிரோன்மணிகள் சிலர் மட்டும் விழிபிதுங்க வீற்றிருந்தனர்.மதுரையில்
வைகையில் எதிர்நீச்சல் போட்ட சம்பந்தர் தேவாரம்,அம்மையாரின்
மணிப்பிரவாளத்தில் அடித்துக் கொண்டு போனது.

சிறிது நேரத்திலேயே  அம்மையாருக்கு குறிப்புத்தாள்கள் தேவைப்படாமல்
போயின.’இதையேதான் ஷங்கரர் ஷொல்றார்..இப்படித்தான் அன்னமாச்சார்யா
 ஷொன்னார்”என்று வெவ்வேறு விருட்சங்களில் தாவித்தாவி வித்தை
காட்டினார் அம்மையார்.

அதேநேரம் அரங்கிற்கு வெகுதொலைவில்,மழை ஓய்ந்தாலும் தூவானம்
விடாத மாதிரி அழுது ஓய்ந்திருந்த அந்தக் குழந்தை விசும்பிக் கொண்டிருந்தது.அதற்கு மிட்டாய் கொடுத்த கடைக்காரர்,கன்னத்தைத்
தடவி”தம்பி பேர் என்ன”என்றார்.முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்ட குழந்தையைத் தோளில் சாய்த்துக் கொண்டு, கருத்த அந்தத் தாய் சொன்னார்…. “சம்பந்தன்….ஞானசம்பந்தன்”.
(ரிஷபாரூடன் என்ற புனைபெயரில், 2010 செப்டம்பர் ரசனை இதழில்

மண்ணாந்தை

 நுண்மான் நுழைபுலம் என்ற  சொற்றொடருக்கு  சத்திய  சாட்சியாக  விளங்குபவர் பெரும்புலவர் பா.நமசிவாயம் அவர்கள். மதுரை அருகிலுள்ள திருப்புத்தூரில் வாழ்ந்து வருகிறார்.மற்றவர்களை வேண்டுமானால் வசித்து வருகிறார் என்று சொல்லலாம்.இவரை வாழ்ந்து வருகிறார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். விநாடிக்கு விநாடி,வாழ்வை ரசித்து வாழ்பவர் அவர்.பெரும்புலவர்.பா.நமசிவாயம் அவர்களை நடுவராகக்
கொண்டு,பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையா,பேராசிரியர் சோ.சத்தியசீலன் போன்றோர் அணித்தலைவர்களாகப் பேசி வளர்ந்தார்கள்.
பெரும்புலவரின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்று,நுட்பமான நகைச்சுவை.எப்போதும் சிரித்த முகமும் கூப்பிய கைகளுமாய் வரவேற்பார்.பேராசிரியர் அன்பழகனின் ஜாடை இருக்கும். அவருடைய நேரடி மாணவரும் கூட.இவர் வாழ்ந்து வரும் திருப்புத்தூரில்,தொன்மையான சிவன்கோயில் ஒன்றுண்டு. தளிக்கோயில் எனும் வகைமையைச் சேர்ந்தது. இந்த ஊரை ஆண்ட மன்னன் ஒருவனின் தமிழறிவை விளக்கும் விதமாக உ.வே.சா. ஒரு சம்பவத்தை எழுதியிருக்கிறார்.
பக்கத்தூருக்கு சில புலவர்கள் வந்திருந்தனராம்.அவர்களை திருப்புத்தூருக்கு அழைக்கும் விதமாக தங்களூர் சிவன் பற்றிய வெண்பா ஒன்றை எழுதி,
தன் பணியாளன் ஒருவனிடம் தந்தனுப்பினான் அந்த அரசன்.அந்த வெண்பா இதுதான்:
“பிறந்த பிறப்பால் பெரும்பேறு பெற்றேம்
 மறந்தும் இனிப்பிறக்க வாரேம்-சிறந்தமதி
சேர்த்தானை,புத்தூர் தளியானை,இப்புவனம்
காத்தானை,கூத்தாடக் கண்டு.”
இந்தப் பாடலைக் கொண்டு போன பணியாளன், சரியான மண்ணாந்தை. பாட்டின் பொருளோ அழகோ புரியாத ஆள். பக்கத்தூர் கோயிலில் தரிசனம் செய்து கொண்டிருந்த புலவர்களிடம் அந்தப் பாடலைத் தந்தான்.அவர்கள் பாடலைப் படித்துவிட்டு,”தமிழ் தெரியாத அரசர்களின் அவைக்கு நாங்கள் வரமாட்டோம் என்று சொல்”என சொல்லியனுப்பினார்கள். திரும்பி வந்த மண்ணாந்தை, தகவலைச் சொன்னான். சிரித்துக் கொண்ட மன்னன்,
“நாளையும் அதே ஊரில்தான் புலவர்கள் இருப்பார்கள். கோயிலுக்கு வருவார்கள்.நீ அங்கே போ.தீபாராதனை ஆகும்போது, புலவர்களுக்குத் துணையாக வந்த  தீவட்டித்  தடியன், தீவட்டியை  கீழே  வைத்திருப்பான். அந்தத் தீவட்டியை மூன்றுமுறை சுழற்றிக் காண்பி.அதன்பிறகு நடப்பதை என்னிடம் வந்து சொல்”என்றான். (தீவட்டித் தடியை ஏந்துபவனுக்கு
தீவட்டித் தடியன் என்று பெயர்).
 அடுத்த நாள் போன மண்ணாந்தை அப்படியே செய்தான். அந்ப் புலவர்கள், “நாங்கள் நேற்று சொன்னது தவறு. உங்கள் அரசனிடம்  மன்னிப்பு  கேட்டதாகச்  சொல். நாளையே வருகிறோம் என்றும் சொல்”என்றார்கள். அரசனிடம் வந்த
மண்ணாந்தைக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. விளக்கம் கேட்டான். அரசன் எழுதிய வெண்பாவில் “சிறந்தமதி சேர்த்தானை” என்றொரு  சொற்றொடர். சிவபெருமான் தலையில் உள்ளது கு றைமதி.அதை சிறந்தமதி என்றெழுதிய அரசன் தமிழறியாதவன் என்பது புலவர்கள் அபிப்பிராயம். சும்மா இருக்கிற தீவட்டியை சுழற்றுகிற போது ஒளிவட்டம் உண்டாகிறது. அதுபோல் சிவபெருமான் குதித்துக் குதித்து கூத்தாடும்போது,தலையில் இருக்கும்   குறைமதி,நிறைமதியாக-சிறந்தமதியாகத் தோன்றுகிறது என்கிற நயத்தைத்தான் அரசன் அப்படி விளக்கியிருந்தான்.
இப்பேர்ப்பட்ட திருப்புத்தூரில் இருக்கும் பெரும்புலவரின் சமயோசிதத்துக்குக் கேட்கவா வேண்டும்!! பட்டிமண்டபம் ஒன்றில்அவர் நடுவராக இருந்த போது, பேச்சாளர் ஒருவர்,”நடுவர் அவர்களே! கிளியோபாட்ராவை பார்க்கப் போகும்  முன்னால்ஆண்டனி 17 முறை சவரம் செய்து கொண்டான்”என்றார். உடனே பெரும்புலவர் சொன்னார்,”அதாவது,கிளியோபாட்ராவுக்காக ஆண்டனி தன்னுடைய ரோம சாம்ராஜ்யத்தையே  அழித்துக் கொண்டான்.அப்படித்தானே” !
பெரும்புலவரின் வீட்டுக்கு வந்திருந்த அவருடைய மாப்பிள்ளை,வயிற்றுப் போக்கால் அவதிப்பட்டார். மாத்திரைகள் தரப்பட்டன. மாலையில் பெரும்புலவர் நிகழ்ச்சிக்குக் கிளம்பும்போது, மாப்பிள்ளை மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்தார். “மாப்பிள்ளை ! இப்போ எப்படி இருக்கு?” மாப்பிள்ளை சொன்னார், “பரவாயில்லை மாமா !அரஸ்ட் ஆயிடுச்சு!” அடுத்த விநாடி  பெரும்புலவர் சொன்னது..”அரஸ்ட் ஆயிடுச்சா! நல்லது!ஜாமீன்லே எடுத்துடாதீய!சரியா?”
பட்டிமண்டபங்கள் ஊடகங்களால் முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்ட பிறகு, நகைச்சுவையால் மட்டுமே புகழ் பெற்ற இளைஞர் ஒருவரை நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்ய விரும்பி பெரும்புலவரிடம் வந்தார்கள் சில அமைப்பாளர்கள்,
“அய்யா! அவரு கேட்கற மாதிரி 20,000 ரூபா கொடுத்துடறோம். ஏசி கார் அனுப்பிடறோம்.எப்படியாவது அவரு வந்து ஒரு மணிநேரம் எங்க அமைப்பில பேசணும்”.பெரும்புலவர் கேட்டார், “எதைபத்திப் பேசணும்?”.வந்தவர்கள்
சொன்னார்கள்,”தாயுமானவர் பாடல்கள் பற்றி பேசணும்”.ஒரு பெருமூச்சுடன்  அய்யா சொன்னார்,”தாயுமானவர் பத்தியா? அப்ப  கேட்டுத்தான்  சொல்லணும்” வந்தவர்கள் அவசரப்படுத்தினார்கள்,”ஆமாங்க! இப்பவே  கேட்டு  சொல்லுங்க”. பெரும்புலவர் அமைதியாகச்  சொன்னார், “நான்  கேட்கணும்னு  சொன்னது  பேச்சாளரை இல்லே!தாயுமானவ சுவாமிகளை! இந்த நிகழ்ச்சியால பாதிப்பு அவருக்குத்தானே!!”
பெரும்புலவர் பா நமச்சிவாயம் அவர்கள் பெரிய புராணத்தில் பேரறிஞர்.அவர் கல்லூரியில் படித்தபோது, அவருக்கு மூத்த மாணாக்கராக ஒரு மண்ணாந்தை இருந்தார்.அவர் இன்னமும் இருக்கிறார். பெரியபுராணத்தில்
பா.நமச்சிவாயம் அவர்களை பெரிய அறிஞராகக் கொண்டாடுவதில் அந்த மண்ணாந்தைக்கு மனவருத்தம். ஒரு மேடையில் இருவரும் சந்தித்துக் கொண்டனர். மண்ணாந்தை முதலில் பேசினார்.”பெரிய புராணத்தில நாந்தான்
நமச்சிவாயத்தை விட பெரிய ஆளு.நான் சித்தாந்தச் சுடரொளின்னு பட்டம் வாங்கியிருக்கேன்.ஆனா அழைப்பிதழிலே நீங்க புலவர்னுதான் போட்டிருக்கீங்க”. இப்படிப் போனது மண்ணாந்தையின் பேச்சு.
அடுத்துப் பேசினார் பெரும்புலவர்.”அண்ணாச்சி சொன்னார் பாத்தீயளா! பெரிய புராணம்னா அவருதான்.நாங்கல்லாம் பெரிய புராணத்தை எழுத்தெண்ணிப் படிச்சோம்.அண்ணாச்சிதான் எழுத்துக்கூட்டி படிச்சாரு. அவரோட பட்டத்தை வேற நீங்க போடாம விட்டுட்டீங்க! அமைப்பாளர்களுக்கு   சொல்கிறேன்….அடுத்த முறை நீங்கள் இவரை விழாவுக்கு அழைப்பதாக இருந்தாஆஆஆஆஆல்………”சித்தாந்தச் சுடரொளி”ன்னு போடுங்க!புலவர்னு போடலாமாய்யா இவருக்கு!!
பெரும்புலவர் தன்னைப் பாராட்டுவதாக நினைத்து,தலையை ஆட்டி  ஆட்டிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது மண்ணாந்தை!!

யார் சொல்வது?

யாருக்கும் தெரியாத திசையொன்றிலே-எந்த
யாழோடும் பிறவாத இசைகேட்கிறேன்
வேருக்கும் தெரியாமல் பூப்பூத்ததே-அதன்
வாசத்தை மறைக்கத்தான் வழிபார்க்கிறேன்
நான்மட்டும் என்னோடு உறவாடியே-பல
நாளல்ல,வருடங்கள் கழிந்தோடின
வான்முட்டும் மகுடங்கள் வரும்போதிலும்-அந்த
வலிநாட்கள் மனதோடு நிழலாடின
தழும்பில்லாக் காயங்கள் நான்கொண்டது- அவை
தருகின்ற பாடங்கள் யார்கண்டது
எழும்போதும் எங்கேயோ வலிக்கின்றது-அது
எதனாலோ இதமாக இருக்கின்றது
இவன்மூடன் எனச்சொன்ன காலமுண்டு-பின்
இளம்மேதை எனச்சொன்ன காலமுண்டு
சிவனென்ன சொல்வானோ அறியேனம்மா-என்
சிறுமைகள் பெருமைகள் உணரேனம்மா
 பொல்லாத அச்சத்தில் இரவெத்தனை-அட
பொய்யான கனவான உறவெத்தனை
நில்லாத ஏக்கத்தில் நினைவெத்தனை-இதில்
நிஜமாக நான்வாழ்ந்த நாளெத்தனை
களிமண்ணாய் மிதிபட்ட காலமுண்டு-சுடும்
கனல்பட்டு திடமான ஞானமுண்டு
ஒளிகொண்டு சுடர்வீச நியாயமுண்டு-அட
ஓமென்று சொன்னவனின் காவலுண்டு
ஆனாலும் மனதோடு ஒருஞாபகம்-அது
ஆவேசம் குறையாத ஒருகாவியம்
நானாக எனைமாற்றும் அதன்சாகசம்-பல
நாளாக நாளாக அதன்ராஜ்ஜியம்
பாலுக்குத் தவிக்கின்ற சிறுபிள்ளைநான் -ஒரு
பாசாங்கே இல்லாத  புதுப்பாடல்நான்
காலத்தின் கணக்கேதும் அறியாதவன் -மனக்
கேவல்கள் மறைத்துவைக்கத் தெரியாதவன்
நதிபாடும் பாட்டுக்குப் பொருளேதம்மா-அது
நடைபோடும் வழியோடு துணையேதம்மா
சுதிபோடும் காற்றுக்கு சுவடேதம்மா-இதில்
புதிர்போடும் பாதைகள் புரியாதம்மா
நான்சொல்லும் சொல்லெல்லாம் அரங்கேறலாம்
நான்சொல்லத் தயங்குபவை கவியாகலாம்
வான்சொல்லும் கதைதானே வாழ்வென்பது-இதில்
விருப்பென்றும் மறுப்பென்றும் யார்சொல்வது

மீட்டர் இல்லாத வாழ்க்கை

கஸ்தூரிமான் படத்தில் பாதிரியார் வேடத்தில் நடித்த போது இருசக்கர வாகனம் ஓட்டுவதுபோல் ஒரு காட்சி. மலையாளப்படத்தில் பாதிரியார் ஓட்டியது ஸ்கூட்டரா மோட்டார்பைக்கா என்று தெரியவில்லை.இந்த சந்தேகத்தை ஜெயமோகனிடம் கேட்டபோது எப்போதும் போலவே “அப்படியா?”என்றார். பிறகு இணை துணை இயக்குநர்களிடம் கேட்டபோது “அது டி வி எஸ் 50 சாரே” என்றார்கள். கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருந்தது. சைக்கிளுக்குப் பிறகு ஓரளவு ஓட்டிப் பழகியிருந்த வாகனம் அதுதான். ஒருவேளை ஸ்கூட்டர்,மோட்டார்பைக் என்றிருந்தால் டூப்
 போட வேண்டி வந்திருக்கும்.

என் பங்குதாரர் வேணுகோபாலிடம் ஒரு டி வி எஸ் 50 இருந்தது. படப்பிடிப்புக்கு முதல்நாள் அதில் ஒத்திகை பார்க்க கோவையின் ரேஸ்கோர்ஸ்  பகுதிக்குக் கிளம்பினேன்.என் காருக்கு அப்போதிருந்த ஓட்டுநரின் பெயர் மணி.டி வி எஸ் 50 ஓட்டிப் பழக காரில் போன  ஒரே ஆள் நானாகத்தான் இருக்கும். எனக்குக் காரும் ஓட்டத்தெரியாது என்ற உள்ளுறை இறைச்சிப் பொருளை இந்நேரம் நீங்கள் யூகித்திருப்பீர்கள்.

அதென்னவோ சின்ன வயதிலிருந்தே வாகனங்கள் ஓட்டப் பழகவில்லை.
ஒன்பதாம் வகுப்பு(முதலாண்டு) படிக்கும்போது  ஒரு சைக்கிள் வாங்கினேன்.
கணித ஆசிரியர் முகம்மது அலி அவர்கள் வீட்டில்தான் எப்போதும்
இருப்பேன். அவரின் மூத்த மகன் பெரோஸ்பாபு எனக்கு அன்றும் இன்றும் உயிர்த்தோழன். நான் சைக்கிள் வாங்கப்போகும் விஷயத்தை முகம்மது அலி மாஸ்டரிடம் சொன்னதும் அவர் தந்த அறிவுரை, “முதல்ல ஒழுங்கா நடந்து பழகு”. அவரைச்சொல்லித் தப்பில்லை. அதற்கு  முதல்வாரம்தான்  எங்கேயோ பராக்கு பார்த்துக்  கொண்டு  நடந்து  தந்திக்  கம்பத்தில் மோதி அடிபட்டிருந்தது. ஐம்புலன்களும் அலைபாய்வதைப் பற்றி அருணகிரிநாதர் “ஐவர் பராக்கு அறல் வேண்டும்”என்று கந்தரலங்காரத்தில் எழுதியிருந்ததை அந்த நாட்களில்தான் படித்திருந்தேன்.ஆனாலும் எனக்கு
நிரந்தரமான ராசிபலன் வாகனப்ராப்தி.

நண்பர்களுடைய இருசக்கர வாகனங்களின் பின்னிருக்கைகள் எனக்காகவே படைக்கப்பட்டிருந்தன. கார்வாங்கும் முன்பே என் மனைவி காரோட்டிப் பழகியிருந்தார். அதுமட்டுமின்றி வீட்டருகே இருக்கும் ஆட்டோக்காரர்கள் கல்லூரிப் பருவத்திலிருந்தே பழக்கம். எனவே வாகனங்கள் ஓட்டிப் பழக வேண்டிய தேவையே இல்லாமல் போய்விட்டது. வீட்டுக்குப்  பக்கத்தில்  ஒரு  பெட்டிக்கடை  இருந்தது. அதன் உரிமையாளர் ஊனமுற்றவர். அவருடைய  மனைவி அவருடன் இருந்து கடையை கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் .சில நாட்களுக்குப்பின் அந்தப் பெண்மணி ஆட்டோ ஓட்டுநரானார். கோவையின்  முதல் ஆட்டோ பெண் ஓட்டுநர் அவர் என்று நினைவு. ஒரு விபத்தில் அவர் இறந்தபோது ஆட்டோ ஸ்டாண்டில் இருந்து தகவல் சொல்லி அனுப்பினார்கள். அந்த அளவுக்கு அவர்கள் பழக்கம். “பத்மா லே அவுட்  கடைசி  பங்களா”  என்று எங்கள் வீட்டுக்கிருந்த அவர்களின் அடையாளச்சொல் மாறி, “புலவர் வீடு” என்று சொல்லத் தொடங்கினார்கள்.ஆட்டோ ஓட்டுநர்களிடம் புலவர் பட்டம் பெற்ற போது நான் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அந்த ஸ்டாண்டில் ஒரு பெரியவர்.சொல்லிக் கொள்ளும்படியான உயரம். ஆனாலும் சற்றே கூன் விழுந்திருக்கும். நெற்றியில் ஒற்றை நாமம். அவரை முடிந்தவரை தவிர்க்கப் பார்ப்பேன். அதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஆட்டோ ஸ்டாண்ட் அருகே போனால், புருவத்தை உயர்த்தி என்ன? என்பதுபோல் தலையை மேலும் கீழும் அசைப்பார்.”எங்கே போக வேண்டும் ” என்று கேட்பதுதான் அவருடைய நோக்கம். ஆனால் மாணவனை மிரட்டும் ஹெட்மாஸ்டரின் முகபாவம் அவரிடம் இருக்கும். இரண்டாவது காரணம், அவர் நிகழ்த்திய மாபெரும் மரபு மீறல். அதாவது,ஆட்டோக்களை பயணிகள் கைதட்டி அழைப்பதுமரபு. ” கண்ணடிச்சா காதல்வரும் சொல்றாங்க! நீங்க கைதட்டினா ஆட்டோ வரும் சொல்றேங்க!”என்பது பாட்சாவின் ஆட்டோ சாஸ்திரம். ஆனால் இவர் அப்படியில்லை.

ரயில்நிலையம் அருகிலோ டவுன் ஹாலிலோ கீதா ஹால் ரோட்டிலோ நான் தட்டுப்பட்டால்,”ஹலோ ” என்று கைதட்டி என்னைக் கூப்பிடுவதுடன்  வரச்சொல்லி கைச்சாடை வேறு காட்டுவார்.பொறுத்துப்பொறுத்துப் பார்த்து ஒருமுறை பொங்கியெழுந்தேன். “இங்கே பாருங்க! ஆட்டோ வேணும்னா நான் கூப்பிடறேன்.பார்க்கற பக்கமெல்லாம் கைதட்டிக் கூப்பிடற வேலையெல்லாம் வேணாம்”என்று சற்றுக் கடுமையாக சொன்னேன். “சரி சரிங்க!” என்றார். என்னதான்  நான் நல்ல பேச்சாளன் என்றாலும் அதற்காக பார்க்குமிடங்களில் எல்லாமா கைதட்டுவது? அதற்குப்பின் ஒருமுறை வழக்கத்துக்கு மாறான விநயத்துடன் அணுகினார். “பையன் ஸ்கூல் படிப்போட நின்னுட்டான்.ஏதாவது கடையிலேயோ ஹோட்டலிலேயோ கணக்கெழுதற மாதிரி வேலை வாங்கிக் கொடுத்தா நல்லாருக்கும்”. இந்த இடத்தில் நானொரு தவறு செய்தேன். அவர் மகன் பற்றிய விபரங்களை அதீத ஆர்வத்துடன் சேகரித்தேன். உடனே அவருக்குள்ளிருந்த ஹெட்மாஸ்டர் விழித்தெழுந்தார். “எங்கே! சுறுசுறுப்பா முயற்சி  பண்ணி ஒரு நாலு நாளில சொல்லுங்க பார்க்கலாம்!” என்று கெடு விதித்தார். அதன்பிறகு அவரைப் பார்த்தாலே  பெயிலான  மாணவன்  போல்  பதுங்கிப் பதுங்கி நடக்கத் தொடங்கினேன். ஒரு தடவை, நடுப்பகலில் அவர் மகன்வயது கூட இல்லாத சில ஆட்டோ டிரைவர்கள்முழு போதையில் அவரைக் கடுமையாகத் தாக்கினர்.
லேசான ரத்தக் காயமும் கிழிந்த சட்டையுமாய் வெகுவேகமாக ஆட்டோவைக்
கிளப்பிக் கொண்டு சென்றவர், தன் சார்பாக ஆட்களை அழைத்து வரும் முன்னர் போதையிலிருந்த ஓட்டுநர்கள் வேறுதிசையில் தப்பினர். இவர் தன் ஆதரவாளர்களுடன் வந்து சேர்ந்து கொஞ்ச நேரத்துக்கெல்லாம் இவரை அடித்தவர்களின் ஆட்டோ கவிழ்ந்து கிடப்பதாக செய்தி வந்தது.அவர்களைக்
கவிழ்த்தது அவர்களுடைய போதைதான் என்றாலும் தன் சாபத்திற்குக்
கிடைத்த கைமேல் பலன் என்று அவர் நம்பினார்.
இப்போது அவர் வயது மிக நிச்சயமாய் எழுபத்தைந்துக்கு மேலிருக்கும்.
ஈஷா யோக மையத்தில் மஹாசிவராத்திரி முடிந்து இன்று விடியற்காலைதான் வீடு வந்தேன். மனைவியும் மகளும் காலையிலேயே  காரை எடுத்துக் கொண்டுபள்ளிக்குச் சென்றிருந்தனர். எனவே முற்பகலில்  அலுவலகம் புறப்பட்டேன் . பிரதான சாலைக்குப் போய் ஆட்டோ  பிடிப்பது  முதல் தீர்மானம். (நமக்கு ஆட்டோ பஸ் ரயில் விமானம் எல்லாம்  பிடித்துதான்  பழக்கம்  .சுஜாதாஎழுத்துக்களில் ஒருவர்,”நீங்க ஆட்டோ  பண்ணின்டு  காத்தாலே வந்துடுங்கோ”என்பார்.) ஆட்டோக்காரரிடம் பேரம் பேசாமல் பயணம் செய்யவேண்டும் என்பது அடுத்த தீர்மானம்.பெருந்தன்மை எல்லாம் இல்லை.கண்விழித்த களைப்பு.சில வருடங்களாகவே ஆட்டோவில் போகும் அவசியமும் குறைந்துவிட்டது.புதிய தலைமுறை ஆட்டோ ஓட்டுநர்கள் ரஜினிகாந்த் பெயரால் ஸ்டாண்ட் அமைத்திருக்கிறார்கள்.

அங்கே பழைய ஆட்களும் உண்டு. ஆட்டோ ஸ்டாண்டில் ஒரெயொரு வண்டி. அட!ஹெட்மாஸ்டர்!! “சித்தாபுதூர் போங்க!”என்றபடி ஏறி உட்கார்ந்தேன். வண்டி  கிளம்பி சில நிமிஷங்களிலேயே செய்தது தவறென்று புரிந்து விட்டது.வண்டிக்கு அவரைவிட வயதாகியிருந்தது.நகரத் தொடங்கியதுமே கண்ணுக்குத் தெரியாத குண்டர்கள் நால்வர் கைகால்களைப் பிடித்து “பிலுபிலு”வென்று உலுக்குவது போலிருந்தது. சாலையிலிருந்த  செம்மொழிக்குழிகளில் தடார் தடார் என்று இறங்கி ஏறியது. திருச்சி  சாலையிலிருந்து  சர்க்யூட் ஹவுஸ் வழியாக அவினாசி சாலை வந்து குப்புசாமி  நாயுடு மருத்துவமனை வழியாக சித்தாப்புதூர் செல்ல வேண்டும்.

மருத்துவமனை அருகே வேறு ஆட்டோவுக்கு மாறிக் கொள்ளலாம் என்ற
சிந்தனையில் இருந்த போது ஆட்டோவின் முகப்பில் பிய்ந்து கிடந்த
தகரம், “வேண்டாம்!வேண்டாம்!” என்பதுபோல் மறித்துக் கைகாட்டியது.

ஆனால் ஆட்டோவை அவரே வளைத்து நிறுத்தினார். “பெட்ரோல் போடோணும்” என்ற அறிவிப்புடன்.ஆட்டோவில் எனக்குப் புரியாத விஷயங்களில் ஒன்று, ஆட்டோவில் பெட்ரோலுடன் இன்னொரு திரவத்தையும் கலக்கிறார்களே, ஏன்”என்பதுதான். அந்தத் திரவத்தை ஊற்றிக் கொண்டிருந்த பையனிடம் கெஞ்சும் பாவனையில் “ஏழு ரூபாய்க்குப் போடுங்க” என்றார்.”பத்து ரூபாய்க்குக் குறைஞ்சு போட முடியாது பெரியவரே”என்றதும் அவர் முகம் வாடியது.”பத்து ரூபாயா? பத்து ரூபாயா?” என்று  கேட்டு  முடிக்கும்  முன்  பத்து ரூபாய் பறிக்கப்பட்டு விட்டது. முப்பது  ரூபாய்க்கு  பெட்ரோல்  போட்டுக்  கொண்ட அந்தப் பெரியவர் முகத்தில் இழந்த மூன்று ரூபாய்களை ஈடு கட்டுவது எப்படி என்கிற வருத்த ரேகைகள்.அப்போதுதான் கவனித்தேன்.

அவரது முகத்தில் சில வருடங்கள் முன் ஆட்சி செய்த சிடுசிடுப்பைக் காணோம். குளிரில் நடுங்கும் கோழிக்குஞ்சின் இயலாமையும் வாழ்க்கை

குறித்த அச்சமும் தெரிந்தன. சித்தாபுதூர் வந்தது.அறுபது முதல் எழுபது ரூபாய்கள் வரை வாங்குவார்கள். “எவ்வளவு ஆச்சுங்க” என்றேன். “கொடுப்பதைக் கொடுங்க”என்பது போல் கைகளை விரித்தார். நூறு ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்து “வைச்சுக்குங்க” என்று சொல்லிவிட்டு  நகர்ந்தேன். திரும்பிப் பார்த்தபோது ரூபாயைப் பற்றிய கையை முன்னெற்றிக்கு உயர்த்தி சலாம் வைத்தார். திரும்பிப்பார்க்காமல் போயிருந்தால் கைதட்டிக் கூப்பிட்டிருப்பாரோ என்னவோ!!

பூமியில் உலவிய புல்லாங்குழல்

(2011 பிப்ரவரி 16&25 தேதிகளில் கும்பகோணத்திலும் தஞ்சையிலும்
நடைபெற்ற மீலாது நபி விழாவில் ஆற்றிய உரைகளின் சில பகுதிகள்)

நபிகள் நாயகம் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர் என்றும், அவர் வழியே
இறைவாசகங்கள் அருளப்பட்டன என்றும் இசுலாம் சொல்கிறது. கோடிக்கணக்கானவர்கள்  பின்பற்றும் ஒரு மார்க்கத்தின் மறைநூலை
வெளிப்படுத்தியவர் எழுதப்படிக்க அறியாதவர் என்பதில் முக்கியமான ஓர்
அம்சம் இருக்கிறது. புல்லாங்குழல் இசையின் பிறப்பிடமாக இருப்பதற்குக்
காரணமே அதிலுள்ள வெற்றிடம்தான். தன்னுள் இருக்கும் அந்த வெளியினால்தான் உள்நுழையும் வளியை புல்லாங்குழல் இசையாக்குகிறது. “வண்டு துளைத்த மூங்கிலாக வாழ்க்கை வேண்டிப் பிரார்த்தனை!வந்து புகுந்து போகும் காற்று வானில் கலக்கும் கீர்த்தனை”என்று நான் முன்பொரு முறை எழுதிய பாடல் நினைவுக்கு வருகிறது.

ஓஷோவின் புத்தகங்களில் ஒன்று,மூங்கில்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கும். Dedicated to the bamboos for their inneremptiness  என்ற குறிப்புடன் வந்த அந்தப் புத்தகத்தின் தலைப்பு இப்போது எனக்கு நினைவிலில்லை.தன்னை இறைவனிடம் ஒரு புல்லாங்குழலாக நபிகள்
ஒப்படைத்ததாலேயே அவர் வழியாக இறைவசனம் இறங்கியிருக்க வேண்டும்.

“எனதுரை தனதுரையாக் கொண்டு” என்று திருஞானசம்பந்தர்
பாடியதும்,”நானுரைக்கும் வார்த்தையெலாம் நாயகன்தன் வார்த்தை”
என்று வள்ளலார் பாடியதும் இங்கே ஒப்புநோக்கத்தக்கவை.

நபிகள் நாயகம் இறைத்தூதராகவும் ஆட்சியாளராகவும்
இருந்திருக்கிறார்.தூதருக்கான இலக்கணம் தமிழிலக்கியப் பரப்பில்
வரையறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. தூதர் என்பவர் கிளிபோல் இருக்க
வேண்டும்.சொல்லப்பட்டதைச் சொல்ல வேண்டுமே தவிர தன் கருத்தை அதில் ஏற்றக்கூடாது என்பதே இதன் பொருள் இது அரசியல் தூதர்களுக்கு மட்டுமின்றி ஆன்மீகத் தூதர்களுக்கும் பொருந்தும்.

தனக்கு முருகன் தந்த அனுபவத்தை,அருணகிரிநாதர், “கந்தரனுபூதி” என்ற நூலாகப் பாடினார்.அப்போது அவர் கிளிரூபத்தில் இருந்தார் என்று சொல்வார்கள். இறைவன் தனக்கு சொன்னதை அப்படியே வெளிப்படுத்தினார் என்பதுதான் இதன் பொருள்.

இறைவன் நபிகள் வழியே சொன்னதை ஓரெழுத்தும் மாற்றாமல் திருக்குரான் என்று இசுலாம் பதிவு செய்து கொண்டது. நபிகளின் வாசகங்கள் ஹதீஸ் என்ற பெயரில் பதிவாகியிருக்கின்றன.

அடுத்து நம்மை வியப்பிலாழ்த்துவது நபிகள் ஏற்படுத்திய தாக்கம்.அவர்
வாழ்ந்த காலத்திலும்,அதைவிடக்கூடுதலாக அவர் காலத்துக்குப் பிறகும் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை நபிகள் மனித சமூகத்தில் தன்வாழ்க்கைமுறையால் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்.அவர் நடையுடை பாவனைகள் பற்றி, இயல்புகள் பற்றி, அவருக்கிருந்த நரைமுடிகளின் தோராயமான எண்ணிக்கை பற்றிக் கூட விவரணைகள் கிடைக்கின்றன.

உஹைது போரில் நபிகளுக்கு பல் உடைந்ததாக ஒருவர் அறிகிறார்.எந்தப்பல்
உடைந்ததென்று தெரியவில்லை.உடனே தன்னுடைய எல்லாப் பற்களையும் உடைத்துக் கொள்கிறார். இந்தச் செய்தி கண்ணப்ப நாயனாரின் வரலாற்றை நினைவுபடுத்துகிறது.அன்பின் அடிப்படையில் செய்யப்படும் இந்தத் தியாகத்தைத்தான் பல்லுக்குப் பல், கண்ணுக்குக் கண் என்று சொன்னார்கள் போலும்!!

நபிகள் வாழும் காலத்தில் நடந்த சில சம்பவங்கள் நமக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.நபிகள் மதீனாவில் வாழ்ந்த போது ஒரு குதிரையை வாங்க முற்படுகிறார். விலை பேசி முடிவாகிறது.கையில்பணமில்லை.தன்னுடன்  வீட்டுக்கு வருமாறும் உரிய தொகையைத் தந்துவிடுவதாகவும் நபிகள் சொல்கிறார். வரும் வழியிலேயே வேறொருவர் கூடுதல் பணம் தருவதாகச் சொல்ல அந்தக் குதிரைக்காரன் விற்பதற்கு இசைகிறான். வாய்மொழி ஒப்பந்தத்தை மீறுவது முறையில்லை என்று நபிகள் வாதாடுகிறபோது அவருடைய நண்பர்கள் சூழ்ந்து கொள்கிறார்கள்.”ஒப்பந்தம் நடந்தபோது யாரும் சாட்சிகள் இருந்தனரா?”என்று கேட்கிறார்கள்.இல்லையென்றதும் நபிகள் சார்பாக யாரும் வாதாடவில்லை.

அப்போது நபிகளின் மற்றுமொரு தோழர் அந்த இடத்திற்கு வந்து
சேர்கிறார்.விஷயம் தெரிந்ததுமே,”நீ ஒப்பந்தத்தை முறிப்பது தவறு” என்று
குதிரைக்காரனிடம் வாதிட்டார்.”சாட்சிகள் யாருமேயில்லாத உரையாடலில் என்னை நீ எப்படி நம்புகிறாய்?’ என்று நபிகள் கேட்டார்.”நபியே ! இறைவன் இருக்கிறார் என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள்.நம்பினோம்.இறைவசனங்கள் என்று நீங்கள் சொன்னவற்றை இறைவசனங்கள் என்று நம்பினோம்.அதேபோல
இப்போது நீங்கள் சொல்வதை முழுமனதோடு நாங்கள் நம்ப வேண்டும்” என்றார்.ஒரு தலைவர் சமூகத்தில் ஏற்படுத்தக் கூடிய அழுத்தமான நம்பிக்கைக்கு இது ஓர் அடையாளம்.

நபிகள் அற்புதங்கள் சாராமல் வாழ்ந்தவர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்க
அம்சம்.அவர் காய்ச்சலில் துன்புற்ற போது,இந்த சிரமத்தை நீங்கள்
தாங்கிக் கொள்வதால் என்ன பயன் என்றொருவர் கேட்டார். துன்பத்தை நான் முழுமனதுடன் சகித்துக் கொள்கிறபோது “மரங்களில் இருந்து இலைகள் உதிர்வதுபோல என் பாவங்களை இறைவன் உதிர்ந்துவிடச் செய்கிறான்”
என்றார்.

அண்டை வீட்டுக்காரர்களுடன் உறவு பெரும்பாலும் அற்றுப்போன நிலையிலேயே பெருநகரங்களில் பலரும் வாழ்கிறார்கள். பக்கத்து வீட்டுக்காரருக்குசொல்வதுபோல ஒரு கவிதையை பல்லாண்டுகளுக்கு
முன்னர்எழுதியிருந்தேன்..

“விரிந்த கரம்போல் நகரம்-கரத்தில்
பிரிந்த விரல்களாய் வீதிகள்-விரலில்
ஒதுங்கிய நகம்போல் வீடுகள்-அப்புறம்
நகங்களில் அழுக்காய் நீயும் நானும்”

இறைவனுக்குப் பிரியமானவனாக ஒருவன் இருக்க வேண்டுமென்றால்
அண்டைவீட்டுக்காரனிடம் அன்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற இஸ்லாத்தின் கொள்கை பெரும் ஆசுவாசம் தருவதாக இருக்கிறது.

அன்னையின் காலடியில் சுவர்க்கம் இருக்கிறது என்கிறது இஸ்லாம்.
நபிகளிடம் ஒருவர் கேட்டார்,”என் அன்னை என்னை இருபது வயது வரை கண்ணும் கருத்துமாக வளர்த்தாள்.அவளுடைய முதுமைக்காலத்தில் நானும் இருபது அதேபோல கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்த்துக் கொண்டேன். இரண்டுக்கும்  சரியாகி விட்டதல்லவா?” நபிகள் தந்த பதில் அழகானது.அவர் சொன்னார்,”ஒருபோதும் அது இணையாகாது. அன்னை உன்னை வளர்க்கிறபோது,நீ வளர்ந்து வாலிபனாகி வாழ வேண்டும் என்ற
கண்ணோட்டத்திலேயே வளர்க்கிறாள்.ஆனால் நீயோ அவளை கடைசிவரை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளும் எண்ணத்தில் பார்த்துக் கொள்கிறாய்.அவள் காத்திருந்தது உன் வாழ்வுக்காக.நீ காத்திருந்தது அவள் சாவுக்காக.இரண்டும் எப்படி நிகராகும்?”என்றாராம்
நபிகள்.

எல்லாவற்றையும் விட அறிவுக்கு நபிகள் தந்த முக்கியத்துவம்
நம்மைக் கவர்கிறது.”நூறு வணக்கவாளிகளை விட ஓர் அறிவாளி மேலானவன்.ஓர் அறிவாளிக்காக மலக்குகள் எனப்படும் தேவதைகள் தம் சிறகுகளை விரிக்கின்றன.ஓர் அறிவாளிக்காக வானம், பூமி, தண்ணீர், அனைத்துமே பாவமன்னிப்பு கேட்கின்றன ” என்றார் நபிகள்.மனிதகுலத்தின் மீது மகத்தான  தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய ஆளுமைகளில் அவர் முக்கியமானவர். தானோர் ஆளுமை என்ற எண்ணமே இல்லாத ஆளுமை
என்பது அவரது பெருமைகளைப் பெருக்குகிறது.

ஒண்ணேகால் இருக்கை

ஜனசதாப்தி எக்ஸ்பிரஸ்ஸின் ஏசி கோச்சில் பெரும்பாலும் எனக்கு ஜன்னலோர இருக்கை அமைந்துவிடும்.அதுமட்டுமா.பெரும்பாலும் எனக்குப் பக்கத்து இருக்கை காலியாகத்தான் இருக்கும்.மாதம் இருமுறையாவதுஅதில் பயணம் செய்து வருபவன் என்பதால் அதிலுள்ள பணியாளர்கள் பலரும் எனக்குப் பழக்கமானவர்கள் கோவையிலிருந்து  மயிலாடுதுறை போகும் அந்த ரயிலில் கரூர்,திருச்சி,தஞ்சாவூர்,கும்பகோணம்,மயிலாடுதுறை என்று அதன் சகல நிறுத்தங்களிலும் எனக்கு வேலையிருக்கும்.

காலையில் அந்தரயிலில் ஏறி கரூரிலோ திருச்சியிலோ கல்லூரிக்கூட்டங்களில் பேசிவிட்டு,மாலை அதே ரயிலில் திரும்புவதும் உண்டு.காதில் வயர்ஃப்ரீ எம்பீத்ரீயை மாட்டிக் கொண்டு கண்மூடி சாய்ந்தால் மகராஜபுரம் சந்தானம் “கபீஷ்ட வரத” என்று தொடங்குவார்.கண்ணயர்ந்து மீண்டும் விழிப்பு வருகிற போது, சுவர்ணலதா உளுந்து விதைத்துக் கொண்டிருப்பார். வகைதொகையில்லாத என் விருப்பத்தேர்வுகளில் கர்நாடக
சங்கீதமும் குத்துப்பாட்டும் அகரவரிசைப்படி மாறி மாறி வரும்.

சமீபத்தில் தஞ்சாவூரிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்த போது திருச்சியில்
நின்றது ரயில்.பக்கத்து இருக்கையில் ஒருவர் தன் பையை வைத்துவிட்டு என்னையே முறைத்துப் பார்த்தபடி நின்று கொண்டிருந்தார்.ஓங்குதாங்கான முரட்டு வடிவம். ரயில்வே ஊழியர் என்பதற்கான அடையாள அட்டை சட்டை பாக்கெட்டில் துருத்திக் கொண்டிருந்தது.”இதில யாரும் வர்றாங்களா”
என்ற அவரின் கேள்விக்கு “தெரியலை” என்று மையமாக பதில் சொன்னேன்.வெளியே சென்று சார்ட்டைப் பார்த்துவிட்டு பையைக் கீழே வைத்துவிட்டு அந்த இருக்கையையும் என் இருக்கையின் கால் பகுதியையும் ஆக்ரமித்துக் கொண்டார்.

இரண்டு இருக்கைகளையும் பிரிக்கும் கைப்பிடியில் அவருடைய கை பிதுங்கி
நிறைந்திருந்தது.பாகப்பிரிவினை சண்டைக்கு தயாரில்லாத மனோநிலை
காரணமாகவும்,மேல்வகுப்பு பயணிகள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளலாகாது என்ற ரயில்வே விதிகளின்படியும் அமைதியாக  முக்கால் இருக்கையில் முதுகைச் சாய்த்தேன்.டிக்கெட் பரிசோதகர்
வந்தபோது,தன் ஆகிருதிக்குச் சம்பந்தமில்லாத பணிவுடன் ஒருகையைத் தூக்கி வணக்கம் வைத்தார் ஒண்ணேகால் இருக்கைக்காரர் . “மாநாட்டுக்கா” என்று அவரை விசாரித்தபடி கடந்து சென்றார் பரிசோதகர்.என்னையும் அறியாமல் நான் தொடங்கியிருந்த எல்லைப்போராட்டத்திற்கு சிறிது பலனிருந்தது ,கைப்பிடியில் கால்பகுதியை எனக்கு விட்டுக் கொடுத்திருந்தார். பதிலுக்கு என்னுடைய இருக்கையின் கால் பகுதியை  நான் விட்டுக் கொடுத்திருந்தேன்.

அதற்குள் “ஏடீ கள்ளச்சி என்னத் தெரியலையா”என்ற என் அபிமானப் பாடல் எம்
பித்ரீயில் ஒலிக்கத் தொடங்கியிருந்தது. கண்மூடி கேட்டுக் கொண்டிருந்தென். அந்த ரயில் பெட்டியே அமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தது.

திடீரென்று “நண்பர்களே! இப்போது நீங்கள் கேட்கப் போவது புரட்சித்தலைவர் அவர்கள் ஆற்றிய உரை”என்ற அலறல் கேட்டு தூக்கிவாரிப்போட்டு கண்விழித்தேன். ரயில் பெட்டியில் பலரும் பதறிப்போய் எட்டிப் பார்த்தார்கள். என் பக்கத்து சீட்காரருடையசெல்பேசியின் ரிங்டோன் அது. அடுத்தடுத்த அழைப்புகளுக்கும் அதே அலறல். அப்போதுதான் கவனித்தேன்.அவருடைய வலதுகை மோதிரவிரலில் பெரிய சைஸ் எம் ஜி ஆர் படம்.அவர் பிரித்து வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த டைரியில் விதம்விதமான போஸ்களில் எம் ஜி ஆர். சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்.கையிலும் அதிமுக கொடியைப் பச்சை குத்தியிருந்தார் மனிதர்.

ரிங்டோன் ஒலிக்கும் போதெல்லாம் நான் ஆர்வமாக கவனிப்பதைப்
பார்த்துவிட்டு,”தலைவரோட பேச்சுதான் நம்ம ரிங்டோனுங்க”என்றார் அந்த
மனிதர்.அவருடன் பேசத் தொடங்கிவிட்டேன் என்பது எனக்குப் புரியும் முன் எம் ஜி ஆருக்காக ஜேசுதாஸ் பாடிய” அழகின் ஒவியம் இங்கே”பாடல்
எம்பீத்ரீயில் ஒலித்தது. அவர் பாட்டுதான் கேட்டுகிட்டிருக்கேன். இன்னைக்கும் உயிர்ப்பா இருக்கு” என்று நான் சொல்லி முடிக்கும் முன் கைக்குட்டையை எடுத்து முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழத்தொடங்கிவிட்டார், “தலைவரைப் பத்தி பேசினா நான் அழுதுடுவேனுங்க”என்றதும் அதிர்ந்தேன்.

ஈரோட்டில்  டிக்கெட்பரிசோதகர்களின் ஓய்வு மாளிகைக்குப் பொறுப்பாளர்
அவர். பெயர் சுந்தரம்.”கராத்தே சுந்தரம்னு சொன்னா எல்லாருக்கும் தெரியுமுங்க” என்றவர் எம்.ஜி ஆர் பற்றி பேச்சு வந்த போதெல்லாம் அழத்தொடங்கினார்.

பொதுவாழ்வுக்கே பெரும்பாலான நேரத்தைச் செலவிடுவதால் மாத சம்பளத்தை முழுத்தொகையாய் வாங்கியே இராத வரலாற்றுப் பெருமை இவருக்குண்டு.

சின்ன வயதில் வீட்டிலேயே அரிசி திருடி விற்று எம் ஜி ஆர் படம் பார்த்து வளர்ந்தவர் சுந்தரம்.அப்பா கிராமத்துக்காரர். அம்மாவுக்கு ஈரோடு. கிராமத்து வழி உறவினர்களை அவருடைய அம்மா மதிப்பதில்லையோ என்கிற
எண்ணம் அவருடைய தாய்வழிப் பாட்டிக்கு உண்டு.”நீயி அப்படி இருக்கக்கூடாது சாமி!ஒன்னத் தேடி ஆரு வந்தாலும்,வாய்நெறய பேச்சு குடுக்கோணும்,வயிறு நெறய சோறு குடுக்கோணும்”என்று அந்தப் பாமரப் பாட்டி சொன்னதையே தன் வாழ்வின் வேத வாக்காகக் கொண்டு விட்டார் சுந்தரம்.

அரசியல் வாழ்வில் பாதுகாப்புக்காக எம் ஜி ஆர் கத்தி வைத்துக் கொள்ளச்
சொன்ன போது,கராத்தே, சிலம்பமெல்லாம் கற்றுக் கொண்ட சுந்தரம்,அந்தக்
கலைகலை ஏழை மாணவர்களுக்கு இலவசமாகக் கற்றுக் கொடுக்கிறார்.

டிக்கெட் பரிசோதகர்கள் ஓய்வு மாளிகை எதிரிலுள்ள பழைய கட்டிடத்தில்
பிச்சைக்காரர்கள் வந்து தங்கியிருப்பார்கள்.அவர்கள் சோகக்கதைகளெல்லாம் சுந்தரத்துக்குத் தெரியும்.இரவு யாரெல்லாம் சாப்பிடவில்லை என்று கேட்டு அவர்களை மட்டும் தனியாக அழைப்பார் சுந்தரம்.”சித்தெ இருங்க”என்று அமரவைத்துவிட்டு காலைச்சிற்றுண்டி வாங்கித் தருவார். “இதெல்லாம் தலைவரு கத்துக் கொடுத்ததுங்க” என்று மறுபடியும் அழ ஆரம்பித்தார் சுந்தரம்.

முன்னாள் அமைச்சர் ஈரோடு முத்துச்சாமி அவர்களைத் தனது அரசியல் ஆசானாக வரித்திருக்கிறார் சுந்தரம்.’அவர எப்பவும் “அமைச்சரு அமைச்சரு” ன்னு வாய் நெறயக் கூப்பிடுவேனுங்க. அவரு டியெம்கே க்கு போனதத் தாங்கவே முடியலீங்க.அந்த அதிர்ச்சியிலேயே ஆஸ்பத்திரியில அட்மிட்
ஆயீட்டேனுங்க ‘என்றவர், எம் ஜி ஆர் படம் போட்ட டைரியைத் திறந்து மருத்துவமனை ரசீதுகளைக் காட்டினார்.

அவர் சொன்ன எல்லாவற்றிலும் ஒரேயொரு வரியைத்தான் என்னால் நம்ப
முடியவில்லை.”ஒடம்பு அப்போ எளச்சதுதானுங்க”. இளைத்த உடம்பே இப்படியா என்றிருந்தது.”இந்தத் தேர்தலிலே சீட் கேக்கப் போறெனுங்க!நல்ல வார்த்த சொல்லி அனுப்புங்க”என்று ஈரோடு சந்திப்பில் இறங்கிக் கொண்டார் அவர்.நான் கீழே இறங்கி இரவு உணவு வாங்கிக் கொண்டு கொஞ்சம் பராக்கு பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் ரயிலில் ஏறினால் பெட்டிக்குள் என்னைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார் சுந்தரம். “வாங்க வாங்க! சீட்ல ஒக்காருங்க!”
என்றவர்,”பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில  ஒங்களுக்கு ஒண்ணுமே வாங்கித் தரலீங்க. அதான் காபி வாங்கீட்டு ஒடியாந்தனுங்க”என்றவர் நகர ஆரம்பித்த ரயிலில் இருந்து வேகவேகமாய் இறங்கிக் கொண்டார்.

சூடான சர்பத் போல் இருந்த அந்தக் காப்பியை முழுவதும் குடிக்க சர்க்கரை
நோய் இடம் தரவில்லை.ஆனாலும் எந்த நேரமும் எம் ஜிஆர் குரல் ரிங் டோனாகக் கேட்கும் சாத்தியக் கூறுகளுடன் கராத்தே சுந்தரத்தின் கனிந்த அதிர்வுகளால் நிரம்பியிருந்தது,காலியாகக் கிடந்த அந்த ஒண்ணேகால் இருக்கை.

கர்ணன்-6

 பாஞ்ச சன்னியம் முழங்க முழங்க
பாரத யுத்தம் தொடங்கியது
பாண்டவர் கௌரவர் சேனைகள் மோதிட
குருஷேத்திரமே கலங்கியது
அர்ச்சுனன் தேரை கண்ணன் இயக்கிட
சல்லியன் கர்ணனின் சாரதியாம்
கர்ணனை இகழும் சல்லியனாலே
இருவருக்கிடையே மோதல்களாம்
யுத்த களத்தினில் கர்ணனை விட்டு
இறங்கி நடந்தான் சல்லியனே
வித்தகன் கண்ணன் சொன்ன படியே
கணைகள் தொடுத்தான் அர்ச்சுனனே
கொடுத்துச் சிவந்த கர்ணனின் கைகள்
குருதி துடைத்துச் சிவக்கிறதே
அடித்த அம்பினில் உயிர்பிரியாமல்
தர்ம தேவதை தடுக்கிறதே
எய்த அம்புடன் கிடந்த கர்ணன்முன்
வேதியர் வடிவில் கண்ணன்வந்தான்
செய்புண்ணியங்கள் தானமாய் கேட்டான்
சிரித்தபடியே கர்ணன் தந்தான்
விசுவரூபம் காட்டிய கண்ணன்
வரமென்ன வேண்டும் என்றானே
இல்லை என்னாத இதயம் வேண்டும்
என்றே கர்ணன் சொன்னானே
கொடையுளம் வாழ்த்திக் கிளம்பிய கண்ணன்
கணைவிடு பார்த்தா என்றானே
விடும்கணை தைத்து வீழ்ந்தான் கர்ணன்
வானவர் வாழ்த்த மாண்டானே
மகனே என்று அலறிய குந்தி
மடிமேல் இட்டு அழுதிருந்தாள்
அவனே அண்ணன் என்பதை அறிந்து
பாண்டவர் பதறிக் கலங்கிநின்றார்
தம்பியர் என்றே தெரிந்தும் கர்ணன்
தோழனின் பக்கம் நின்றானே
நம்பிய நண்பனின் நட்புக்காக
இன்னுயிர் அவனும் தந்தானே
நன்றிக்கும் கொடைக்கும் நல்லுயிர் தந்தான்
நாயகன் கர்ணன் பெயர்வாழ்க
என்றைக்கும் மாந்தர் இதயத்தில் வாழ்வான்
எங்கள் கர்ணன் புகழ்வாழ்க!!