மணிகர்ணிகை

எனக்கேது தடையென்று எல்லார்க்கும் சொல்வதுபோல்
கணக்கேதும் இல்லாமல் கங்குகரை காணாமல்
கைகால்கள் விரித்தபடி கங்கை வருகின்றாள்:
நெய்து முடியாத நீள்துகிலாய் வருகின்றாள்
நிசிகாட்டும் மையிருளின் நிறம்நீங்கி, செம்பழுப்பாய்
அசிகாட்டில் இருந்தவளும் ஆர்ப்பரித்து வருகின்றாள்;
புடவைக்குள் குழந்தைகளைப் பொத்துகிற தாய்போல
படித்துறைகள் மூழ்கடித்து பாகீரதி வருகின்றாள்;
பாம்புச் சீறலுடன் புரண்டெழுந்து காசியெங்கும்
தாம்பு வடம்போலத் தான்நெளிந்து வருகின்றாள்
வானமகள் வரும்வழியில் வழிபடவே தான்வாழ்ந்த
மேனியையே சிலரெரிக்கும் மணிகர்ணிகைவழியே
கால்சதங்கை அதிர்ந்தபடி கண்ணெடுத்தும் பாராமல்
மேல்விழுந்த சாம்பலுடன் மாதரசி நடக்கின்றாள்:
காதணியைத் தவறவிட்ட காசிஅன்னபூரணியின்
பாதங்கள் தொடஏங்கி பேரழகி நடக்கின்றாள்
சம்பு சடைநீங்கி சமுத்திரத்தை சேரும்முனம்
செம்புகளில் பிடித்தாலும் சலனமின்றிப் போகின்றாள்
பத்துக் குதிரைகளை பலியிட்ட பூமியிலே
சக்திக் குதிரையென சீறி நடக்கின்றாள்
தொன்னையிலே சுடரேற்றி துணையாக மலர்வைத்து
அன்னையவள் மேனியிலே அர்ப்பணிக்கும் வேளைகளில்
“களுக்”கென்று சிரித்தபடி குளிர்ந்திருக்கும் கனல்பெருக்காய்
தளுக்கி நடக்கின்றாள்; திசையெல்லாம் அளக்கின்றாள்
மூட்டை வினைகரைய மூன்றுமுறை தலைமூழ்க
சாட்டைபோல் பேரலைகள் சொடுக்கி நடக்கின்றாள்;
“கொண்டுவந்த சுமையெல்லாம் கொடு”வென்று கைநீட்டி
அண்டமெல்லாம் ஆள்கின்ற அருளரசி நடக்கின்றாள்;
நதியென்று பார்ப்பவர்க்கு நதியாகத் தெரிந்தாலும்
விதிவிழுங்கும் விதியாக வீறுகொண்டு செல்கின்றாள்
தொட்டால் நீர்வடிவம் தொழுதாலோ தாய்வடிவம்
பட்டாலே மோட்சம்தரும் பேரழகி நடக்கின்றாள்;
எத்தனையோ பிரார்த்தனைகள் ஏந்தி மடியிலிட்டும்
சித்தன்போக்காய் சிவன்போக்காய் செல்லுகிறாள்
ஆதியந்தம் இல்லாத அன்னையிவள் பாதம்தொட
ஜோதி விளக்காயென் சுடர்க்கவிதை மிதக்கிறது;
கோதி விரித்த குழல்போன்ற அலைகளெங்கும்
மோதி மிதந்தபடி அவள் முகம்பார்க்கத் தவிக்கிறது

கங்கையின் மடியில்…கருணையின் பிடியில்

சத்குரு விட்ட பட்டம்”Oh! Its a long time since i flew a kite” என்று சத்குரு சொன்னபோது ஒளிப்பதிவுக்கருவிகளின் கோணங்களை மாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். கங்கைக்கு மேலே பறந்து கொண்டிருந்த பட்டங்களைப் பார்த்துக்  கொண்டிருந்த சத்குருவின் வலக்கரம் பட்டத்தின் நூலை விடுவது போலவும் சுண்டியிழுப்பது போலவும் சில விநாடிகள் பாவனை செய்தன.

மிகவும் இயல்பாக நிகழ்ந்த அந்த உரையாடலில் சத்குரு கங்கையாகப் பெருகிக் கொண்டிருந்தார். சிவனையும் காசியையும் சுற்றிப் பின்னப்பட்டிருந்த புராணத்தின் பட்டுக் கயிறுகளை அநாயசமாய் விடுவித்து அவற்றுக்குள் பொதிந்து கிடந்த ஆன்மீக அறிவியலை மலர்த்திக் கொண்டிருந்தார்..

“மனித உடல் இதற்குமேல் பரிணாம வளர்ச்சி கொள்ளாது என்று நவீன அறிவியல் பேசுகிறது. இதை ஆதியோகி பதினைந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே சொல்லிவிட்டார். ஆனால் சூட்சும நிலையிலும் சக்திநிலையிலும் அடுத்த கட்டத்திற்குப் போகிற வாய்ப்பு மனிதனுக்குக் கட்டாயம் உண்டு. முக்தியை சாத்தியமாக்கும் பொருட்டு பிரம்மாண்டமான அளவில் படைக்கப்பட்ட எந்திரம்தான காசி. மனித உடலும் அதே நோக்கத்துடன் படைக்கப்பட்ட சிறிய எந்திரம். மனிதன் தன்னுடைய சிறிய எந்திரத்தின் அடுத்த நிலைக்காக காசி என்ற பெரிய எந்திரத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்”என்று சத்குரு சொன்னபோது, கடந்து போன ஒரு படகுக்குள் இருந்த மிதிவண்டி என் கண்களில் பட்டது.

“காசியில் இறக்க முக்தி” என்று சொன்னதாலோ என்னவோ,பலரும் இறக்கும் தருணத்தில் காசிக்கு வந்தால் போதும் என்று நினைக்கிறார்களே?” என்ற என் கேள்வியை இடைமறித்தார் சத்குரு. “எந்தக் காலத்திலே அப்படி சொன்னாங்கன்னு பார்க்கணும். உங்க ஊர் திருக்கடையூர் தானே. அங்கிருந்து ஆயிரம் வருஷம் முன்னே வரணும்னா வாகனம் கிடையாது. இரண்டாயிரம் மூவாயிரம் கிலோமீட்டர் நடந்துதான் வரணும்.அவ்வளவு தூரம் நடந்து வர்றவங்க ஊருக்குத் திரும்பப் போற திட்டம் வைச்சுக்க மாட்டாங்க. அதனால அப்படி சொல்லியிருக்கலாம். இப்ப அப்படி இல்லை. காலையில புறப்பட்டா சாயங்காலம் காசி வந்துடலாம். அதனாலே எல்லாரும் திடமா இருக்கறப்பவே காசியை பயன்படுத்திக்கணும்” என்றார்.

ஒளிப்பதிவுக் கருவியின் பதிவெல்லைக்குள் கங்கைக் கரையில் சாவதானமாகப் பல்தேய்த்துக்கொண்டிருந்த ஒருவரை படப்பிடிப்புக் குழுவினர் சற்றே தள்ளிச் செல்லுமாறு வேண்டுகோள் விடுத்தபோது சத்குரு தடுத்தார்.”அவரை விட்டுடுங்க!காசி எப்படி இருக்குமோ அப்படியே எடுங்க!அவர் காசியின் பிரதிநிதியா தெரியறார். என்ன …. கொஞ்சம் தாமதமா எழுந்துட்டார் போல!! இப்பதான் பல்தேய்க்கிறார் என்று சத்குரு சொன்னார். அந்தக் “கொஞ்சம் தாமதமான” நேரம் மாலை நான்கு மணி.

சிவனின் வெவ்வேறு ரூபங்கள், காசியில் மரணமடைய மக்கள் விரும்புவதன் தாத்பர்யம்,கங்கை போன்ற நதிகளைப் புனித நதிகள் என்று சொல்வதன் காரணம்,தண்ணீரை தீர்த்தமாக்கும் ஆன்மீக ரசாயனம் என்று வெவ்வேறு அம்சங்கள் குறித்துக் கேட்கக் கேட்க் சத்குரு அந்த மகத்துவங்களை மூடியிருந்த மர்மத் திரைகளை விலக்கினார்.

ஒளிப்பதிவு முடிந்து கங்கைக்கரையைச் சுற்றி வந்த சத்குருவின் கண்களில் பட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்த சிறுவர்கள் பட்டனர். அங்கு பறந்த பட்டங்களிலேயே மோசமாகப் பறந்து கொண்டிருந்த ஒரு பட்டத்தை சத்குரு வாங்கி,”பறக்க விடுகிறேன் பேர்வழி”என்று கயிற்றைச் சுண்ட அது ஒரு குட்டிக்கரணம் அடித்து எதிரே இருந்த பள்ள்த்தில் விழுந்து முக்தியடைந்தது. சிறுவர்களின் உற்சாகக் கூச்சலில் சத்குருவும் சேர்ந்து கொண்டபோது, அவ்ரைப்பற்றி நான் பல நாட்களுக்கு முன்னர் எழுதிய கவிதை நினைவுக்கு வந்தது.

“கட்டில்லாத வானத்தில்நான் பட்டமாகிறேன்
நூலறுந்துன் காலடியில் வந்து வீழ்கிறேன்
வெட்டவெளி எங்கும்போகும் பறவையாகிறேன் -உன்
வாசமலர்ப் பாதமென்னும் கூடு சேர்கிறேன்

என்திசையில் நான்பறந்தால் எதுவும் நேரலாம்
எத்தனையோ வலைகளிலே விழுந்து வாடலாம்
உன்னுடைய சந்நிதிதான் எனக்கு நிம்மதி
உன்னருகே நானிருந்து பாட அனுமதி

மரபின் மைந்தனின் 50வது நூல்கள் வெளியீட்டு விழா

மரபின் மைந்தன் முத்தையாவின் 

50ஆவது படைப்பு

திருக்கடவூர் 

&

மரபின் மைந்தனின்  “எழுத்து கருவூலம்

(50 நூல்களின் முத்திரை பகுதிகள் )

வெளியீட்டு விழா

அழைப்பிதழ் இத்துடன்….. அனைவரும் வருக ……
தங்களை அன்புடன் அழைக்கும் விழா குழுவினர்

கண்ணதாசன் விருதுகள்

கோவை கண்ணதாசன் கழகம் வழங்கும் 2012 ஆம் ஆண்டுக்கான கண்ணதாசன் விருதுகள் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. கவிஞர் கலாப்ரியா, திரு, ஆர்.பி.சங்கரன் ஆகியோர் விருதுகள் பெறுகின்றனர். ரூ.50,000 ரொக்கப்பரிசும் பட்டயமும் கொண்ட இந்த விருது  கவியரசு கண்ணதாசன் நினைவாக திரு.கிருஷ்ணகுமார் என்பவரால் நிறுவப்பட்டு கோவை கண்ணதாசன் கழகம் மூலம் வழங்கப்பட்டு வருகிறது.
விருது வழங்கும் விழா கவியரசு கண்ணதாசன் பிறந்தநாளாகிய 24.06.2012 ஞாயிறு காலை 10.00 மணிக்கு கோவை கிக்கானி மேல்நிலப்ப்பள்ளி சரோஜினி நடராஜ் கலையரங்கில் நடைபெறுகிறது. திரு. இல.கணேசன் சிறப்பு விருந்தினராகக் கலந்து கொண்டு இந்த விருதுகளை வழங்குகிறார்

இதற்கு முன்னால் இந்த விருதுகள், எழுத்தாளர்கள் திரு.நாஞ்சில்நாடன், திரு.வண்ணதாசன், திரு.எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்,  இசைக்கலைஞர்கள் திருமதி டி.ஆர்.எம்.சாவித்திரி, திரு.சீர்காழி சிவசிதம்பரம்,கவியரசு கண்ணதாசனின் உதவியாளர் திரு.இராம. முத்தையா ஆகியோருக்கு வழங்கப்பட்டன.

வாசனைத் திரவியமே

உன்சுவாசம் என்மூச்சில் இடம்மாறுமே
உன் நேசம் என்வாழ்வின் நிறமாகுமே
உன் பாஷை நான்கேட்கும் இசையாகுமே
உன்வாசம் என்மீது உறவாடுமே
வாசனைத் திரவியமே…வா
வாலிப அதிசயமே…வா
நான்போகும் வழியெங்கும் நிழலாகிறாய்
நான்காணும் கனவெங்கும்  நீயாகிறாய்
நான்மூடும் போர்வைக்குள் துணையா கிறாய்
நான்பாடும் கவிதைக்குள் பொருளா கிறாய்
மன்மத மதுரசமே….வா
மஞ்சத்தின் ரகசியமே…வா
மீட்டாத பொன்வீணை நான்மீட்டவா
சூட்டோடு சூடாக சுதிகூட்டவா
தீட்டாத வண்ணங்கள் நான்தீட்டவா
காட்டாத சொர்க்கங்கள் நான்காட்டவா
சித்திரை முழுநிலவே…வா
முத்தத்தின் முழுசுகமே…வா
கையோடு நானள்ளும் நேரங்களே
மெய்யோடு புயல்வீசும் வேகங்களே
கொய்யாத மலர்கொய்யும் மோகங்களே
பெய்யாத மழைபெய்யும் மேகங்களே
மதுபொங்கும் மலர்ச்சரமே….வா
புதையலில் புதுரகமே…வா

நிலா வாசனை

வண்ண நிலவுக்கு வாசனை உண்டுன்னு
பாடிடத் தோணுதே சின்னப்பொண்ணு -அது
மின்னும் அழகினைப் பாக்குறப்போ நெஞ்சில்
மின்னல் கிளம்புதே செல்லக்கண்ணு

புத்தக அறிவைத் தொட்டுப்புட்டா -அது
கண்ணில் தெரிகிற கோளு
நித்தமும் வந்து போவதனால்-அது
நம்ம வீட்டிலொரு ஆளு

கண்ணன்திருடிய பாற்குடமா-கடல்
தந்த அமுதத்தின் பாத்திரமா
சின்னக் கொழந்தைக்கு வேடிக்க காட்டணும்
மேல வரச்சொல்லு சீக்கிரமா-அத
மேல வரச்சொல்லு சீக்கிரமா

*சரணம்-1*
ஆயிரம் ஆயிரம் காலங்களா-அது
ஆகாயத்தில் நடக்குதம்மா
தேஞ்சு வளரும் கணக்கிலதான் -அட
சாஸ்திரம் எல்லாம் கிடைச்சுதம்மா

கல்லும் மண்ணும் உள்ளதுதான்-நிலா
சொல்லும் சொல்லுக்குள் நின்னிடுமா?
பிள்ளைகள் உத்து பாத்ததிலே-அதில்
பாட்டி இருப்பது தெரிஞ்சதம்மா
சரணம்-2

தேய்ஞ்சு வளருது வெள்ளிநிலா – என்னும்
சேதிகள் எல்லாம் கற்பனதான்
தேய்பிறை யின்னு ஏதுமில்ல -தினம்
தங்க நெலாவுக்குப் பௌர்ணமிதான்

வாழ்க்கை கூட அப்படித்தான் -நாம
வாடி வருந்தத் தேவையில்ல
உள்ளே நிலவப் போலெழுந்த -நம்ம
உசுரு தேஞ்சிடப் போறதில்ல

சித்த பீடம்

பொன்னைத் தேடிப் பொருந்தும் ஒளிபோல்
உன்னைத் தேடி உன்குரு வருவார்
தன்னைத் தேடித் தனக்குள் சென்றபின்
இன்னும் தேட எதுவும் இல்லையே
 
நீண்ட கிளைகளின் நிழலுக் கடியில்
மூண்ட கனல்போல் முனிவர்கள் பிள்ளை
தூண்டா விளக்காய்த் தண்ணொளி பரப்ப
வேண்டா இருளும் விலகி ஓடுமே
 
ஓசையின் மௌனம் ஓங்கும் இடத்தினில்
காசியின் மௌனம் காணும் தலத்தினில்
பேசும் மௌனம் பொருள்கடந் தேகிட
ஈசனின் மௌனம் எளிதில்கை கூடுமே
 
காற்றின் மந்திரம் ககனம் உலுக்க
ஈற்றின் எல்லையில் இதயம் லயிக்க
ஊற்றெழும் கங்கை உரசும் கரையென
வீற்றிருந்தனளே வாலையும் எதிரே
 
குண்டலினிப் பெண் குடிகொள் கோயில்
மண்டலம் வந்தோர் மந்திரம் பெற்றோர்
பண்டொரு தொடர்பில் பக்தியில் வருவோர்
கண்டறி யாதன கண்டிருப்பாரே
 
கன்னல் துவர்க்கக் கனிவுறு மந்திரம்
மின்னல் தெறிக்க  மழைபோல் சொல்பவள்
தென்றல் திகைக்க திசைகளை அளப்பாள்
இன்னல் தவிர்க்க எண்ணுவோர் சூழ்வரே
 
புண்டரீகனுக்கும் புலப்படாச் செம்மையை
அண்டம் தின்றவன் அறிந்திடா உண்மையை
கண்டு தெளிந்த கயிலைமா முனிவரும்
வண்டென சூழ்ந்து வாழிடம் இதுவே
 
ஆசனம் இதுவென அரூபமாய்ச் சிலபேர்
சாசனம் பயின்றிட சொரூபமாய் சிலபேர்
பூசனை செய்திடும் புண்ணியர் சிலபேர்
ஆசையில் வந்தே ஆசைகள் விடுவரே
 
கண்டுங் காணாக் காரிகை ஒருத்தி
விண்டுணராத வாக்கியம் சொல்பவள்
தண்டுகொண்டிருந்த தன்மலை விட்டு
உண்டுறங்குபவள் போல் உலகு வந்தனளே
 
ஒருகுடம் மதுவே உலகரை ஈர்க்கும்
வெறுங்குடம் அசைந்தும் வேடிக்கை காட்டும்
பெருங்குடம் உடைக்கும் பூதல வாழ்வினில்
நிறைகுடம் ஒன்று நிர்மலை வடிவிலே
 
காவலர் படைபோல் கானுறு மந்திரம்
ஏவலர் படைபோல் எட்டுத் திசைகளும்
பூவென மலர்ந்த புண்ணிய்ள் தலத்தினில்
ஆவல் பொங்கிட அரணாய் நிற்குமே

பாரம்பரியத் திருமடங்களும் நவீன குருமார்களும்

இந்து சமயத்தின் இணையிலா அம்சங்களில் குறிப்பிடத்தக்கவை குருபீடங்கள்.முப்பதாண்டுகளுக்கு முன்புவரை பெரும்பாலான இந்துக்கள் தங்களை ஒரு குருபீடத்துடன் இணைந்திருந்தனர். குலமரபு வழியாகவோ தீட்சை பெற்ற முறையிலோஅத்தகைய தொடர்புகள் அமைந்திருந்தன. அந்தணர்கள்

சிருங்கேரி பீடத்துடனோ காமகோடி பீடத்துடனோ வழிவழியாக ஆட்பட்டிருந்தனர். சைவர்களுக்கு தருமையாதீனம்,திருவாவடுதுறை ஆதீனம், திருப்பனந்தாள் ஆதீனம்,மதுரை ஆதீனம் போன்ற தொன்மையான மடாலயங்கள் குருபீடங்கள். குருபரம்பரைக்குக் கூடுதல் முக்கியத்துவம்
தரும் வைணவர்களுக்கும் தொன்மையும் பெருமையும் மிக்க ஜீயர்களின் பீடங்கள் உள்ளன.

மேற்கூறிய அமைப்புகள் இன்றளவும் போதிய ஆளுமையுடனும் திகழ்கின்றன எனிலும், நவீன குருமார்களின் வருகை இந்தத் தலைமுறையின் ஆன்மீகத் தேடலைப் புதுப்பித்ததோடு உயிர்ப்பு மிக்க நிறுவனங்களாக செயல்படத் தொடங்கின. தனிமனிதனின் ஆன்மீகத் தேடலுக்கு திசைகாட்டியாய்

விளங்குவதோடு,கல்வி,சுற்றுச்சூழல் போன்ற மேம்பாட்டு அம்சங்களிலும் முழுவீச்சில் இயங்கத் தொடங்கின.

பாரம்பரியத் திருமடங்கள் சாத்திரங்களின் பின்புலம் கொண்டவை. சமய தீட்சைகள் பூசனை விதிகள் நியமங்கள் ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் தருபவை. அவற்றின் பாரம்பரியப் பின்புலத்தாலும் நெறிமுறைகளாலும் சமூகத்தின் பல்வேறு தரப்பினரின் மதிப்பிற்கும் வழிபாட்டுக்கும் உரியவை.

பாரம்பரியமான பீடங்களுக்கும் நவீன குருபீடங்களுக்கும் இடையே சில நுட்பமான வேறுபாடுகள் உள்ளன.

பிராணாயாமம்,யோகம் போன்ற தொன்மையான ஆன்மீகக் கருவிகளைத் தங்கள் புரிதலாலும் உள்ளுணர்வாலும் நவீன மனிதனின் உணர்வெல்லைக்குள் கொண்டு சேர்த்ததில் நவீன குருமார்கள் பெரும் வெற்றி பெற்றனர். ஒரு தனிமனிதன் தன்னுடைய உடலை வளைத்து உடம்பினுக்குள்ளே உறுபொருள் காணமுடிகிறது. தன்னுடைய சுவாசத்தை கவனிப்பதன் மூலம் விழிபுணர்வின் பெருங்கடலில் மூழ்கி முத்தெடுக்க முடிகிறது. இதுபோன்ற நேரடி அனுபவங்களாலும் அவற்றால் விளையும் உடல்நலம் மனநலம் போன்ற பயன்களாலும் நவீன குருமார்கள் தங்கள் தியான அன்பர்களின்

மனபீடங்களில் ஏறிக் கொண்டார்கள்.

இவர்கள் ஆன்மீகத்தின் உட்கூறாகிய அறிவியலை வெளிப்படுத்தியவர்கள் எனிலும் இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் பாரம்பரியத் திருமடங்கள்மீது போதிய மரியாதை கொன்டவர்கள். தங்கள் எல்லைகளைத் தாண்டாமல், பாரம்பரியத் திருமடங்களை சீண்டாமல் இயங்கி வருபவர்கள்.

ஒரு தத்துவத்தைப் பின்புலமாகக் கொண்ட பாரம்பரியத் திருமடங்களுக்கும் தத்துவத்தின் வடிவமாக

குருமார்களை முன்னிறுத்தும் நவீன குருபீடங்களுக்கும் இடையில் உள்ள இடைவெளியே இந்த இரண்டு அம்சங்களின் தனித்தன்மைகளையும் உணர்த்துகிறது.

ஆனால் சமீபத்தில் பாரம்பரியச் சிறப்புமிக்க மதுரை ஆதீனத்தின் 293ஆவது சந்நிதானமாக நித்யானந்தரை நியமித்திருக்கிறார் 292ஆவது மதுரை ஆதீனம்.ஒரே நேரத்தில் ஒரு திருமடத்தில் இரண்டு மகாசந்நிதானங்களா என்பது போன்ற எத்தனையோ கேள்விகளை இந்த நியமனம் எழுப்பியிருக்கும் வேளையில் ,பாரம்பரியத் திருமடத்தில் ஒரு நவீன பீடத்தைச் சேர்ந்தவர் அமர்த்தப்படும்போது வெளிப்படையாக உணரப்படும் முரண்களை மட்டுமே சிந்தித்தால் கூடப் போதுமானது.

பட்டத்துக்குரியவராக அறிவிக்கப்பட்ட நிலையிலும் பட்டம் கட்டிக் கொண்ட நிலையிலும் நித்யானந்தா நெற்றியில் திருநீறு இல்லை. திருநீற்றுத் திருப்ப்திகம் பாடிய திருஞானசம்பந்தரின் திருமடத்திற்கு
பீடாதிபதியாகப் பட்டம் சூடிக் கொள்ளும் போது தன் வட்டப் பொட்டோடும் வாட்டமிலாச்சிரிப்போடும் மட்டுமே தோன்றுகிறார் நித்யானந்தா.

அவருக்குப் பட்டம் சூட்டிய மதுரை ஆதீனம் அவர் தலையில்
சூட்டிய மகுடத்தின் மேல் சிறிது திருநீற்றைத் தூவி நெற்றியில் கட்டைவிரலால் “இழுவி”விட்ட  திருநீற்றின் கீற்று மட்டுமே காணப்பட்டது. சைவசமய சின்னங்களில் தலையாயதான திருநீற்றுக்கு இடமில்லை.

சைவசமய தீட்சை பெற்று தம்பிரான்களில் ஒருவராகத் தாழ்வெனும் தன்மை சொல்லி நின்று இறைவணக்கம்,நெறிவணக்கம்,குருவணக்கம் ஆகிய தன்மைகள் ஒருங்கே அமையப்பெற்ற பயிற்சிகள் பெறாத நிலையில் ஒருவரை அமர்த்தியதில் வருகிற மரபுப் பிறழ்வின் அடையாளம் இது.

சம்பவத்தன்று மடாலயத்தில் நுழைந்த இந்து இயக்கத்தினர் திருமடத்திலுள்ள திருஞானசம்பந்தர் திருவுருவருகே அமர்ந்து தேவாரம் பாட, உள்ளே பெருமளவில் குழுமியிருந்த நித்யானந்த பக்தர்கள்
பதிலுக்கு நித்யானந்த முழக்கம் எழுப்பியிருக்கிறார்கள். தேவாரம் பாடுவது தங்கள் குருவிற்கு எதிரானது என்று நினைக்கும் அளவு சைவநெறியின் அடிப்படை அறியாதவர்களின் ஆளுகைக்கீழ் பாரம்பரியமிக்க சைவத்திருமடம் சென்றுவிட்டதா? அவர்களும் தேவாரம் பாடுவதில் இணைந்து

கொண்டிருந்தால் அவர்கள் மீது சைவ அன்பர்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருக்க முடியும். அடுத்த வாரிசை நியமிப்பது ஆதீனங்களின் தனியுரிமை என்பது மரபார்ந்த ஒன்றே தவிர எழுதப்பட்ட விதியல்ல. முதல் கோணல் முற்றும் கோணல் என்பதற்கான ஆரம்ப அடையாளங்கள் அரும்பிநிற்கும் இதுபோன்ற பொருந்தா நியமனங்களை ஆதீனகர்த்தரின் ஏகபோக உரிமையென்று விட்டுவைத்து வேடிக்கை பார்ப்பது பொருந்தாது.எல்லாத் தளங்களிலும் ஜனநாயகப் பண்புகள் ஊடுருவியிருக்கும்

வேளையில், பல்லாயிரம் ஆண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட ஒரு பீடத்தின் பெருமைகள் அதன் தலைமை நிலையில் இருக்கும் தனிமனிதர்களின் தவறான முடிவுகளால் தள்ளாடுவதை அரசு அனுமதிக்கலாகாது.

சைவத் திருமடங்களுக்கும் வைணவத் திருமடங்களுக்கும் தனித்தனியாக அறவாரியங்களை மாநில அரசு அமைக்க வேண்டும். அருளாளர்களும், சமய சாத்திரத்தில் தேர்ச்சி பெற்ற வல்லுனர்களும் அத்தகைய அறவாரியங்களில் இடம்பெற வேண்டும். பொருந்தாத நியமனங்கள் நிகழ்கையில் தலையிட்டு அவற்றை ரத்து செய்யும் அதிகாரமும் அத்தகைய வாரியங்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும்.

தன் நியமனத்திற்கு கண்டனக் குரல் எழுப்பியிருக்கும் பாரம்பரியப் பெருமை மிக்க ஆதீனங்களின் தலைவர்களை “கருடா சௌக்கியமா” என்று கேட்கிறார் நித்யானந்தா.யாரும் இருக்கும் இடத்தில் இருந்து கொண்டால் எல்லாம்சௌக்கியமே”

சிதம்பரம்….நிரந்தரம்…

வானம் முழுவதும் தங்கம் வேய்ந்த
வைகறை நேரம் ஒன்றினிலே
தேனின் ஒருதுளி தேடி நடந்தேன்
தில்லை நகரின் வீதியிலே
கானம் பிறந்திட அசையும் திருவடி
காணக் காண இன்பமடா
ஞானம் பெருகும் ஆனந்த தாண்டவன்
நம்பிய பேருக்கு சொந்தமடா

மூவரும் தேடி மலரடி சூடி
திருமுறை பாடிக் கனிந்தஇடம்
யாவரும் காண மணிவாசகத்தை
இறைவன் ஒருபடி எடுத்த இடம்
தேவரும் வணங்கும் பதஞ்சலியோடு
திருமூலருமே அடைந்த இடம்
தாவர சங்கமம் யாவினுக்கும் இந்தத்
தில்லைதானே தலைமையகம்

காலம் என்கிற மூலம் பிறந்தது
கனக சபேசனின் கோயிலிலே
நீல நிறத்தெழில் நாயகியாள் சிவ
காமியின் இன்பக் காதலிலே
தூலம் எடுத்ததன் சூட்சுமம் புரிவது
தாண்டவ சபையின் எல்லையிலே
கோலங்கள் காட்டும் குஞ்சித பாதம்
கொள்ளை கொள்வது தில்லையிலே

அம்பலம் நடுவே அசைகிற அசைவே
அண்டம் அசைவதன் ரகசியமாம்
நம்பலம் அவனென நம்பிய புத்தியில்
வானம் திறப்பதே ரகசியமாம்
பம்பை உடுக்கை சங்குகள் முழங்கப்
பள்ளி நீங்குதல் பேரழகாம்
செம்பொன் கூரையில் செங்கதிர் உதிக்கும்
சிதம்பரம் ஒன்றே நிரந்தரமாம்