வடு

 

 

இழந்த உறவின் ஏக்கத் தழும்புகள்
இதயத்துக்குள் இல்லாமலில்லை.
எதிர்பாராத நொடிகளில் திடீரென
எழுகிற வலியை எழுதுவதெப்படி?
வருடிக் கொடுக்கிற விசிறிக் காற்று
வந்து கொண்டே இருக்கிற போதும்
வீசிப்போன தென்றலின் நினைவு
வரும்போதெல்லாம் வருத்தத்தின் புழுக்கம்.
நேற்றைய உறவின் ஞாபகச் சுவட்டை
அலைகள் எதுவும் அழிக்கவேயில்லை.
கடற்கரைப் பரப்பாய் விரிந்த மனசில்
கடந்த காலத்தின் கிளிஞ்சல் குவியல்கள்.
காலியாகக் கிடப்பது தெரிந்தும்
கைகளில் எடுத்துத் திறக்கும்போது
முகத்தில் அறையப்போகும் வெறுமையைத்
தாங்கிக் கொள்ளத் தயாராகின்றேன்.
ஆறுதல் அடைய வேண்டியுள்ளது…
கிளிஞ்சல்களேனும் கிடப்பதைக் கண்டு.

 

 

புத்த பூர்ணிமா – 2

 

சத்சங்கத்தின் சரண தியானத்துடன்
புத்த பூர்ணிமா பொழுதின் துவக்கம்.
மூடிய இமைகள் மெதுவாய்த் திறந்ததும்
வானக் கவிதையாய் வண்ண வெண்ணிலவு
கிழக்கிலிருந்து கிளர்கிற ஞானமாய்
தகதகக்கின்ற தங்க அற்புதம்;
பூஜ்ய வடிவம், பூரண சூன்யம்.
நிகழும் அசைவே வெளித்தெரியாமல்
நடுவான் நோக்கி நகரும் நளினம்.
உள்ளளி போல உயர எழும்பும்
வெண்ணிலவோடு விழிகளின் பயணம்.

ஆன்மாவுக்கு சிறகு முளைத்து
ஆகாயத்தில் பறப்பதுபோல…
நீலவானத்தில் மிதந்து மிதந்து
பால்நிலவோடு கலப்பது போல…
காலவெளியைக் கடந்து கடந்து
மூலக்கனலில் லயிப்பது போல…
ஏகாந்தத்துடன் இழைந்து இழைந்து
தானெனும் ஒன்றை ஜெயிப்பது போல…
அமைதியின் மடியில் அமுதத்தின் சாரம்.
மௌனப் புரட்சியின் மகத்துவ ஞானம்.
புத்தனாய் மலரும் பாதையில் நடந்த
சித்தார்த்தனைப் போல் சிறிது நேரம்.

 

மறுபக்கம்

 

ஆகாயத்தின் அடுத்த பக்கம்
என்ன நிறமாய் இருக்கக் கூடும்?
வானம் பார்க்க வாய்க்கும் போதெலாம்
பௌர்ணமிக் கடலாய்ப் பொங்குமிக் கேள்வி.
சூரிய முதுகு சுட்டுச் சுட்டுக்
காய்ந்த பழம்போல் கறுத்துக் கிடக்குமா?
வெள்ளை நிலவு பட்டுப்பட்டுப்
வெள்ளித் தகடாய்ப் பளபளத்திருக்குமா?
ஏவு கணைகள் ஏதும் வராததால்
தூய வெண்மையில் துலங்கியிருக்குமா?
மேகச் சிராய்ப்புகள் மேலே படாததால்
பூவின் தளிர்போல் புதிதாயிருக்குமா?
வானவில் இங்கே வந்திராமையால்
பாலைவனம் போல் வெறுமையாயிருக்குமா?
எண்ணிலாக் கேள்விகள் என்னுள் கொதிக்கையில்
பறவை ஒன்று பதில் சொல்லிப் போனது.
அனைத்து மனிதரும் அந்தரங்கத்தில்
உறைய விட்டிருக்கும் உண்மையின் நிறமாய்
பதறச் செய்யும் பயங்கர நிறம்தான்
ஆகாயத்தின் அடுத்த பக்கத்திலும்…

 

(இதற்கு முன்னால் இறைவனாயிருந்தேன்! – நூலிலிருந்து)

 

புத்த பூர்ணிமா -1

 

வெற்று வானத்தில் வண்ணம் குழைக்கும்
நெற்றித் திலகமாய் நிலவின் சித்திரம்.
பௌர்ணமிப் பொழுதில் பார்வையைக் குவித்து
நிலவுடன் மனிதன் நின்றிடலாகுமா?
வெண்ணிலா என்பது விண்ணையும் சேர்த்துதான்.
கண்கள் சிமிட்டும் நட்சத்திரங்களைக்
கணக்கில் கொள்ளாத கவிதையை என் செய?
மரங்களில் பூசிய மர்மக் கறுப்பை
விலக்குவதில்தான் நிலவின் ஜாலம்.
நீல வானத்தில் பாலைச் சிந்திய
கிண்ணம் போலக் கவிழ்ந்துள்ள கோலம்.
கடலலைகளின் கைகளைப் பற்றி
கும்மியடிக்கிற கொள்ளை நிலவோ
கனத்த மோனத்தில் கனல்கின்ற மலைகள்மேல்
கனகாபிஷேகமாய்க் கிரணங்கள் பொழியும்.
இரவல் வெளிச்சமாயிருந்தாலென்ன?
இரவில் சுயத்தை இழப்பதே நல்லது.
பௌர்ணமி நிலவின் பெருமையை மனிதன்
அமாவாசையில் அறிந்துகொள்கிறான்.
இரவெனப்படுவது இருள்தான் என்கிற
மரபை உடைக்கின்ற மகத்துவப் பொழுதில்
மலைகள், வானம், மரங்கள், நதிகள்
எல்லாம் ஒளிரும் எழில்தான் பௌர்ணமி.
சுற்றிலும் உள்ளதை சுடர்விடச் செய்வது
மொட்டு நிலவின் மிகப்பெரும் சிறப்பு.
பக்கத்து மனிதனைப் பரவசம் செய்தால்
நிலவுபோல் நீயும் நிரந்தரமாவாய்!

(இதுவும், இதற்கடுத்த கவிதையும் 30-04-1999 அன்று ஈஷா யோக மையத்தில் நடைபெற்ற “புத்த பூர்ணிமா” நிலா தியானத்தின் அதிர்வுகள்… பதிவுகள்…)

 

(இதற்கு முன்னால் இறைவனாயிருந்தேன்! – நூலிலிருந்து)

 

வழிகள் மறந்த வீதிகள்

 

 

ஜல்லிக் கலவையின் சட்டியைக் கவிழ்த்த
மல்லிகாதான் அதை முதலில் பார்த்தது.
“ரோடு ரோலர்” ஏறி நகர்ந்ததும்
பாதை தானாய்ப் போகத் தொடங்கிற்று.
வீதி மெதுவாய்ப் புரண்டு புரண்டு
வேறுதிசையில் விரையலாயிற்று.
மேஸ்திரி நாக்கு மேலண்ணத்தோடு.
சாஸ்திரி வீதி மட்டுமில் லாமல்
அத்தனை தெருக்களும் அசைந்து நடந்தன.
தத்தம் போகில் சிதறிக் கலைந்தன.
பஞ்சாயத்து போர்டுக்குக் கிளம்பினோர்
பைத்தியக்கார மருத்துவமனைக்குள்.
கொடியுடன் கிளம்பிய பேரணி ஒன்று
சுடுகாட்டுக்குள் சென்று சேர்ந்தது.
சூழ்ச்சியா? மாயமா? சூழலை ஆய்ந்திட
ஆட்சித் தலைவரின் அவசர அழைப்பால்
மேலதிகாரிகள் கிளம்பிய கார்களோ
நேராய்ப் போனது குப்பைக் கிடங்கிற்கு.
பகுத்தறிவில் கரை கண்டதோர் அறிஞர்
பகவதி கோவில் பிரகாரத்தி லிருந்தார்.
கொலைகாரன் குப்பமும், காந்தி வீதியும்
தலைகா லின்றித் தழுவிக் கிடந்தன.
பெரியார் வீதியில் பயணம் தொடங்கினால்
சந்நிதித் தெருவில் சென்று புகுந்தது.
வழியினைக் காட்டும் வீதிகள் இப்படி
குழம்பிடக் கண்டு குமுறினர் மக்கள்.
அரையடி வீதிக்கும் காலடிவீதிக்கும்
“பிரதான சாலை” பெயருக்குச் சண்டைகள்;
நான்தான் தெரு வென்றும் நீவெறும் சந்தென்றும்
மோதல்கள் வலுத்தன; வலியவை ஜெயித்தன;
முற்றும் வெறுத்த மனிதர்கள், வீடுபோய்
சற்றே தலையைச் சாய்த்திட நினைத்தனர்.
எந்த வீதியில், எப்படி நடந்தால்
சொந்த வீடுபோய்ச் சேரலாமென்பது
புரியாக் குழப்பமாய்ப் புதிராயிருந்தது.
பாதைகளை நம்பிப் பயணம் தொடங்கினோர்
நாதியில்லாமல் நடுத்தெரு நின்றனர்.
வீதிகள் நடுவில் விளங்கிய சிலைகள் முன்
நீதிகேட்டு நெடும்போர் புரிந்தனர்.
மக்கள் வெள்ளத்தில் நடுநின்ற சிலைகளோ
துக்கம் பொங்கத் தலை கவிழ்ந்திருந்தன.

 

(இதற்கு முன்னால் இறைவனாயிருந்தேன்! – நூலிலிருந்து)

 

கோடு படுத்தும்பாடு

 

ஒரு
நேர்க்கோடு வரையத்தான்
நீண்ட காலமாய் முயல்கிறேன்.
வேண்டாத இடங்களில்
அது வளைந்து கொள்கிறது.

நான் சேமித்து வைத்திருக்கும்
பதில்களின் பின்னால்
நின்று கொண்டு
அவற்றைக்
கேள்விகளாக்கி விடுகிறது.

சாதாரண சம்பவங்களில்கூட
ஆச்சரியக் குறியாய்
விழுந்து
அசிங்கம் செய்கிறது.

சத்தியங்களை
அடிக்கோடிடும் போதெல்லாம்
அடித்தல் கோடாக மாறி
அதிர வைக்கிறது.

சூனியமே
சுகமென்றிருக்கையில்
வெற்றிடங்களைக் கோடிட்டு
நிரப்பச் சொல்லி நீட்டுகிறது.

ஒரு கோட்டில்
சிந்திக்க விடாமல்
உபத்திரவம் செய்கிறது.

கவிதையின் பயணம்
தன்போக்கில் நிகழ
அனுமதியாமல்
குறுக்குக் கோடாய்க் கிடக்கிறது.

நிமிர்த்தவே முடியாதென்று
அயர்ந்து விழும்போது மட்டும்
நேராகி
விழித்துப் பார்த்ததும்
வளைந்து கொள்கிறது.

லட்சுமணக் கோடாய்,
கைரேகைக் கோடாய்,
வெவ்வேறு முகம் காட்டி
நிலை குலையச் செய்கிறது.

கோடு உருவாவது
புள்ளிகளாலா
அல்லது புதிர்களாலா
என்பதுதான்…

இப்போது புதிராக
இருக்கிறது.

(இதற்கு முன்னால் இறைவனாயிருந்தேன்! – நூலிலிருந்து)

 

ஏன் அப்படி?

 

எந்த வீட்டுக் குழந்தையென்றாலும்
கன்னம் தடவிக் கொஞ்சியிருப்பேன்
பளிங்குக் கண்கள் பளிச்சிட வேண்டிக்
குரங்குச் சேட்டைகள் காட்டியிருப்பேன்.
அன்று மாலையும் அப்படியேதான்!
புடவைக் கடையில் பொம்மையைப் பார்த்து
விழிகள் மலர்த்திய வெள்ளரிப்பிஞ்சை
பேனா கொடுத்துப் பழக்கம் செய்ய
நேரம் அதிகம் ஆகவில்லை.
மிக மிக சீக்கிரம் நண்பர்களானோம்.
சொற்கள் தொடாத செப்புவாய் திறந்து
“கக்கக்கா”வெனக் கவிதைத் தெறிப்புகள்
குதலையின் சுகத்தில் காணாமல்போய்
மொழியைத் தொலைத்து மண்டியிட்டிருந்தேன்.
என்னையும் பொம்மையாய் எண்ணிய குழந்தை
தன்னிரு கைகளால் தொடவந்தபோது
புயலாய் வந்த நீ, பிள்ளை அப்படி
அள்ளிப்போனது அநாக ரீகம்தான்.
இன்னும் சிறிது நேரம் எங்களின்
அண்மை தொடர நீ அனுமதித்திருக்கலாம்.
மழலையும் வராத மலரிடம் போய்… நம்
பழைய காதலைப் பேசவா போகிறேன்?

(இதற்கு முன்னால் இறைவனாயிருந்தேன்! – நூலிலிருந்து)

 

 

துளித்துளியாய்…

 

தென்றலில்லாத
இன்றைய புழுக்கத்தை
மௌனமாய் ஏற்பதன்றி
வேறென்ன செய்யுமாம் வெள்ளைப் பூக்கள்.

சூரியனுக்குத்தான் தெரியும்…
நிலாக்கால வெளிச்சத்தையும்
நட்சத்திரக் கண் சிமிட்டலையும்
பார்க்கக் கிடைக்காத வருத்தம்.

இன்னும் கொஞ்சநேரம்
பாடிக் கொண்டிருக்குமாறு
சொல்லியனுப்ப முடியுமா?
அந்த அக்காக் குருவியிடம்!

மிகுந்த பக்குவம்
வேண்டியிருக்கிறது.
சோகத்தை எதிர்கொள்வதற்கல்ல
ஆறுதல் சொல்வதற்கு.

பூக்களின் ராஜ்ஜியத்தில்
எப்படி முளைக்கலாம்?
பார்த்தீனியங்கள்!

பந்தயக் குதிரைக்குத்
தீவனம் சுமந்து,
வண்டியிழுக்கும்
நொண்டிக் குதிரை.
(இதற்கு முன்னால் இறைவனாயிருந்தேன்! – நூலிலிருந்து)

 

பத்மாசுரர்கள்

 

தவத்தின் உச்சியில் தோன்றிய கடவுளின்
முதுகுக்குப் பின்னால் ஒளிந்தான் தவசி.
சும்மா இருந்த கடவுளை இப்படி
வம்புக்கிழுத்தா வேடிக்கை பார்ப்பது?
கொணர்ந்த வரங்களை என்ன செய்வான் பாவம்!
திண்ணையில் வைக்க அனுமதிக்கலாம்தான்.
கல்லாய் இறுகிக் கிடக்கிற திண்ணை
பெண்ணாய் எழுந்தால் பொறுப்பேற்பவர் யார்?
வரந்தர வந்த கடவுளுக்கெதற்கு
அபலைப் பெண்ணின் சாபங்களெல்லாம்?
விழிக்கும் கடவுளின் முதுகுப் பின்னே
சிரிப்பை அடக்கத் தவிக்கிறான் தவசி.
‘அக்மார்க்’ முத்திரை அற்ற வரங்களை
இக்காலங்களில் யார்தான் வாங்குவார்?
ஆயுள் விருத்தி லேகியம் என்று
நாட்டு மருந்துக் கடைகளில் வைக்கலாம்.
வாங்கிப் பார்த்த வைத்தியரய்யா
காலாவதியாய் ஆகிற தேதி
குறிப்பிடப்படாததால் திருப்பிக் கொடுத்தார்.
கடவுள்பால் மிகவும் கருணை கொண்டு
புதுவருடத்துக் காலண்டர் பத்தை
கைக்கொன்றாகக் கொத்தனுப்பினார்.
(காட்சி தருகிற கடவுள் ஒன்றும்
காலண்டர் கடவுள்போல் அழகாயில்லை)
அரக்கப் பரக்க விழித்த கடவுள்
தெருமுனை தாண்டி நடப்பதைப் பார்த்தேன்.
நட்ட நடுநிசி கடந்ததன் பின்னால்
தேநீர் குடிக்கப் போனபோது…
அரசுத் தொட்டிலில் அத்தனை வரங்களும்
அனாதைகளாக அழுது கொண்டிருந்தன.

 

(இதற்கு முன்னால் இறைவனாயிருந்தேன்! – நூலிலிருந்து)