மரபின் மைந்தன் பதில்கள்

நேர நிர்வாகத்தை நீங்கள் யாரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டீர்கள்?
கே.பைரவன், சென்னை – 24
நேரத்திடம் இருந்துதான்.

சில விஷயங்களைத் திட்டமிடுகிறோம். ஆனால் நடைமுறைப்படுத்துகையில் சொதப்பி விடுகிறோமே… ஏன்?
ஆர்.சந்திரன், சிவகாசி
திட்டமிடும்போது நம்முடைய கோணத்தில் மட்டுமே பார்க்கிறோம். நடைமுறைப் படுத்தும்போது அடுத்தவர்கள் கோணமும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கையில் சில தடுமாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. எனவே ஆரம்பத்திலேயே ஒரு விஷயத்தை மற்றவர்களுடைய கோணத்திலிருந்தும் பார்த்து திட்டமிடத் தெரிந்தால் தவறுகள் நேராது.

அன்புள்ள ஆசிரியர்களே! – 7

கல்வித்துறைக்கு மிகவும் சவாலான சூழல் இது. தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியர் தொடங்கி, துணை வேந்தர் பொறுப்பு வரை விசித்திரமான சூழல்கள் விளைந்திருக்கின்றன.

ஏற்படும் நிகழ்ச்சிகள் எதைக் காட்டுகின்றன?

எங்கேயோ தவறு நிகழ்ந்திருக்கிறது என்பதைத்தான். ஆனால், இந்த சூழலின் பாதிப்பு, எங்கேயோ தவறு என எண்ணத் தூண்டாமல் எல்லாமே தவறு என்பதுபோன்ற பிம்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

சமூகப் பார்வையும் பொறுப்பும்மிக்க ஆசிரியச் சமூகம் தன் அத்தனை மன உறுதியையும் மலைபோல் திரட்டி நிமிர்ந்து நிற்க வேண்டிய நேரமிது.

இந்த இக்கட்டான நிலையை ஏற்படுத்தியுள்ள சம்பவங்கள் நாம் நன்கறிந்தவை.
1. ஆசிரியரை மாணவர் கத்தியால் குத்திய சம்பவம்
2. மாணவரை ஆசிரியர் கத்தியால் குத்திய சம்பவம்
3. ஏற்கனவே சிறையிலிருக்கும் முன்னாள் துணைவேந்தரின் தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டிருக்க, இன்னொரு துணைவேந்தர் கையூட்டு புகாரில் பிடிபட்ட சம்பவம்

இவற்றை நீங்கள் ஒரு சமூக மருத்துவரின் கண்கொண்டு காண வேண்டும். இந்த மூன்று சம்பவங்களுமே தோலில் தென்படும் கட்டிகள். இதன் வேர் எங்கேயோ இருக்கிறது. கட்டியை அகற்றக் கத்தி வைக்கும்போதே அதன் வேரைக் கண்டறிந்து வேரறுக்க முற்படுவதே அறிவர் தொழில்.

உதாரணமாக, தலைமை ஆசிரியர் ஒருவர் குத்துப்பட்ட சம்பவத்தை சந்றே சிந்திப்போம். கைப்பேசியில் மாணவர்கள் ஆபாசப்படமொன்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். கண்டித்த ஆசிரியருக்கு கத்திக்குத்து விழுந்திருக்கிறது.

இதில் ஒன்றை கவனிக்க வேண்டும். அந்த மாணவர் அவமானத்தால் ஒருநாள் முழுக்க யோசித்து மறுநாள் கத்திகொண்டு வந்து குத்தவில்லை. உடனடியாக உள்ளே இருந்த கத்தி வெளியே வந்திருக்கிறது.

தலைமையாசிரியர் குத்தப்பட்டார் என்பதைப் போலவே கவலையளிக்கிற விஷயம், மாணவர் தன் புத்தகங்களுடன் கத்தியையும் கொண்டு வந்திருந்தார் என்பதுதான்.

கத்திக்குத்து என்பது அகற்றப்பட வேண்டிய கட்டி. மாணவரிடம் தயார்நிலையில் கத்தி இருந்தது என்பதுதான் அந்தக்கொடிய நோயின் வேர்.

மெய்ப்பொருள் நாயனாரைக் கொல்ல நினைத்து சிவனடியார் வேடம் தரித்து வந்த முத்தநாதன், சுவடிகளுக்கு நடுவே, வாளை ஒளித்துவைத்துக்கொண்டு வந்ததுபோல், புத்தகங்கள் நடுவே கொலைக்கருவிகளைக் கொண்டு வரச் செய்யததன் மூலத்தை ஆராய வேண்டும்.

இதுவேதான், மாணவரைக் கத்தியால் குத்திய ஆசிரியருக்கும்.
1. பிறந்து வளர்ந்த சூழல், 2. பழகி வளரும் சூழல், 3. பார்க்கின்ற ஊடகங்கள் / படங்கள்.

இவை ஏற்படுத்திய பாதிப்பு என்று பொதுவாகச் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிடுவது நல்லதல்ல.

ஏனெனில், பிறந்து வளர்ந்த சூழல் மிகவும் நாகரீகமானதாய் இருந்தாலும்கூட, குழந்தைப் பருவம் தொடங்கி, தான் கைவிடப்பட்டதாய் உணரக்கூடிய குழந்தைகள் சமூகத்தின் தீய அம்சங்களால் தத்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்.

பள்ளிக்கு வருகிற எல்லாக் குழந்தைகளின் குடும்பச் சூழ்நிலைகளையும் நாம் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டிருக்க இயலாது.

சின்ன வயதில் பெற்றோரின் அரவணைப்பின்றி, பதற்றமான குடும்பச் சூழலில் வளரக்கூடிய ஒரு மாணவனை மீட்டிருக்க வேண்டிய மகத்தான சக்தி, அவனுடைய அப்போதைய தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியருக்கு உண்டு-.

பிஞ்சுக் குழந்தைகள் மனதில் ஓர் ஆசிரியருக்கான இடம் அற்புதமானது. தங்கள் மாணவர்களின் கல்வித்திறன் போலவே மனநலன், மகிழ்ச்சி, நம்பிக்கை ஆகியவற்றை கவனிக்க வேண்டிய பொறுப்பை தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் தாமாக முன்வந்து, ஏற்றுக் கொண்டால் அந்தக் குழந்தையின் வாழ்வு மிக நிச்சயமாய் சீரமைக்கப்படும்.

இதை ஆசிரியர் செய்தாக வேண்டும் என்பதைவிட இதனை ஓர் ஆசிரியர்தான் செய்ய இயலும் என்பதுதான் உண்மை.

ஓர் ஆசிரியரின் அடிப்படைத்தகுதிகளான நிபந்தனையற்ற அன்பு, ஒரு மாணவரின் சூழலை எல்லாக் கோணங்களில் இருந்தும் பார்த்துப் புரிந்துகொள்கிற பக்குவம், இவையெல்லாமே ஓர் ஆசிரியரை மகத்தான ஆசிரியராய் மலர்த்துகிறது.

சோதனை வரும் நேரங்களில், “நமக்கெதற்கு வம்பு” என ஒதுங்குவது சாரசரிக்கும் கீழான மனோநிலை. “சரி செய்ய இது நல்ல வாய்ப்பு” என்று முனைப்புடன் களமிறங்கி, முன்னுதாரணமாக சூழலை உருவாக்கும் வல்லமைதான் சாதனையாளர்களின் மனோநிலை.

அன்புமிக்க ஆசிரியர்களே! இது கல்வித்துறைக்கான சோதனைக் காலம். அதே வேளை, களங்கத்தை அகற்ற சரியான நேரம்.

நீங்கள் ஒதுங்கிப்போகும் சாதாரணரா? சூழலை மாற்றும் சாதனையாளரா?

மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                    (தொடர்வோம்)

இந்த நாளில் அன்று

gallerylatest24

ஈபிள் கோபுரம் தொடக்கவிழா கொண்டாடப்பட்ட நாள்: மார்ச் 31, 1889
1887 தொடக்கம் முதல் 1889 வரையிலான காலப்பகுதியில் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் நூற்றாண்டு விழாக் கொண்டாட்டத்தின் ஒரு பகுதியான எக்ஸ்பொசிசன் யூனிவர்செல் என்னும் உலகக் கண்காட்சி விழாவுக்கு நுழைவாயில் வளைவாக ஈபிள் டவர் கட்டப்பட்டது.

1889-ம் வருடம் மார்ச் மாதம் இதே தேதியில் இதன் தொடக்கவிழா நடைபெற்று, மே 6-ந் தேதி திறந்துவிடப்பட்டது. 300 உருக்கு வேலையாட்கள், 5 லட்சம் ஆணிகளை பயன்படுத்தி, 18,038 உருக்கு துண்டுகளை ஒன்றோடொன்று பொருத்தி இது கட்டப்பட்டது.

அக்காலத்தில் பாதுகாப்பு தரத்தை கருத்தில் கொள்ளும்போது, இதன் கட்டுமானக் காலத்தில் உயர்த்திகளைப் பொருத்தும்போது ஒரேயரு தொழிலாளி மட்டுமே இறக்க நேர்ந்தது.

இக்கோபுரம் அதன் உச்சியிலுள்ள 20 மீட்டர் உயரமுள்ள தொலைகாட்சி ஆண்டனாவை சேர்க்காமல், 986 அடி உயரமானது. 10 ஆயிரம் டன்கள் எடை கொண்டது. இது கட்டிமுடிக்கப்பட்ட போது உலகின் அதிக உயரமான கோபுரம் இதுவேயாகும்.

இதன் பராமரிப்புக்காக ஏழு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை 50 டன் கடும் மண்ணிறப் பூச்சு மை பயன்படுத்தப்படுகிறது. வெப்பநிலை மாறும்போது உருக்கு சுருங்கி விரிவதன் காரணமாக ஈபிள் கோபுரத்தில் உயரத்தில் பல சதுர மீட்டர்கள் வேறுபாடு ஏற்படுகின்றது.

இக்கோபுரம் ஒரு முக்கியமான சுற்றுலாத்தலமாகும். ஆண்டுதோறும் 55 லட்சத்துக்கு மேற்பட்டவர்கள் இதை பார்க்க வருகிறார்கள். இக்கோபுரம் தனது 20 கோடியாவது பார்வையாளரை 2002, நவம்பர் 28-ஆம் தேதி பெற்றது. இது கட்டப்பட்ட காலத்தில் பொதுமக்களிடமிருந்து எதிர்ப்பு வந்தது. பலர் இது பார்வைக்கு அழகாக இருக்காது என்றே கருதினார்கள்.

ஆனால், இன்று இது உலகிலுள்ள மிகக் கவர்ச்சிகரமான கட்டிடக் கலைகளுள் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. 20-ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து, வானொலி ஒலிபரப்பியாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது.

1950 வரை, மின்கம்பி மூலமாகவே இணைக்கப்பட்டிருந்தது. 1909-ம் ஆண்டு நெடுந்தொலைவு அலைபரப்பிகள், கட்டிடத்தின் அடியில் பதிக்கப்பட்டது. தெற்கு தூணிலிருக்கும் இந்த அலைபரப்பியை இப்பொழுதும் காணலாம். இன்று, இரு வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சி நிலையங்கள் ஈபிள் கோபுரத்தின் மூலம் தங்கள் அலைவரிசைகளை ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றது.

அன்புள்ள ஆசிரியர்களே! -6

ஒரு மாணவனை மகத்தான மனிதனாய் ஆசிரியரே வடிவமைக்கிறார் என்பதை முன்னர் சொல்லியிருந்தேன். “அது சரிதான். ஆனால், இது இந்த சமூகத்திற்கு எப்படித் தெரியவரும்” என்றோர் ஆசிரியர் வினவினார்.

அடிப்படையில் அது ஆசிரியர்களுக்கான பயிலரங்கம் என்பதால் ஏராளமான ஆசிரியர்கள் குழுமி இருந்தனர். எல்லோருமே பதிலுக்குக் காத்திருந்தனர்.

“அந்த மகத்தான மனிதர்கள் மூலம்தான் தெரியவரும். அதாவது, அந்த மாணவன் மகத்தான மனிதனாய் வாழ்வில் வரும்போது, தன் ஆசிரியர்களைப் பற்றி அவசியம் சொல்வான். அதன்மூலம் சமூகம் அந்த ஆசிரியரின் மாண்புகளை அறியும்” என்றேன்.

ஏதோ வாதத்திற்காக அவரை மடக்கிவிட்டேன் என்று பொருளல்ல. காலங் காலமாய் மகத்துவ மனிதர்களின் முதல் வேலையே தன் ஆசிரியர்களின் பெருமையைப் பேசுவதுதான்.

“இந்த வாழ்க்கையை வாழ்வதற்காக என் தந்தைக்கு நான் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் இந்த வாழ்க்கையை நான் நன்றாக வாழ்வதற்காக என் ஆசிரியருக்கு நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன்.”

இப்படிச் சொன்னவர் யார் தெரியுமா? மாவீரர் அலெக்ஸாண்டர். அவரை சிறுவயதில் முட்டிக்குமுட்டி தட்டி வளர்த்த அந்த ஆசிரியர் நம் வணக்கத்துக்குரியவர்.

இப்போது சில ஆசிரியர்களுக்கு சந்தேகம் வரும். ஓர் ஆசிரியரின் எந்த அம்சத்தை மாணவர்கள் நினைவு வைத்திருப்பார்கள் என்று தெரிந்தால் சவுகரியமாக இருக்குமே? வில்லியம் ஆர்தர்வார்ட் என்ற அறிஞர் இதை வெட்டவெளிச்சமாய் வெளிப்படுத்தி விடுகிறார் பாருங்கள்.

“சராசரி ஆசிரியர் சொல்கிறார். நல்ல ஆசிரியர் விளக்குகிறார். சிறந்த ஆசிரியர் செயல்முறை விளக்கம் தருகிறார். மகத்தான ஆசிரியரோ தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார்” என்றார்.

ஓ! ஓர் ஆசிரியரிடம் மாணவருக்கு இவ்வளவு எதிர்பார்ப்பு இருக்குமா என உங்கள் புருவங்கள் உயர்வது புரிகிறது. அப்படியானால் ஓர் ஆசிரியர் மிகப்பெரிய மேதையாகவே திகழ்ந்து, தன் மேதாவித்தனத்தைப் பொழிந்து, மாணவர்களுக்கு தன் மகத்துவத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டுமா?

அப்படியில்லை. எலிஃபஸ்லெவி என்பவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள். “தன் வகுப்பில் எந்த மாணவன் படிப்பதற்கு மிகவும் சிரமப்படுகிறானோ, அந்த மாணவனின் இடத்தில் தன்னை வைத்துப் பார்க்கத் தெரிந்தவரே மகத்தான ஆசிரியர்” என்கிறார்.

அதாவது வகுப்பின் மிக மோசமான மாணவன் மனதில் நேசமான இடத்தில் இருப்பவரே நிகரற்ற ஆசிரியர் என்று பொருள்.

இது பெரிய கம்ப சூத்திரமா என்றால், இல்லை. குழந்தைகள் ஏற்கெனவே திறந்த மனநிலையில் இருப்பவர்கள். அவர்களின் கவனத்தை ஈர்த்து கற்பனைத் திறனைத் தூண்டுவதன் மூலமே அவர்களை மலர்த்தலாம்.

“இந்த வெளிப்பாட்டுத் திறனிலும் அறிவிலும் ஆனந்தத்தை ஏற்படுத்த ஓர் ஆசிரியரால் இயலும்” என்கிறார் ஒருவர். யார் தெரியுமா? ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன்!

இந்தப் பொன்மொழிகளின் பொழிவுகளைப் பார்க்கிறபோதெல்லாம், வானத்தில் பறப்பது போல் இருக்கும். ஆனால் ஓர் ஆசிரியராக அன்றாட வேலைகளில் இறங்குவதில் இருக்கும் சிரமங்களைப் பற்றித் தெரியுமா என்றோர் எண்ணம் உங்கள் மனதில் ஓடலாம். அதையும் அறிஞர் பலரும் மிக நன்றாகவே அறிந்து வைத்திருப்பது உங்களுக்கு வியப்பைத் தரலாம்.

“கையில் போதிய கருவிகள் இல்லாமல், எட்ட வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் வாழ்கிறவர்கள் ஆசிரியர்கள். ஆனால், இதில் அதிசயம் என்னவென்றால் அவர்கள் அந்த வேலையை எப்படியாவது முடித்துவிடுகிறார்கள்.” இதைச் சொன்னவர், டாக்டர் ஹெய்ம்கினாட்.

“அதை நான் வழிமொழிகிறேன்” என்றொரு குரல் கேட்கிறதே! யாரென்று பார்ப்போமா?

ஓ! அவர் மேகி கோலாகர். “இருக்கும் பணிகளிலேயே சிரமமான பணி, சிறந்த ஆசிரியராய் திகழ்வதுதான்” என்கிறார் அவர்.

இன்று எல்லாத்துறைகளிலும் முன்னேறிய நாடாக ஜப்பான் திகழ்கிறது. அந்த ஜப்பானில் ஒரு பழமொழி உண்டு. “ஆயிரம் நாட்கள் விழுந்துவிழுந்து பாடம் படிப்பதென்பது ஒரு நல்ல ஆசிரியர் முன்னிலையில் ஒருநாள் படிப்பதற்கு சமம்.”

இது ஏன் தெரியுமா? இதற்கான விளக்கம், இன்னோர் அறிஞரின் பொன்மொழியில் இருக்கிறது. “தான் சொல்லித் தருகிற பாடத்தைவிடவும் அந்த ஆசிரியரும் அவரின் இயல்புகளுமே முக்கியம்.” இப்படி சொன்னவர் கரிமென்னீங்கஸ்.

இந்த வரிசையில், உங்களைப் பற்றி உங்கள் மகத்தான மாணவர்கள் நிச்சயம் சொல்வார்கள்தானே!!

மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                    (தொடர்வோம்)

அன்புள்ள ஆசிரியர்களே! -5

ஆசிரியர் – மாணவர் இடையிலான உறவில் ஏற்படும் இடர்ப்பாடுகளுக்கு எவ்வளவே காரணங்கள். அவற்றில் ஒன்று அறிதல் நிலையிலான இடைவெளி.

அதாவது, ஆசிரியரின் அறிதல் நிலைக்கும், மாணவனின் அறிதல் நிலைக்கும் நடவில் மலைக்கும் மடுவுக்கும் நடுவிலான இடைவெளி இருக்கும்.

ஓர் ஆசிரியரின் தகுதி – அனுபவம் – அறிவு ஆகிய அம்சங்களை எடுத்த எடுப்பில் மாணவனால் எடைபோட முடியாது. தனக்கு வகுப்பு பிடித்திருக்கிறது – பிடிக்கவில்லை, ஆசிரியரைப் பிடித்திருக்கிறது – பிடிக்கவில்லை என்ற உடனடி உணர்வுகளை எந்தத் திரையும் இல்லாமல் மாணவன் நேரே பிரதிபலிப்பான்.

மெல்ல மெல்லத்தான் ஆசிரியரின் அருமையை அறிவான். தன் அறிதல் நிலையை மேம்படுத்த அவர் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளை உணர்வான்.

சரியாகச் சொன்னால், சில மாணவர்கள் படித்து முடித்து, வெளியே போன பின்னர்தான், வாழ்வின் வெய்யிலில் இருக்கும்போதுதான் ஆசிரியருடைய அன்பின் நிழல் எவ்வளவு அரிதானது என்பதை உணர்வார்கள்.

ஓர் ஆசிரியரை மாணவன் சற்றே தாமதமாக உணரக்கூடும் என்பது மட்டுமல்ல விஷயம். அவ்வண்ணம் உணர்ந்தவன் தன் ஆயுள் முழுவதும் அவரை மறக்க மாட்டான். தன் பிள்ளைகளிடமும் தன்னால் பயன் பெறுபவர்களிடமும் ஆசிரியரின் பெருமைகளை பேசிக் கொண்டே இருப்பான்.

சிலருக்கு, இந்த அங்கீகாரம் பணி ஓய்வுக்குப் பின்னரே தெரிய வரும். இன்று வாட்ஸப் முக நூல் போன்றவற்றில், தன் வகுப்புத் தோழர்களைக் கண்டறிந்து, சங்கம் அமைக்கக்கூடிய நண்பர்கள் முதலில் செய்கிற காரியமே தன் ஆசிரியர்களைத் தேடிச் செல்வதுதான்.

ஒரு மாணவர் மனதில் மூன்றாண்டுகளுக்குள் ஏற்படுத்துகிற தாக்கம், அடுத்து வருகிற ஐம்பது ஆண்டுகளுக்காவது அந்த ஆசிரியரின் பெருமை பேசப்படும் என்றால், அதை விடவும் ஒரு பெருமை உண்டா என்ன?

எண்பதுகளில், வெளிநாட்டிலிருந்து தமிழ் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த, மாணவர் ஒருவர் மதுரை தியாகராயர் கல்லூரியில் தமிழ் படிக்க வந்தார்.

அவருக்கு பேச்சுத்தமிழ்கூட சற்று சிரமம்தான். வகுப்பில் ஓர் ஆசிரியர் பாடம் நடத்தும்போது, பாடி நடத்துவார். பேச்சே புரியாத மாணவருக்கு பாட்டு புரியவேயில்லை. அருகிலிருந்து மாணவரிடம் சத்தமாக, “Why is this man singing? can’t he talk” (ஏன் இந்த மனிதர் பாடுகிறார்? அவர் பேசி பாடம் நடத்த முடியாதா?) என்று கேட்டார் அந்த மாணவர்.

மதுரையில் விடுதி ஒன்றில் அறை எடுத்துத் தங்கியிருந்த மாணவர் தமிழார்வத்தால் சேர்ந்திருந்தாலும் அடிப்படைகள் அறிவதிலேயே சிரமம் இருந்தது. அதே விடுதியில் இன்னோர் ஆசிரியர் தங்கியிருந்தார். மாலை நேரங்களிலும், முன்னிரவுப் பொழுதுகளிலும் அந்த மாணவனுக்கு தனியான போதனைகளை அவர் தொடங்கினார்.

அந்த மாணவரை ஓர் ஆசிரியை வீட்டு உணவு சாப்பிடத் தருவதற்காக தன் இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார். அவருக்கு இரண்டு குழந்தைகள். அதில் ஒன்று கைக்குழந்தை.

ஒரு குழந்தை தோளில் தொங்க, இன்னொரு குழந்தை மடியில் கிடக்க, உட்கார்ந்த நிலையிலேயே அந்த மாணவருக்கு இட்டிலிகளைப் பரிமாறி சூடாக சாம்பார் ஊற்றி சாப்பிடச் சொல்வார்.

இந்நிலையில், அந்த மாணவருக்கு மஞ்சள் காமாலை நோய் கண்டது. அவருடைய ஆங்கில ஆசிரியர் ஒருவர், சற்றும் யோசிக்காமல் அந்த மாணவரை தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டார். அந்த ஆசிரியர் வீட்டில், பதின்வயதில் மூன்று மகள்கள் உண்டு.

அது பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல், ஒரு நாளல்ல, இரு நாட்களல்ல இரண்டு மாதங்கள் மாணவனை வீட்டிலேயே வைத்திருந்து, வைத்தியம் தந்து, பத்திய உணவாகக் கஞ்சியும் நார்த்தங்காயும் தந்து கண்ணில் வைத்துக் காப்பாற்றினார்.

இந்த அன்பில் அந்த மாணவர் நெகிழ்ந்தாலும் அது எவ்வளவு பெரிய பண்பு என்பதை அப்போது அவர் உணரவில்லை. கல்வி முடிந்தபின், தன் நாடாகிய மொரீஷியஸ் திரும்பினார். அங்கே உள்ள பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரையாளராகி, தமிழ்த்துறைத் தலைவராகி, இப்போது மொழிகள் புலத்தின் தலைவராகி உள்ளார்.

மொரீஷியஸ் பிரதமரின் நேரடி நியமனத்தில், தமிழ் பேசுவோர் ஒன்றியம் என்னும் அரசாங்க அமைப்பின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்.

தமிழ் பேசும் சூழல் இல்லாத மொரீஷியஸ் நாட்டில் 7 முதல் 75 வயதுக்குட்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் தமிழ் பேசக் காரணமாக இருக்கும் அவர் பெயர் ஜீவேந்திரன்.
சமீபத்தில் தமிழகம் வந்திருந்த அவர், மதுரையில் ஐந்து நாட்கள் தங்கியிருந்து, தன் ஆசிரியர்களையோ, அவர்தம் குடும்பத்தினரையோ தேடிப்பிடிக்க முடிவு செய்து அந்தத் தேடல் வேட்டையில் இறங்கினார்.

இன்றளவும் அந்த ஆசிரியர்கள்தான் அவருடைய தெய்வங்கள். அவர்களைப் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் சில நிமிடங்களிலேயே முகம்பொத்தி அழத்தொடங்கி விடுகிறார்.

பெற்றோர் போலவே ஆசிரியர்களின் சொந்தமும் ஆயுட்கால பந்தம் ஆக முடியும் என்பதற்கு ஜீவனுள்ள சாட்சி ஜீவேந்திரன்.

மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                    (தொடர்வோம்)

அன்புள்ள ஆசிரியர்களே! -4

சமீபத்தில் இளம் ஆசிரியர் ஒருவரை சந்தித்தேன். அவர் ஓர் ஆசிரியராக இருப்பதன் பலங்களை உணர்ந்திருக்கிறார். ஆனாலும் அவருக்கொரு சந்தேகம். “சார்! எங்களுக்கு பிள்ளை குட்டி குடும்பம் எல்லாம் உண்டே, அதற்கு நேரம் ஒதுக்க வேண்டாமா?” என்றார்.

உண்மைதான். சாதாரண மனிதர்களில் இருந்து சாதனையாளர்கள் வரை எல்லோருக்கும் குடும்பம் உண்டு. ஆனால் தங்கள் பங்களிப்பு குடும்பம் என்னும் எல்லையையும் கடந்தது என்பதை உணர்ந்தவர்கள்தான் அவரவர் துறைகளில் வெற்றிமுத்திரை பதிக்கிறார்கள்.

வகுப்புக்கு தயார்செய்வது, படிப்பில் பின்தங்கிய மாணவர்களுக்காக பிரத்யேக வகுப்புகளுக்கு நேரம் ஒதுக்குவது, கல்வி நிறுவனத்தின் செயல்பாடுகளில் ஈடுபாடு காட்டுவது மாணவ மாணவியரை போட்டிகளுக்குத் தயார் செய்வது உள்ளிட்ட எத்தனையோ துறைகளில் ஓர் ஆசிரியர் விரிந்து விஸ்வரூபம் எடுக்கிறார். மாணவர்களைத் தயார் செய்வதன் மூலம் தானும் தயாராகிறார்.

இன்று உலகந் தழுவிய அளவில் ஆசிரியத் துறையில் வெற்றிகரமாக விளங்குபவர்களின் பொதுப்பண்புகள் சிலவற்றை அடையாளம் கண்டிருக்கிறார்கள்.

பொதுவாக மாணவர்கள் தங்களை சரியாக மதிப்பதில்லை என்கிற மனத்தாங்கல் ஒரு சில ஆசிரியர்களுக்கு இருக்கக்கூடும். ஆனால் வெற்றி பெற்ற ஆசிரியர்களின் மனப் பான்மையே வேறு.மதிக்கப்படுகிற மாணவர்களே மதிக்கப் பழகுகிறார்கள் என்கிறார்கள் அவர்கள். எந்தவொரு சூழலிலும் ஆசிரியர் தன்னை அவமதிக்க மாட்டார் என்று நம்புகிற மாணவர்கள் அந்த ஆசிரியரை முழுமையாக நம்புகிறார்கள்; மதித்து நடக்கிறார்கள்.

வகுப்பிற்கான பொது விதிகளில் ஒன்றாக பரஸ்பர மரியாதை திகழ்கிறபோது அது ஆசிரியர்- மாணவர் இடையில் மட்டுமின்றி மொத்த வகுப்புக்குமான பொதுக்குணமாக மாறுகிறது.

எளிதில் அணுகக் கூடியவராக இருக்கக்கூடிய ஆசிரியர் மாணவர்களின் முழு நம்பிக்கைக்கு உகந்தவராகிறார். இதில் அணுகுதலென்பது, பரிவு, எளிமை, கனிவாகப் பேசுதல் தன் துறையில் நுட்பமான அறிவு ஆகிய அம்சங்களின் கூட்டுக்கலவை ஆகும். தன்னிடம் உரையாடும் மாணவர் சொல்வதைக் கூர்ந்து கவனிப்பவராகவும், சொல்ல வருவதை யூகித்து உணரக் கூடியவராகவும் அந்த ஆசிரியர் அமைகிறார்.

பொதுவாக ஆசிரியர்கள் மாணவர்களிடம் ஏகமாக எதிர்பார்ப்பதன் மூலமே மாணவர்களை வளர்த்தெடுக்கிறார்கள். அந்த எதிர்பார்ப்பை தன் மேல் ஆசிரியர் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை என்பதாக மாணவர் புரிந்து கொண்டால் உற்சாகமாகிறார். மாறாக ஆசிரியர் தனக்கு வைக்கும் சோதனையென்று கருதினால் தளர்ச்சியும் தடுமாற்றமும் அடைகிறார். தம் திறமைமேல் ஆசிரியருக்கு நம்பிக்கை இருப்பதை மாணவர்கள் உணர்வார்களேயானால் அதைவிட அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருகிற விஷயம் கிடையாது.

அதேபோல ஓர் ஆசிரியர் கற்றுக்கொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவராக இருக்கிறார். பாரத நாட்டில் கல்விக்குரிய கடவுளாக கருதப்படும் கலைவாணி கையில் ஏட்டுச் சுவடியுடன் இருக்கிறாள். கல்விக்குரிய கடவுளே இன்னும் கற்றுக் கொண்டுதான் இருக்கிறாள் என்பதற்கான குறியீடு அது. “படித்து முடித்தவர்கள்” ஆசிரியராக முடியாது. படித்துக் கொண்டேயிருப்பவர்கள்தான் ஆசிரியர்கள்.

சின்னக் குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்லும் அனுபவத்தை ஏறக்குறைய நாம் எல்லோருமே பெற்றிருப்போம். எந்தக் குழந்தையிடமும் நாம் ஏனோ தானோ என உற்சாகமில்லாமல் கதை சொல்ல முடியாது. உற்சாகத்தோடு கதை சொல்கையில் எந்தக் குழந்தையும் அதைக் கேட்காமல் போகாது. இது எந்த வயது மாணவர்களுக்கும் பொருந்தும்.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய இன்னோர் அம்சம், ஓர் ஆசிரியர் தான் அறிந்த செய்தியைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் பரவசத்தோடும் ஆர்வத்தோடும் விவரிக்கத் தொடங்குகையில் அந்த ஆக்கபூர்வமான அறிவுச்சுடர் மாணவர்களையும் பற்றிக் கொள்வதைத் தவிர்க்க முடியாது. புதிய புதிய உத்திகளால் பட்டை தீட்டப்படும் கற்பிக்கும் திறன் வைரம்போல ஒளிவிடும்.

ஓர் ஆசிரியரின் இயல்பான பண்புகளில் தலைமைப் பண்பும் ஒன்று. தலைமைப் பண்பு என்பதில் ஈர்க்கும் சக்தி, சிந்தனை ஆற்றல் சூழல்களைக் கையாளுதல், பிறருக்கு முன்னுதாரணமாக இருத்தல் என எத்தனையோ அம்சங்கள் இணைந்தே இருக்கின்றன. தகுதி மிக்க தலைவர்களின் நிழலில்தான் புதிய தலைவர்கள் பூத்து வர முடியும் என்பதால் மாணவர்களின் தகுதிகளை வளர்த்தெடுப்பதிலும் பொறுப்புமிக்க ஆசிரியர்கள் பங்கு வகிக்கிறார்கள்.

மாணவர்கள் ஆசிரியர்கள் நடுவிலான தலைமுறை இடைவெளி, ஆசிரியர்கள் மத்தியிலான தகவல் இடைவெளி நிர்வாகத்திற்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் நடுவிலான அதிகார இடைவெளி ஆகியவற்றை திறன் மிக்கவோர் ஆசிரியர் திறம்பட நிரப்புகிறார். சமயோசிதம், சொல்லாட்சி, விநயம் கலந்த விஷய ஞானம் ஆகிய அம்சங்களைக் கொண்டு தன் கல்வி நிறுவனத்தில் மேற்கூறிய இடைவெளிகளை திறம்பட நிரப்புகிற ஆசிரியர் மிகவேகமாக வளர்கிறார்.

உரியவர்களுக்கு உதவுவது போலவே பிறரிடம் உதவி கேட்கத் தயங்காத தன்மையும் சக ஆசிரியர்கள் நடுவில் சகஜ பாவத்தை உருவாக்கிவிடும். எப்போதும் கண்ணுக்குத் தெரியாத கிரீடத்தை தலையில் சுமந்துகொண்டே திரிவது தலைமைப் பண்பு ஆகாது.

கல்வித் துறையின் உயர் அதிகாரி ஒருவரை சந்திக்கச் சமீபத்தில் காத்திருந்தேன். விருந்தினர்களை அமர வைத்து அவர்கள் வருகை பற்றிய குறிப்புகளை உள்ளே அனுப்பும் உதவியாளர் ஒருவர் இருந்தார். மிக எளிய மனிதராய் ஒரு குறிப்பேட்டில் பார்வையாளர்களின் விபரங்களைக் குறித்துக் கொண்டிருந்த அந்த மனிதர், கல்வித்துறை சார்ந்த புதிய விதிகள் வழக்கமான நடைமுறைகள் என அனைத்தையுமே நுணுக்கமாகக் கற்று வைத்திருந்தார்.

உயர் அதிகாரியை சந்திக்கக் காத்திருந்த இளம் அலுவலர்கள் பலரும் அந்த மனிதரை அணுகி தங்கள் ஐயங்களைத் தீர்த்துக் கொண்டார்கள். அந்த அலுவலர்களில் மாவட்டக் கல்வி அலுவலர்களும் அடக்கம். கற்றுக் கொள்ளத் தயங்காத குணநலன் அந்த அலுவலர்களை மேலும் உயர்த்தும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

நிகழ்கால மாணவர்களே எதிர்கால பாரதம். அவர்கள் தங்களின் ஆதர்சங்களாய் ஆசிரியர்களை எப்போதும் எண்ணக்கூடிய தாக்கத்தை ஆசிரியர்கள் நினைத்தால் இப்போதே ஏற்படுத்தலாம்.

தோற்றத்திலும் உடை உடுத்துவதிலும் நேர்த்தி, கனிவும் உறுதியும் கலந்து உரையாடும் உன்னதம், சூழல்களைக் கையாளும் சாமர்த்தியம், முன்வந்து உதவுகிற மனிதநேயம், தன் துறையில் கூரிய அறிவு, சிந்தனையில் சிறந்த தெளிவு ஆகிய நிறைகுணங்கள் நிகரற்ற ஆசிரியரை வடிவமைக்க வல்லவை.

இந்த குணங்கள் சிலருக்கு பிறவிக் குணங்களாக அமைந்திருக்கும் என்பது உண்மைதான். ஆனால் அப்படி அமையாதவர்கள் முயற்சியாலும் முனைப்பாலும் பயிற்சியாலும் இந்த குணங்களைத் தருவித்துக் கொள்ள முடியும். ஏற்றுக் கொண்ட துறைகளில் எல்லை தொடுபவர்கள் தங்களின் சாதாரண முத்திரை களைந்து சாதனை முத்திரையைப் பெறுகிறார்கள். காலகாலங்களுக்கும் மாணவர்கள் மனங்களில் வெற்றிச் சித்திரமாய் வாழ்கிறார்கள்.

மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                    (தொடர்வோம்)

அன்புள்ள ஆசிரியர்களே!-3

புகழ்பூத்த வெற்றியாளர்கள் பலர் தங்கள் ஆசிரியர்களை எப்படியெல்லாம் கொண்டாடினார்கள் என்பதைக் கடந்த அத்தியாயத்தில் சிந்தித்தோம். வெற்றியின் ரேகையே விழாத வறுமைப் பிரதேசத்தில் வாழ்ந்தவர்களின் வாழ்விலும் ஆசிரியர்கள் வெற்றிப் பூக்களை மலர்த்தியமை குறித்து விரிவான சான்றுகள் எத்தனையோ உள்ளன.

மேன்மையான நிகழ்வுகள் மேலைநாடுகளில் அவ்வப்போது ஆவணப்படுத்தப்பட்டு விடுவதால் அங்கே நடக்கும் சின்னச் சின்ன சம்பவங்கள்கூட சரித்திரங்களாகிவிடுகின்றன. நம்மவர்களோ வதந்திக்குத் தரும் முக்கியத்துவத்தை வாழ்க்கைக்குத் தருவதில்லை. பள்ளி மாணவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள்மேல் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய ஆசிரியர்கள் பற்றி அவரவர் அனுபவங்களை எண்பது பக்க நோட்டொன்றில் எழுதியிருந்தால்கூட அவற்றைத் தொகுத்திருந்தால் கல்வித்துறைக்கான கலைக்களஞ்சியம் கண் மலர்ந்திருக்கும்.

அமெரிக்காவில் அப்படியோர் ஆவணம். நகரின் ஒதுக்கப்பட்ட பகுதியில் மிகுந்த ஏழ்மை நிலையில் ஒரே மாதிரியான சூழலில் வளரும் 50 குழந்தைகளை இனம் கண்டது அமெரிக்காவின் தொண்டு நிறுவனம். இரண்டு ஆசிரியைகளைக் கண்டறிந்து ஒவ்வொருவரிடமும் 25 குழந்தைகளை ஒப்புவித்தது.

இரண்டு ஆசிரியைகளும் மாணவர்களைப் பயிற்றுவித்து ஆளாக்கினர். 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்த மாணவர்களின் தற்போதைய வாழ்க்கை நிலையைக் கண்டறிய அந்தத் தொண்டு நிறுவனம் முற்பட்டது. இரு தரப்பு மாணவர்களுமே வாழ்வில் முன்னேறியிருந்தனர். குறிப்பாக ஓர் ஆசிரியையிடம் பயின்ற மாணவர்கள் வியக்கத்தக்க நிலைமாற்றம், வளர்ச்சி, வெற்றி ஆகியன கண்டிருந்தனர். அவர்களிடம் கேட்ட போது தங்கள் வெற்றிக்குக் காரணம் தங்கள் ஆசிரியைதான் என ஒரே குரலில் உரக்கக் கூறினர்.

இப்போது கற்பித்தல் முறையின் சூட்சுமங்களை அவரிடம் கற்க அந்தத் தொண்டு நிறுவனம் தலைப்பட்டது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே பணி ஓய்வு கண்டிருந்த அந்த ஆசிரியை, அமெரிக்காவின் மாநிலமொன்றில் ஒதுக்குப்புறமான பகுதியில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார். அவரைக் கண்டறிந்து பேச கல்விக் குழுவொன்று அமைக்கப்பட்டது. அவர் பயன்படுத்தும் உத்திகளைப் பதிவு செய்து பெருமளவில் ஆசிரியர்களிடம் ஒரு பாடத்திட்டமாகக் கொண்டு சேர்க்க முடிவு செய்திருந்தனர்.

அந்த ஆசிரியை முன் இந்தக் குழுவினர் சென்றமர்ந்து அந்த மாணவர்கள் பற்றி நினைவுபடுத்தினர் குழுவினர். அந்த அம்மையாருக்கு அவர்களை நன்றாக நினைவிருந்தது. அந்த மாணவர்களை நெறிப்படுத்திய உத்திகளைக் கேட்டதும் அந்த அம்மையாருக்கு சொல்வதற்கென ஒரே ஒரு வரிதான் இருந்தது. “அந்தப் பிள்ளைகளை நான் பெரிதும் நேசித்தேன்” (I just loved those boys)  என்றார்.

ஆசிரியர்களைப் பொறுத்தவரை அன்பு என்பது உத்தியல்ல, தகுதி. நிபந்தனையற்ற அன்பின் நிகரற்ற வீச்சுகள் உத்திகள் அனைத்தையும் விட உயர்ந்தவை. ஒரு குழந்தை முரடாக இருந்தாலும் சாதுவாக இருந்தாலும் படபடப்பாய் இருந்தாலும் படிப்பில் கவனம் செலுத்தினாலும் அந்த இயல்பை உணர்ந்து அதனை வசப்படுத்தி நெறிப்படுத்தும் வித்தை அன்பான அணுகுமுறையில் உள்ளது. இன்று நமக்கு நினைவிருப்பவர்களெல்லாம் அறிவான ஆசிரியர்களைக் காட்டிலும் அன்பான ஆசிரியர்கள்தான்.

இதற்கொரு முக்கியமான காரணம் உண்டு. ஒரு மாணவன் தன் ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியரை அறிவின் சிகரமாகக் காண்கிறான். அதுவரை வீட்டுக்குள் வரையறுக்கப்பட்ட சூழலில் வளர்ந்தவனுக்கு திடீரென தன் வயதுள்ள பலரின் மத்தியில் அமர்ந்து பயில்கிற வாய்ப்பு வருகிறது. தான் மதிக்கும் ஆசிரியரின் அரவணைப்பு தனக்கு உண்டா என்பதை அந்தப் பிஞ்சு மனம் எதிர்பார்க்கிறது.

அது கிடைப்பதை அறிந்ததும் அதற்காக தன்னை மாற்றிக் கொள்ளவும் புதிய அம்சங்களைக் கற்றுக் கொள்ளவும் தயாராகிறது அந்தக் குழந்தை. கல்வி, ஒழுக்கம், அனைத்தையும் உள்வாங்க இந்த அடிப்படை பலமாக அமைவதே அவசியம்.

இதே அமெரிக்காவில் இன்னோர் ஆசிரியரின் அனுபவத்தை எத்தனையோ ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இணையத்தில் வாசித்தேன். அந்த ஆசிரியையின் பெயர் மார்கரெட். அவர் நான்காம் நிலை வகுப்பின் ஆசிரியை. அவர் வகுப்பில் பீட்டர் எனும் சிறுவனின் இயல்புகள் கவலையளிப்பதாக இருந்தன. வகுப்பில் கவனமின்றி இருப்பதும் சக மாணவர்களுடன் சண்டையிடுவதுமாக இருந்த இந்தப் போக்கு மார்கரெட்டுக்கு பிடிபடவில்லை. முடிந்தவரை சொல்லிப் பார்த்தார். பீட்டர் கேட்பதாயில்லை.

பீட்டரின் முந்தைய வகுப்பு ஆவணங்களைத் தேடிப்பார்த்தார் மார்கரெட். இரண்டாம் நிலையில் படிக்கையில் உருவான ஆவணத்தில் பீட்டர் மிக அருமையான பண்புகளும் கீழ்ப் படிதலும் உள்ள மாணவனென அந்த வகுப்பின் ஆசிரியை முதல் பருவத்தில் சான்றளித்திருந்தார். இரண்டாம் பருவத்தில் “பீட்டர் மிகவும் அருமையான குழந்தை. ஆனால் அவனுடைய தாயாரின் உடல்நலக்குறைவு அவன் மனநிலையை கொஞ்சம் பாதித்திருக்கிறது” என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.

மூன்றாம் நிலை ஆசிரியை, “பீட்டர் மிகவும் அன்பான மாணவன். ஆனால் அவன் தாயாரின் மரணம் அவனை மிகவும் பாதித்திருக்கிறது” என்று முதல் பருவத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தார். இரண்டாம் பருவத்திலோ, “பீட்டர் மிகவும் சோர்வாக காணப்படுகிறான். அவ்வப்போது முரட்டுத்தனம் தலை தூக்குகிறது. அவன் தந்தையின் இரண்டாம் திருமணம் அவனை தனிமைப்பட்டவனாக உணரச் செய்திருக்கிறது” என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.

ஒருவாறாக அந்த மாணவனின் சூழலை மார்கரெட் உணர்ந்தார். இதனை சரி செய்யும் விதங்கள் குறித்து யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். அமெரிக்காவின் “நன்றி அறிவிப்பு தினம்” வந்தது. மாணவர்கள் ஆசிரியர்களுக்கு தங்கள் நன்றியறிதலை வெளிப்படுத்தும் விதமாக பரிசுப் பொருட்கள் தருவார்கள். பல்வகையான பரிசுப் பொட்டலங்கள் நடுவே பீட்டர் தயங்கித் தயங்கி தன் பரிசுப் பொட்டலத்தை வைத்தான். முதலில் அதை எடுத்துப் பிரித்தார் மார்கரெட். அதில் கற்கள் உடைந்த பிரேஸ்லெட் ஒன்றும் முன்னரே பயன்படுத்தப்பட்ட வாசனைத் திரவிய குடுவை ஒன்றும் இருந்தன.

மார்கரெட் முகமலர்ச்சியுடன் அந்த பிரேஸ்லெட்டை, “அருமையான டிஸைன்” என்று பாராட்டி உடனே வலக்கரத்தில் அணிந்து கொண்டார். வாசனைத் திரவியத்தை முகர்ந்து பார்த்தவர், “இதைத்தான் நான் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். ரொம்ப நன்றி பீட்டர்” என்று உடனே தன் ஆடையில் பூசிக்கொண்டார். பின்னரே மற்ற பெட்டிகளைத் திறந்தார். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு பீட்டரின் முகம் மலர்வதைக் கண்டார்.

வகுப்பு முடிந்து மற்ற மாணவர்கள் வெளியேறும் வரை காத்திருந்த பீட்டர் தன் ஆசிரியை பக்கத்தில் வந்து, அவரை இறுக அணைத்து, “உங்களிடம் இன்று என் அம்மாவின் வாசம் வீசுகிறது” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியேறினான். விஷயம் என்னவென்றால் அவனிட்ம் பரிசுகள் வாங்கப் பணமில்லை. அப்பாவிடம் கேட்கவும் பயம். எனவே அவன் அம்மா பயன்படுத்திய பிரேஸ்லெட்டையும் வாசனைத் திரவியத்தையுமே கொண்டு வந்திருந்தான்.

அவன் வெளியேறிய பின் மார்கரெட் அந்த அறையிலேயே தரையில் மண்டியிட்டு கதறிக் கதறி அழுதார். பள்ளியில் உள்ள அத்தனை ஆசிரியர்களின் உதவியையும் கேட்டுப் பெற்றார். மொத்தப் பள்ளியும் அந்தச் சிறுவனை உள்ளங்கையில் வைத்துத் தாங்கியது. மிகச்சிறந்த மாணவனாய் உருவாகி, மெருகேறி வெற்றிகரமாக பள்ளிப்படிப்பை முடித்தான்.

ஆண்டுகள் உருண்டோடின. ஆசிரியை மார்கரெட்டுக்கு ஓர் அழைப்பிதழ் வந்தது. அது பீட்டரின் திருமண அழைப்பிதழ். இப்போது ஒரு நல்ல நிலையில் இருந்தான். அமெரிக்காவில் திருமணங்களுக்கு மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலேயே விருந்தினர்கள் அழைக்கப்படுவர். முதல் நாள் ஒத்திகையெல்லாம் நடக்கும். ஒவ்வொருவரும் அமர வேண்டிய இடம் எழுதி ஒட்டப்பட்டிருக்கும்.

திருமணத்திற்கு மார்கரெட் சென்றார். மணமகனின் அன்னை அமர வேண்டிய இருக்கையில் திருமதி மார்கரெட் என எழுதி ஒட்டப்பட்டிருந்தது. எதேச்சையாக எதிர்ப்படும் சொந்தம் நிலையான பந்தமாய் மாறுவதற்கு அடித்தளம், ஆசிரியர்களின் நிபந்தனையில்லாத நல்லன்பு.

பெற்றோரால் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு ஆசிரியராக எப்போதாவது இருக்க முடியும். ஆனால் ஓர் ஆசிரியரால் தன் மாணவர்களின் பெற்றோராக எப்போதும் இருக்க முடியும்.

மிதிலையில் சீதையின் சுயம்வரத்திற்கு சென்ற இராமன், தசரதனின் மகனென்று தெரிந்ததும் ஜனகன் கொஞ்சம் மிரண்டானாம். ஏனெனில் தசரதனுக்கு 60,003 மனைவியர். ஆனால் இராமனின் ஆசிரியர் வசிட்டர் என்றதுமே அவன் மனம் சமாதானம் ஆகிவிட்டதாம். ஏனெனில் வசிட்டர் ஏகபத்தினி விரதர். அவர் மனைவி அருந்ததி. இந்த உளவியலை உணர்ந்து தான் விசுவாமித்திரர் ஜனகருக்கு இராமனை அறிமுகம் செய்கையில், “பெயருக்குத்தான் இவன் தசரதனின் மகன். ஆனால் மறை ஓதுவித்து இவனை வளர்த்தவர் வசிட்டர்” என்கிறார்.

“திறையோடும் அரசிறைஞ்சும் செறிகழற்கால் தயரதனாம்
பொறையோடும் தொடர்மனத்தான் புதல்வரெனும் பெயரேகாண்
மறை ஓதுவித்து இவரை வளர்த்தானும் வசிட்டன் காண்”

கடவுளே மனிதனாக வந்தாலும் அவர்பால் ஆசிரியரின் தாக்கம் அதிகமென்கையில் மனிதக் குழந்தைகளை மாற்றுவதும் தேற்றுவதும் ஆளாக்குவதும் சிரமமா என்ன?

மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                    (தொடர்வோம்)

அன்புள்ள ஆசிரியர்களே!-2

ஓர் ஆசிரியருக்கான தகுதிகளில் கல்வித்தகுதிக்கு நிகரான இன்னொரு தகுதி இருக்கிறது. அதுதான் கனிவுத் தகுதி.

ஒரு மரத்தில் கனிந்த கனிகளைத் தேடித்தான் பறவைகள் வரும். ஒரு பள்ளியில் கனிந்த மனங்களைத் தேடித்தான் மாணவர்களின் கூட்டமும் வரும்.

பள்ளிப் பருவத்தில் தங்கள் ஆசிரியர்களை நினைவுகூர்ந்து பேசும் அத்தனை பிரபலங்களும் ஆசிரியர்களின் அன்பை முதலில் ஆராதித்துச் சொல்கின்றனர். அறிவுத் திறன் பற்றி அடுத்ததாகப் பேசுகின்றனர்.

ஒரு மனிதனின் கனவு நனவாவது எப்போது என்பது பற்றி டேன் ரேதர் எனும் அமெரிக்காவின் பிரபலமான செய்தியாளர் ஒருமுறை சொன்னார்.

“உங்கள் கனவு நனவாவதென்பது, ஓர் ஆசிரியரிடம் தொடங்குகிறது. அந்த ஆசிரியர் உங்கள் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறார். உங்களை உசுப்பி, உங்கள் வாழ்வின் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்துகிறார். ‘உண்மை’ என்னும் கூர்முனை கொண்ட கோலால் உங்களை உந்தித் தள்ளிக்கொண்டே இருக்கிறார்.”

சிறந்த ஆசிரியர் என்பவர், பாடத்திட்டத்திற்கும் நிகரான இடத்தை பாசத்திட்டத்திற்கும் தருபவராக இருப்பார். படித்தல் போலவே படிதலும் முக்கியம் என்பதை மாணவர்களுக்கு உணர்த்துபவராக இருப்பார்.

எல்லோருக்குமே மற்றவர்கள் மனங்களில் ஒரு தாக்கம் ஏற்படுத்தும் தவிப்பு இருக்கும். ஆனால் அதற்கான வாய்ப்பு அமையாது. ஒவ்வொரு நாளும் நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்களுக்கு மத்தியில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவும், அவர்களை உயர்த்தக் கூடிய ஊக்கத்தை வழங்கவும் உன்னதமான வாய்ப்பு ஆசிரியர்களுக்கே, அளிக்கப்படுகிறது.

சமூக வாழ்வின் பாதிப்புகளுக்கு பெரிது ஆளாகாத இளைய மனங்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுகையில் ஓர் ஆசிரியருக்கு என்னென்ன சாத்தியங்கள் எல்லாம் உள்ளன?

வெற்றிகரமான மருத்துவராகவும் எழுத்தாளராகவும் விளங்கிய திரு.தீபக் சோப்ரா எது வெற்றி என்றொரு வரையறையைத் தருகிறார்.

“என்னைப் பொறுத்தவரை வெற்றி என்பது, அன்பாகவும் பரிவாகவும் இருப்பது. ஆனந்தத்தை உணர்வதோடு அதனை மற்றவர்களுக்குள்ளும் மலரச் செய்வது. நம் வாழ்க்கைக்கென ஓர் அர்த்தமும் ஒரு நோக்கமும் இருப்பதை உணர்வது. பிரபஞ்ச சக்தியுடன் தொடர்பில் இருப்பது. இதில் உறுதியாக இருந்தால், நாம் தேடும் செல்வங்கள் நம்மைத் தேடி வரும்.”

இவை அத்தனையும் ஓர் ஆசிரியரின் வாழ்வுக்கு அப்படியே பொருந்தும்.

இதே வேகத்தில் இன்னொரு மேற்கோளையும் பார்த்துவிடுவோம். நம் குறிக்கோள் நோக்கி நம்மை உந்தித்தள்ளும் மேற்கோள் இது. அட… இவர்கூட ஒரு மருத்துவர்தான். நீங்கள் நன்கறிந்த மருத்துவர்.

“வெற்றி என்பது மகிழ்ச்சியின் திறவுகோல் அல்ல. மகிழ்ச்சிதான் வெற்றியின் திறவுகோல். நீங்கள் எதைச் செய்தாலும் அதை மகிழ்ச்சியாக நேசித்துச் செய்வதன் மூலமே நீங்கள் வெற்றியாளர் ஆகிறீர்கள்” – சொன்னவர் ஆல்பர்ட் ஸ்வீட்ஸர்.

இப்படி இருந்தவர்கள் இணையற்ற ஆசிரியர்களாய் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதற்கு எத்தனையோ சான்றுகள் உண்டு.

‘ஆப்பிள்’ என்று சொன்னவுடன் நமக்கு ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் நினைவு வரும். அவருடன் இணைந்து ஆப்பிள் நிறுவனத்தை உருவாக்கியவர், ஸ்டீஃபன் வோஸ்நியாக். ‘வோஸ்’ என்று செல்லமாக அழைக்கப்படுபவர். தன் வாழ்வின் உயரங்களைத் தொட்டபிறகு, அவர் சொன்னார், “என் தந்தை போல் ஒரு பொறியாளர் ஆக விரும்பினேன். என் நான்காம் வகுப்பு, ஐந்தாம் வகுப்பு ஆசிரியைகள் என்மேல் மிகக்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினர்.

ஒரு சிறுவனின் வாழ்வுக்கு பள்ளிப் படிப்பு எத்தனை அவசியம் என்பதை என் பெற்றோர்களும் எனக்கு சொல்லி வந்தனர்.

எனவே ஒரே நேரத்தில், ஒரு பொறியாளராகவும், 4-5 வகுப்புகளின் ஆசிரியராகவும் ஆவதென்று தீர்மானித்தேன்” என்றார் வோஸ்.

ஒரு குழந்தை சந்திக்கும் முதல் மனிதர்களில் ஒருவர் ஆசிரியர். அவரே அந்தக் குழந்தையின் முன்மாதிரியாகவும் முதல் முன்னுதாரணமாகவும் ஆவதைவிட ஆசீர்வாதம் வேறேது!

அதனால்தான் சொல்கிறேன், ஆகச் சிறந்த கொடுப்பினை ஆசிரியர் ஆவது மட்டுமல்ல, ஆசிரியராகவே வாழ்வது…

மரபின் மைந்தன் முத்தையா                                                        
(தொடரும்)

அன்புள்ள ஆசிரியர்களே!-1

இது கடிதமல்ல. சாட்சி சொல்ல வருகிற சாசனம். காருண்யமும் கம்பீரமும் மிக்கவொரு வாழ்க்கை முறையின் வரலாற்றுப் பெருமைகளை உணர்ந்து பேசும் உரைச்சித்திரம். சின்னஞ்சிறு விதை விருட்சமாவது தாவரவியலின் மர்மம். சின்னஞ்சிறு மூளை சாதனைச் சோலையாய் வளர்வது மானிடவியலின் தர்மம் அந்த அற்புதத்தை காலங்காலமாய் நிகழ்த்துபவர்கள் ஆசிரியர்கள்.

ஐ.ஏ.எஸ். படித்த அதிகாரியின் மகன்கூட, அப்பாவைக் கேட்கும் கேள்வி, “எங்க டீச்சரை விட ஒனக்கு விஷயம் தெரியுமா?” என்பதுதான். வாழ்வில் வெற்றி பெற்ற ஒவ்வொருவருக்கும் ஓர் ஆசிரியரோ ஆசிரியையோ உந்து சக்தியாய் இருந்தார். இருக்கிறார். இருப்பார்.

மனிதனாய் அவதாரம் எடுத்த கடவுளைக்கூட கைப்பிடித்து அழைத்துச்சென்று ஆளாக்கியவர்கள் ஆசிரியர்கள்தான் என்பது இராமாயணம் முதலாய இதிகாசங்களில் நாம் உணரும் உண்மை.

ஆசிரியராய் இருப்பதன் பலம் என்ன என்பதை ஆசிரியர்கள் பலரும் உணரமுடியாத சூழல் உருவாகி வருகிறதே என்னும் கவலை காரணமாகவே இந்தக் கட்டுரைத் தொடர் வருகிறது.

நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது கடவுள் படைத்த பழைய உலகம்தான். ஆனால் ஒவ்வொரு மாணவ மனசிலும் ஆசிரியர் அறிமுகம் செய்வது புத்தம்புதிய உலகம். மாணவனுக்குள் ஒளிந்து கிடக்கும் திறமையை உணர்ந்து, சரியான தருணத்தில் வெளிக்கொணர்ந்து, அந்த உயிரை உயிர்ப்பு மிக்கதாய் ஆக்கும் ஆற்றல் ஆசிரியர்களுக்கே உண்டு.

தன்னால் என்ன முடியும் என்னும் சந்தேகக் கடலில் தத்தளித்த மாணவர்கள் பலருக்கு ஆசிரியரின் கனிவான வழிகாட்டுதலும் கண்டிப்பான வற்புறுத்தலும் கலங்கரை விளக்குகளாய் ஒளிர்ந்து கரைசேர்த்திருக்கின்றன.

ஆசிரியர் என்பதே பன்மைச்சொல்தான் என்றாலும் அது மரியாதைச் சொல்லாக கருதப்படுவதை அடுத்து ஆசிரியர்கள் என்பது பன்மைச் சொல்லாக வழக்கில் இருந்து வருகிறது. ஆசிரியர் என்னும் சொல், ஆச்சார்யர் என்னும் வடமொழிச் சொல் மருவி வந்ததென்பர் சிலர். குற்றம் நீக்குபவர் ஆசு இரியர் என்னும் பொருளில் ஆசிரியர் என்னும் பெயர் வந்ததாக அறிஞர்கள் சொல்வர்.

ஆசிரியர் என்ற சொல்லுக்கு தவறின்றிக் கற்றவர் என்றே பொருள்.

“மன்னனும் மாசறக் கற்றோனும் சீர்தூக்கின்
மன்னனில் கற்றோன் சிறப்புடையன்- மன்னற்கு
தன்தேசம் அல்லால் சிறப்பில்லை சான்றோர்க்கு
சென்ற இடமெல்லாம் சிறப்பு”
என்கிறார் அவ்வையார்.

இங்கு “மாசறக்கற்றோன்” என்பது ஆசிரியரையே குறிக்கும். நம் தேசத்தின் மேனாள் குடியரசுத் தலைவர் திரு.சங்கர் தயாள்சர்மா, ஓமன் சென்றபோது ஓமன் நாட்டு மன்னர் தம் மன்னர் குல மரபுகளை மீறி சர்மாவை விமான நிலையத்தில் வரவேற்றாராம். செய்தியாளர்கள் கேட்ட போது, “அவர் குடியரசுத் தலைவர் என்பதால் அல்ல. பூனாவில் நான் படித்த போது என் ஆசிரியராய் இருந்தவர்” என்று மன்னர் பதில் சொன்னாராம். அவ்வை சொன்ன சொல் ஓமனில் பலித்ததல்லவா!

ஆசிரியர் என்பது தமிழ்ச்சொல்லோ அல்லது ஆச்சார்யர் என்னும் சொல்லின் தமிழ் வடிவமோ எப்படியாயினும் பொருள் பொதிந்த சொல்லாக விளங்குகிறது. அதுபோல் ஆசிரியர்களை, ‘வாத்தியார்’ என்னும் சொல் மூலமாகவும் குறிப்பதுண்டு. வாய்மொழியாகக் கற்பிப்பவர் வாய்த்தியார் என்பதே வாத்தியார் என மருவியிருக்க வேண்டும்.

வாக்கினால் கற்பிப்பவர் என்ற பொருளில் வாத்தியார் என்ற சொல் பயன்படுத்தப் பட்டதாலேயே வாக்கு கற்றவனுக்கு வாத்தியார் வேலை என்றார்கள். ஆம். நினைவு வருகிறதா.. அதே வாசகம்தான்! வாக்கு கற்றுத் தருவது கல்வித்துறை.

ஒருவன் நடவடிக்கையை வைத்தே அவனை எடைபோடுவது காவல்துறை. இந்த இரண்டையும் இணைத்து சொல்லப்படும் வாசகம் ஒன்றை தவறாக சொல்லத் தொடங்கி விட்டார்கள். ‘வக்கத்தவனுக்கு வாத்தியார் வேலை, போக்கத்தவனுக்கு போலீஸ் வேலை’ என்பதுதான் அம்மொழியின் திரிந்த வடிவம்,

“வாக்கு கற்றவனுக்கு வாத்தியார் வேலை. போக்கு கற்றவனுக்கு போலீஸ் வேலை’’ என்பதே சரியான வாசகம்.

நான் பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்களிடம் பேசும்போதெல்லாம் செப்டம்பர் 5 பற்றி கேட்பேன். ஆசிரியர் தினம் என்பார்கள். அன்று ஆசிரியர் தினம் கொண்டாடுவது ஏன் என்பேன். “இதுகூட தெரியாதா?” என்ற பாவனையில் டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் பிறந்த தினம் என்பார்கள். அப்புறம் என்ன ஆனார்? ரிட்டையர் ஆனாரா?” என்பேன். “இல்லை! குடியரசுத் தலைவர் ஆனார்” என்பார்கள்.

இந்தியாவில்தான் ஆசிரியர் வேலைக்குப் பிறகு ஒருவர் குடியரசுத்தலைவர் ஆனார். அவர் டாக்டர் இராதாகிருஷ்ணன். இதே இந்தியாவில்தான் குடியரசுத் தலைவர் வேலை முடிந்ததும் ஒருவர் ஆசிரியர் வேலைக்குப்போனார். அவர் டாக்டர் அப்துல்கலாம்” என்பேன்.

ஆசிரியர்கள் தங்கள் துறை பற்றி பெருமிதம் கொள்வதும் அவசியம். மாணவர்களும் நிர்வாகமும் பெருமைப்படும் விதமாய் தகுதிகள் நிறைந்த ஆசிரியர்களாகத் திகழ்வதும் அவசியம்.

ஆசிரியர்கள் குறித்து இந்தத் தொடரில் நிறைய பேசப் போகிறோம். ஆசிரியர் இனம் குறித்த கவிப்பேரரசு வைரமுத்துவின் வரிகளுடன் இந்த அத்தியாயத்தை நிறைவு செய்வோமா?

“சமுதாயக் கோட்டைக்கு சரித்திரத்துக் கதவுகளாய்
சார்ந்திருப்பது ஆசிரியர் கூட்டம் -அது
அமுதான கவிகாட்டும் அந்திவண்ணப் பூந்தோட்டம்
அறிவுமனம் நின்ற கலைக் கோட்டம்
ஏணியென மாணவரை ஏற்றிவிட்டுத் தாம்கீழே
இருப்பாரே இதுவன்றோ புதுமை-  இந்த
மேனிநலம் பாராத மேதையரைப் பாடாமல்
மேதினியில் இருக்கிறதா கவிதை?
அன்னவரின் நெஞ்சினிலே ஆனந்தம் நின்றால்தான்
அறிவுநதி தேனாக ஓடும் -துன்பக்
கண்ணீரின் கரையோரம் கதைகேட்டு நின்றாலா
கவிதைமயில் அங்கெழுந்து ஆடும்?

மரபின் மைந்தன் முத்தையா

                                                                                                                                                         (தொடர்வோம்)